Peter Kuit

Biografie




PercussionistPionierDanserActeurRitme

WoedeEmotiePerfectionist

JazzBluesFunkHouseModernKlassiek

Tapdanser

Het begin

Wat nu?

Taples

Studiereis 1

Studiereis 2

Studiereis 3

Training

De praktijk

The Gangbusters

Peter Kuits Quintet

Willem Breuker/Ivo Niehe

Sovjet-Unie

Hans Dulfer

Peter Kuit, de drummer

Verbreding

Nanette Currie

Maar ook...

Tafel 9

2001

Optredens 2001

Michel Kaman

2002

Peter acteert

Peter acteert weer

2003

Peter acteert nog steeds

Stap voor stap

Na de theatertour

De toekomst


Foto Marjolein van Hout


Foto Marjolein van Hout


                                                            Het begin

 

Peter Kuit is geboren op 1 maart 1964 te Amsterdam. Uit getuigenissen van ouders en dergelijke kunnen wij het volgende opmaken. Het blijkt dat Peter als peuter nogal lethargisch in de box ligt. Hij is niet over te halen om ook maar één poging tot lopen te ondernemen. Er wordt zelfs getwijfeld of hij ooit zal gaan kruipen (echt waar). Het enige dat hem kan doen bewegen is muziek. Gaat de radio aan, dan hijst hij zich aan de spijlen van de box omhoog om met de muziek mee te bewegen. Gaat de radio uit, dan gaat hij weer zitten. Als hij, 2,5 jaar oud, toch besluit maar eens te gaan lopen, is de eerste wandeling dan ook linea recta naar de radio. Muziek is zijn passie, zanger zal hij worden en zingen doet hij; Onder andere 3 jaar lang als sopraantje bij de Nederlandse Opera Stichting. Knobbeltjes op de stembanden door een verkeerde manier van spreken verstoren echter de droom van een zangcarrière.

<<

                                                           Wat nu?

 

Geen zanger?, dan maar muzikant. Peter, 13 jaar oud, is heilig overtuigd dat hij alles kan worden wat hij maar wil, als hij maar wil. Hij zoekt naar een instrument dat zo klein is, dat hij dat altijd bij zich kan hebben, zodat hij overal kan oefenen. Tapdansen dus! Schoenen heb je altijd aan en je kunt zelfs oefenen als je op de tram staat te wachten. Een andere reden dat het tapdansen wordt, is het fysieke aspect. Het zichzelf volkomen uitputten door beweging is een must voor de jongen. Zijn overmaat aan energie en emoties kunnen zo op een constructieve wijze gereguleerd worden. Met andere woorden: de hele dag tappen, in plaats van vechten. Zo besluit Peter tapdanser te worden, nog voor hij ooit een tappas gezet heeft.

<<

                                                           Taples

 


Het is nog niet zo makkelijk voor de nu 14-jarige Kuit een goede tapdocent te vinden, maar gelukkig ontmoet hij na wat omzwervingen (lees: slechte leraren) de Amerikaan Niels Miller, die hem een basis van schokbeton brengt. Op de vraag van Niels met wat voor dier hij zich tapdansend identificeert geeft Peter hem een week later het volgende antwoord: "Een woedende stier, die alles wat hem op de weg komt op de horens neemt." Het gekke is echter wel dat de jonge tapdanser nooit dagdroomt van optredens. Zijn dagdromen gaan over tapdansen in alle eenzaamheid, ergens in een bos bijvoorbeeld. Nooit met publiek. 


Foto Marjolein van Hout

Later zullen zijn dagdromen gaan over de nieuwe dingen die hij verzint of die hij wil kunnen. Niet over personen waar hij eens mee wil spelen, theaters waar hij eens moet staan. Nee, zijn eerste drijfveer is beter worden dan hij nu is! Helaas vertrekt Miller na een paar jaar weer naar de USA, maar Peter vindt een goede opvolger in de persoon van Tobias Tak.

<<

                                                 Studiereis 1

 

Drie maal onderneemt hij een studiereis naar Amerika. De eerste keer, Peter is dan 17, krijgt hij privé-les van Henry LeTang, de leraar van Gregory Hines. Henry LeTang is gefascineerd door het zeldzame fanatisme van Peter, die weigert te gaan zitten of uit te rusten. Is de les klaar dan zoekt Peter een lege ruimte op en traint tot aan de rand van fysieke uitputting. Omdat deze inzet Henry zo bevalt, duren de lessen steeds langer. Is de eerste les, zoals afgesproken nog 1 uur, later duren ze 6 uur. Dat keiharde werken markeert de naam die Peter voor zichzelf in Amerika zal maken.

<<

                                                Studiereis 2

 

De tweede tapdocent is Jerry Ames. Bij hem leert Peter twee gelikte show-choreografieën die hij nooit uit zal voeren, omdat die te ver van zijn ware aard verwijderd zijn. Met zijn te veel aan energie is Peter te rauw voor de elegante bewegingen. Als hij danst heeft hij meer weg van een bokser.

<<

                                                          Studiereis 3

 

De derde studiereis is van beslissende invloed op Peter. Hij neemt 4 maanden lang les van ‘The ambassador of tap’ Brenda Bufalino. Brenda is de protégée van tapdansgrootheid Honi Coles. Zij heeft als een van de weinigen een tapdanscarrière weten op te bouwen in een tijd dat tapdansen uit de mode is.


Foto Marjolein van Hout
De eerste keer dat Peter bij haar in de les staat, zegt ze tot de klas: "I am the best!... I am better than you...But every time you come here, you must try to beat me. If you don’t feel that, if you don‘t want that,... there is no room for you here." Muziek in de oren van Peter, die in Nederland nog al eens te horen krijgt dat het niet sympathiek tegenover de andere tapleerlingen is om zo hard te werken, want dat schroeft het tempo zo op. Trouwens, sowieso de beste willen zijn is niet iets wat je moet ambiëren. Deze discussie, die hij nog steeds voert, wordt in het buitenland niet geloofd. Daar gaan mensen juist op zoek naar fanatiekelingen, om zich aan op te trekken. 

Maar goed, bij Brenda Bufalino wordt gewerkt. Iedereen vecht met respect voor elkaars kracht en mogelijkheden, om de beste te zijn, met als gevolg dat alle leerlingen met sprongen vooruit gaan. In deze lessen maakt Peter kennis met technieken die hij nog nooit gezien heeft, worden spiergroepen aangesproken die hij niet kent en leert hij een nieuwe manier van ritmisch denken.

Van groot belang is ook de KLANK. Brenda werkte tot haar veertigste jaar 10 uur per dag aan haar tapklank. Zij kan nuances in klank tevoorschijn toveren die Peter nog nooit gehoord heeft. Klank is voor hem vanaf dat moment een van de grootste obsessies, zij het dat het klankbeeld van Peter, laag, diep en rond, haaks op dat van Brenda staat, namelijk hoog, licht en scherp.

Het belangrijkst is echter de improvisatie. Alle docenten hadden tot dan toe gewerkt met vaste choreografieën. Brenda werkt echter met choreografieën én met improvisatie. Dat wil Peter leren en daarom is hij ook naar haar gegaan. Peter wil tappen als een jazzmuzikant. Brenda voorspelt dat Peter een van de beste, zoniet de beste tapdanser van de wereld zal worden.

<<

                                                Training

 

Peter is nu 20 jaar en heeft een trainingsschema van 8 uur per dag, hetgeen hij met een ijzeren wil 16 jaar vol zal houden. Nou ja, ijzeren wil, dat valt wel mee. Peter vindt studeren/trainen het leukste wat er is! Door zijn karakterstructuur ligt het solitaire pionieren hem het meest. In alle eenzaamheid zoeken, ontdekken, rekenen, werken, zweten, geeft meerwaarde aan zijn leven. Verder wordt hij gedreven door de theorie, dat als hij 4 uur meer traint dan een andere tapdanser, dat hij dan 4 uur beter is. Gaat die andere tapdanser 3 weken op vakantie, dan traint Peter dus 3 x 7 x 8 = 168 uur meer dan zijn concurrent en is hij dus 168 uur beter. Die concurrentiestrijd vecht hij echter vooral met zichzelf. Een verloren trainingsdag betekent voor hem dat hij 8 uur op zichzelf heeft verloren. Acht uur die hij nooit meer in kan halen. Met andere woorden: nu zal hij nooit de tapdanser worden die hij had kunnen zijn. Dat het niet helemaal zo werkt, weet Peter ondertussen ook, maar het feit dat Amerikaanse grootheden hem tegenwoordig op grond van zijn techniek 'the master' noemen, geeft aan dat zijn theorie niet helemaal fout is.

<<

                                                          De praktijk

 

Nu moet Peter Kuit alles in praktijk gaan brengen. Ondanks alle bevestiging die hij al gehad heeft, ontbreekt het hem aan zelfvertrouwen. Hij is er nog niet klaar voor, vindt hij. Onder zware druk van zijn broer Maarten biedt hij zich aan als pauzeact bij het Boulevard Of Broken Dreams Orkest. Hij wordt aangenomen als pauzeact en wordt tevens door de bassist en oprichter Gert-Jan Blom voor het bandje ‘The Gangbusters’ gevraagd. Vanaf dit moment heeft Peter nooit meer naar werk hoeven zoeken.


<<

                                                The Gangbusters

 

The Gangbusters is een goed lopend swing, scat en jive bandje dat 3 tot 4 keer per week speelt. Met Gert-Jan Blom, Ton van Bergeijk, Frenk van Meeteren, Boris van der Lek en Roland Brunt speelt Kuit 4 jaar lang in binnen- en buitenland. Ze spelen vaak voor radio en tv en persen een cd/grammofoonplaat (Stomp Stomp). Al deze ervaring, plus de belangrijke muzikale aanwijzingen, die Peter, eigenwijs als hij is, maar moeizaam accepteert, zijn van het grootste belang voor zijn verdere ontwikkeling. Ze spelen 4 keer op het North Sea Jazz festival. Eenmaal hebben zij de 75-jarige Buster Brown als gastsolist. Deze tapveteraan is een van de twee helden van Kuit. Buster Brown is zeer onder de indruk van Kuit en zegt tegen het publiek dat hij binnenkort één van de grootste ter wereld zal zijn.

Het zal jaren duren eer Peter de artistiek zuivere beslissing om de band op te heffen, op waarde kan schatten. Project geslaagd, de band is klaar, zo redeneren ze. Ze hebben gelijk, maar Peter heeft nog lang niet het gevoel dat zijn aandeel in The Gangbusters geslaagd en klaar is.

<<

                                                         Peter Kuit Quintet

 

Omdat er nog zoveel te leren valt, besluit Peter zijn eigen band op te richten, zodat hij controle heeft over zijn situatie en vrijheid in repertoire keuze. Hij nodigt muzikanten, waar hij fan van is, uit om in zijn quintet te spelen: Mike Del Ferro, Ben Herman, Miguel Martinez. Hij legt voor zichzelf, de meetlat erg hoog. Zijn doel is namelijk 16 solo's op een avond te spelen, zonder zichzelf eenmaal te herhalen, laat staan iemand anders te herhalen. Iedere pas mag dus nog nooit door iemand ergens ter wereld uitgevoerd zijn. Nou is trainen en hard werken Peters grote talent, organiseren is dat niet. Het Peter Kuit Quintet speelt vaak op verschrikkelijke locaties, voor veel te weinig geld. Ondanks zijn inzet (Peter verliest per optreden 2 kilo) wordt zijn eigen doelstelling niet gehaald, al komt hij wel een heel eind.


Foto Marjolein van Hout

<<

                                                        Willem Breuker, Ivo Niehe

 

Naast het Peter Kuit Quintet richt hij zich ook op andere zaken. Zo speelt hij met Het Willem Breuker Collectief en zet met hen een nummer op cd. Tevens treedt hij op in de tv- show van Ivo Niehe. Deze show, waar zogenaamd niemand naar kijkt, wordt op raadselachtige wijze door bijna iedereen gezien en is voor zijn carrière erg belangrijk. Later zou hij nog vaker voor en zelfs met Ivo werken. Peter heeft echter genoeg van tv omdat daar steeds in beeld gedacht wordt in plaats van geluid. Aangezien geluid zijn obsessie is, wil dat nog wel eens botsen. Na een tv-optreden met zeer slecht geluid is Peter 7 maanden depressief en besluit hij uit zelfbescherming nooit meer iets voor tv te doen, tenzij er harde geluidsafspraken gemaakt kunnen worden.


<<


Foto Marjolein van Hout
                  Sovjet-Unie

 

Erg indrukwekkend is voor Peter zijn tournee door de Sovjet-Unie onder Gorbatsjov. Hij reist daar met 'The Crooks' door landen waar woedende mensenmassa's beelden van Lenin en Stalin omver willen trekken. De verboden jazznummers van het Crooks repertoire wordt door de mensen als een verzetsdaad tegen het wankelende regime gezien. The Crooks krijgen daardoor onbedoeld een heldenstatus aangemeten.

<<

                  Hans Dulfer

 

Begin jaren ‘90 begint ook Kuits samenwerking met de onvermoeibare Hans Dulfer. Dat is een belangrijke stap in Peters ontwikkeling omdat hij al die jaren nogal rigide aan het

jazz-repertoire had vast gehouden. Met Hans komt hij plotseling in het pop- en housecircuit terecht. Een openbaring. Nu kan hij namelijk 2 kilo afvallen in 15 minuten in plaats van 4 uur. De mogelijkheden binnen deze muziek zijn veel groter dan Peter ooit voor mogelijk heeft gehouden. Van de weeromstuit begint hij in zijn eigen quintet naar mogelijkheden te speuren om jazz te mengen met pop of house. Ooit is er in Downbeat een stuk geschreven over een eenmalig optreden van Dulfer, Kuit en rapper Franklin Ronde. De saxtaprap. Hoe dat stukje daar gekomen is, snapt Kuit nog steeds niet, maar hij snapt wel meer niet. Dulfer en Kuit spelen vaak als duo, waarbij Kuit drumpatronen tapt, waarover Dulfer zijn solo's blaast.  

<<



Foto Marjolein van Hout
                        Peter Kuit de drummer

 

Het tappen van drum- of percussieritmes is al in de jaren ‘80 begonnen en is een grote constante in het leven en werk van Kuit. Ook nu u dit leest staat er een muziekstandaard in de studio van Peter met daarop een opengeslagen drumboek. Misschien staat hij op dit moment zelfs te trainen.

Tussen alle bedrijven door heeft Peter bij bandjes gedrumd en saxofoon gespeeld. Aangezien hij een hekel aan dilettantisme heeft, is hij daar ook weer mee gestopt. Schoenmaker houd je bij je leest. De leest van Peter is tappen, dus als er ritme gemaakt dient te worden, gebeurt dat met de voeten, zo besloot hij in 1989. Als drummer of percussionist met zijn voeten de band te dienen, vindt hij net zo leuk als soleren. Het meest extreme voorbeeld hiervan is de samenwerking met Antonia Libert. Bij hun succesvolle tournee op Curaçao staat hij naast de percussionist traditioneel Antilliaanse ritmes te tappen, met slechts zo nu en dan een uitstapje naar een solo. Erg mooi is de combinatie ritmetap met rap.


<<

                                                       Verbreding

 

Door het belangrijke duwtje van Hans Dulfer, bij de jazz vandaan, begint Kuit zijn horizont te verbreden. Hij werkt met dichters, rappers, klassieke musici, free-jazzmuzikanten, kunstenaars en moderne dansers. In die tijd zal hij ook met Candy Dulfer en Trijntje Oosterhuis spelen, met wie hij in 1999 een Europese tournee zal doen.


<<

                                                      Nanette Currie

 

In 1994 komt de grootste omslag in het leven van Peter: door de ontmoeting met Nanette Currie. Zij vraagt hem voor 'La Donna' en voor 'De Madame Currie show', beide op de Parade. Nanette onderkent de emotionele impact van de solo's van Peter en besluit dit talent van hem te stimuleren. Zeer tot ongenoegen van Peter zelf, die liever in ritmische experimenten duikt, dan in theater. Er wordt besloten tot een compromis. Peter doet een korte solo die alleen over ritme gaat, om te besluiten met een emotionele solo op een steeds sneller ronddraaiend podium. Het vooruitzicht om emotioneel (= naakt) op het podium te staan trekt hem van geen kant, maar de belofte van Currie, dat het emotionele deel nog altijd uit de show gehaald kan worden, trekt hem uiteindelijk over de streep. Als het eenmaal zover is, staat Peter voor een verbijsterd publiek tappend te vloeken en te tieren op het podium. Naar de reacties van het publiek en de grote hoeveelheid gratis drank na afloop te oordelen, was het een geslaagd optreden.

Met Nanette Currie als vriendin en muze aan zijn zij begint er nu een hele nieuwe fase in het leven van Kuit. Elk nieuw project van Currie, soms twee per jaar, is een nieuwe uitdaging. In de 'Nieuwe Currie show' van 1996 ligt de lat zo hoog, dat Kuit zich genoodzaakt ziet een half jaar lang 9 uur per dag te trainen in plaats van 8. Hij zal die tour letterlijk 7 maal dwars door de vloer (2,5 cm dik) stampen.

Voor tapdansers blijkt Kuits solo in 'De Laatste Currie Kerst Show', uit 1999, zo een juweel, dat de nieuwe techniek die hij daar introduceert als een lopend vuur over de aardbol gaat. Alleen die nieuwe techniek staat al garant voor een hoop optredens.


Foto Marjolein van Hout

<<

                                                      Wat gebeurde er nog meer?

 

Naast het intensieve werk met Nanette Currie maakt Peter twee choreografieën voor het Internationale Danstheater, speelt hij met Mike Del Ferro in het kapotgeschoten Libanon en toert hij zoals reeds eerder vermeld met Candy en Trijntje door Europa. Zijn quintet heft hij op. Het enige wat hij voorlopig aan jazz zal ondernemen, is zijn samenwerking met de band 'Jump 'n Jive'. Deze band, die ondertussen is uitgegroeid tot een bigband met 4 lindy hoppers, is uitsmijter op veel jazzfestivals, vooral in Duitsland.

Het jaar 2000 staat bijna helemaal in het teken van zijn theatertour met Zenga, die in januari begint en eind december weer afloopt. Ook in deze voorstelling maakt hij gebruik van zijn nieuwe taptechniek.

<<


Foto Marjolein van Hout
Tafel 9

In het jaar 2000 wordt tapgroep Tafel 9 opgericht. Tafel 9 is een ambachtelijke tapgroep, bestaande uit Marieke van der Ven  en Peter Kuit. Samen zoeken ze naar nieuwe mogelijkheden, experimenteren ze met geluid, elektronica, techniek, vloeren, schoenen en drinken ze heel, heel veel bier. Ook laten ze wiskundige formules los op de tap of trachten ze tap te vatten in wiskundige formules. Ze spelen op festivals, in theaters en op tv.

<<

                                                      2001

 

Een maand voordat Nanette Currie en Peter aan de try outs voor 'Ode van de zee' beginnen, sterft Nanette.

Tapdansen interesseert Peter niet meer. Hij komt gedeprimeerd op bed te liggen.


<<


                                                      Optredens 2001

 

Optreden doet Peter wel in dat jaar. Hij wordt gevraagd voor het Alt-tijd strijkkwartet, een kwartet van 4 altviolisten onder leiding van Esther Apituley. De melancholie van de altviool sluit helemaal aan bij de gemoedstoestand van Kuit, die zich tijdens de repetities en optredens vol overgave in de muziek stort.

Verder treedt hij met Tafel 9 en tapgrootheid Rod Ferrone op. Rod Ferrone is zeer onder de indruk van de nieuwe techniek van Kuit en de originele passencombinaties van Tafel 9.

Dat jaar werkt Peter voor het eerst met regisseur/slagwerker Paul Koek. Paul geeft de tapdanser theatrale opdrachten waar hij echt zijn tanden in moet zetten en die in het hoofd van Peter enigszins de weg weer vrij maakt voor nieuwe, theatrale experimenten. Ook doet Peter commerciële schnabbels in Frankrijk en staat hij op evenementen als het World Press Photo gala en Voetballer van het Jaar.


<<



Foto Marjolein van Hout

                          Michel Kaman

 

Ondanks al het werk en de soms uitdagende projecten, krijgt Peter het niet meer voor elkaar om te trainen. Trainde hij vroeger 8 uur per dag, nu doet hij, behalve als hij optreedt of les geeft helemaal niets. Het is uiteindelijk een voor Peter volslagen onbekende die hem weer van bed weet te trekken. Michel Kaman, de broer en trainer van kickbox-wereldkampioen Rob Kaman, trekt zich het lot van Kuit aan. Belangeloos belt hij hem op en biedt hem een training aan om zijn lichaam weer in conditie te brengen. Hij geeft Peter looptraining en een zwaar oefeningenpakket voor de algehele conditie. Vanaf nu stort Kuit zich dagelijks op fysieke training, niet op taptraining.

<<

                                                       2002

 

Het trainen (tap), wil dit jaar nog steeds niet lukken. Drie keer zet Kuit een nieuw tapschema op, maar haakt na verloop van tijd weer af. De fysieke training gaat gewoon door. Voor het ontbijt loopt hij 10 kilometer hard en na het ontbijt springt hij 35 minuten touwtje.

Peter speelt dit jaar met Tafel 9, het Alt-tijdstrijkkwartet, Jump 'n Jive en de New Cool Collective van Benjamin Herman. Bij The New Cool ontmoet hij de briljante David Kweksilber met wie hij volgend jaar zal samen werken. Regisseur/slagwerker Paul Koek vraagt hem voor het project 'Kunst op het water' en weet wederom Kuits theatrale talenten op een hoger plan te zetten.


<<


                                                       Peter acteert


Foto Marjolein van Hout

Een nieuwe uitdaging wacht hem in de theatervoorstelling 'Een man' van Moos d'Herripon met Jeroen van Veen op piano. Naast dansen en tapdansen, moet Peter nu ook acteren. Het lukt Moos, in soms zware sessies, om Peter een vertaalslag te laten maken van tap naar spraak. Dus spreken alsof hij tapt. De teksten, vaak volledig geïmproviseerd, zijn duister. Het wordt een gitzwarte voorstelling.

<<

                                                       Peter acteert weer

De voorstelling 'Een man' vormt een prima opmaat voor de repetities van het theaterstuk 'Frank Lloyd Wright is een goede architect'. Peter staat nu als tapdanser/acteur met Hans Dagelet en Joop van Brakel op het podium. Wederom moet hij zijn stem gebruiken, wederom op een duistere manier. Hij imiteert 2 foute, bijzonder agressieve Amerikaanse televisie dominees, die hel en verdoemenis preken en hij geeft zijn interpretatie van de Totale Krieg-toespraak van Joseph Goebbels, Sportpalast 1943.

<<

                                                       2003 Peter acteert nog steeds


Na een repetitieperiode van 3 maanden en een hele reeks try-outs gaat het stuk in de stadsschouwburg van Rotterdam in première. Het stuk zal 5 tot 6 keer per week spelen. De reacties van het publiek op het abstracte werk, lopen zeer uiteen. Men vindt het óf geweldig óf verschrikkelijk. Een tussenweg lijkt er niet te zijn.

<<

                                                       Stap voor stap

 

Tijdens de tournee begint Peter voor het eerst sinds de dood van zijn vriendin weer te verlangen naar een taptrainingsschema. Direct na de tour zet hij het op. Eerst een half uurtje, dan drie kwartier ......... dan 4 uur....... enz.. Helaas traint hij nog niet met dezelfde gedrevenheid als voorheen, maar als hem iets niet lukt, dan ligt hij er alweer wakker van. Een goed teken!

<<


Foto Marjolein van Hout

                        Na de theatertour

 

Verder treedt hij op met het Alt-tijdstrijkkwartet, met Tafel 9, Jeroen van Veen en de New Cool Collective. Hij maakt tapchoreografieën voor Marieke van der Ven en Marije Nie, die pas volgend jaar zomer uitgevoerd zullen worden. En hij speelt met David Kweksilber en John Engels in Vredenburg en op het North Sea Jazz festival met het programma: Let's face the music and dance.

Deze zomer reisde hij af naar Frankrijk om workshops te geven en op te treden.

<<

                                                        De toekomst?

 

Wat de toekomst aangaat is Peter altijd voorzichtig. Zo zou hij ooit naar Japan op tournee gaan. Toen dat op het allerlaatste moment niet door ging, moest hij maanden lang aan mensen uitleggen waarom het niet was doorgegaan. Na de tweede tour naar Japan, die ook niet doorging, besloot Peter de mensen een volgende keer pas op de hoogte te stellen als hij er echt geweest was. Dat hij nu vaak het verwijt "je vertelt ook nooit iets" naar zijn hoofd geslingerd krijgt, neemt hij voor lief.

Eén ding wil hij echter wel verklappen, maar dat is ook alleen maar omdat het toch al op de websites van Tafel 9 en Jeroen van Veen staat. Op dit moment, september 2003, is Peter met Marieke van der Ven en Jeroen van Veen in voorbereiding van een project voor seizoen 2004/2005.

<<


Voor contact: mail naar peterkuit@telfort.nl of bel: 06 220 45 437

 

Startpagina     Biografie     CV     Kritieken     Discografie     Experimenten    Speellijst    Links