DE STRIJD VAN MIJN VADER.
de%20strijd%20van%20mijn%20vader028011.jpg
Naar boven...
Contact
de%20strijd%20van%20mijn%20vader028009.jpg

AUGUSTA - CATANIA.

 

      Op een bepaald moment lukte het de Hr. Ms. Flores om even langszij het zusterschip Soem­ba te komen en het schip te praaien. Opvarenden die elkaar in jaren niet gezien hadden, zwaaiden enthousiast naar elkaar, totdat er plotseling luchtalarm werd gegeven en al vurende stoven beide schepen uit elkaar.

      Op 12 juli 1943 werd een hospitaalschip door vijandelijke vliegtuigen aangevallen. Het schip werd geraakt en verdween met man en muis in de diepte. De commandant van de Flores, die kennis had gekregen van deze ramp, gaf opdracht naar de plek des onheils te gaan om te zien of er nog wat te redden viel. Ter plaatse gekomen werden alleen de wrakstukken aangetroffen. Er werden foto's van gemaakt om, zoals de commandant later schrijft: "Een prachtig bewijs in handen te krijgen van de beestach­tige wijze van oorlogvoeren van het Duits-Italiaanse luchtwapen".

      Op 15 juli werden de kanonneerboten Flores en Soemba naar Syracuse gestuurd. Deze stad was inmiddels veroverd en beide schepen kwamen dicht bij elkaar te liggen, zodat de bemanning elkaar kon bezoeken. De scheepstoko's (winkels) deden goede zaken. De Soemba had nog Bols jenever uit IndiŽ en aan boord van de Flores bevond zich nog een hoeveelheid flesjes bier uit Engeland.

      Het verblijf duurde niet lang want de volgende dag werd  de Flores naar Au­gusta gestuurd, waar het schip weer dicht achter de frontlijn kwam te lig­gen. Dit was te merken aan het toene­mend aantal lucht­aanval­len. Na de gevech-ten gaf Augusta een trieste aanblik. Veel gebouwen waren verwoest en her en der kringelde nog wat rook tussen de puinhopen om-hoog. Veel straten waren onbegaanbaar vanwege de vele kraters.

      De bemanning mocht even van boord om de be- nen te strekken en na ver-

loop van tijd kwamen ze overladen met druiven en eieren terug.

      Het verhaal van mijn vader over de druiven en eieren in Augusta kan ik me nog vaag herinneren. Na zo lang op zee geweest te zijn in gevaarlij­ke omstandigheden, zonder voldoende slaap en gezond voedsel, moet dit voor de bemanning meer dan een uitje geweest zijn. Het feit dat mijn vader sprak over die heerlijke zoete druiven van Augusta betekende dat deze oorlogs- onder­breking een duidelij­ke indruk bij hem heeft achtergelaten. Druiven zullen hem nadien niet meer zo lekker gesmaakt hebben.

      In de nacht van 17 op 18 juli was het rustig. De bemanning van de Flores kreeg slechts  twee luchtaanvallen te verduren en ťťnmaal moest de antiluchtbatterij in actie komen. Wel had men veel hinder van de nevelzuurapparaten die op de wal en aan boord van de schepen, tijdens een luchtaanval, in werking werden ge­steld. Er werd een nevelgordijn aangelegd om de doelen voor de vijand te camoufleren. Alles aan boord raakte van die nevel doortrokken en men kwam er niet toe om tijdens een actie een gasmasker op te zetten. Veel bemanningsleden liepen daarna nog uren te hoesten en te tranen.

      Tijdens een luchtaanval op een haven had ieder schip zijn eigen sector om in te vuren. Dat betekende dat er niet gericht werd geschoten op de vijandelijke vliegtuigen, maar dat er in een bepaalde richting werd gevuurd. Men legde dan als het ware een muur van projectielen aan. Het zogenaamde barrage- of verdedigingsvuur. Voorheen begon ieder schip klakkeloos te vuren op naderende vliegtuigen en vooral in het donker hield men dan wel eens geen rekening met in de buurt liggende schepen. Als de vliegtuigen laag over de grond aan kwa­men scheren, gebeurde het nogal al eens, dat de projectielen of splin­ters daarvan, bemanningsleden van bevriende schepen doodden of verwondden. Vandaar dat men een dergelijke manier van verdedigen had ingesteld.

      De luchtalarmen werden vanuit een centrale post aan wal gegeven. Daarbij werden de sectoren aangegeven waarin welk schip aan het barragevuur kon meedoen. Ook werden sectoren aangewezen waarin niet geschoten mocht worden. Hier bevonden zich geallieerde jachtvliegtuigen, die van daaruit de vijand aanvielen. Door dit georganiseerde schieten werd het zelfmoordgevaar uitgesloten.

      Inmiddels waren de zenuwen danig op de proef gesteld. Veel tijd om te rusten was er niet en elke gelegenheid om de benen te strekken werd met graagte aangegrepen. De meeste bemanningsleden waren voor het leven getekend, alhoewel ze zich daarvan op dat moment niet bewust waren. Net als bij mijn vader zouden de gevolgen van onderdrukte angsten en stress pas enige jaren later naar boven komen. Namelijk op het moment dat de rust weer in het leven was teruggekeerd. Dan pas is er tijd om de figuurlijke emmer met ellende te legen. Nu had men daar geen tijd voor. Elke dag werden alle gevoelens aan de kant gezet om alert te blijven en te overleven.

      Op 18 juli 1943, om kwart voor zes in de ochtend verliet de Flores de haven van Augusta om op te stomen naar Catania, waar om vuur­steun werd gevraagd. De opdracht was om de weg van Catania naar Mister Bianca te beschieten. De bedoeling was die weg onbruik-baar te maken voor vijandelijke troepentransporten. Het was nogal mistig en toen het schip voor Catania was aangekomen bleek de weg door de nevel aan het zicht onttrokken te zijn. Na verloop van tijd was een klein gedeelte van de weg waar te nemen en de kanonniers schoten snel enige granaten af. Een blokhuis werd tot puin geschoten, maar al snel trok de nevel weer dicht en men besloot om, op ongeveer zeven kilometer uit de kust, beter weer af te wachten. Toen om elf uur het zicht beter was meldde zich de Forward Observation Officer aan de wal. Een wegkruispunt werd waargenomen en na vijf salvo's seinde de FOO: "OK - OK".

      Om twaalf uur werd de weg nogmaals beschoten, waarna, na het derde salvo, de bemanning een geweldige explosie zag. Per ongeluk was een opslagplaats voor olie of munitie geraakt. Na deze treffer kreeg de vijand er waarschijnlijk genoeg van, want plotseling lag de  Flores onder vijandelijk, dekkend vuur. Omdat er geen vuurverschijnse­len werden waargeno-men en de kustbatterij daardoor niet gelokaliseerd kon worden, werd het nevelapparaat ontsto-ken en zigzaggend voer het schip richting zee. Sommige granaten vielen veraf, sommige dichtbij. Men hoorde ze aankomen, doch het was maar afwachten waar ze terecht kwamen. Toen het schip twaalf kilometer uit de kust was, stopte het vuren.

      Even later kwam de kanonneerboot twee Engelse torpedobootjagers tegen en met z'n drieŽn gingen ze terug om uit te zoeken waar de schoten vandaan kwa­men. Toen de schepen de kust tot op een afstand van ongeveer negen kilometer waren genaderd, werd de plaats beschoten vanwaar men dacht dat de schoten vandaan kwamen. Of er iets geraakt werd, was niet bekend en de schoten werden ook niet beantwoord. Het vermoeden bestond dan ook, dat men door een stuk geschut, geplaatst op een trein, was beschoten. Langs de gehele oostkust van SiciliŽ liep namelijk een spoorbaan en uit het inlichtingsrap­port was gebleken dat de Duitsers daarop een spoorweg­ge­schut hadden rijden.

Volgende pagina...
Verantwoording
Staat van dienst
Hr. Ms. Sumatra
Hr. Ms. Flores
Friesch Dagblad
HOME
HET BEGIN (2)
HET BEGIN
ENGELAND
HALIFAX
WEST-INDIň
OOST-INDIň
CEYLON
CEYLON (2)
NAAR EUROPA
PORTHMOUTH
KRIJGSGEVANGEN?
KRIJGSGEVANGEN? (2)
KONVOOIEREN EN
OEFENEN
OPERATIE HUSKY
OPERATIE HUSKY (2)
VERTREK
VERTREK (2)
A/B Hr. Ms. FLORES
ZOALS HIJ WAS (1)
ZOALS HIJ WAS (2)
VRAGEN
HET EINDE
HALIFAX (2)
OOST-INDIň (2)
ROLKAART FLORES
AUGUSTA-CATANIA(2)
VERDEDIGEN EN
AANVALLEN
AUGUSTA-CATANIA
BIZERTE
OPERATIE AVALANCHE
(2)
OPERATIE AVALANCHE
MONDRAGONE
OPERATIE BIGOT
KERST EN JAARWISSELING
OPERATIE SHINGLE (2)
OPERATIE SHINGLE
AETA EN FORMINA
GAETA EN FORMIA (2)
NAAR ENGELAND
NAAR ENGELAND (2)
DE LAATSTE REIS VAN DE SUMATRA (2)
DE INVASIE VAN
NORMANDIň
DE INVASIE VAN
NORMANDIň (2)
TERNEUZEN
DE LAATSTE REIS VAN DE SUMATRA
WEER THUIS
HUWELIJK
WEER NAAR OOST-INDIň
PLAATSING KLEINE VAARTUIGENDIENST
OVERSPANNEN
OVERSPANNEN (2)
TERUG NAAR NEDERLAND
TERUG NAAR
NEDERLAND (2)
TERUG IN NEDERLAND
TERUG IN NEDERLAND (2)
TERUG IN NEDERLAND (3)
HET EINDE
HET LEVEN AAN BOORD