Wil jij ook naar de TOP van Europa en mee op expeditie naar Mount Elbrus? Stuur dan een mailtje naar NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen: Niels@ExpeditieNet.nl en je ontvangt spoedig alle informatie.

  Mount Elbrus Xpedition

Augustus 2006

   

 

 

Introductie Mount Elbrus Xpedition 2006

Rusland - 08 tot en met 12 augustus

 

Mount Elbrus is de hoogste piek in Europa en daarmee 'one of the Seven Summits'. Deze summit ligt in Rusland, een paar kilometer verwijderd van de grens met Georgië. De Elbrus, met een hoogte van 5.642 meter, ligt in de Kaukasus en dit gebergte heeft de meest ruige bergen van de wereld. Mount Elbrus is daarbij het minst ruig. In dit verslag mijn gehele voorbereiding en toppoging van de Dutch Mount Elbrus Xpedition 2006.

  

Door het verslag navigeren door middel van de hoofdstukken:

 

   

   

Elbrus XpeditionTEAM 2006

TEAMing
 

Het TEAM bestaat uit elf deelnemers: René Bleuanus is geboren en woonachtig in Gorinchem. Naast triathlons en windsurfen ligt heeft hij passie voor buitensport. Wendy Blijleven, in het dagelijks leven Brandweervrouw, wil zichzelf bewijzen. Wendy wil haar grenzen gaan opzoeken en puur genieten van deze eerste expeditie-ervaring. Ook de Gorinchemse Nico Broer is benieuwd wat de ruim 5.600 meter fysiek met hem doet, naast het feit dat het een mooie kans is om de Kaukasus te zien. Rens van Hal gaat voor een fantastisch avontuur en hoopt zichzelf tegen te komen tijdens de expeditie naar top van Europa.

 

De benjamin van het TEAM is Ferry Hoefnagels. Deze enthousiaste (en altijd in voor een geintje) Brabander gaat voor het eerst een echte berg beklimmen zoals hijzelf dat ziet. Hij verwacht dat dit niet de laatste top zal zijn. Schaatser Herco Lim, ruilt zijn schaatsen in voor stijgijzers en gaat een nieuw avontuur tegemoet. Een avontuur dat ie tot op heden enkel uit de boeken kent. Fysiotherapeut John Potappel is eigenlijk bij toeval op de deelnemerslijst terecht gekomen en wilde er ook niet meer van af. Hij vindt het een enorme uitdaging om met een een team van onbekende en verschillende mensen een dergelijke expeditie te ondernemen. Marc Schrijver is door Herco geïntroduceerd. Het beklimmen van bergen fascineerde Marc al als klein puberjongetje en nu komt er een serieuze uitdaging op zijn pad. Teamlid Alie Snijders heeft al een verleden in Rusland liggen. Nu probeert ze met een team van enthousiastelingen de top van Europa te bereiken. Wouter Stigter heeft nog nooit het hoogste punt van Nederland gezien en heeft zijn zinnen gezet op de hoogte bergtop van Europa. Ondanks dat is Wouter wel bekend met hoogte: hij is namelijk een enthousiaste parapentvlieger. Voor Olivier van Vlijmen uit Nijmegen gaat er ook een avontuur van start met de Elbrus Expeditie. Hij heeft er enorm veel zin in om zijn grenzen te verleggen.

 

Paul Voorthuis is als bergsportinstructeur aan het TEAM toegevoegd. Daarnaast is hij professioneel fotograaf. De organisatie is in handen van Beroepsavonturier Wilco van Rooijen en consultant Niels Koekkoek.

 

 

  

 

Foto's volgens spoedig!

  

 

 

Xpedition Diary

Dutch Mount Elbrus Xpedition 2006

 

 

 

'Op weg naar de TOP van Europa'

Lang was de Mont Blanc de hoogste berg van Europa. Met zijn 4.810 meter steekt de top boven de rest van de alpenketen uit. Reeds tweemaal liet ‘de Witte Dame’ mij toe op de top om mijn successen te vieren. Toe aan iets nieuws? Ja! Sinds ik weet dat ik besmet ben door het bergbeklimmersvirus houd ik angstvallig nieuwe uitdagingen stil. Bang om, indien er anderen vanaf weten, mijn dromen ook daadwerkelijk in concrete plannen te moet gaan omzetten. Voor wat betreft mijn droom om ‘een aantal van de Seven Summits’ te beklimmen wordt ik geholpen door Beroepsavonturier en vriend Wilco van Rooijen. Hij heeft mij ooit uit de klimboeken gehaald en mee de Mont Blanc op genomen. Eind 2005 komt hij met het plan om de hoogste TOP van Europa te beklimmen: Mount Elbrus in Rusland. De 5.642 meter hoge gigant in de Kaukasus gelegen berg is sinds 1985 Europa’s nieuwe dak! Hij zocht iemand die deze expeditie wilde voorbereiden. Ik hoefde niet lang na te denken en al snel herkende Google de zoektermen ‘Elbrus’, ‘Elbroez’, ‘Hoogste berg van Europa’, ‘Rusland’, etc. Kortom, ik nam de uitdaging aan om met Wilco een TEAM te vormen en zodoende onze nieuw te vormen organisatie ‘NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen’ op poten te zetten en daarvoor de Elbrus Expeditie voor te bereiden.

Mount Elbrus is met 5.642 meter de hoogste berg van Europa. De Elbrus ligt in de Noordelijke Kaukasus, op de grens van Rusland en Georgië. In het Balkaars (de taal van de bevolking aan de voet van de berg) heet de berg Mingi-Tau. De Kaukasus wordt als grens tussen Europa en Azië beschouwd en de Elbrus behoort daarmee tot Europa. Ook in het Aziatische deel van de Kaukasus is er geen hogere berg dan de Elbrus. De berg heeft twee toppen en de betekenis van de naam Elbrus is dan ook ‘twee toppen’.

Al vanaf het begin blijkt dat zaken doen met Rusland geen makkie is. In Rusland gaat niets eenvoudig (behalve door omkoping) en vrijwel niets volgens planning. Dat blijft eigenlijk de rode draad van de gehele zakelijke voorbereiding met de Russen. Voor het beklimmen van Mount Elbrus is het noodzakelijk om over een Border Zone Registratie en National Park Registratie te bezitten en moet ook vooraf de lokale reddingsdienst op de hoogte zijn van het expeditieprogramma. Zelfs de Ambassade is niet echt behulpzaam. Internet brengt mij vaak in een ‘hoera-stemming’. Door de vele verslagen, informatie en forums, lukt het me om de gehele puzzel compleet te krijgen en hebben we afspraken kunnen maken met betrouwbare partijen. Hoewel…. De partij die voor ons de OVIR registratie regelt (is een uitnodiging om het land binnen te komen en is benodigd voor de visumaanvraag) blijkt toch niet zo betrouwbaar en op het laatste moment worden we geholpen door een nieuwe partij die ons op tijd nieuwe uitnodigingen weet te verstrekken. Dankzij het internet konden we ook de GPS-coördinaten vooraf al in onze GPS invoeren. Wel moeten we die dingen nog het land in zien te krijgen aangezien GPS apparatuur niet ingevoerd mag worden. Een uitdaging voor later.

 

TEAMTraining & Ardennenweekend

TEAMing, FUN and ACTION


Sinds eind 2005 is het Elbrus TEAM compleet. Het totale TEAM zal uit veertien personen bestaan met ieder z’n eigen beweegreden om op de hoogste top van Europa te staan. Eén ding hebben we in ieder geval gemeen: het enthousiasme tijdens de voorbereiding om er in Rusland een mooie expeditie van te maken. Aangezien een fit lichaam tot de basisuitrusting behoort, laat ieder zich keuren bij een Sport Medisch Centrum. Gelukkig blijk ik fit te zijn maar heb me wel tot doel gesteld om een fitheidsniveau omhoog te gaan gedurende de nog lange weg aan voorbereidingsactiviteiten.

Het Elbrus Xpedition Team bestaat uit: René Bleuanus, Wendy Blijleven, Nico Broer, Rens van Hal, Ferry Hoefnagels, Herco Lim, John Potappel, Marc Schrijver, Alie Snijders, Wouter Stigter en Olivier van Vlijmen. Bergsportinstructeur Paul Voorthuis is als begeleider aan het team toegevoegd; Wilco van Rooijen (expeditieleider) en Niels Koekkoek nemen de organisatie op zich.

TEAMlid Herco gaf samen met Wouter de aftrap voor wat betreft de TEAMtrainingen. Zij organiseerden een schaatsclinic in Haarlem. Met een klein zonnetje werd in december 2005 het gladde ijs betreden. In 2006 zochten John en Rens een TEAMactiviteit op waarbij de bergsport centraal stond: bij Outdoor Valley te Bergschenhoek werden hoogtepunten bereikt aan een klimwand. Ook een hoogtepunt voor Wouter; hij was door de ‘blauwe brigade’ met 150 km p/u van de weg gehaald en mocht met de trein verder reizen. Het Gorkumse duo ‘K2’ (kale twee), ofwel René en Nico hadden tijdens het carnavalsweekend iedereen naar de Drunense Duinen laten komen. Daar werd een stevig mountainbike parcours afgelegd. Tevens werd daar door Bleu Design het Expeditielogo en trui in heuse ‘barrel’ gepresenteerd.

TEAMing, FUN and ACTION in de Ardennen
In mei 2006 ben ik zelf aan de beurt en organiseer het Ardennenweekend. Terwijl ik de bergweggetjes omhoog en omlaag rijd en de heerlijke lucht van natte bomen via de luchtfilters mijn neus binnenkomen, besef ik dat het weer gaat beginnen: een weekend vol, actieve elementen en ook serieuze zaken. Hoe gaan we in bepaalde omstandigheden reageren, wat nemen we mee, wat is het expeditieprogramma zoals dat inmiddels is afgestemd met de Russen en wie zijn we nu eigenlijk? Het regent flink maar ik weet dat Lydia al met koffie bij het haardvuur op mij zit te wachten. Samen met haar drink ik een bakkie en spreek het programma door voordat het team binnendruppelt. Lydia beheert samen met haar man Philip, die tevens buitensportinstructeur is, de locatie te Warempage (La Vache) en het is altijd weer thuiskomen als ik mijn autootje naast de stoere Land Rover van Philip parkeer. Na een stevige GPS tocht op vrijdag en een enorme wandeling op zaterdag probeert Marc er achter te komen, hoe ieder teamlid met de risico’s omgaat straks tijdens de expeditie. Het lijkt erop dat het team bestaat uit controlfreaks die gemotiveerd zijn om grenzen te verleggen en de top te halen tijdens een expeditie die niet zonder gevaren is….

De dodelijkste berg van Europa
De Elbrus, die duidelijk herkenbaar is tussen de andere sneeuwpieken, is een massieve tweekoppige uitgedoofde vulkaan, verpakt in ijs. Zo’n 70 gletsjers bedekken het massief van de Elbrus. Ondanks dat de normaalroute van de Elbrus bestempeld wordt als ‘technisch niet moeilijk’ is het de dodelijkste berg van Europa. In 2004 komen 48 klimmers op de flanken van de Elbrus om. Een maand voor ons vertrek richting Kaukasus komt bij ons het bericht binnen dat 8 ervaren klimmers zijn omgekomen. De Elbrus is berucht om zijn harde en koude wind en zijn plotselinge weersveranderingen. Beperkt zicht (white out) en verlies van oriëntatie is een reëel gevaar. Wie eenmaal van de route is afgeweken, stuit op gletsjers die vergeven zijn van diepe spleten. Het weer, de hoogte en de eisen aan doorzettingsvermogen, verhinderen dat velen de top halen of zelfs dus dodelijk verongelukken.

 

De laatste afwegingen voor vertrek

Van 14 naar 13 TEAMleden


In de afrondende fase van de voorbereidingen wordt de conditie onderling gemeten en vergeleken. Zo wordt er mee gedaan aan de Heuvelrugloop en wordt er onder leiding van Olivier een dagroute van de Nijmeegse Vierdaagse gelopen. En zo loopt het TEAM dus 40 kilometer voor de lol met bepakking in de brandende zon door de natuur. Ter afsluiting van mijn voorbereidingen, laat ik bij mijn sportschool een fittest afnemen. Mijn uithoudingsvermogen wordt nauwkeurig onder de loep genomen terwijl ik op een fietsergometer zit. De fitheid wordt vastgelegd op een schaal van zeven en ik ben van niveau 4 naar 6 gestegen in de afgelopen 8 maanden voorbereiding.

Niet alleen fysiek ben ik er klaar voor, ook mijn bagage heb ik onder controle. Overal liggen al spullen klaar: klimmaterialen, kleding en de belangrijke documenten, waaronder de afspraken met Russische organisaties. Haglöfs (kleding), Polar Nederland (AXN outdoor computers) en Black Diamond (Mountain Hardware) hebben ervoor gezorgd dat mijn duffle aardig gevuld is. Nu enkel nog de laatste overwegingen: wat gaat er wel/niet mee om zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de bagagelimiet van 20 kilogram.

Maar dan… Telefoon vanuit K2-BaseCamp
‘Hoi Niels, hier Wilco. Helaas heb ik moeten terugkeren van mijn toppoging vanwege logistieke problemen. We zijn niet in staat geweest om met 4 man kamp 4 op te zetten en de touwen mee te nemen om de ‘bottle neck’ te beveiligen. Gisteren kwam ik vlak voor het donker totaal verrot terug in BC. Met tranen in mijn ogen belde ik Heleen op dat het niet gelukt was. De Pakistaanse Sherpa’s hebben ons laten zitten en daar ben ik kwaad om. Ik kan me nu helemaal doodwerken op deze levensgevaarlijke berg maar als de rest van het team (voornamelijk de hoogtedragers) het laten afweten is het water naar de zee dragen. Ik kan nu de planning blijven volgen en de expeditie voor gezien houden of alles op alles zetten en nog een keer omhoog gaan. Niels, wat is jouw mening? Kan ik K2 nog een kans geven en zodoende nog een tweede en laatste poging wagen? Het betekent dat ik niet mee kan naar de Elbrus. Ik wil je oprechte mening’.....

Double Header Expeditie: Broad Peak – K2 Expeditie 2006
Het doel van Beroepsavonturier Wilco van Rooijen is om in juni/juli 2006 twee Bergen van meer dan 8.000 meter te beklimmen. Na in 2004 ’s werelds hoogste berg, de Mount Everest (8.850 meter), zonder extra zuurstof te hebben beklommen, heeft Wilco zijn zinnen gezet om de op één na hoogste en dodelijkste berg zonder extra zuurstof te beklimmen. Dit is de roemruchte K2; een berg waar maar heel weinig mensen op de top hebben gestaan en waar Wilco al een verleden heeft liggen. Op Broad Peak (8.047 meter) zal Wilco acclimatiseren om vervolgens de toppoging van K2 (8.611 meter) te starten.


Het plan was dat Wilco na zijn Double Header Expeditie naar Nederland zou terugkeren om vijf dagen later weer naar Rusland te vliegen en zodoende aan te haken bij het Elbrus Team dat inmiddels dan al met de acclimatisatie bezig zou zijn.

.....Ik heb gelukkig toch wat bedenktijd gekregen en zowel Wilco als ik kunnen er nog een nachtje over slapen. Hoewel, achteraf doen we beiden geen oog dicht. Persoonlijk gun ik Wilco het van harte om zijn hart te volgen en dus nog een poging te wagen op die gevaarlijke K2. Ik weet dat dit voor hem een persoonlijk doel op zich is en dat hierna een hoofdstuk is afgesloten. Wellicht voor zijn omgeving (lees zijn vrouw) ook beter. Echter, een tweede toppoging wil nog niet zeggen dat de top gehaald gaat worden. Het weerwindow voor de komende periode lijkt goed maar zover vooruit kijken brengt altijd onzekerheid met zich mee. Daarnaast gaat hij met een nieuw TEAM een poging ondernemen en weet niet of hij op dat team kan vertrouwen en straks weer in dezelfde logistieke shit terecht komt. Ook zakelijk gezien, zit ik met veel vragen. ’s Nachts kruip ik achter mijn pc om de beslispunten eens op een rijtje te zetten. Ik sluit mijn persoonlijke mail af met het uitspreken van mijn hoop dat hij weer de juiste beslissing zal nemen.

De volgende ochtend mail van Wilco: ‘Beste Niels, hopelijk heb ik de juiste keuze gemaakt. Ik heb besloten mijn beklimming en pogingen op te geven. Je hebt me in je mail goed geconfronteerd met mijn eigen worden ‘die berg blijft wel bestaan’. Het is een zeer moeilijke keuze geweest waarvan ik geen spijt hoop te krijgen. ‘…..’ Maar goed, zoals gezegd, ik heb anders besloten, ik kap ermee en ga mijn verslag schrijven en spullen pakken. Over twee dagen ben ik hier weg. Niels, dank voor je steun en we gaan een mooie expeditie draaien in  Rusland. Groet, Wilco’.

Blij met de mail van Wilco kon ik niet zijn. Verrast met de uitkomst was ik wel en er volgen lange gesprekken met BaseCamp-NL over het besluit. Inmiddels is de top van K2 bereikt door een ander team en is het weer nog steeds optimaal en bereikt ons het bericht dat Wilco hierdoor is gaan twijfelen. Onder het motto ‘zonder strijd is er geen vooruitgang’ stuur ik wederom een persoonlijk mailtje naar Wilco. Er komt vrijwel direct een mail terug dat Wilco de strijd nog een keer aan gaat, hij heeft de beslissing genomen om te blijven, zichzelf nog een keer op te laden en de risico’s aan te gaan om daarna voor altijd het boek dicht te doen. Samen met BaseCamp-NL brengen we de TEAMleden van de Elbrus Expeditie op de hoogte van het besluit van Wilco. Nadat ik Wilco nog succes wens om weer veilig van die K-berg terug te keren, focus ik mij op de Elbrus Expeditie. De laatste formaliteiten moeten afgestemd worden met onze Russische contactpersonen en Wilco moet overal geannuleerd worden als expeditieleider.

 

Eindelijk vertrekt het TEAM naar Rusland

8 augustus 2006

 

05.00 uur gaat mijn wekker en met plezier druk ik het irritante geluid weg. Tussen 07.15 en 07.30 ontmoet ik de overige teamleden op Schiphol. Naast veel familie zijn ook Heleen en Maarten van BaseCamp-NL van de K2 Expeditie op Schilphol aanwezig. TOP dat iedereen de moeite heeft genomen om ons uit te zwaaien. Het inchecken verloopt zonder problemen. Ondanks een gering overgewicht kunnen we zonder bijbetalen naar de gate. Vooraf had ik onze Travel Partner namelijk op de hoogte gebracht dat we extra klimuitrusting mee hadden en dit stond netjes in het systeem. Eenmaal in het vliegtuig moest ik wel wat stoeien met mijn handbagage, een 50 liter klimrugzak. Deze past precies in de bagagebox, echter er moet er dan wel eentje leeg zijn. Dat was uiteraard niet het geval dus wilde ik een klein tasje met wat pakjes naar een naastgelegen box verplaatsen. Een Russisch dame kwam in opstand op het moment dat ik al naar het tasje wilde grijpen. Uiteindelijk zag ze in dat ik alles zorgvuldig deed en kon ik mijn rugzak in de bagagebox stoppen. Ik zat naast teamlid Ferry en een echte Russische vrouw. Een aardige vrouw, ze rook echter naar de wodka en zo zag ze er ook uit: diepe groeven in haar hoofd en gezicht. Ferry doodt de tijd met Sodoku en de oplossingen of was het nu andersom? :-) Ondanks een kleine vertraging was de vlucht perfect en de landing nog beter. Daarna begon de ellende van de douane formaliteiten. In het vliegtuig moesten we een zogenaamde ‘migrationcard’ invullen. Bij het invullen kwam Herco erachter dat hij de verkeerde OVIR registratie (uitnodiging) had gebruikt/meegenomen. Dit leverde weer denkwerk op :S. Gelukkig kijken ze er uiteindelijk in Moskou niet naar. De formaliteiten duren lang, heel lang. Ruim 2 uur staan we in de rij om ons paspoort, migrationcard en ticket te laten controleren bij een douanebeamte. Telkens moeten we door een andere beambte gewezen worden op de privacylijn waar we keer op keer overheen gaan. Nico maakt er een soort van spelletje van en dolt op die manier wat met het nukkige Russische personeel.

Veel later dan gepland komen we zodoende de Arrival hal in en daar treffen we onze Russische chauffeur die netjes zoals afgesproken met een bordje in de hal op ons staat te wachten. Verontschuldigen dat we zo lange vertraging hadden bij de douane bleek geen zin te hebben. Onze chauffeur sprak geen Engels en leek wat geïrriteerd over te komen. Om ons terug te pakken neemt hij een flinke omweg naar het hotel. We doen ruim 2,5 uur om van Moskou Airport Sheremetyevo-2 naar het Olympische Ismailovo hotel te komen (normaal ongeveer 1 uur en 15 minuten). De chauffeur moet regelmatig de weg vragen en rijd af en toe als een dolle stier. Maar goed, ondanks dat is de sfeer goed; we zitten met z’n allen in een luxe oude touringcar met allerlei tierlantijntjes aan de zijkanten en vreselijk harde Russische muziek. In de bus krijg ik van de chauffeur de tickets voor de volgende dag. Gelukkig kloppen alle gegevens op de tickets. Wel zit ik nog met Herco in mijn maag. Ondanks dat hij zonder problemen Rusland is binnengekomen verwacht ik dat zijn Visum op de route naar de Kaukasus voor problemen gaat zorgen. Ik SMS vanuit de bus onze Russische contactpersoon, Gleb Myasnikov, over dit probleem. Gleb en ik hadden de laatste weken voor vertrek veelvuldig contact over alle formaliteiten. Ik krijg als reactie terug dat ik dit bij aankomst in Mineralnye Vody (Минера́льные Во́ды) direct moet melden bij onze contactpersoon die ons begeleid naar de Kaukasus voordat we de politiepost van het vliegveld passeren.

Kennismaking met Moskou
Dankzij de welbekende stedengidsjes maken we onder leiding van Olivier, Paul en René een sight seeing tour door Moskou. Na een snelle hap in het cateringachtige restaurant van ons hotel (overigens met zeer goed gebak en een heuse chocolade waterval met fruit) vervoeren we ons naar het Rode Plein. Met de metro verplaatsen we ons van hotel naar het toeristische centrum. De toegang tot de metro is geregeld d.m.v. tourniquets, echter speciaal voor onze groep komt een toiletjuffrouwachtige dame ons helpen. Het lezen van de stationsnamen geheel in Russisch is nog een probleem. Paul en Olivier lukt het toch om ons uiteindelijk bij het Rode Plein uit te laten stappen. Het is er druk met toeristen, continu flitslichten van gretige camera’s. Ook wij leggen alles vast op de gevoelige plaat. Op een gegeven moment komt Rens met het briljante idee om op dit beroemde plein met het team èn expeditievlag op de foto te gaan. De vlag wordt uit de rugzak gehaald en de beste locatie op het grote plein wordt bepaald. Net voordat we onszelf willen gaan opstellen en de camera’s de zelfontspannerpositie innemen, worden we door twee geheim agenten aangehouden. Uiteraard spreken zij geen Engels en moeten we met vlag en al meelopen naar een politiepost. Daar worden we door een Engelssprekende agent gevraagd wat we deden en hij vertelde ons dat we al een hele tijd door de beveiligingscamera’s waren gespot. Doordat het logo van Rusland op een creatieve wijze in het Expeditielogo verwerkt zit, gaf dit aanleiding om ons aan te houden. Indien we de vlag weer zouden opbergen, konden we weer gaan.

 

Op weg naar de Kaukasus

9 augustus 2006

 

De volgende ochtend begint goed met een waanzinnig ontbijtbuffet. Schalen vol warme en koude gerechten èn een ruime keus aan gebak en andere zoetigheden. Zelfs de chocoladewaterval ontbreekt weer niet. Onder het mom ‘straks op de berg heb je al je energie nodig’ nam ik al dat lekkers tot ik echt helemaal vol zat. Na het opleveren van de kamers stond onze chauffeur ons precies op tijd in de hotellobby op te wachten. Wederom zaten we weer prinsheerlijk in onze eigen expeditiebus. Het was aardig druk op de weg maar door gewoon overal voorrang te nemen, lukte het de chauffeur om op tijd ons af te zetten bij het Domodedova vliegveld. Vanuit hier vinden de meeste interne vluchten plaats en zo ook onze vlucht naar de Kaukasus. Bij het inchecken blijkt dat we 26 kg overgewicht hebben. Dat valt wel mee maar we moeten hiervoor betalen. Ook hier werd enkel Russisch gecommuniceerd en nadat de dame achter de balie begreep dat we niet wilde betalen, werd de manager erbij gehaald die wel Engels sprak. Na wat over en weer gecommuniceerd te hebben en vooral vriendelijke te blijven lachen, kregen we toestemming om door te lopen en te gaan ‘boarden’. Dit verliep chaotisch. Bijna alles moest uit; schoenen, riem, pet af. Eenmaal in de oude Russische kist bleek dat mijn ‘handbagage’, mijn rugzak, niet in de bagageboxen paste. Gelukkig werd ik vriendelijk door een stewardess verwezen naar een kast naast het toilet. Dezelfde stewardess helpt Nico aan een businessclass stoel als hij zijn lange benen truc toepast.

Bij de start lijkt het er even op alsof we naar de maan geschoten worden, zoveel lawaai maakt dit luchtschip. De vlucht verloopt verder voorspoedig en de piloot zet de Tupolev 154M zonder problemen aan de grond op het vliegveld Mineralnye Vody. Hier lijkt het wel of de tijd stil heeft gestaan. Het vervoer naar de aankomsthal gaat via een soort van opleggerbus welke ons bij een soort van loods afzet. Wat is het warm binnen en alles moet handmatig gebeuren. Geen moderne rolbanden zoals op Schiphol. Doordat ik duidelijk zichtbaar met mijn Elbrusmap onder mijn arm loop om zo onze contactpersoon snel te kunnen vinden, wordt ik gespot door twee Italiaanse klimmers. Tenminste dat denk ik aangezien ze La Sportiva bergschoenen aan hebben in de D-categorie, kortom stijgijzervaste schoenen. Ongetwijfeld gedaan om gewicht te sparen maar zij liever dan ik met dit warme weer. Die van mij zitten netjes in mijn duffel. Ondanks dat ze professioneel overkomen qua schoenen, blijken het bergtoeristen te zijn. Vanéén van hen is de bagage in Moskou niet aangekomen en nu willen ze hier vanuit Mineralnye Vody e.e.a. gaan regelen. Als ik ze vertel dat de voet van de Elbrus ongeveer 4/5 uur rijden van Mineralnye Vody ligt, blijkt dat ze dachten dat Min.Vody het bergdorp was van waaruit de trekking zou starten. Helaas, welkom in de wereld van een gedegen voorbereiding. Ondanks dat wens ik ze succes met hun bagage-afwikkeling en toppoging. Inmiddels heeft onze chauffeur ons ook gevonden. Conversatie is ook met hem onmogelijk aangezien ook hij alleen Russisch spreekt. Ik maak me ongerust, Herco zijn papieren zijn niet juist en voordat we de politiepost van het vliegveld passeren moest ik e.e.a. hebben uitgelegd aan de chauffeur.

Eenmaal buiten met onze bagage blijkt dat er nog een dame bij de chauffeur hoort. Zij spreekt Engels, heeft mijn naam doorgekregen en is van het ‘probleem met het visum’ van Herco al op de hoogte. Dat stemt mij weer gerust. Er wordt ons op het hart gedrukt om geen foto’s te maken, dat is immers ook buiten op het vliegveld verboden. Overal staan ‘agenten in burger’ om alles in de smiezen te houden. Aan het eind van het parkeerterrein wachten twee minibusjes ons op. We verdelen onze bagage en splitsen ons TEAM in tweeën. Bij het passeren van de police control wordt er in het paspoort van Herco enkele Roebels gedaan en we mogen doorrijden. Opgelost tot zover. We vervolgen onze route richting Baksan Valley in de Kaukasus na een korte plaspauze net buiten de hekken van het vliegveld.

Wijs op Reis
De etnische en culturele diversiteit van het Kaukasusgebied heeft tot conflicten geleid sinds de Sovjet-Unie uiteen is gevallen. Tsjetjenië, Georgië, Azerbeidzjan en Armenië hebben gevochten tegen de politieke meesters in Moskou en tegen elkaar. De onrust blijft en de hele regio is politiek instabiel. Buitenlandse zaken adviseert dan ook om niet essentiële reizen naar de Noordelijke Kaukasus te mijden. Maar goed, onze beklimming van de Elbrus is essentieel en dus reizen we, weliswaar onder begeleiding naar de Kaukasus.

De tocht door de binnenlanden van Rusland is een belevenis. Het leven is er heel anders dan we gewend zijn. Koeien lopen gewoon op de autoweg en de voertuigen lijken uit de jaren 60 te komen. De wildernis heeft zijn charme. Afgezien van de normale grensposten worden we nog eenmaal aangehouden door een police control. Wederom wat Roebels in het paspoort en wat Dollars bij het handen schudden levert een snelle doorgang op. Geen paspoortcontrole en geen bagage-inspectie op deze manier. Dat is mooi want zo hoef ik ook niet mijn meegesmokkelde GPS-en te verantwoorden. Na ongeveer 4,5 uur rijden komen we aan bij ons hotel in Azau, vlakbij Terksol aan het eind van de vallei. Het bergdorpje kan niet tippen aan de charme, gezelligheid en uitstraling van bijvoorbeeld Chamonix. Het is een mix van drie hoge blokkendozen en kleine hutjes waarin voornamelijk de locale bevolking winkeltjes en restaurantjes uitbaten. Bovendien staan er op de weg naar het hotel veel onafgemaakte karkassen; half opgezette projecten die ten onder zijn gegaan. Azau ligt bij de kabelbaan die je naar de voet van de Elbrus of de Cheget, aan de andere kant van de vallei, brengen. Beide bergen zijn vanuit het dal niet over het hoofd te zien. Het zijn gigantische monsters en de omgeving is ruig en wild terrein vol rotsformaties.

Nadat de kamers verdeeld zijn, iedereen zich wat heeft opgefrist en de goede Russische maaltijd naar binnen heeft gewerkt, gaat ieder vroeg naar bed. Vanaf morgen gaat het spel beginnen, het spel om voldoende te acclimatiseren!

 

Mount Cheget

10 augustus 2006

 

Het is inmiddels de derde dag van onze expeditie. Vandaag maken we tijdens het ontbijt, dat o.a. uit een oliebol bestond, kennis met onze ‘tourguide’, onze Russische gids die ons gedurende de expeditie begeleidt. Hij kent het terrein en niet onbelangrijk, hij spreekt en begrijpt Engels. En als hij het niet begrijpt, dan heeft hij in datgene waarschijnlijk geen zin. Onze tourguide heet Jouri en we noemen hem al snel Jouri Koekeloeri vanwege de pretoogjes die hij heeft. Vanuit Azau neemt Jouri, die qua bouw wat weg heeft van klimmer Hans van der Meulen, ons mee richting Terksol naar Cheget. De route start in de nabij gelegen bossen. De zon schijnt en het is warm en daardoor prettig lopen in de schaduw van de bomen. Helaas is dit maar van korte duur want al snel lopen we langs de doorgaande weg. We passeren een groot kanon dat op het bergmassief gericht staat. Jouri heeft er een heel verhaal bij maar aangezien ik het te druk heb met foto’s maken, ontgaat me het verhaal. We lopen verder richting Cheget. Onderweg bij het officiële bergsportbureau (gewoon een woonhuis) maakt Jouri de papierwinkel m.b.t. Borderzone registratie en de registratie voor de reddingsdiensten in orde nadat ik voor hem de lijst met de teamleden gecheckt heb. Eenmaal aangekomen in Cheget en nadat Jouri ons heeft laten zien waar we gaan lunchen, pakken we de stoeltjeslift omhoog tot aan het middenstation. Zo winnen we snel hoogte en kunnen daardoor langer op hoogte blijven wat de acclimatisatie ten goede komt. We maken de tocht tot ongeveer 3.400 meter waarbij we tijdens de klim regelmatig adembenemend zicht hebben op twee bulten: Mount Elbrus. Soms half in de wolken maar het weer laat zich van de goede kant zien en daardoor zien we zodra we op ons omkeerpunt zijn ons indrukwekkende doel liggen. Het weer is overigens zeer goed. Het is er eigenlijk een hittegolf vertelt Jouri. En warm hebben we het zeker en de zon doet haar best om het te winnen van de vele lagen zonnebrand. Na wat foto’s op ons omkeerpunt, dalen we weer af. Dat gaat in rap tempo en snel zijn we weer in het dal waar voor ons de BBQ klaar staat als lunch (ongeveer 15 uur). De bufjes van Blue zijn duivelsgoed, de sfeer is alsof we elkaar al jaren kennen. Ondanks de vele smeermomenten heeft iedereen wel iets verbrand en ik moet ook weer flink hoesten. Eigenlijk was ik net van een verkoudheidje af welke ik in Nederland had. Blijkbaar toch niet helemaal genezen.

Op het moment dat we weer terug willen naar Azau worden we aangesproken door de Rus Mikhail Litvinsky, de auteur van een fotoboek over de Elbrus region. We bestellen voor de lol 13 boeken en zien wel wanneer hij ze komt afleveren. ’s Avonds na een goede maaltijd, checken we de uitrusting. Vanaf morgen gaan we namelijk de flanken van Mount Elbrus betreden en daarvoor moet de bergsportuitrusting in orde zijn. De dag wordt afgerond met een briefing over het programma voor de volgende dag.

 

Hoestend acclimatiseren op de flanken van Mount Elbrus

11 augustus 2006

 

Dag vier, acclimatiseren op de flanken van Mount Elbrus tot 4.100 meter staat er op het programma. Het ontbijt van vandaag ligt erg zwaar op de maag: een soort van gehaktstaaf met pasta. Maar goed, die energie zullen we vandaag wel nodig hebben. Vrijwel naast ons hotel ligt het kabelbaanstation waar een oude roestige kabelbaan ons naar eindstation Mir brengt op 3.470 meter hoogte. Eenmaal aangekomen klimmen we naar 3.800 meter waar het BarrelCamp ligt. Daar pauzeren we in de felle zon en ontmoeten we onze ‘Cook’ (kok) die voor ons de maaltijden gaat verzorgen zodra we ons BaseCamp hebben verlaten. Na de pauze klimmen we verder naar het vooruitgeschoven BarrelCamp op 4.200 meter dat net boven de resten van de Priut hut ligt. In 1998 woedde er een brand in de Priut hut waarbij één klimmer om het leven kwam en de hut totaal verwoest werd. Dit BarrelCamp bestaat niet uit cilindervormige hutten zoals het BarrelCamp op 3.800 meter maar uit een soort van zeecontainers waarbij in een veel te kleine ruimte 14 man moet liggen. Jouri meldt lachend dat er in het hoogseizoen ook 20 man in kan. De zon brandt inmiddels weer stevig. Na de lunch gaan we nog een klein stukje verder omhoog alvorens af te dalen weer helemaal naar ons BaseCamp in Azau. Ondanks dat ik af en toe mijn longen uit mijn lijf moet hoesten, verloopt de klim voor mij vlekkeloos. Ik pas me goed aan de hoogte aan en voel me conditioneel sterk. Een aantal teamleden viert vandaag een hoogterecord maar iedereen weet dat we eigenlijk maar één moment echt gaan vieren: de TOP in onze broekzak zodra we weer veilig in BaseCamp zijn.

Dit is onze laatste nacht in ons BaseCamp. Vanaf morgen is onze uitvalsbasis hoger gelegen, namelijk op 4.200 meter. Het vooruitgeschoven BarrelCamp vormt voor ons het vooruitgeschoven BaseCamp en van daaruit zullen we nu verder acclimatiseren. Vanavond dus al de noodzakelijke bagage inpakken en wat niet nodig is, blijft achter in het BaseCamp.

 

TEAMspirit

12 augustus 2006

 

Ik wordt beroerd wakker op de vijfde dag van de expeditie. Met een keel als schuurpapier kom ik mijn bed uit. Vandaag gaat het beginnen voor mijn gevoel. Alles wordt primitiever en we zitten steeds dichter bij de top. We checken uit en voor het hotel staat een gemotiveerd TEAM te wachten op het moment dat we gaan vertrekken. Naast veel BaseCamp duffles staan er ongeveer 23 bananendozen voeding, keukenequipment en 15 barrels à 5 liter water op ons te wachten. Te wachten om naar het vooruitgeschoven BarrelCamp op 4.200 meter gebracht te worden. Samen met Jouri en een andere Russische gids (Dimitri) en de kok verplaatsen we de cargo van het ene punt naar het andere (tussen)punt om zodoende uiteindelijk via de gondel en stoeltjeslift alles op 3.800 meter te krijgen. Op 3.800 meter staat er een SnowCat op ons te wachten. Nou jah…. Voor de bagage. Al het camp-voedsel en bagage wordt in geladen. Samen met de Cook, Paul, Nico en Herco ga ik met de SnowCat mee om de bagage in het Barrelcamp weer snel uit te laden. Onderweg kunnen we mooie foto’s van het TEAM maken en Herco vidoeobeelden. Het is een mooi gezicht om in het mooie weer en uitzicht op de top van de Elbrus over de sneeuwmassa te rijden. De sneeuw spat langs de zijkanten en achterkant omhoog. Onze Cook zit op de bagage en hij zit er zo relaxed bij alsof hij dat vaker doet. Lijkt mij toch lastig met de hellingshoek zo relaxed zonder houvast te blijven zitten. Als we eenmaal ons vooruitgeschoven BaseCamp hebben ingericht, is de Cook ook klaar met het eten. We lunchen op de lavarotsen. Onze Expeditievlag wappert en zo bakenen we ons terrein af in dit kleine kamp van containers.

Na de lunch besluiten we om voor een goede acclimatisatie nog door te klimmen richting Pastukhova Rocks op 4.600 meter. Het is schitterend weer en ik loop enerzijds te genieten en anderzijds mijn longen zowat uit mijn strot te hoesten. Ik heb last van mijn keel en hoe hoger we komen hoe meer ik ver achteruit mijn longen in een hoestbui terechtkom. Dat kost ontzettend veel energie iedere keer. Tijdens een rustpauze op ongeveer 4.500 meter neem ik het moeilijke besluit om om te keren. Die hoest zit me niet lekker en dat bezorgt me een onzeker gevoel. Paul en Jouri denken dat mijn bronchitiskuchje een longontsteking kan gaan vormen. Het TEAM besluit om verder te gaan en ik geef ze daarin groot gelijk. Paul biedt aan om met me mee af te dalen. Ik kies er voor om alleen af te dalen richting vooruitgeschoven BaseCamp. Tijdens de afdaling is mijn stemming slecht of beter gezegd, ik voel me beroerd dat ik het team, nee mijn team, alleen verder zie gaan. Ik heb ontzettend veel energie in deze trip zitten en heb daarin met Wilco al vele hobbels moeten slechten. Nu, ziet het er naar uit dat ik mijn acclimatisatie niet optimaal kan laten verlopen en dat is funest voor de toppoging. En dat alleen door dat stomme rothoestje. Na nog eens omkijken naar het team springen de tranen in mijn ogen. De top is voor mij zo wel erg ver weg. Dit team is te mooi om daar niet mee op de top te staan en weet me ervan te overtuigen dat misschien dit wel een goed besluit is en dat ik zo extra kan herstellen. Ik daal verder af en de afstand tussen het team en mij wordt groter en groter; de afstand tussen mij en ons kamp kleiner en kleiner.

Eenmaal terug in ons kamp wordt ik opgevangen door Dimitri en de Cook. De Cook spreekt geen Engels en Dimitri wel dus leg ik hem uit waarom ik hier zit zonder team. Dimitri roept wat Russische zinnen tegen de Cook en in no time staat er een pot thee met honing voor mijn neus èn snoepjes. Echt de keukenhut is op alles voorbereid lijkt het wel. Dimitri komt even later met een fles Wodka maar die sla ik maar af. Ik geloof niet zo in dat medicijn. Als ik ook mijn thermosfles gevuld heb met thee ga ik buiten in het zonnetje liggen. Even alles vergeten. Na terugkomst van het team, drinken Herco, Marc, Wendy, Ferry en ik eerst mijn thermosfles leeg en later die van Herco en Wendy. Wendy deelt daarbij partjes sinasappel uit welke nog in ons lunchpakket zaten. Ik besef steeds meer dat dit team als geheel boven op die puist moet staan. ‘No f#cking way’ dat ik daar niet bij ben, bedenk ik me met glazige ogen vanachter mijn zonnebril.

Het eten gaat er in alsof ik dagen niet gegeten heb. Die Cook kan echt goed koken onder deze primitieve omstandigheden. Ik zorg ervoor dat ik ook genoeg energie naar binnen werk en veel drink. Na het eten volgt een belronde met mijn persoonlijke Expeditiearts, ofwel mijn vader. Hij weet me enerzijds gerust te stellen door te zeggen dat ik wel vaker zo’n hoest had maar dat ik wel ontzettend goed naar mijn lichaam moet luisteren. Ik krijg wat tips mee om te kunnen uitsluiten dat het geen longontsteking is, of juist wel. Ik praat Paul bij en het team wordt op de hoogte gebracht. Mocht het beeld verslechteren dan is het voor mijn gezondheid het beste om af te dalen. Ondanks dat iedereen weet dat het op 4.200 meter niet snel beter met je gaat, denk ik zelf nog niet na over afdalen.

Doordat mijn oplader van mijn mobiele telefoon niet werkt, had ik maar een beperkt aantal accu’s om mee te nemen. Dat is balen aangezien ik op drie volle accu’s had gerekend. Ik moet de gesprekken kort houden richting BaseCamp Nederland om zo accu-energie te sparen. Ondanks dat vertel ik kort mijn verhaal. Niet alleen mijn verhaal maar ook de conditie van het team. Alleen Wouter heeft volgens mij last van de hoogte. Hij geeft aan geen eetlust te hebben. Hopelijk is ook zijn nacht goed.

De weersvoorspellingen zijn nog steeds goed. Het waait zo tegen de avond wel flink maar niet zorgwekkend. Dat is normaal op deze hoogte. Een beetje uit de wind praten Herco, Marc, De Fer (Ferry), Wendy, Paul en ik nog wat na en genieten van de zonsondergang. Wat een waanzinnige uitzichten op 4.200 meter!

 

'The show must go on'

13 augustus 2006

 

Dag 6. Het is een levendige nacht…. Ik kan de slaap niet vatten. Ik heb het koud en lig te rillen en door het dunne matras voel ik de houten latten overal doorheen komen. Met name op de verbrandde plekken op mijn benen (van de zon) doet het ontzettend zeer. Het is iedere keer een onderneming om mijn blaas te legen. Uit de warme donzen slaapzak, koplamp op, broek aan die dan langs de verbrandde plekken schuurt, inspanning en dus flink hoesten. Fleece aan, donsjack erover heen. Als ik dan een kwartiertje helemaal ingepakt op bed zit en zit te wachten tot het hoesten iets is afgenomen hoor ik eigenlijk dat er bij iedereen wel wat is: Ferry loopt continu met zijn vochtig toiletpapier, welke hij van zijn zussen heeft meegekregen, naar het poephuis, Wendy moet overgeven, en ook Olivier hoor ik met regelmatig naar zijn snoepdoosje met pillen grijpen. Alleen Paul slaapt zo te horen :-). Als ik eenmaal het 6 persoonsstapelbed ben uitgeklommen en op weg ben naar de waterfles die nu als urinoir dienst doet en de deur open doe, komt er een koude wind me tegemoet. Dat werkt niet in het voordeel van mijn blaas en nog maar net op tijd weet ik de door Nico geplaatste fles te vinden en de dop van de fles te draaien. Dat lucht op.

’s Ochtends wordt de balans opgemaakt. Ondanks de ongemakken bij Wendy en Ferry gaan ze vandaag toch mee met het team voor de acclimatisatietocht naar 5.100 meter. Ook René gaat mee, die meldde dat hij toch wel koppijn had vannacht. Wouter is weer wat opgeknapt geloof ik en ook hij gaat mee. Olivier heeft een keelontsteking en blijft in het kamp en hoopt op een wonderbaarlijk herstel. Ondanks mijn slechte nacht heb ik niet de indruk dat het een longontsteking is en besluit te blijven. Het lijkt meer een luchtweginfectie te zijn. Ik ga weliswaar niet mee met het team maar het kunnen blijven op 4.200 meter hoogte vond ik al een knap besluit. Gids Dimitri is het er eigenlijk niet zo mee eens en geeft me nog tot 12 uur bedenktijd. Mocht ik dan vertrekken dan is er nog voldoende tijd om af te dalen richting BaseCamp. Echter mijn gedachten zijn bij het team en de top. Aan afdalen wil ik helemaal niet denken. Ik besluit mijn eigen plan te trekken. Ik probeer nog wat in het zonnetje uit te rusten en heb van Ferry aftersun gekregen, welke hij van zijn zussen mee moest nemen. Die ben ik eeuwig dankbaar aangezien dat spul echt verlichting geeft.

Na ongeveer een uurtje rusten, laat ik me thermosfles vullen en maak me klaar om zelf een acclimatisatieklim te maken. Ik vraag nog even of Olivier mee gaat, maar hij blijft in zijn bed. Ik voel me beter ondanks dat ik nog steeds moet hoesten. Ik klim naar Pastukhova Rocks, de plek waar gister het TEAM stond. Ik kijk op mijn Polar Outdoor Computer die 4.690 meter aangeeft. Op aanraden van Herco geniet ik op de rotsen van het uitzicht. Het is superweer en dat helpt. Ik voel me goed, doe alles rustig aan zodat ik niet ver vanuit mijn longen hoef te hoesten. Neem ook bewust het besluit om niet hoger te gaan. Langzaam daal ik weer af en heb ik gezelschap van een Noorse klimmer. Hij blijkt ook bij ons in het hotel te zitten met een heel Noors team. Ook hij is van zijn team de organisator en vertelt over hun programma. Dat is nog ambitieuzer dan het onze; nog sneller na ampele acclimatisatie richting top. Maar we moeten wel, zegt de Noor. Vanwege het veranderde weerbeeld…. Oeps… De Noor brengt mij op de hoogte van de laatste voorspellingen. Eenmaal terug in ons kamp verifieer ik het weerbeeld met de voorspelling die daar voor ons klaarligt. Het blijkt te kloppen. Het weer blijft nog twee dagen redelijk en dan wordt het slechter…. Als ik net met een thermosfles uit de Kitchen kom zie ik Dimitri met René en Ferry terugkomen. Ze hadden wat last van de hoogte. Dimitri vraagt wat mijn besluit is. Ik zeg hem ‘the show must go on’. Ik blijf en vertel hem dat ik vandaag zonder veel problemen op 4.690 meter ben gekomen. Samen met Blue en De Fer drinken we mijn thermosfles leeg en nuttigen wat chocolade in het zonnetje.

Als ook de rest van het TEAM weer terug is, vertel ik dat ik heb besloten om te blijven. Hopelijk zit er dan toch nog een toppoging in voor mij. Door de reacties van het TEAM voel ik me alleen maar weer sterker. Helaas komt Wouter wat geëmotioneerd terug. Later begrijp ik dat hij het zwaar heeft gehad zo rond de 5.000 meter grens. Hij heeft enorm veel last van de hoogte. Hopelijk gaat het ook met hem snel beter. Met Paul en gids Jouri bespreken we onze topaanval. De weersvoorspelling is namelijk spannend. Morgen is het goed weer maar eigenlijk heeft iedereen een rustdag nodig. Dinsdag wordt het wisselvallig en vanaf woensdag is het weer slecht. We besluiten met z’n allen om dinsdag voor de top te gaan en maandag als rustdag te gebruiken. Ik overweeg om dat niet te doen en richting 5.000 meter te klimmen zodat ik hetzelfde acclimatisatieniveau heb als het team. Paul weet dit uiteindelijk uit mijn hoofd te praten en me ervan te overtuigen dat ook voor mij rust en even lucht happen op 2.200 meter beter is. Wederom zit ik ’s avonds na het eten nog even van de zon te genieten op het bankje voor onze ‘bunker’. Het is er gezellig en samen met Paul, René, Nico, John, Herco, Wendy, Ferry en Marc zie ik hoe het dal zich vult met wolken. Nadat de zon onder is, wordt het snel kouder en tijd om het grote stapelbed weer op te zoeken. Nadat ik BaseCamp-NL heb voorzien van een update en me tanden sta te poetsen, ga ik bijna over mijn nek. Die reistandenborstel met een ‘alles in één oplossing’ inclusief tandpasta blijkt niet echt goed te zijn. Die haartjes van de tandenborstel laten namelijk los en dat is geen plezierig gevoel met kotsneigingen tot gevolg. Gelukkig weet ik dat te voorkomen, maar een volgende keer gaat er gewoon weer een goede tandenborstel en tube tandpasta mee.

 

Rustdag op 2.200 meter

14 augustus 2006

 

Samen met Paul, Ferry, Wendy, Alie, Olivier, Nico, John en Wouter vertrek ik weer naar BaseCamp op 2.200 meter om even lucht te happen voor de ultieme toppoging. Herco, René en Rens blijven in het vooruitgeschoven BaseCamp. Van René en Herco begrijp ik dat wel, van Rens niet, hij had zichtbaar last van de hoogte. Maar goed, ieder maakt persoonlijke afwegingen. Ook een persoonlijke afweging voor Wouter. Wouter besluit helaas om achter te blijven in het Basiskamp. Hij voelt zich te zwak na een zware nacht op het toilet. Het weer is redelijk vandaag. Wel wat laaghangende wolken. In het basiskamp zit ik met alle aanwezige teamleden lekker op het terras en zien we hoe het vlees verkocht wordt. Rechtstreeks uit de achterbak van een Lada via de marinade op de BBQ. Wij nemen ook wat van de BBQ en ik moet zeggen dat ik dat deze keer niet echt smakelijk vindt. De Cola smaakt gelukkig wel goed en Wendy, Alie en ik slaan nog wat van deze energiedrank en bacteriedoder in. Tevens sla ik nog wat zuigtabletten voor mijn keel in en kaapt Olivier de laatste paracetamol weg. Na het afscheid van Wouter, die helaas niet meer om te praten was, keren we opgewekt weer terug naar 4.200 meter. De extra zuurstof heeft ons goed gedaan. Tijdens het eten nemen we nog eens de topplanning door. Morgenochtend vroeg starten we om 04.00 uur Russische tijd (02.00 uur NL tijd) de toppoging vanuit 4.200 meter. De klim zal ongeveer 7 tot 8 uur gaan duren voordat we als TEAM op de top elkaar kunnen feliciteren.

De beheerder van het ‘containerkamp’ brengt een toast uit op onze toppoging en bid hardop dat ons niets zal overkomen en dat de berg ons goedgezind is. Gids Max voegt zich aan het gidsenteam toe om ons morgen naar de top te begeleiden. Na de maaltijd zorg ik dat mijn uitrusting compleet is zodat ik morgen enkel me maar hoef aan te kleden. Ik neem voor de zekerheid een paracetamol tegen de luchtweginfectie en hoop zo toch wat te slapen. Dat lukt voor een deel. Ik heb redelijk geslapen als ik rond 03.00 uur wakker wordt.

 

One of the Seven Summits in da pocket!

15 augustus 2006

 

Op het moment dat mijn wekker gaat en ik een einde maak aan een soort van halfslaap, realiseer ik me dat het nu daadwerkelijk erop of eronder is. Ik besluit om mee te gaan en te knokken voor de top. Ik sla een flesje Cola achterover om de laatste bacteriën te doden en schuif aan bij het ontbijt. Dat is vandaag pap die ik aan me voorbij laat gaan en eet me zelf meegenomen ontbijtje op, hoe sneu ook voor kok. Maar goed, ik moet nu aan mezelf denken en prop alle energie die ik nog kan opnemen in me mond. Het is donker, nog koud maar helder! Met het hele TEAM gaan we van start richting Pastukhova Rocks op 4.690 meter. Tijdens de eerste klim maak ik een inschatting van het TEAM. Ik maak me zorgen om Olivier; hij leeft op een cocktail van paracetamol en ibuprufen om zijn keelontsteking te onderdrukken. Hij voelt zich er zelf goed bij maar hopelijk heeft het geen effect op zijn toppoging. Rens voelt zich ook nog steeds niet top en heeft nog steeds merkbaar last van de hoogte. Zelf voel ik me goed. Ik blaf af en toe maar in vergelijking met voorgaande dagen valt het mee.

Wij maken tijdens onze topbeklimming gebruik van de ‘Abau-Alm’ route. Dit is de meest populaire route en wordt ook wel de normaalroute genoemd. In principe zeggen de Russen dat je via deze route, mits goed geacclimatiseerd, de top kunt bereiken en weer op veilige hoogte kunt zijn binnen 24 uur. Voor ons is dit dag 8 van de expeditie en liggen eigenlijk exact op schema zoals we dat ooit eens in Nederland bedacht hadden. Onze route gaat na het passeren van de gehavende Pastukhova Rocks steil links omhoog naar een enorm sneeuwbekken tussen de westelijke en de oostelijke top. Boven de ruïne van het onderkomen op het Sedlowina-zadel gaat de route verder over een steile sneeuw- en ijshelling. Voordat we dit laatste traject inzetten, pauzeren we op het zadel en kijken terug op de route naar deze milestone! Wat een mooie beklimming is dit. De zonsopkomst is betoverend mooi. Het tempo is laag en voor ieder teamlid goed te volgen. De elementen zorgen voor een mooie belevenis. Ieder heeft op het zadel even zijn moment voordat we ons gaan voorbereiden op het laatste zware stuk van de beklimming. Paul en Herco zijn geëmotioneerd en maken mooie momenten mee. Ik voel me ‘keigoed’ ondanks dat ik af en toe als een zeehond blaf. Ieder gaat door tot de top! We prikken onze stijgijzers stevig in de steile besneeuwde en af en toe ijzige helling en halverwege via lavarotsen komen we bij een horizontale kam die ons naar top brengt. Ieder loopt in eigen tempo de laatste meters naar de top. En dat tempo is laag…. Het is enorm zwaar op deze hoogte en de wind blaast ook nog eens tegen onze pakken. Voet voor voet komt de top dichterbij. Ik besef dat we het, op Wouter helaas na, gaan halen. Geëmotioneerd loop ik de laatste meters alleen over de kam richting de westtop. Een periode met veel tegenslagen komt hier samen. Naast de dosis tegenslagen in de voorbereidende organisatie, kreeg ik in aanloop naar de top tijdens de acclimatisatieperiode ook fysiek het enorm zwaar. Dat deed me toen extra beseffen hoe mooi dit TEAM is en straks sta ik met dit TEAM het succes te vieren. Een team met verschillende karakters maar allen vullen we elkaar perfect aan. Ook baal ik een beetje. Wilco, die vandaag (zonder top) weer op Schiphol arriveert van zijn Double Header Expeditie kan dit feestje niet meevieren. Samen hadden we hier e.e.a. kunnen afronden, maar goed expedities lopen nu eenmaal anders dan dat je vooraf kunt plannen.

Dan bereik ik de westTOP van de Elbrus, en heb ik Europa aan mijn voeten. Het hoogste punt is bereikt en is aangegeven met een plompe monoliet van vulkanisch gesteente. Op de 5.642 meter hoge top omhels ik Paul en worden snel ook de andere teamleden geknuffeld aangezien we haast hebben: het weer is aan het omslaan. Snel blaas ik de Right to Play ballon op, haalt René de expeditievlag weer tevoorschijn en maken we snel de TOPfoto’s.

Via de portofoon krijgt Jouri het actuele weerbeeld door en maant ons om snel af te dalen. Op het moment dat we op de weg terug zijn en we over de kam aan het afdalen zijn, horen we al de eerste donderslag. Op zich een waanzinnig mooi gezicht; de ene helft van de Elbrus is zonnig met een prachtig uitzicht over de bergketen en de andere helft van de Elbrus zit in luttele seconden helemaal dicht. Zo verraderlijk is Mount Elbrus en zo gebeuren ook de meeste ongelukken op de Elbrus. Ondanks dat ik weet dat we voldoende gidsen hebben, goede apparatuur bij ons hebben zoals GPS met alle waypoints erin, is het toch spannend om onder deze omstandigheden af te dalen. Het tempo wordt door een van de gidsen aangegeven en er is geen plaats meer voor pauzes. Alie heeft het zwaar en valt bijna om van vermoeidheid. Het blijft een race tegen de klok en Alie wordt door gids Jouri en Dimitri ondersteund en zo naar beneden geholpen. Het tempo ligt erg hoog en de bliksemflitsen maken het decor nog ernstiger. De noodzaak om echt rap af te dalen wordt zo visueel in je bewustzijn gedonderd. Terwijl ik mij concentreer bij iedere stap die ik zet, tel ik de tijd die tussen de bliksem en donderslag zit. Ongeveer 8 kilometer. Gelukkig is het barrelcamp al weer zichtbaar maar echt snel dichterbij komen wil het maar niet. Plots verschijnt er een SnowCat op de route die besteld is voor enkele andere klimmers. We proberen Alie ook daarin onder te brengen zodat haar afdaling ook snel gaat. Dat is gelukt en samen met René, Wendy, Herco, Marc en Ferry daal ik in rap tempo af. Achter ons stopt plots de SnowCat en worden er rugzaken van de bully afgegooid. Het zal toch niet dat Alie eruit is gevallen…. Vragen wij ons af. Terugklimmen heeft geen zin en we besluiten om verder af te dalen, ook voor onze eigen veiligheid. Als de SnowCat eenmaal weer rijdt en ons passeert weet Marc me ervan te overtuigen dat Alie gewoon rechtop in de bak zat. Gelukkig maar. Als we net voor de storm in het BarrelCamp arriveren treffen we ons volledige team weer. Achteraf bleek er ruzie in de snowcat te zijn tussen twee mensen door een abusievelijk stootje van een stijgijzer in andermans been. In een recordtijd van 2,5 uur is iedereen weer safe in ons barrelcamp.

Iedereen duikt zijn slaapzak weer in en is moe van de barre afdaling. Voordat ik mijn slaapzak in duik breng ik BaseCamp-NL op de hoogte van de veilige terugkeer van de 5.642 meter hoge top van Mount Elbrus. Dat levert uiteindelijk een stroom van SMS-jes op. Dan verschijnt er plots ‘inkomend gesprek – Satelliettelefoon’ op mijn beeldscherm. Wilco aan de andere kant van de lijn en brengt ondanks het slechte bereik de felicitaties voor het team over. Als ik zelf een tijdje lig en de storm tegen ons hutje hoor tekeer gaan, komt langzaam het besef bij me dat we een mooi avontuur achter de rug hebben en dat mijn droom werkelijkheid is geworden na een hectisch voorbereidingsjaar.

’s Avonds in de Keuken bij het avondeten heb ik eigenlijk geen trek. Heb alleen dorst. Het team geniet van zijn/haar momenten en ieder is weer in opperbeste stemming na het middagdutje. Morgen gaan we ons vooruitgeschoven BasisCamp weer opleveren en dalen we af naar BaseCamp en ontmoeten daar Wouter weer. Nadat ik BaseCamp-NL van een uitgebreider verslag heb voorzien, praten Paul en ik nog wat na op een lavarots waarbij de mooie momenten van deze topdag nog eens de revue passeren.

 

Afdalen, Feestvieren & Naztrovia!

16 augustus 2006

 

Na dit keer een goede nacht staat vandaag de dag in het teken van opruimen, afscheid nemen en afdalen. Dag negen van de expeditie is ingegaan en dat is, ondanks dat de top van de Elbrus in de wolken zit, een mooie dag. Een goed besluit hebben we gister genomen om de toppoging te starten. Een toppoging ondernemen met de top in de wolken is vragen om problemen. Het is mooi geweest. Ik sta met Herco nog voor de laatste keer van het uitzicht te genieten. Vooral met de zon op het dal gericht geeft dat ieder moment weer een ander mooi zicht op de bergketen. Op de achtergrond het geluid van smeltwater van de gletsjer dat zich een weg naar beneden zoekt. Dan nog even met De Fer en het keukenpersoneel op de foto. We nemen afscheid van de Cook en geven hem een ‘tip’ voor de goede zorgen.

De expeditievlag wordt weer gestreken, de rugzakken, duffles en overgebleven voedsel staan weer klaar. Met een mooi zonnetje wordt de afdaling ingezet richting stoeltjeslift. Daar vindt weer hetzelfde ritueel plaats als tijdens het omhoog brengen van alle bagage, echter nu in tegengestelde richting. Bagage en bananendozen met overgebleven Food en keukeninventaris wordt op de zitting van de stoel gezet of aan de haken gehangen. Het is teamwork om dit zo weer in het dal te krijgen. Bij het uitstappen van de gondel met alle ‘troep’ stond Wouter ons op te wachten en de felicitaties gingen over en weer. Wouter maakt me duidelijk, dat zijn motivatie nog groter is geworden om het nog een keer te proberen. Ik blijf het een knappe prestatie vinden voor iemand die bijna dagelijks een nieuw hoogterecord te pakken had (zijn parapenthoogte niet meegenomen). Leuk om te zien dat hij toch nu ook enigszins ‘besmet is met het klimvirus’. We richten ons BaseCamp weer in. Ieder vult de dag op zijn/haar manier. Veel handgebreide mutsjes worden besteld. Ik probeer in de tussentijd onze vlucht van Min.Vody naar Moskou met een dag te vervroegen zodat we een dag extra in Moskou te besteden hebben. In het restaurantje tref ik hiervoor onze contactpersoon en die geeft ons weinig kans om alle tickets om te boeken. Uiteindelijk lukt dat ook niet en blijven we zodoende nog een dag in de Azauvallei.

Om 18.00 uur is het verzamelen en worden we met taxibusjes opgehaald en naar Cheget gebracht. De Russische organisatie waarmee we hebben samengewerkt in de totstandkoming van deze expeditie geeft een klein feestje ter ere van het behaalde succes. Tenminste zo wordt dat door Jouri omschreven. Ons team weet dat snel te veranderen in een groot feest en het wordt een meer dan gezellige avond. We eten gezamenlijk en na het eten deelt Jouri certificaten uit waarop nog eens het resultaat officieel bevestigd wordt:

‘It is hereby certified that Niels Koekkoek has successfully climbed the West Summit and Crater of Volcano Elbrus (5.642 m / 18,510.44 ft); The highest point of Europe – 15/08/06’.

Officieel ondertekend door Jouri en de directeur van het gidsenbureau.  Ieder wordt voorafgaand aan het overhandigen van het certificaat door Jouri toegesproken. Zo wordt het een persoonlijk geheel en nog gezelliger…. Er wordt namelijk ook tussendoor regelmatig een toast uitgebracht. De flessen Wodka stonden immers niet voor niets op tafel. Gids Dimitri doet een aantal keren het Russische gebruik voor: staan, het roepen van ‘Naztrovia’ (proost) en dan de gehele inhoud van het glaasje achterover slaan. Het is absoluut niet netjes om een lege wodkafles op tafel te laten staan. Zo gauw die leeg is, wordt hij op de grond naast de tafel gezet en wordt de fles op tafel vervangen voor een nieuwe. Het restaurantje delen we met het Noorse Expeditieteam dat ook de top heeft gehaald. Hun gids reikt ook de certificaten uit maar zonder praatje en zonder Naztrovia. Daar brengen wij verandering in aangezien we op een gegeven moment besluiten om bij het uitreiken van het certificaat zelf maar de Russische gebruiken toe te passen. Zogezegd zogedaan: en zo applaudisseren we bij de volgende uitreiking, vullen de glaasjes, roepen Naztrovia en vullen vervolgens onze kelen met het Russische wonderdrankje. En weer moet er een fles van tafel…. ;-)

Ons feestje wordt abrupt verstoord door de aankomst van twee taxibusjes die ons weer terug moeten brengen naar het hotel. Oké het is al laat maar om nu al terug te gaan… het is net zo gezellig. Na de laatste ronde zoeken we toch de taxi’s op. Een enkeling maakt nòg een laatste ronde…. Een ronde langs de tafels. Op de tafel staan immers enkel gevulde flessen…. Die gaan mee de taxi in om elders ons feestje voort te zetten. Aangezien er helemaal niets te beleven is op de afgelegen plek in de vallei, besluiten we om het gezellig te maken in onze hotelbar. Niet meer dan een saai ingerichte kamer dat meer weg heeft van de wachtruimte bij de afhaalchinees. Maar het team zorgt voor de sfeer! Alie ontkurkt een fles champagne. Die heeft ze in het restaurant gekocht. Haar werkgever (Deloitte) had haar namelijk door het volgen van onze website gesmst dat het eerste rondje van Deloitte was. Super, en de fles met zoet bruisend water gaat langs iedereen. Bijna iedereen, Bleu is direct vanuit de taxi zijn bed ingerold. Wel grappig om John te zien met de fles champagne in zijn handen terwijl hij op dat moment nog een fles wodka in zijn broekzak had zitten. Dit wordt een korte nacht….

 

Afscheid van een mooi avontuur

17 augustus 2006

 

De volgende ochtend, dag 10 van de expeditie, treffen we plots Mikhail Litvinsky bij het ontbijt met een stapel boeken: ‘Mount Elbrus, The Peak of Europe’. Hij is de auteur en fotograaf van dat boek. Het boek wordt door de teamleden gretig afgenomen en Mikhail is druk met het signeren van de boeken. Ieder krijgt na een praatje met de beste man er een persoonlijke tekst in. Voor Wouter, die nog op bed ligt bij te komen van de kleine party, laat ik in het boek zetten dat ie volgend jaar weer terugkomt. Mikhail nodigt in zijn persoonlijke noot, Wouter uit om dan ook zijn parapent mee te nemen. Ook in mijn boek nodigt Mikhail me uit nog eens terug te komen en dan de Elbrus per ski te doen. Ik weet zeker dat ik nog een keer met NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen zal terugkomen maar heb dan een ander doel: het beklimmen van zowel de West als de Oost (20 meter lager) Top. Daar was nu in verband met het weer geen mogelijkheid voor.

Na het ontbijt ga ik samen met Paul en Jouri naar het Office van onze gidsen om daar de laatste zaken te regelen. De afdaling en extra overnachting van Wouter in het basecamp worden afgetikt, de Visumregistratieformulieren voor Herco in orde gemaakt, we krijgen de paspoorten weer mee en ik zet mijn handtekening onder de annuleringspapieren m.b.t. het afzeggen van Wilco. Met Jouri maken we een afspraak dat hij vandaag relaxed nog een tocht gaat maken met team. Dat vond hij en gelukkig het team ook een goed idee.

Het team gaat zodoende met lunchpakket op zak in de middag nog een mooie tocht maken met als doel het bereiken van een gigantische waterval. Een mooi stuk natuur en inderdaad veel FUN deze tocht. Zelfs Jouri haalde wat grappen en grollen uit om als eerste het koude water van de waterval over zich heen te krijgen. Herco maakt in het water nog een lelijke val maar Jouri weet erger te voorkomen. Bovenstaande heb ik niet uit de eerste hand. Ik besloot om deze trekking aan mij voorbij te laten gaan. Zo ook Paul. Paul en ik lunchte in een tentje in Azau waarna Paul vast zijn foto’s ging ordenen en ik een wandeling naar Cheget maakte. Een loopje van ongeveer een uur en vijftien minuten. Ik start door het bos en later vervolg ik de route via de hoofdrijbaan. Cheget heeft wat meer winkeltjes (lees kraampjes) met wat producten uit de streek. Ik wilde nog namens het TEAM iets kopen voor Philip de Roo. Philip kon ik dag en nacht bellen tijdens de expeditie zodat hij dat vervolgens weer op onze website kon plaatsen. Daarnaast hoopte ik dat ik Liza of Sasha zou treffen. Met Liza en Sasha had ik voorafgaand aan de expeditie erg veel contact over voorbereidingszaken. Beide zijn vrijwel altijd in de bergen, dus antwoord liet vaak wel even op zich wachten. Desalniettemin mocht ik altijd bij ze langsgaan als we (Wilco en ik) in de vallei waren. Navraag leerde echter dat beiden op expeditie waren.

Nadat ik een aandenken voor Philip bij me had en een flesje cola had gekocht voor terugweg, verliet ik Cheget voor weer een wandeling van 1,15 uur naar ons hotel. Op de terugweg loop ik langs de hoofdrijbaan en zie er door mijn aankopen meer als een toerist uit en eigenlijk wordt het afgeraden om alleen over straat te lopen i.v.m. ontvoeringen die hier wel eens voorkomen, met name in het noordelijke deel van de Kaukasus. Af en toe wordt ik normaal ingehaald door een oude Lada maar ook af en toe door een Lada die hoorbaar snelheid mindert. Op zo’n moment pak ik demonstratief mijn mobiel en doe de zogenaamde beltruc zodat het lijkt alsof ik in verbinding sta met de buitenwereld. Na ruim een uur lopen kom ik weer bij ons BaseCamp aan en ga op zoek naar Paul. Op datzelfde moment krijg ik een sms van Paul binnen dat ie al op een terrasje zit. Nu is het pleintje van Azau eigenlijk één terras dus ik vind hem snel.

’s Avonds eten we in Azau en Jouri eet ook nog met ons mee. Na het eten bedanken we hem voor de TOPdagen die we met hem gehad hebben. Ieder geeft hem wat persoonlijks naast de ‘tip’ die we hem gaven. Zichtbaar blij is hij met alle vriendelijkheid. Ook hij meldt dat deze Hollandse groep speciaal voor hem was. Het was een conditioneel goed team en vooral erg sociaal waardoor hij zich ook één van het team voelde. En zo voelde wij dat ook! Na het eten pak ik mijn spullen in. Dat gaat een stuk makkelijker dan thuis. Ik hoef nu niet te dubben wat ik eruit laat i.v.m. het gewicht. Er is nu voedsel uit dus meer wegen, kan het niet.

 

Spanning op grote hoogte

18 augustus 2006

 

Na het ontbijt treffen we onze Russische contactpersoon weer die ons tijdens de reis begeleid naar Mineralny Vody Airport. Ze spreekt goed Engels en dat is op deze 4,5 uur durende rit langs verschillende grens- en politieposten geen overbodige luxe. Dit keer is de spanning bij haar weg aangezien de papieren van Herco nu in orde zijn. De rit verloopt dan ook zonder problemen. Ondanks dat de papieren in orde zijn, krijgt de dienstdoende agent bij een controle toch een aantal biljetten in zijn handen gedrukt. Wellicht om zo de bagagecontrole af te kopen, een echte verklaring hebben we er niet voor. Na binnenkomst op het vliegveld legt onze contactpersoon nog even uit waar we moeten inchecken en nemen dan afscheid van haar. We komen probleemloos de douane door, hoewel ook hier weer de schoenen door de scan gaan. Dan komen we bij het meest moderne bagage inname punt plaats, NOT. Onze bagage wordt op zo’n ouderwetse analoge weegschaal gewogen en iedere tas wordt er door onze zelf opgezet en nog voordat de wijzer stilstaat door een bezwete man aan de andere kant al weer van afgehaald. Daar tussen zit enkel een (uitaard integere) Rus tussenin die mag bepalen wat het aantal kilogram van het bagagestuk is. Uiteindelijk wordt van onze bagage als geheel geschat ehhhh bepaald dat we ruim 80 kilogram overgewicht hebben. Dat kan niet kloppen en Paul en ik proberen ons gelijk te halen bij het afreken loketje. Jah, want als het te moeilijk wordt, word je zelfs in Rusland van het ene kastje naar het volgende kastje gestuurd. En uiteraard wordt er dan enkel in de moedertaal gecommuniceerd. Wat in ieder geval een ‘win’ is, is dat we uiteindelijk ‘maar’ 4.800 Roebels moeten aftikken in plaats van de eerder gecalculeerde 6.800 Roebels. Eigenlijk is Paul het er nog steeds niet mee eens, ik ook niet, maar het lijkt mij beter om hier gewoon zo snel mogelijk weg te gaan. We hebben al behoorlijk wat geïrriteerde mensen achter ons staan en naar mijn idee alles al geprobeerd. De manager en de beveiliging is er al bij geweest en daarnaast, het vliegtuig vertrekt bijna. We betalen en krijgen onze tickets terug.

We lopen naar het team en kunnen direct de vrachtwagenoplegger in die ons naar het vliegtuig brengt. Daar staat onze Tupolev ons op de wachten met de crew op de trappen. Bij het uitdelen van tickets blijkt dat we het ticket van Bleu niet hebben teruggekregen maar enkel zijn boarding pas waarop als aandenken het bedrag van het overgewicht stond. Beide moeten getoond worden bij het instappen. We blijven als team op de trap staan en weigeren verder in te stappen als Bleu niet door mag lopen. Het probleem wordt uitgelegd dat zijn ticket bij de ‘overgewichtadministratie’ moet liggen. Na telefonisch contact met die dame wordt na een paar minuten het bewuste ticket gebracht en kunnen we verder met boarden. Wat een gedoe! Na de vertraagde start probeer ik wat bij te komen en doe af en toe mijn ogen dicht. Ik ben direct weer bij mijn positieven als ik plots de motoren hoor uitgaan. Of in ieder geval flink in volume afnemen. Iedereen blijft rustig zitten en het lijkt erop dat dit normaal is. In een glijvlucht zijn we met de landing bezig. Eerst zien dan geloven zeg ik altijd maar. Dan hoor ik de kleppen van het landingsgestel open gaan…. En weer dicht. Nog een keer hetzelfde ritueel. Dan gaan de motoren weer aan en stijgen weer enkele meters de lucht in. Dan bij de derde poging hoor ik de kleppen van het landingsgestel opengaan en niet meer inklappen en een paar minuten later raken we de landingsbaan en wordt met enorme kracht de kist tot stoppen gebracht. Wat een avontuur. Voorin het toestel wordt geapplaudisseerd. Ik sta op dat moment al achterin het toestel. Naast het toilet in een kast lag namelijk mijn handbagage en ik wil hier zo snel mogelijk uit.

Eenmaal op het vliegveld Domodedovo gaat het dit keer razendsnel. Geen controles en onze bagage komt snel via een rolband onze kant op. Onze chauffeur herkent ons van onze aankomst en in dezelfde expeditiebus èn harde muziek rijden we weer richting het Olympische hotel. Bij het inchecken in dit gigantische hotel maak ik een foutje. Doordat alle faxen volledig in de Russische taal zijn, en dus onleesbaar voor mij, geef ik de verkeerde fax. De fax van onze eerste overnachting welke we inclusief ontbijt geboekt hadden. De overnachting voor vandaag hadden we zonder ontbijt geboekt. Maar wellicht door de verkeerde fax, krijgen we toch weer kaartjes voor het ontbijt van morgenochtend. Mooi meegenomen of zou het enkel een kaartje zijn zodat we weten waar we de ontbijtzaal kunnen vinden en morgen alsnog kunnen afrekenen….? Zorgen voor morgen. We besluiten om weer in het hotel van het dinerbuffet gebruik te maken. Na het buffet besluiten René, Olivier en Ferry om het nachtleven van Moskou in te duiken. Met het overgebleven team drinken we nog wat in de eerste de beste tent bij het hotel. Nadien evalueren Paul en ik de laatste dagen nog even in de hotelbar en duiken daarna nog het internetcafé in. Daar zie ik voor het eerst hoe de site is bijgewerkt en wat voor impact dat in Nederland had. Wat een leuke reacties zijn er binnengekomen. Uiteraard heeft iedereen ook veel persoonlijke sms-jes gehad maar het is leuk om te zien dat er voor iedereen veel reacties zijn binnengekomen.

 

Warm welkom in Nederland

19 augustus 2006

 

’s Ochtends zit ik voor de laatste keer bij het ontbijtbuffet van de chocoladewaterval met fruit te genieten. René en Nico kunnen het niet laten om er verschillende opmerkingen over te maken. Bij het uitchecken krijg ik de paspoorten weer terug en controleer of alle mirgrationcards zijn ingevuld en compleet zijn. Dat lijkt te kloppen. De ochtend gaat ieder zijn eigen weg. Herco, Marc, René, Olivier en Ferry gaan Moskou in, de overige teamleden verspreiden zich op een van de grootste markten, voor een deel zelfs overdekt, welke naast ons hotel wekelijks gehouden wordt. Het zijn met name boeken, iconen, oude fotoapparatuur, CD’s, DVD’s en Russische bontmutsen en promotieshirtjes die er verkocht worden. We verzamelen in de hotellobby voor de laatste busrit. De chauffeur en de bus zijn echter dit keer niet op het afgesproken tijdstip aanwezig. En ook Herco en Marc zijn nog niet gearriveerd. Ik bel onze Russische contactpersoon en helaas voor mij neemt er een Russisch sprekende vrouw op die geen Engels sprak. Ik gooi er wat namen uit waarmee ik de laatste tijd mailcontact had en merk dat dat werkt. Snel komt er iemand aan de telefoon die in ieder geval mijn reserveringsnummer kan checken. We spreken af dat zij de chauffeur gaat bellen en dat ik over 10 minuten terugbel. Nadat de tijd verstreken is, bel ik het Office weer en krijg te horen dat de chauffeur was verdwaald aangezien hij nog nooit bij dit hotel geweest was. Hij zat op 5 minuten van het hotel vandaan. Ik vertrouw dat niet zo en zeg haar dat ik wederom over 10 minuten bel als er nog steeds geen chauffeur is gesignaleerd. Herco en Marc zijn inmiddels gearriveerd en net voordat ik weer wil gaan bellen, komt onze expeditiebus aanrijden, mèt dezelfde chauffeur. Maar goed, snel mobiliseer ik het team en al snel zitten we op de goede weg richting Moskou Sheremetevo Airport. De chauffeur rijdt weer als een gek, eigenlijk zoals we inmiddels gewend zijn. Ik stoor me er niet aan en lig achterin de bus vanaf de achterbank met Philip te bellen voor de laatste update voor op de site. De incheck gaat weer probleemloos en we worden als goede gasten ontvangen. Geen overgewicht en we mogen door naar de douane. Daar is weer hetzelfde ritueel van toepassing als op de heenreis. Ieder paspoort wordt grondig onderzocht, de stempels op de migrationcard worden gecheckt en het paspoort wordt weer gescand om te kijken of de foto’s ongewijzigd zijn in de tussentijd. Dit proces levert weer lange rijen op en ook wij staan hier ruim een uur in verschillende rijen. Dan volgt de laatste controle voor het instappen, de handbagage wordt onder de loep genomen. Alie haar schoenen moet zes keer door de scanner maar ondanks wat irritatie bij haar, levert het niets op. We kunnen direct onze Blauwe Zwaan betreden en snel daarna hangen we in de lucht en zitten we aan ons hoogtevoedsel. Voor het eerst worden we weer in het Nederlands aangesproken en is alles weer goed geregeld. We krijgen van de piloot informatie door over de verschillende mogelijkheden van aanvliegroutes. Uiteindelijk komen we via noordelijk Nederland aan bij de landingsbaan van Schiphol. Veilig geland; Expeditie succesvol afgesloten.

Op het moment dat we bij de bagageband staan te wachten op onze bagage worden Paul en ik door het TEAM voorzien van een medaille. Een medaille voor de goede begeleiding en organisatie. Zodra we onze bagage hebben, lopen we probleemloos door de douane richting familie en vrienden. Wat een gaaf gezicht: vele familie en vrienden staan met camera’s ons op te wachten….en…. Wilco is zijn afspraak nagekomen: ‘hij staat in goede gezondheid ons op te wachten op Schiphol’. Dat was namelijk de afspraak toen hij besloot om nog een alles of niets poging te wagen op die K-berg. Nadat we nog eenmaal met z’n allen op de foto zijn gegaan en ieder zijn bergsportuitrusting weer heeft ingeleverd, nemen we van elkaar afscheid. Best vreemd, om nu afscheid te nemen van mensen waarmee je de afgelopen 12 dagen intensief hoogte- en dieptepunten hebt gedeeld. We gaan elkaar dan ook snel weer zien!

De droom was de basis, het TEAM was TOP, de expeditie onvergetelijk!
René, Wendy, Nico, Rens, Ferry, Herco, John, Marc, Alie, Wouter, Olivier en Paul, bedankt dat jullie hebben bijgedragen aan mijn ‘Summit-Experience’! Zonder jullie was deze expeditie voor mij nooit zo succesvol geweest. Deze Dutch Mount Elbrus Expedition had voor mij nooit zo’n ervaring kunnen worden zonder jullie stimulerende invloeden. Dankzij jullie heb ik de handdoek niet in de ring geworpen op het moment dat ik onzeker werd over mijn gezondheid n.a.v. de hoestbuien. Ik heb met jullie een TOPperiode gehad! Dank daarvoor.

Tevens wil ik alle ‘thuisbasiskampers’ bedanken voor de support die we op allerlei mogelijke manieren voor, tijdens en na de expeditie ontvingen. Daar hebben we, en ook ik, enorm veel energie uit kunnen putten. Maarten en Heleen wil ik bedanken voor hun support na het besluit van Wilco om nog een toppoging te gaan ondernemen op K2. Tot slot wil ik ook Philip bedanken voor het updaten van onze TEAMsite. Hij heeft tijdens de korte gesprekken en door alle hoestbuien en rochels door toch iedere keer de juiste steekwoorden opgevangen om er een mooi verhaal van te maken. Iedereen bedankt!

Discover your Dreams!
Onder dit thema zullen Wilco en ik nieuwe plannen gaan uitwerken voor NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen. Onderweg heb ik stiekem al weer over volgende projecten gedroomd. Ik weet zeker dat één van die projecten zal worden opgenomen in het expeditieprogramma van 2007. Dat heb ik immers nu zelf in de hand :-). Maar goed, eerst nog genieten van dit succes en alle ervaringen die ik de afgelopen 12 dagen als bagage mee terug heb genomen. De mooie herinneringen en belevenissen zullen nog een tijd door mijn hoofd gaan voordat ik echt concreet ga nadenken over een nieuwe droom….!

 

Bezoek de TEAMsite van de Dutch Mount Elbrus Expedition 2006

www.ExpeditieNet.nl/Elbrus

 

 

Mont Blanc (Frankrijk)

 

Three Peaks Challenge (UK)
 

Mount Elbrus (Rusland)
 

Mount Vinson (Antarctica)

 

NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen

Discover your Dreams!

 

NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen is een initiatief van Wilco van Rooijen en Niels Koekkoek. Grenzen verleggen, dromen waarmaken, toppen beklimmen; misschien wel op elk continent de hoogste. Dat is wat wij doen. Elk jaar organiseren we expedities. Rustig opbouwen is onze strategie. Met die strategie heeft Wilco in 2004 zijn ultieme droom verwezenlijkt: zonder extra zuurstof op de top van de Mount Everest!

 

Wilco van Rooijen is beroepsavonturier. Hij beklom vele noordwanden in de Alpen tot en met de hoogste bergtoppen van 8.000 meter en hoger in Zuid Amerika, Azië, Nepal, Pakistan en Tibet. Hij is bergsport- en parapente instructeur. Enkele van zijn succesvolle expedities zijn: Noordpool expeditie, Zuidpool expeditie, K2 expeditie en de Mount Everest expeditie. In 2004 heeft Wilco zonder extra zuurstof de top van de Mount Everest bereikt. Voor meer informatie over Wilco: surf naar www.ExpeditieNet.nl en abonneer je op zijn nieuwsbrief.

 

Niels Koekkoek is in dagelijks leven Consultant. Enkele jaren geleden zijn Wilco en Niels in elkaars netwerk terecht gekomen bij een klant van Niels welke toen hoofdsponsor was van een van Wilco's expedities. Nadat Wilco Niels 'uit de bergsport- en managementboeken had gehaald' en had meegenomen met een 'echte expeditie', is zijn passie voor expeditiereizen in een sneltreinvaart gekomen. Niels verleent expeditie support en begeleidde enkele Ardennentrainingen, Mont Blanc Expedities, de Elbrus Expeditie, Three Peaks Challenge en zat in het basiskamp van de Mera Peak Expeditie en de Broad Peak-K2 Expeditie van Wilco van Rooijen.


Nieuwe plannen

Op dit moment worden er nieuwe plannen uitgewerkt. Er blijft nog genoeg te ontdekken! Voor 2007 zullen de volgende expedities worden aangeboden:

  • Mont Blanc

  • Mount Elbrus

  • Mera Peak

  • Aconcagua

  • Mount Kilimanjaro

  • Mount Vinson (in voorbereiding)

Op 2 december 2006 zullen Wilco en Niels het expeditieprogramma presenteren in The Globe te Den Haag. Wil jij ook aanwezig zijn? Stuur dan een mail naar Niels@ExpeditieNet.nl.

 

Waarom mee met NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen?
Het plannen, organiseren en uitvoeren van een expeditie kent vele gelijkenissen met het bedrijfsleven en je persoonlijke ontwikkeling. Wilco en Niels willen jou samen met het TEAM van NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen deelgenoot maken van de expeditie-aanpak. Op een prettige manier worden bergsport en persoonlijke groei gemixt en aangeleerd met maar één doel: de TOP bereiken!

 

Ga je met ons mee op expeditie, dan weet je één ding zeker: aan de hand van een professionele organisatie en een gedegen TEAM bereid je je voor op jouw droom! Discover your Dreams!

 

Zie ook onze website: www.NaarNieuweHoogte.nl voor meer informatie.

 

 

 

   

 

    

 

© 2003-2006 Niels Koekkoek [Disclaimer] Last update: 02-04-2006 16:02