VB-trambestuurster Hannie van Veen dacht tien jaar geleden een gelukkig nieuw leven te beginnen toen ze met de charmante Egyptenaar Morcous trouwde. Nu is de 53-jarige oma gescheiden en zo berooid door alimentatieverplichtingen dat ze aanstaande maandag haar huis uit wordt gezet: „Ik moet bij het HVO, de Hulp voor Onbehuisden, aankloppen. Het is zo oneerlijk: ik heb vanaf mijn 14e jaar fulltime gewerkt. Nu word ik zwerfster. Terwijl hij mét bijstand vakantie viert bij zijn tweede vrouw in Egypte…” Van Veen is niet de enige die worstelt met de verouderde alimentatiewetgeving. Ellen en Gerry Mariman zijn inmiddels met een ’burgerinitiatief’ bezig.



OMA HANNIE moet na scheiding haar huis uit door verouderde alimentatiewet.

Ik word ZWERFSTER…

  …en mijn ex viert vakantie!”








AMSTERDAM, zaterdag

Als ze zo aan komt lopen, kleindochtertje van één in de buggy, lijkt Hannie van Veen gewooneen doorsnee-oma die zorgeloos op weg is naar de eendjes in het park. Maar schijn bedriegt; over-morgen wordt Hannie uit haar huis in Amsterdam-Noord gezet.Als ze de voordeur ontsluit komt in de gang een olijke kat aanspringen.De tranen schieten Hannie in de ogen: „Ik had er nóg twee, dieheb ik al weggedaan.Deze komen ze morgen ophalen. Ik ga tijdelijk bij mijn zoon logeren en daarna moet ik naar de opvang voor thuis-lozen. Daar zitten ze niet op drie katten te wachten… Binnen is het steenkoud, want Hannie heeft de thermo-staat zo laag mogelijk staan om geld uit te sparen. De verhuisdozen staan al gepakt.De 53-jarige Amsterdamse slaat zo veel mogelijk spullen op bij haar kinderen.Ik ben heel erg dom geweest,zegt Hannie.Als ik de klok tien jaar terug kon draaien… Maar toen dacht ik eindelijk het geluk weer gevonden te hebben.Ik ben al heel jong gescheiden van mijn eerste man en heb in mijn eentje twee kinderen opgevoed. Daarnaast altijd fulltime gewerkt bij het Gemeentevervoerbedrijf (GVB),ik houd er niet van mijn hand op te houden.”

Shoarmazaak

Na velezware jaren als alleenstaande moeder dacht Hannie dat de zon weer ging schijnen toen ze in ’97 de vijftien jaar jongere, zeer charmante Morcous ontmoette. Ze was snel tot over haar oren verliefd op de knappe Egyptenaar, die toen nog in een shoarmazaak werkte: „Daar is hij na ons trouwen mee op-gehouden, omdat hij last had van zijn heup; hij veronderstelde dat hij wel afgekeurd zou worden.De kinderen waren groot en gingen het huis uit. Ik dacht samen met Morcous een mooi tweede leven te beginnen. Ik hield heel erg veel van hem. Maar hij minder van mij, zo bleek na een tijdje. Het ging hem, denk ik nu, vooral om de verblijfsvergunning. Drie jaar geleden zijn we gescheiden. Ik kreeg al vlug een brief van de Sociale Dienst. Hij kreeg een bijstandsuitkering en ik moest daaraan 315 euro per maand bijbetalen. Dat vond ik veel te veel. Ik verdien weliswaar goed, 1500 euro per maand, maar ik heb ook hoge vaste las-ten. Ik moest na de scheiding immers nood-gedwongen snel verhuizen en zit nu op een huur van bijna 600 euro. Bovendien had ik in verband met het onverwachte inrichten van mijn nieuwe huis een lening afgesloten die diende te worden afbetaald. Tel daarbij op je energie en water, de verzekeringen en je da-gelijkse boodschappen en er blijft best wel wat over, maar geen 315 euro. Dus ik heb een herberekening aangevraagd en bood aan 150 euro per maand te betalen. Onderhuids had ik natuurlijk ook iets van: waarom moet ík be-talen, híj wilde toch scheiden? Laat hij dan ook maar gaan werken. Nu moet ik geld opbren-gen waarvan hij in Egypte de bloemetjes bui-ten gaat zetten. Want Morcous bleek al zeer snel een Egyptische liefde te hebben. Er volgde het nodige juridische gesteggel, maar na een klein jaar, begin 2006, bleek Hannie aan het kortste eind te trekken. Vrijwel onmiddellijk werd er een loonbeslag van 750 euro per maand gelegd. De alimentatie moest met terugwerkende kracht worden betaald. En toen kwam ik natuurlijk enorm in de problemen. Je wordt een kat in het nauw, je gaat het ene gat met het andere dichten. Ik ben diabeet en moet dus wel mijn zorgverzekering betalen en ook gas, licht en water kun je niet missen. Je moet eten, hoe karig ook. Dus schoot de huur erbij in,en de afbetaling van mijn lening. Mijn twee kinderen sprongen soms financieel bij,maar dat kan ook niet eeuwig duren, die hebben allebei een gezin met jonge kinderen. Het is onvoorstelbaar hoe snel je dan heel diep in de financiële sores zit. Schuld stapelt zich op schuld, er komen boetes bij, kosten van deurwaarders.”


Photobucket

Alimentatiebetalingen aan haar vijftien jaar jongere Egyptische ex-man nekten trambestuurster Hannie van Veen; de 53-jarige oma moet maandag haar huis uit.

FOTO: ANKO STOFFELS


„Terwijl ik er mijn leven lang goed van heb kunnen komen. Ik had voor mijn scheiding geen schulden, geen aantekening bij het BKR, niets. Maar als je verliefdbent,denk je helemaal niet aan een scheiding, en aan de financiële gevolgen daarvan. In het begin had hij natuurlijk ook nog een baan. Je realiseert je niet dat jij,als vrouw, je werkeloze man na de scheiding financieel moet onderhouden.



Het ging hem om de verblijfsvergunning en nu kan ik mijn schulden niet meer betalen”

Scheiding....



De reden dat Hannie haar verhaal in de krant wil doen, is dan ook omdat zij vindt dat er iets aan de alimentatiewetgeving moet ver-anderen:Dat is toch niet meer van deze tijd? Stel nou dat je als werkende vrouw een wer-keloze man hebt die je slaat, dat deed mijn ex overigens níét,laat dat duidelijk zijn.Maar stel dat, dan kun je eigenlijk niet eens weg omdat je na de scheiding onderhoudsplichtig bent en je je krom moet betalen. Geluk bij een ongeluk voor Hannie is dat haar ex onlangs is getrouwd met zijn Egyptische liefde, zodat de alimentatiebetalingen zijn stopgezet. „Maar inmiddels heb ik een huurachterstand van negen maanden, en ook mijn lening heb ik niet kunnen afbetalen. Alles bij elkaar opgeteld zit ik nu met een schuld van 14.000 euro. Ik heb schuldhulp-verlening. Die doen wat ze kunnen, maar de deurwaarder is onverbiddelijk: hij moet 4500 euro huur hebben, anders sta ik maandag op straat. Mijn werkgever heeft nog gekeken of er bijgesprongen kon worden, maar ja, dan krijg ik er nóg een lening bij. En dus ben ik vanaf maandag een zwerfster. Mijn spullen gaan bij mijn zoon in de schuur, wat er niet in past, laat ik maar gewoon staan. Ik mag even bij hem logeren, maar hij zei al meteen: het is wel een noodoplossing. Je moet maar bij het HVO, de Hulp voor Onbehuisden, gaan vragen of je daar kunt wonen. Ik werk nog steeds fulltime bij het GVB, ja, dat is mijn anker. Niet meer als trambestuurder, omdat ik diabeet ben, dat is te gevaarlijk. Er wordt momenteel ander werk voor me gezocht. Met mijn salaris heb ik nog een béétje uitzicht dat ik over een jaar of twee misschien finan-cieel weer met een schone lei kan beginnen. Het is een hard gelag en ik kan geen kant meer uit. Ik heb een heel hoge prijs betaald voor de liefde.