DE STRIJD VAN MIJN VADER.
de%20strijd%20van%20mijn%20vader024010.jpg
Naar boven...
Contact
de%20strijd%20van%20mijn%20vader024008.jpg

DE INVASIE VAN SICILI╦ (Operatie Husky).

 

     Eindelijk was bekend waarom Hr. Ms. Flores naar de Middellandse Zee was gestuurd. In grote trekken kregen de commandanten van ruim 2500 schepen, verspreid over verschillende havensteden langs de Noord-Afrikaanse kust, te horen wat er gebeuren ging. De spanning was eindelijk gebroken en het geheim was inmiddels bekend aan enige duizenden mensen. Gedetailleerde informatie werd meegegeven in verzegel­de enveloppen, die geopend mochten worden als de schepen op de rede lagen van de havensteden waar zij verbleven en de verbin­ding met de wal verbroken was.

     Zodra de commandant aan boord was werden de trossen losgegooid en werd opgestoomd naar de rede van Valetta. Hier werd tezamen met vier andere kanonneerboten en enige landingsvaartuigen een ligplaats gekozen. Wat er toen gebeurde kan de commandant van de Flores, de Kapitein ter Zee J.S. Bax, het beste zelf onder woorden brengen. Hij schrijft: "Aan boord is het thans voor 36 uur aan ÚÚn stuk bestuderen van alle opera­tiebeve­len, orders, plannen, verken­ningsfoto's en seininstructies. Een stapel drukwerk van ongeveer 1.50 meter hoogte moet in anderhal­ve dag grondig worden bestudeerd. Iedere officier krijgt zijn eigen afdeling toegewezen, alleen die arme commandant moet alles in zijn hoofd zien te prenten".

     Voor de operatie was de codenaam Husky bedacht. De exacte dag en het uur (D-day en H-hour), waarop de landingen zouden gaan plaatsvinden waren nog niet bekend, maar werden te zijner tijd in code doorgeseind. Van alle havensteden van Afrika's noordkust gingen schepen onderweg met als eindbestemming SiciliŰ. Op alle beschikbare vliegvelden ston­den ongeveer 4000 vliegtuigen van verschillende soort en type gereed om op te stijgen.

      Ook komt men in de stukken voor het eerst de naam van het zuster­schip van de Flores tegen, Hr. Ms. Soemba. Het bleek dat het schip was ingedeeld bij een zogenaamd Alex konvooi en beide schepen zouden naast elkaar opereren. Vanwege de succesvolle acties, die beide schepen in de toekomst zouden verrichten, kregen zij van de Engelsen al gauw de bijnaam "The Terrible Twins".

       Voor vertrek uit Malta werd er door een motorboot een dagorder gebracht van de aller-hoogste chef, Admiral Cunningham (A.B.C.), met daarin de laatste orders, bestaande uit zes punten. Vooral punt vier laat duidelijk blijken dat het succes van de landingen belangrijker werd geacht, dan het behoud van schepen of mensenlevens: "In the light of this duty great risks must be and are to be accepted. The safety of our own ships and all distracting considerations are to be relegated to second place or disregarded as the acomplishment of our primary duty may require". ("Voor het vervullen van deze plicht zullen en moeten er grote risico's worden genomen. De veiligheid van onze eigen schepen en alle andere overwegingen moeten op de tweede plaats komen of worden verwaarloosd, indien het volbrengen van onze primaire taak dit vereist" (Vrij vertaald M.d.V.)). Cynisch genoeg valt te bedenken dat deze regel is bedacht door iemand die niet bij de gevechten aanwezig zou zijn.

      Op vrijdag 9 juli 1943 kwam het lang verwachte bericht. D-day zou plaatsvinden op 10 juli 1943 en H-hour was 2.45 uur in de nacht. De sche­pen op de rede van Valetta kregen de opdracht dezelfde dag naar het operatieterrein op te stomen.

      Mijn vader wist nog steeds niet wat er gaande was. Hij en zijn collega's zullen de nodige gissingen hebben gedaan en wel aangevoeld hebben dat er nu duidelijk iets stond te gebeuren, maar ze wisten nog steeds niet waar het om ging. Voor vertrek hield de commandant dan ook een toespraak om de bemanning een globaal overzicht te geven van hetgeen er komen ging. Tevens deelde hij het wachtwoord voor D-day mee: "Desert Rats". Bekendheid met dit wacht-woord zou noodzakelijk kunnen zijn, wanneer het schip iets zou overkomen en er mensen aan wal zouden spoelen. Met deze code zouden ze de geallieerde troepen duidelijk kunnen maken tot welke partij ze behoorden.

      Om 12.30 uur werd door de Britse kanonneerboot HMS Aphis, wiens commandant de oudste in rang was, het sein gegeven het anker te lichten waarna men, conform de orders, om 14.15 uur vertrok. Om 17.30 uur werd door de uitkijk en de radar het hoofdkonvooi verkend, dat bestemd was voor dat gedeelte van het operatieterrein waar de Flores ook voor was uitge-maakt.Na aansluiting bestond het konvooi uit:

4        kruisers

12       torpedobootjagers

5        kanonneerboten (waaronder Hr. Ms. Flores en Hr. Ms. Soemba)

12       mijnenvegers

22        landing craft infanterie

20        grote transportschepen

      Tot grote ongerustheid van een ieder stak er in de namiddag een stevige bries op vanuit het westen. De landingsvaartuigen, met hun platte bodems, hadden hierdoor grote moeite vaart en koers te houden. Tot grote ongerustheid van een ieder werd de wind gedurende de nacht sterker. Het point of no return was reeds bereikt en aan terugke­ren viel dus niet meer te denken. Maar er waren ook mensen die een voordeel zagen in dit slechte weer. De opeengepakte soldaten in de ruimen van landings­vaartuigen zouden het debarkeren op een vijandelijke kust, onder vijande­lijk vuur, verre verkiezen boven het zeeziek zijn aan boord. Een ieder die wel eens zeeziek is geweest zal hier begrip voor hebben.

 

 

Volgende pagina...
Verantwoording
Staat van dienst
Hr. Ms. Sumatra
Hr. Ms. Flores
Friesch Dagblad

      Om de vijand zoveel mogelijk te desoriŰnteren werden er in eerste instantie luchttroepen ingezet om belangrijke punten te bezetten. Om 22.15 uur werden deze troepen overgevlogen. Het was inmiddels donker en vanwege de duisternis waren de vliegtuigen niet te zien maar wel te horen. Volgens het schema moes­ten zij om 22.50 uur landen en op de seconde af zag de bemanning van de Flores boven Kaap Passero de zoeklichten aanflitsen en steeg er een enorm barragevuur op boven Passero, Avola en Syracuse. Men was nog te ver weg om de knallen en ontploffingen te horen, maar lichtkogels, sterren, parachutelichten, springende granaten en af en toe een licht­flits van een geraakt neerstortend vliegtuig kon men des te beter zien. Dit alles zette de nachtelijke hemel in lichterlaaie.

      Het was doodstil aan boord. De bemanning was onder de indruk van het helse felle licht en vuur van ontploffende bommen en granaten en iedereen was bezig met zijn eigen gedachten. Velen beseften dat er op dat moment mensen bij bosjes stierven.

      Om 23.15 uur werd er vaart geminderd en sloop het schip, voorafgegaan door mijnen-vegers, onder de kust. Onder beschutting van de wal was de zee een stuk kalmer, maar de navigatie gebeurde voornamelijk op de gok en tussen de wir-war van onverlichte schepen moest de commandant goed opletten om een aanvaring te voorkomen.

      Tien minuten voor H-hour hoorde men dat er een grote vloot landingsvaartui­gen het schip passeerde. Geen lichtje was te zien. Afgezien van het geluid van de voorbijronkende vaartuigen was er verder geen geluid te horen. Wel hoorde men na enige tijd hulpgeroep over het water schallen, maar hier kon geen aandacht aan geschonken worden. De bemanning moest zich concentreren op het naderende H-hour.

     Om 2.45 uur, precies volgens schema, brak de hel los op SiciliŰ's oostkust. Landing Craft Tanks veegden met dodelijke precisie, onder hels kabaal en in het felle licht van hun eigen dodelijk vuur, het strand centimeter voor centimeter schoon. Nauwkeurig en meedogenloos, door het afschieten van zogenaamde rochets, werd het strand ontdaan van mijnen, prikkel-draad, vijandelijke troepen en andere obstakels. De tegenstander moet gedacht hebben in de hel terechtgekomen te zijn. Mijnen kwamen tot ontploffing, lichtkogels stegen op en het leek alsof het strand was gehuld in een verzengende vuurgloed. Na enige minuten was de actie voorbij en konden de eerste troepen aan land.

     Zoeklichten van de vijand zochten de kust af en de bemanning van de Flores beleefde enkele angstige ogenblikken toen het schip werd vastgehouden door een zoeklichtbundel. Gelukkig werd er niet gescho­ten.

HOME
HET BEGIN (2)
HET BEGIN
ENGELAND
HALIFAX
WEST-INDI╦
OOST-INDI╦
CEYLON
CEYLON (2)
NAAR EUROPA
PORTHMOUTH
KRIJGSGEVANGEN?
KRIJGSGEVANGEN? (2)
KONVOOIEREN EN
OEFENEN
OPERATIE HUSKY
OPERATIE HUSKY (2)
VERTREK
VERTREK (2)
A/B Hr. Ms. FLORES
ZOALS HIJ WAS (1)
ZOALS HIJ WAS (2)
VRAGEN
HET EINDE
HALIFAX (2)
OOST-INDI╦ (2)
ROLKAART FLORES
AUGUSTA-CATANIA(2)
VERDEDIGEN EN
AANVALLEN
AUGUSTA-CATANIA
BIZERTE
OPERATIE AVALANCHE
(2)
OPERATIE AVALANCHE
MONDRAGONE
OPERATIE BIGOT
KERST EN JAARWISSELING
OPERATIE SHINGLE (2)
OPERATIE SHINGLE
GAETA EN FORMIA
GAETA EN FORMIA (2)
NAAR ENGELAND
NAAR ENGELAND (2)
DE LAATSTE REIS VAN DE SUMATRA (2)
DE INVASIE VAN
NORMANDI╦
DE INVASIE VAN
NORMANDI╦ (2)
TERNEUZEN
DE LAATSTE REIS VAN DE SUMATRA
WEER THUIS
HUWELIJK
WEER NAAR OOST-INDI╦
PLAATSING KLEINE VAARTUIGENDIENST
OVERSPANNEN
OVERSPANNEN (2)
TERUG NAAR NEDERLAND
TERUG NAAR
NEDERLAND (2)
TERUG IN NEDERLAND
TERUG IN NEDERLAND (2)
TERUG IN NEDERLAND (3)
HET EINDE
HET LEVEN AAN BOORD