Everest 2004

"Summit-Experience" volgt Everest 2004 op de voet!

 

"Summit-Experience" volgt de Nederlandse expeditie naar de Mount Everest. Eind maart vertrok het Nederlandse team welke bestaat uit professioneel avonturier Wilco van Rooijen, bergsportretailer Ron Doorakkers en productmanager Rex Snelder naar het basiskamp van de Mount Everest. Het doel van deze expeditie is om in een klein team en zonder extra zuurstof, de 8.850 meter hoge top van de Everest te bereiken. Wanneer het weer het toelaat, probeert Wilco na een geslaagde toppoging per parapente vanaf de top af te dalen. Ron en Rex zullen na een geslaagde toppoging op de normale wijze de afdaling proberen te realiseren.

Afhankelijk van het weer zal in de loop van mei 2004 de top van de Mount Everest worden bereikt en zal het team begin juni weer in Nederland arriveren.

 

Het Everest 2004 team vertrekt vanaf schiphol (foto: Maarten van Eck)

 

Ron, Rex en Wilco, bedankt voor de groeten vanuit Nepal! En Wilco om op je vraag een antwoord te geven.....: Die uitdaging ga ik graag volgend jaar met je aan :-)! Succes!
     

Links:

Alle informatie over de Friesche Vlag Breaker Everest Expeditie 2004 is te vinden op de officiële website: http://www.Everest2004.nl.

 

Meer informatie over Wilco van Rooijen is te vinden op: http://www.ExpeditieNet.nl.

Meer informatie over Ron Doorakkers is te vinden op: http://www.RonDoorakkers.nl.  

 

 

18/05/2004: De Grande Finale is begonnen! MB Team op scherp, Wilco en Rex ook?

Maandagochtend 17 mei hebben Wilco en Rex kamp 2 op 7.400 meter bereikt. Helaas bleken de omstandigheden voor Ron te zwaar na zijn 'blij dat ik glij' actie. Belangrijkste is natuurlijk dat Ron nog leeft en een wijs besluit heeft genomen. Nu is het zaak dat Wilco en Rex voldoende drinken en proberen te eten, hoewel je dat op die hoogte vaak weer direct uitkotst. 

 

Als alles volgens planning verloopt, gaat het woensdagnacht gebeuren, de TOPpoging. De Heerenkamer zal dan het 'zenuwcentrum' zijn. We zullen met een live-verbinding de gehele toppoging volgen met de mannen van MB Expedition 2003 èn extra zuurstof. Wij zijn er klaar voor, nu Wilco en Rex nog! Hopelijk is Heleen ook op tijd in het basiskamp zodat zij Wilco kan opvangen na zijn retourvlucht met zijn parapente naar het basiskamp.

 

Wilco, die van onze plannen op de hoogte is, en daar ook veel energie uit haalt, geeft ons nog een tip om de toppoging 'echt' mee te beleven: we mogen niets drinken, een avond vooraf ook al niet slapen, verplicht een keer kotsen, verplicht 2 uur buiten naar de sterren staren en ademen door een rietje. Dit bericht kwam echter te laat, de bitterballen zijn al ingeslagen en de zuurstofflessen staan al klaar! Mannen, SUCCES!

 

 

19/05/2004: Gezelligheid en spanning wisselen elkaar af in de Heerenkamer

Woensdagavond 18:00 uur NL-tijd / 24.00 uur Everest-tijd. Ik krijg door dat Wilco, Rex en Dawa vanuit kamp 4 zijn vertrokken op weg naar de top. De verwachting is dat het Team rond 02:00 uur NL-tijd de top moet hebben bereikt. Kortom, 8 uur voor 450 hoogtemeters. De mannen zullen stapje voor stapje de berg moeten veroveren. Doordat vandaag ook de Hemelvaartvakantie start, staat heel Nederland vol met files en ik besluit dan ook om na de files richting Maarsbergen te rijden.

Daar heb ik al snel spijt van..... Tot aan het moment van vertrek, heeft enkel de site van de Everestexpeditie mijn aandacht. Net voordat ik wil gaan vertrekken naar Maarsbergen lees ik dat Rex veilig is teruggekeerd in kamp 4. Balen, dit had ik vanuit de Heerenkamer willen meebeleven. Extra spannend nu. De vingers van Rex gaan namelijk achteruit, en Rex heeft daar weinig gevoel meer. Rex meldt nog dat Wilco en Dawa een sterke indruk maken en dat ze op 8.500 meter afscheid hebben genomen. Kortom, 350 meter onder de top! Dat doet me denken aan onze eigen MB Expedition vorig jaar. Daar moesten we ook omdraaien, net onder top. Bij ons was het een levensgevaarlijke storm die ons het bereiken van de top onmogelijk maakten, nu zijn het de bevroren vingers van Rex die zijn droom onmogelijk maken. Een wijs maar zeer moeilijk besluit zo dicht bij het doel!

 

Onderweg naar Maarsbergen krijg ik telefonisch door dat Leo het advies van Wilco wel heeft willen opvolgen, namelijk het verplicht kotsen. Leo is daarvoor speciaal naar het misselijkmakende pretpark Sixflags gegaan. Daar nam hij een ranzig saucijzenbroodje om vervolgens in de Rollercoaster te stappen. En daar ging onze Leo... langzaam met het treintje omhoog... de spanning stijgt... zal ik mijn saucijzenbroodje binnen kunnen houden... en dan, aangekomen op het hoogste punt, wordt Leo ineens losgelaten... steil naar beneden... omhoog... nog een keer naar beneden... door een looping...

En jawel, nog voordat de poortjes van deze attractie open gaan, ligt de inhoud van Leo's maag, inclusief saucijzenbroodje, in het treintje... Kan het nóg heftiger? Een dag om nooit meer te vergeten!

 

Helaas is Leo van het broodje doodziek geworden en ook na zijn bezoek aan dit 'pretpark' kotst Leo alles direct weer uit wat zijn mond ingaat. Hij besluit dan ook om verstandig naar bed te gaan met extra zuurstof binnen handbereik. Zodra het beter met hem gaat, is Leo voornemens om direct naar Maarsbergen te koersen.

Eenmaal aangekomen in de Heerenkamer te Maarsbergen, tref ik uiteraard Jeroen en Annika maar ook teamlid Emile! Die heb ik al een tijd niet gezien en vind het dan ook top dat ie er is. Terwijl wij direct weer via internet gaan kijken of er nog nieuws is, gooit Annika de ballen in de vetput. Dit gaat een gezellige, maar spannende nacht worden. Reisdokter Ronald Hulsebosch laat via de telefoon weten dat ie zijn mobiel mee naar bed neemt en dat we hem niet moeten vergeten te bellen als er nieuws is. Dat verzoek komt van meer mensen en even vragen we ons af wie we als eerste moeten gaan bellen. En moeten we ook bijvoorbeeld om 03:00 uur bellen met de mededeling dat het 'laatste nieuws' is, dat er 'geen nieuws' is....? Kortom de sfeer is goed, buiten bij de vuurkorf en alle communicatiemiddelen binnen handbereik.

 

links: MB Team Emile, Jeroen en Niels (Wilco op de krant) / rechts: Emile brengt sfeer (foto Jeroen)

 

Het is gezellig in de Heerenkamer en met Jeroen en Emile komen de verhalen van ons avontuur weer snel tot leven. Vrijwel ieder verhaal wordt onderbroken door een telefoontje, smsje of de standaardvraag van ons van die avond, 'zou er al nieuws zijn?' en duiken dan nog voor te antwoorden de 'communicatiehut' in. Rond middernacht worden we zelfs ietwat baldadig van het wachten en geven via de website reacties op andere berichten. Dan plotseling bericht van Heleen, de vriendin van Wilco. Zij is onderweg naar het basiskamp en probeert de spanning te doorbreken met een smsje. Niet veel later is de live-verbinding met Heleen opgebouwd. Ik had best met haar groep richting basiskamp willen trekken, maar goed voor mij niet het juiste moment. Wellicht andere keer. Voor haar is deze nacht ook superspannend. Meer dan wat info over het weer kan ze ons helaas ook niet geven. Na vele bitterballen, liters drank en de komst van Gjalt in de Heerenkamer, is er helaas nog steeds geen nieuws rond de verwachte aankomsttijd om 02:00 uur. Ons wordt wel duidelijk dat als Wilco de top heeft gehaald hij in ieder geval niet per parapente is afgedaald. Dat gaat zo snel, dat ie al lang contact had opgenomen. We zijn positief gestemd, dus van een ongeluk gaan we niet uit, hoewel dat toch af en toe door je hoofd spookt bij die lange radiostilte.

 

MB Team in de 'communicatiehut'

 

Na nog enkele smsjes, telefoontjes, bitterballen, drank, spanning en gezelligheid later, denken we rond een uur of 03.30 dat Wilco waarschijnlijk aan zijn terugtocht is begonnen en dat de weersomstandigheden te gevaarlijk zijn om via de satelliettelefoon contact op te nemen. We danken Jeroen voor de geboden gastvrijheid en keren huiswaarts om daar te wachten op het bevestigende antwoord. Ik ben rond 04.30 thuis en creëer ook een soort van communicatiepunt. Internetverbinding op scherp, mobiel en vaste telefoon binnen handbereik en met slaapzak op de bank. Nog steeds geen bericht van Wilco en Dawa Sherpa; Geen goed nieuws, geen slecht nieuws.

 

 

20/05/2004: Wilco van Rooijen en Dawa Sherpa halen de top van Mount Everest!

Rond 08:00 uur NL-tijd bereikt mij het bericht dat Wilco en Dawa Sherpa op de top van de Mount Everest hebben gestaan. Rond 10:00 uur Everest-tijd / 04:00 uur NL-tijd hebben de twee de top bereikt. Kortom, ruim 10 uur over een stukje van 450 meter! Dat kun je eigenlijk op zeeniveau nauwelijks voorstellen. Degene die zich hier echt niets bij voor kunnen stellen raad ik aan om een lezing van Wilco bij te wonen waarin de beelden voor zich spreken of neem deel aan een MB Expedition. Dan krijg je echt een goede indruk wat de hoogte met je doet. Het unieke aan deze prestatie is dat Wilco de top heeft bereikt zonder kunstmatige zuurstof. Op de top hadden Wilco en Dawa gezelschap van enkele andere klimmers, welke wel met zuurstof klommen. Helaas bleek een afdaling per parapente niet verantwoord wegens het slechte zicht/weer.

 

Dat de afdaling het gevaarlijkst is blijkt wel uit het volgede bericht welke mij via EverestNews bereikt:

 

Deaths on Everest (20/05/04)
Three Korean climbers have died on Everest. One descending from the Summit of Everest from the North side. Another attached to the ropes, probably searching for his friends, and a third also in the rescue operation.
A Japanese woman has also died descending from the North side of Everest. After the summit she lost consciousness coming down and died. She was 63.
A Bulgarian climber is now missing on the North side. The climber was last seen some 50 meters beneath the peak while descending on Thursday. He had radio problems, so hopefully just a radio problem.

 

Kortom, de expeditie is pas echt succesvol als het gehele expeditieteam weer veilig in BaseCamp arriveert! De weersvoorspellingen voorspellen nog een zware terugtocht met fikse sneeuwbuien waarbij dus alertheid wordt gevraagd. Zaterdag 22 mei wordt het team in absolute veiligheid verwacht. Nog even in spanning dus. Terwijl Wilco, Dawa en Rex, die natuurlijk ook nog op de berg zit, de terugtocht vervolgen, probeer ik om 08:00 uur NL-tijd nog wat te rusten.

 

 

22/05/2004: Veilig terug; toppoging geslaagd!

Vandaag krijg ik gelukkig door, na alle verontrustende berichten op EverestNews, dat Wilco en Rex in de ochtend gezamenlijk zijn aangekomen in ABC, het vooruitgeschoven basiskamp. Kortom, de mannen zijn in relatieve veiligheid. Tijdens de topbeklimming lijkt Wilco een vorm van sneeuwblindheid te hebben opgelopen aan zijn rechteroog, waardoor dat oog onscherp zicht geeft. Tevens heeft hij lichte bevriezingsverschijnselen aan zijn voeten. Beide ongemakken zijn van tijdelijke aard. Maandag keren de mannen terug in Basecamp alwaar Heleen Wilco zal opvangen. Hopelijk zie ik beide spoedig weer in Nederland.

   

   

02/06/2004: TEAM Friesche Vlag Breaker Everest Expeditie weer thuis!

Met de thuiskomst van Ron Doorakkers (Tilburg), Rex Snelder (Groessen) en Wilco van Rooijen (Utrecht) kunnen we de balans opmaken van een zeer geslaagde Friesche Vlag Breaker Everest Expeditie 2004. Voordat het TEAM arriveerde was het al een drukte van belang op Schiphol. Veel TV ploegen, familie, vrienden en natuurlijk de hoofdsponsor, Friesche Vlag. Ik ben vrij vroeg en tref al snel teamlid Ben en de moeder en zussen van Wilco. Zijn moeder wenst me voor het hele NexTpedition 2004 team succes tijdens onze MB Expeditie. Dat is namelijk snel onderwerp van gesprek als ze onze fleecejacks ziet. Goed opletten en heel terugkomen is haar advies.

 

Als het hele MB-team compleet is, gaan uiteindelijk na lang wachten de schuifdeuren open. Wilco, Ron, Rex en basiskamp Nederland teamleden Maarten en Jos komen de ontvangsthal binnen onder luid applaus. Direct erna Heleen en haar supportgroep waarmee zij naar het Basiskamp is gereisd. Iedereen weer veilig op Nederlandse bodem. 

  

Wilco en Heleen begroeten familie (links) en Wilco doet verslag van zijn topervaring (rechts)

 

Na de vele begroetingen konden we mee naar de persbijeenkomst. Daar het verhaal van Wilco, Ron en Rex gehoord en natuurlijk de indrukwekkende beelden èn TOPfoto waarvan we als bewijs ook een exemplaar meekregen. Na alle (pers)drukte, tijdens het ontvangstfeestje, kwamen de expeditieverhalen los. Zoals we Wilco kennen, vertelde ie vol enthousiasme over zijn ervaringen en moest de regie (Maarten) er aan te pas komen om Wilco er toch echt toe te bewegen om naar Utrecht te gaan. Op naar de eerste verplichtingen.

 

   

Belangrijke data:

  • 02/06/2004: Aankomst Schiphol Everest team + team Heleen :-)

  • 05/06/2004: Friesche Vlag Breaker Everestexpeditie op TV; deel 1 (RTL5 - 19:30 uur)

  • 12/06/2004: Friesche Vlag Breaker Everestexpeditie op TV; deel 2 (RTL5 - 19:30 uur)
        

  • 17/06/2004: Wilco gehele nacht en dag erna in spanning: toppoging NexTpedition 2004! :-)

 

Wilco 'on top of the world' (foto: Everest 2004)

 

     

13/08 - 15/08/04: Everest Parapentweekend - Sauerland

Balans vinden in de lucht

 

Vorig jaar tijdens de reis naar Chamonix voor MB Expedition 2003 had Wilco van Rooijen mij al helemaal enthousiast gemaakt om ook eens te ruiken aan parapenten. In de auto vertelde hij mij al de basistechniek van deze sport. Nu had ik enkel nog een duwtje nodig om ook daadwerkelijk eens kennis te maken met deze sport. In samenwerking met paraglidingschool Inferno werd er nu een speciaal Everestweekend georganiseerd n.a.v. de Friesche Vlag Breaker Everest Expeditie. Tijdens deze expeditie was het de bedoeling dat Wilco per parapente vanaf de top zou afdalen. Weersomstandigheden op de top van de Everest zorgde ervoor dat Wilco zijn droom niet kon waarmaken nadat hij zonder extra zuurstof de top had bereikt.

 

De introductiecursus met dit Everestthema was voor mij het duwtje om mezelf hiervoor in te schrijven. Dat Wilco deze cursus samen met de instructeurs van Inferno gaf, was natuurlijk helemaal TOP. Vrijdag parkeerde ik rond 20:30 uur mijn auto voor Hotel Züschenwald. Een Gemütlich hotel net buiten Winterberg. Niet veel later kwamen ook de meeste andere cursisten binnen druppelen èn de instructeurs. Iedere cursist of instructeur had wel een band met de Everestexpeditie. Van sponsor tot supporter. Van vriend tot basiskampmanagement. Veel gezichten kwamen mij dan ook al bekend voor van bijvoorbeeld Schiphol, maar nu kon je iedereen beter plaatsen. Iedereen had tijdens de tocht naar het Sauerland enorme regenbuien gehad. Nu maar hopen dat het morgen beter weer is aangezien we dan geen regen kunnen gebruiken. 

 

Wat is parapenten?

Parapenten is de Franse benaming, paragliden de engelse. Het is vliegen. Het is niet parasailen aangezien je dat achter een boot doet. Je hangt onder een soort van matras in de lucht. De parapent heeft een klein beetje het uiterlijk van een parachute, maar het is een zweeftoestel. Met een parapent heb je een snelheid van ongeveer 35-40 km p/u. Een parapent is zeer nauwkeurig te besturen vanuit je 'zitje'. 

 

Zaterdagochtend is het gelukkig droog als ik wakker word. Nadat ik ontbeten heb en als alle cursisten aanwezig zijn worden we welkom geheten door Hans Omlo van Inferno. Na een korte instructie is het de bedoeling dat we teams gaan vormen van twee personen van ongeveer gelijk gewicht. Ieder team heeft 1 parapentuitrusting zodat als de een vliegt de ander bij het starten kan helpen. Erik is dit weekend mijn 'pentmaat'. Erik werkt bij Tangram, en heeft o.a. geholpen bij de televisie-uitzendingen van de Everestexpeditie. We halen onze uitrusting op. Dit is een zak van ongeveer 15 kilo waar het scherm in zit, lijnen, 'risers', een zitje met rugprotectie en een helm. Dit alles gaat de auto in zodat we snel naar de skihelling kunnen. 

 

Foto: Wilco geeft startinstructies en zweeft met zijn Expeditieparapent (rechts)

 

Eenmaal op de vlieghelling geeft Wilco uitleg over parapenten. Hij geeft instructies over het uitvouwen van de parapent en hoe je na een aantal flinke stappen kunt vliegen. Terwijl ie het allemaal enthousiast staat te vertellen, worden zijn instructies door een cursist opgevolgd zodat we alles direct visueel in ons geheugen kunnen opnemen. Straks moeten we namelijk zelf aan de slag. Erik en ik oefenen de start op de oefenweide. Het is nog even wennen om het scherm goed boven je hoofd te krijgen. De aanwijzingen van de enthousiaste (hulp)instructeurs komen bij het oefenen goed van pas. De eerste keer was het scherm nog maar amper boven mijn hoofd of hij viel al weer als een mislukte pudding in elkaar. Maar na een aantal keren oefenen kwam het scherm boven mijn hoofd en begonnen de lijnen aan mijn 'harnas' te trekken. Echt super. Als Erik ook het scherm boven zijn hoofd heeft gekregen gaan we echt de oefenhelling op. Naast het oefen van de start is het de bedoeling dat je ook echt gaat los komen van de grond. Voor mijn gevoel ren ik de eerste keer de hele heling naar beneden maar toch kom ik op het laatste moment nog enkele meters van de grond..... ik vlieg! Na een aantal korte vluchten gaan we weer op weg naar het hotel voor de lunch.

 

Na de lunch en eenmaal weer terug op de oefenhelling laat Wilco zijn speciale Everestparapent zien. Wat een verschil, het speciale pakketje van Wilco weegt 'maar' 4 kilo. Nog een heel gewicht natuurlijk als je dat mee moet sjouwen naar de top van de Everest. Wilco laat zien dat de 'vlieger' heel erg stabiel in de lucht hangt en vliegt er mee de oefenhelling af. Na nog wat aanvullende instructies en veiligheidszaken gaan we naar ongeveer 75 meter hoogte. Daar leggen we het scherm weer uit en vervolgen de cursus. Door de starthoogte en door de thermiek (stijgende luchtstromen doordat de zon de aarde al aardig heeft opgewarmd). zullen we ook daadwerkelijk vliegen. En jawel....

 

Foto: Wilco met zijn Everestparapent en Niels in de starthouding op de helling (rechts)

 

....Als ik met Erik het scherm heb uitgelegd, de lijnen heb gecontroleerd (gelukkig hebben ze allemaal een andere kleur), de 'risers' (daarmee bevestig je de lijnen aan je harnas) heb klaargelegd en de helm heb opgezet, doe ik het harnas aan. Een soort 'zitzak' die je achter je kont hebt hangen. Je voelt je net een soort pinguïn. Als ik het harnas aan heb, bevestigen we de 'risers' aan het harnas waarbij de touwen over mijn arm liggen. Dan pak ik de zogenaamde 'A-lijnen' in mijn handpalm en de als laatste de stuurlijn ('tokkel'). Dan ga ik in de starthouding staan en wacht op een seintje dat ik de start mag gaan inzetten. Heleen controleert of de voorbereiding goed is, en of het scherm goed ligt, en vervolgnes praat Wilco me de lucht in en geeft zodoende het sein dat ik kan starten. Ik begeleid het scherm met mijn handen omhoog en probeer het in evenwicht te brengen boven mijn hoofd. Nog voordat ik het scherm boven mijn hoofd in mijn vizier heb, vliegt het scherm al. Wilco roept 'aanremmen' en direct daarna versnel ik mijn aanloop voor een elegante start..... Met mijn schouders naar voren gedrukt en met mijn handen naar achteren wordt ik de lucht in 'gelift'. Behendig breng ik de stuurlijnen richting mijn oren.... Ik vlieg nu meters boven de grond en let op instructeur Hans, die vanaf de grond met gebaren aanwijzingen geeft. Als ik in gedachten al met de landing bezig ben, krijg ik plotseling weer een lift omhoog. Oeps, dat had ik niet verwacht maar het is wel een TOPmoment. Als ik twee meter boven de grond hang, start ik de 'landingsprocedure' en land zacht op de weide. Als ik het scherm heb samengepakt, klim ik weer naar boven. Een goede oefening voor straks in september, voor de volgende Mont Blanc Expedition. Echter het doel om nu naar boven te klimmen is dat mijn 'pentmaat' Erik ook een vlucht kan maken en ik vervolgens hem bij de start kan helpen en even kan uitrusten als hij door de lucht zweeft. Na een aantal goede en minder goede vluchten, gaan we rond 19:30 uur weer richting hotel terug voor een 'vliegbuffet'.

Na het buffet blijkt iedereen aardig moe te zijn van deze inspannende mooie dag. Wilco onderneemt nog een poging met karaoke om iedereen richting bar te krijgen. Met een Utrechts accent zingt hij 'Oerend Hard' van Normaal. Ondanks dat ie mij al enthousiast heeft gemaakt voor de bergsport en het parapenten lukt het hem niet om me hier enthousiast voor te krijgen.

 

Foto: Niels brengt parapent boven zijn hoofd en zweeft van de helling naar beneden.

 

De volgende dag is het wederom mooi weer en gaan we om 08:00 uur al weer richting vlieghelling. Erg gaaf om weer in de lucht te hangen. Wel gemerkt dat een voorbereiding cruciaal is. Tijdens een van mijn vluchten zat de stuurlijn om mijn arm gedraaid. In de korte vlucht had ik weinig tijd om dat te herstellen en daardoor trok ik bij de landing mijn rechterkant sneller naar beneden dan linker en kwam wat harder dan gepland op de grond terecht en werd fijn een stuk meegesleurd richting Heleen die mij vanaf de grond aanwijzingen gaf. Daarna nog een paar mooie vluchten gemaakt en rond 13:00 uur was de cursus afgelopen en kregen we van Hans nog wat informatie over een mogelijk vervolg voor Brevet 1. Nadat we nog wat emailadressen hebben uitgewisseld voor het uitwisselen van foto- en zelfs videomateriaal (met dank aan Willem), ging ik op weg richting hotel voor een lunch. Voordat ik weer koers zet richting Nederland, rijd ik nog met Heleen, Wilco en Hans naar een andere parapenthelling in de omgeving van Winterberg. Die was ruim 100 meter hoog en zag er spectaculair uit. 

 

Vrijdagavond na aankomst in het hotel, was het nog maar nauwelijks te bevatten dat je met een 'eenvoudige' constructie zo snel boven de grond kunt zweven. De verbazing wordt snel verdrongen als je al de eerste cursusdag na een uur of twee echt in de lucht hangt en zweeft. Terugkijkend ben ik blij dat ik heb deelgenomen aan dit weekend. Deze vliegsport heeft, mede namens de enthousiaste instructeurs, een onvergetelijke indruk bij me achtergelaten. Nu aan het kijken wanneer ik de 'Frankrijkweek' zal plannen. 

   

 

 
© 2003-2006 Niels Koekkoek [Disclaimer] Last update: 02-04-2006 16:02