Mannen mogen alléén maar dokken.




KAMPERLAND,PARTNERALIMENTATIE is niets meer en niets minder dan moderne slavernij. Vindt Gerry Mariman, die al tien jaar flink betaalt: „Kinderalimentatie is logisch, partneralimentatie niet. Moderne vrouwen dienen financieel voor zichzelf te zorgen”, aldus Mariman, die dan ook samen met zijn huidige partner Ellen van Gemert een actie is gestart. „We willen reacties verzamelen en daarmee naar de politiek stappen. De wet moet veranderd.” In Duitsland is dat onlangs gebeurd; partneralimentatie hoeft daar niet langer dan drie jaar te worden betaald.

Gerry Mariman kan het bedrag dromen: 1971 euro en 38 cent. Kinder- en partneralimentatie, iedere maand weer over te maken, ook na diverse vergeefse verzoeken om herberekening. „Waarvan bijna 1100 voor mijn ex zelf. Ik droom er soms wel eens echt van, dan galmt het door mijn hoofd”, zegt hij. „Voor mezelf houd ik zo’n duizend euro over. Als mijn vaste lasten eraf zijn, is het op. En dan heb ik nog ’geluk’: ik ken ook zat gescheiden mannen die letterlijk uit arren moede in een caravan wonen...”


gerry

Moedermaffia en overheidsgeweld, luilekkerland voor luie vrouwen, middeleeuwse toestanden. Op het marktplein anno 2007, internet, ritselt het van de ontevreden heren die zich beklagen over vooral de torenhoge partneralimentatie.

Waarom zou mijn ex meer gaan werken? Als zij meer gaat verdienen, gaat de alimentatie omlaag. Zij houdt dan hetzelfde maandbedrag en schiet er dus niks mee op, terwijl ik minder hoef te betalen. En dát gunt ze me niet, die tákkenteef”, aldus ’Uitgebuit’ op een site voor gescheiden mannen. Maar de ex-vrouwen kunnen er ook wat van: „Jarenlang kon ik voor het huishouden en de kinderen zorgen terwijl meneer zogenaamd op zakendiner ging. Hij ’werkte’ zeventig uur per week, ik kon geen kant op. En nou heeft hij een nieuw wijf en kan ik zeker op een flatje gaan zitten? Nou mooi niet!” De soms verhitte discussies tonen aan dat het bij het betalen van partneralimentatie vooral draait om emoties; geen betere manier om wraak te nemen op je exman dan financieel.

Als een huwelijk langer heeft geduurd dan vijf jaar, dan heeft de minst of niets verdienende partnerrecht op twaalf jaar partneralimentatie (buiten de alimentatie voor de eventuele kinderen). In bijna alle gevallen is de vrouw de ontvangende partij. Exen kunnen natuurlijk samen de alimentatie bepalen, maar als de rechter eraan te pas moet komen, wordt er uitgegaan van de ’draagkrachtruimte’, het bedrag dat overblijft van het salaris van de man na aftrek van vaste lasten en een normbedrag voor levensonderhoud. Van deze draagkrachtruimte mag volgens de zogenaamde ’Tremanormen’ 60 procent worden benut voor alimentatiebetaling.

Gerry Mariman scheidde in 1998; het jaar daarvoor had hij prima verdiend. „Overwerk, bonussen. Ik ben chemisch controller en heb een goede baan, ben ook niet te beroerd om extra diensten te draaien. Juist de jaaropgaaf van dat jaar werd gebruikt om de hoogte van de partneralimentatie te bepalen. Maar overwerk krijg je niet op bestelling! Na dat jaar zijn de mogelijkheden veel minder geworden. Ik heb onregelmatige werktijden, volcontinudienst. In de beginjaren heb ik er een extra baantje bij moeten nemen om het hoofd boven water te houden.” „Toen we op een gegeven moment onenigheid kregen over de omgangsregeling van de kinderen kwamen daar nog torenhoge juridische kosten bij, daar heb ik een persoonlijke lening voor moeten afsluiten”, aldus Mariman, die inmiddels al diverse keren tevergeefs om een herberekening heeft gevraagd: „Mijn ex heeft een parttimebaan. Ze leeft in ons oude huis, dat vond ik toen ook een goed idee, omdat er op die manier zo weinig mogelijk voor de kinderen zou veranderen. Dat huis is inmiddels flink in waarde gestegen. Mensen vragen wel eens aan mij: hoe kan ze dat allemaal betalen? En dan zeg ik: hoe kan ík dat allemaal betalen?”

Zij heeft het nu financieel uitstekend voor elkaar en ik zit zo in de problemen dat ik laatst serieus heb geïnformeerd of ik een seniorenwoning kon huren. Maar zelfs die bleek al 500 euro per maand te kosten. En het ergste: mijn nieuwe partner wordt er ook financieel in meegetrokken. Omdat ik zo in de schulden zit, heeft zij een jaar lang de partneralimentatie aan mijn vrouw betaald. Dat is toch van de gekke? Op een gegeven moment had mijn vriendin er zo genoeg van dat ze zei: ik maak het niet meer over. Ze gaat maar fulltime werken, net als ik dat altijd heb gedaan met drie kinderen. Maar ja, toen stond er in no-time een deurwaarder op de stoep. En kregen mijn kinderen te horen dat ze geen verjaarsdagscadeau kregen, omdat ’papa niet meer wilde betalen’.”

Ik vind het systeem niet deugen. Iedereen heeft de mond vol van emancipatie en van mij wordt gewoon verwacht dat ik mijn vrouw twaalf jaar lang financieel onderhoud. Dat is toch vreselijk ouderwets?” vindt Mariman, die daarom een actie is gestart: „Via mariman20@hetnet.nl ben ik bezig reacties te verzamelen van gedupeerde mannen. Gezamenlijk kunnen we dan een politieke partij benaderen, ik heb al contact met de SP, om hier iets aan te gaan veranderen. In landen om ons heen gebeurt dat al.” In Duitsland is onlangs een nieuwe wet aangenomen. Wel alimentatie voor de kinderen, maar beide exen worden geacht zelf in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Daarom duurt de betalingsregeling voor ex-partners, als een soort overgangsregime, niet langer dan drie jaar. Voor de schrijnendste gevallen, zoals niet-werkende oudere vrouwen die na tientallen jaren huwelijk gaan scheiden, maakt de wet een uitzondering. De Nederlandse alimentatiewetgeving is in 1984 voor het laatst aangepast met de twaalfjaarlimiet. Voorheen moesten mannen hun hele leven betalen, de zogenaamde ’alimentatieveteranen’. Belangrijk verschil met Duitsland is dat daar meer vrouwen fulltime werken, terwijl in Nederland nog steeds het zogenoemde anderhalf-verdienersmodel in de mode is. De man werkt fulltime en de vrouw heeft er een ’leuk’ baantje bij. „Tot grote tevredenheid van beiden, tot er hommeles komt”, weet mediator Tanja van der Burgh. In haar Utrechtse praktijk tracht zij strijdende exen tot elkaar te brengen, zodat er een goed convenant afgesloten kan worden. „Als er hommeles is, roept de man: jij kunt toch ook gaan werken? Waarom mag jij op je luie kont blijven zitten? Terwijl de vrouw aanvoert dat ze in verband met de zorg voor de kinderen altijd maar een klein baantje heeft gehad, zodat ze nooit goed carrière heeft kunnen maken. Of willen maken; maar dat is dan wel gebeurd met beider instemming.”

Geldboot „Ik heb begrip voor beide standpunten. Ik keur het af als vrouwen achterover leunen en de geldboot laten binnen stromen, maar ik keur het ook af als mannen zeggen: ga nu maar voor jezelf zorgen, ik heb er geen zin meer in. Een huwelijk is nu eenmaal een verbintenis met langdurige consequenties. Misschien moeten mensen daar eens meer over nadenken voordat ze elkaar eeuwige trouw beloven. Als het geluk voorbij is, blijken geld en kinderen ideale manieren om elkaar langdurig dwars te zitten.”

Gerry Mariman is inmiddels in hoger beroep gegaan tegen de afwijzing van zijn verzoek om herberekening door de rechtbank in Middelburg. „Ik ’hoef’ nog maar twee jaar, hoewel mijn vrouw om verlenging kan vragen als er ’behoefte’ is. Nou, laat me eens raden… Als die wet wordt veranderd, zal ik er waarschijnlijk zelf geen nut meer van hebben. Ik doe het omdat het keihard tijd is om deze wantoestand aan te pakken.”



Is het het éérste stuk uit de Telegraaf.

Waar mee alles begonnen is.

Dat was 15 December 2007.

Hier het orginele stuk