Submenu Three Peaks Challenge 2005:

 

Three Peaks Challenge 2005

   

Introduction to Three Peaks Challenge

De hoogste toppen van Schotland, Engeland en Wales in 36 uur!

 

Three Peaks Challenge is het beklimmen van de hoogste toppen van Schotland, Engeland en Wales binnen de magische 36 uur. Respectievelijk de Ben Nevis, Scafell Pike en Mount Snowdon. Er zijn geen officile regels, anders dan het beklimmen en afdalen van alle drie de toppen en van de n naar de andere rijden binnen 36 uur. 

  

Zien = beleven!

Veel Britten doen deze challenge in 24 uur maar hebben ook vaak een 'niet-klimmer' als chauffeur voor de afstand tussen de toppen. Wij rijden zelf de gehele afstand, zo'n 800 kilometer, en klimmen ook als TEAM naar de drie toppen. Tevens willen we van de drie tochten kunnen genieten, zien = beleven!

  

   

 

Challenge TEAM

NEXTpedtionTEAM op expeditie ter voorbereiding voor XPEDITION in 2006?!

 

Bert                  Gjalt               Niels          Piet              Mike               Wilco

 

Het TEAM van MB Expedition 2003 komt nog geregeld bij elkaar en nieuwe plannen passeren dan regelmatig de revue. Dat resulteerde in 2004 in een geslaagde NexTpedition naar de Mont Blanc. Dit jaar sloten de agenda's niet goed op elkaar aan en besloot het TEAM dit jaar te gebruiken als voorbereidingsjaar voor een nieuw plan in 2006. Om te kijken hoe het TEAM ervoor staat, neemt het TEAM deel aan de Three Peaks Challenge.

 

Bert van den Berg is inmiddels 41 jaar en werkzaam bij Van den Berg drukwerken te Maarn als Directeur/eigenaar. Bert is gelukkig getrouwd met Margo en vader van drie stoere jongens n in het bezit van een hond. Gjalt van Dam (37 jaar) maakt nu ook deel uit van NexTpedition. Dat moet ook wel want de naam is door hem verzonnen vorig jaar tijdens de voorbereidingen van de MB NexTpedition. Helaas moest Gjalt op het laatste moment afhaken. In het dagelijks leven is hij Accountmanager Projectinrichting bij Eromes. Verder is hij de trotse vader van zijn twee dochters.

Niels Koekkoek is wederom met zijn 29 jaar de Benjamin van het TEAM. Naast zijn drukke Consultancy baan bij Deloitte traint hij voor nieuwe expedities/reizen. Dankzij de expedities heeft hij al vele leuke momenten meegemaakt. Mike de Leede (43 jaar) maakt reportages en produceert rubrieken voor mannenbladen van Panaroma tot Penthouse. Dit doet hij vanuit zijn eigen mediabedrijf MMP. Piet Moorman is 55 jaar en is woonachtig in Tienhoven. Ondanks een verhuizing weet hij tijd vrij te maken om het NexTpedition TEAM weer te versterken. Naast werken (DGA van Hermans Men's Shoes & Accessories te Utrecht) kun je hem ook op de fiets tegenkomen en haalt ie je in op de schaatsbaan.

 

Tot slot, zal Wilco van Rooijen (37) het TEAM tijdens deze challenge van de nodige PEPtalks voorzien. Wilco is Beroepsavonturier en heeft een waslijst aan extreme expedities op zijn naam staan. Tevens stapt hij deze maand met Heleen Eshuis in het huwelijksbootje.

  

Vertrek vanaf Schiphol Airport

 

Mooi uitzicht vanuit het vliegtuig

 

Onze tijdelijke Renault

 

Waar zit dat stuur nu?

 

Uit eten in Fort William

 

06:00 - Start van de Challenge!

 

Prachtige uitzichten

 

TOP 1: De Ben Nevis

 

Het schuilhutje op de top

 

De besneeuwde Gully's

 

Piet krijgt kramp; Bert helpt

 

Wilco en Gjalt tijdens de afdaling

 

Niels, op weg naar Scafell Pike

 

Bert op Scafell Pike

 

TOP 2: Scafell Pike

 

TOP 3: Mount Snowdon

 

Wilco op de Mount Snowdon

 

Bert en Mike op Snowdon

 

NexTpeditionTEAM in Glasgow

 

Einde Challenge

 

 

 

Challenge Diary 

'Toppen': 3 juni tot en met 6 juni 2005

 

Dag 1: Op weg naar de Highlands.

 

Planning: Vrijdag 3 juni 2005

10:30 uur - inchecken op Schiphol

12:20 uur - vertrek naar Glasgow Airport (Flight: 6976)

12:55 uur - aankomst Glasgow

13:30 uur - vertrek per huurauto naar Fort William, Highlands, Scotland

17:00 uur - aankomst Youth Hostel Fort William (aan de voet van de Ben Nevis)

 

Vandaag gaat het beginnen. Nadat mijn, voor de zekerheid geprogrammeerde, tweede wekker mij uit mijn bed heeft laten komen, gaat alles razendsnel. Voordat ik het weet sta ik met bepakking mijn voordeur achter me dicht te trekken. Mijn leasebak laat ik voor het huis staan en loop richting bushalte. Ik ga weer eens met het openbaar vervoer. Sinds ik mijn studenten OV jaarkaart heb ingeleverd en door mijn baas van een leaseauto was voorzien heb ik nooit meer in het openbaar vervoer gezeten. En dat terwijl ik op dit moment als consultant bij de invoering van de OV Chipkaart betrokken ben. Vrijwel exact volgens de dienstregeling stopt de stadsbus en laat mijn strippenkaart afstempelen. Bij metrostation Zuidplein loop ik door de -nog niet werkende- chipkaart tourniquets  en kom niet veel later op het Centraal Station aan. De reis verloopt voorspoedig en tref op Schiphol in de vertrekhal Piet. Niet veel later komen Bert, Gjalt en Mike erbij. Wilco is nog nergens te bekennen. Hij zal toch niet denken dat dit (weer) zijn vrijgezellenweekend wordt......

 

Uit het niets verschijnt Wilco en kunnen we inchecken. Eenmaal door de douane is het weer snel vertrouwd: gezellig ouwehoeren we onder het genot van een kop koffie en tikt de wachttijd weg. Ik weet zeker dat we met dit TEAM een mooie 36-uurs challenge tegemoet gaan. Ieder teamlid heeft individueel getraind en heb ik samen met Piet, Mike en een MB Expedition team begin mei de LEOpardtraining gelopen. Bert heeft voorafgaand aan onze laatste voorbereidingsbijeenkomst bij Wilco nog een halve marathon gelopen. Kortom, het team is fysiek en mentaal voldoende getraind.

 

Iets voor n uur Engelse tijd landen we op Glasgow Airport. Met een simpele handeling switch ik mijn Polar Outdoor Computer over naar de Engelse tijd. Met een bus worden vanaf het vliegtuig naar de aankomsthal gebracht en pikken onze bagage op. Vervolgens halen we de gereserveerde auto's op. Twee Renaultjes staan ons op te wachten en we verdelen onze bagage en klimmaterialen over deze twee Franse autootjes. Bert, Piet en Mike nemen de Modus (al snel door Wilco als het invalidenwagentje gebombardeerd) en Wilco, Gjalt en ik de Clio. Roulerend nemen we het stuur over (behalve Mike aangezien die ooit zijn rijbewijs heeft laten verlopen.....). In het begin is het rijden erg wennen: links rijden, stuur rechts n (weer) schakelen. Ik rijd namelijk in een automaat. Spiegelen doe je voornamelijk met je buitenspiegels. De binnenspiegel is vreemd en het beeld klopt voor je gevoel niet. Lastig maar de twee buitenspiegels doen hun werk goed. Eenmaal aangekomen bij ons Youth Hostel checken we snel in en gaan Fort William in om de laatste boodschappen te doen n goed te eten. Tijdens het eten besluiten we onze tactiek te veranderen en om 6 uur te starten in plaats van 5 uur.

 

 

Dag 2: Start Three Peaks Challenge: 36 hours to go!

 

Planning: zaterdag 4 juni 2005

06:00 uur - START: vertrek naar Ben Nevis

10:00 uur - TOP Ben Nevis

13:00 uur - retour Youth Hostel Fort William en vertrek per huurauto naar Lake District, England

20:00 uur - aankomst Youth Hostel Washdale Head bij Scafell Pike

 

Schotlands hoogste berg met 1.344 meter staat vandaag op het programma. In principe hebben we hier ruim de tijd voor aangezien de twee andere toppen voor morgen op het programma staan. De start bij het Youth Hostel Fort William ligt exact op 0 meter dus we stijgen effectief echt 1.344 meter. Na het ontbijt, welke we gister nog ingeslagen hadden, gaan we op pad. De klok begint te lopen bij het bruggetje en dan volgt een er een looppad naar de voet van de Ben Nevis. Als snel krijgen we het warm en gaan de eerste kledingstukken weer de rugzak in. Het is lekker weer zo vroeg in de ochtend. We traverseren via de Zuidhelling richting het 'summit-plateau'. De top is een soort van besneeuwde 'five finger gully' waar je dus goed moet uitkijken. Bij slecht zicht heb je hier echt kaart en kompas nodig anders is de kans aanwezig dat je in een gully terecht komt. Gelukkig is bij ons het zicht goed en is de weg naar top goed zichtbaar. Eenmaal op de top aangekomen maken we enkele topplaatjes en bericht ik het basiskamp. De emotie zoals bijvoorbeeld bij het bereiken van de top van de Mont Blanc is er niet. 

 

Na enkele minuten op de top zetten we de afdaling in. Zodra we de sneeuwgrens achter ons gelaten hebben, gaat het tempo ook omhoog. Op de Ben Nevis komen we geregeld mensen tegen die een 'Deloitte shirt' dragen over hun normale kleding. Navraag leert dat dit een jaarlijks uitje is van Deloitte Real Estate London. Zesentwintig Deloitters beklommen de Ben Nevis. De afdaling valt tegen. Iedere stap omlaag dreunt door je benen. Daar moet ik nog even de juiste balans in vinden en denk er over om de volgende toppen met stokken te doen. Dat ontlast de knien. Gjalt loopt nu met stokken. Helaas heeft hij last gekregen van een oude knieblessure. Tijdens de klim verteld hij me dat ie weer plannen had om toch de Mont Blanc weer op te gaan; tijdens het trainen voor de TPC bleef de pijn in zijn knie namelijk weg. Alle vertrouwen in zijn knien dus. De werkelijkheid is anders; Gjalt heeft echt last van zijn knien maar laat dat niet echt merken. Eenmaal aangekomen weer bij de voet van de Ben Nevis, kleden we ons snel om en rijden richting Engeland. Scafell Pike, here we come!

 

Onderweg naar Scafell Pike regent het af en toe behoorlijk. We moeten een kleine 500 kilometer afleggen naar het startpunt van deze pukkel. Het links rijden op de snelwegen heb ik wel aardig door alleen is het iedere keer weer lastig zodra we de bergweggetjes moeten nemen. Doordat alles 'verkeerd' om zit, ging ik zelfs in de vijfde versnelling een bergpad op totdat de motor afsloeg. Dat heb ik dan ook nog lang die avond moeten horen en Wilco grapte bij iedere stop of ik zeker wist dat ie in de eerste versnelling stond en niet in de derde. Kortom, de sfeer zat er nog wel goed in als we tegen de avond aankomen bij het tweede Youth Hostel. De beheerder bereidt voor ons nog een maaltijd: kip-champignon-bladerdeegtaartje met wat groente en een Engels toetje toe. Daarna zoeken we ons bed op. Piet en Mike 'snurken' met Bert en Gjalt op de kamer. Wilco en ik slapen twee kamers verder op. We hebben het geluk dat we vlakbij een generator slapen kortom van slapen komt niet veel dacht ik. Gelukkig valt dat mee en val ik voor enkele uren in slaap.

 

 

Dag 3: Four Peaks?

 

Planning: zondag 5 juni 2005

04:00 uur - vertrek naar Scafell Pike

07:00 uur - TOP Scafell Pike

08:30 uur - retour Youth Hostel Washdale Head en vertrek per huurauto naar Snowdonia, Wales

13:30 uur - aankomst voet van Mount Snowdon en vertrek richting top

16:00 uur - TOP Mount Snowdon

18:00 uur - FINISH: retour voet van Mount Snowdon en einde 36hrs Three Peaks Challenge 2005

19:00 uur - vertrek naar Glasgow per huurauto

 

Nadat de wekker is gegaan, besef je dat je in een challenge zit en meteen sta ik naast mijn bed. Snel opfrissen en aankleden. Wilco is al naar de keuken om daar een Adventure Food ontbijtje klaar te maken. Bert komt sympathiek even kijken of ook 'onze kamer' al wakker is. Niet veel later zitten we in de auto op weg naar Scafell Pike. Op het parkeerterrein besluit Gjalt dat ie niet mee gaat. Hij ondervindt teveel pijn aan zijn knien. Balen! Beetje vreemd wel, de klok tikt door en we laten Gjalt bij de auto's achter. 

 

Scafell Pike is met zijn 977 meter de laagste en lelijkste berg van de drie toppen. Effectief klimmen we 913 meter omhoog. Als we ongeveer 10 minuten onderweg zijn houdt het gelukkig op met de lichte regenval. Snel gaat er weer een (waterafstotende) laag uit. Ook gaat meteen mijn Petzl hoofdlampje af. Het is al aardig licht. De route wordt steeds ruiger en we lopen voornamelijk over rotsen en losliggende stenen. Het zicht wordt steeds minder en we belanden in een dichte nevel. Mede hierdoor missen we waarschijnlijk een herkenningspunt en komen op een onbekende top uit. Even besluiten we dit maar als de top van Scafell Pike te bestempelen, hoewel we dan de challenge niet gehaald hebben. Om ons heen zien we niets, het zicht is slecht. We dalen weer af, het waait hard dus lang blijven staan is slecht. Tijdens het dalen komen we een andere duo tegen en vragen hen naar hun mening over de 'route'. We besluiten om weer omhoog te gaan en uiteindelijk komen we bij het herkenningspunt van de top van Scafell Pike aan. Gelukkig, gered. Na snel wat topfoto's gemaakt te hebben, dalen we weer af richting voet van de berg, waar Gjalt ons staat op te wachten. We hebben door het slechte zicht en de verkeerde top, aardig wat tijd verloren. Na een snelle wisseling van kleding gaan we op weg richting Wales.

 

Gjalt overbrugt de ongeveer 300 kilometer tussen Scafelle Pike en Mount Snowdon achter het stuur. Wilco en ik rusten uit en bereiden ons voor op het laatste traject van deze challenge. Mount Snowdon meet 1.085 meters en heeft diverse routes. Wij nemen de route met de Pen-Y-Pass als startpunt.

 

Challenge succesvol afgesloten!

Als we bij het parkeerterrein Pen-Y-Pass aankomen rijden we er per ongeluk voorbij. Keren op het bergweggetje is niet mogelijk en moeten doorrijden tot het eerst volgende dorp. Daar draaien we en rijden snel terug naar de parking. There is no time for a cup of tea! We moeten ons haasten. Dit gaat een race tegen de klok worden. In hoog tempo wordt er gestart om de ruim 7 kilometer lange klimroute te volgen waarbij we hopelijk net op tijd op de 1.085 meter hoge top zullen staan. Als we vertrekken begint het te regenen maar is van korte duur en na een paar minuten gaat de waterdichte laag al weer de rugzak in. Mount Snowdon is via verschillende routes te beklimmen. De route via de Pen-Y-Pass is de meest moeilijke route en bevat enkele passages waarbij je zeker als het gevroren heeft goed de aandacht erbij moet houden. Bij ons is de temperatuur boven het vriespunt, dus voor ons geen stijgijzers en pickels. Gelukkig maar want dan zou de tijd helemaal krap zijn. Het lopen op stijgijzers vergt zo'n 20 tot 30 procent meer energie bij iedere stap die je zet. Het tempo is hoog. Ondanks dat loopt Wilco van voor naar achter en dan weer snel ver vooruit om mooie videobeelden te schieten. Echt ongelooflijk hoe makkelijk hij over de rotsen 'danst'. Het lijkt hem helemaal geen moeite te kosten terwijl iedereen zich hier toch behoorlijk in het zweet werkt. Het laatste stuk lopen we wederom in de mist. Als ik via de topgraat omhoog kom, zie ik Wilco de top bereiken en zijn camera al in gereedheid brengt. Vrijwel direct daarna komt Bert op de top aan. Bert is denk ik van onze groep n van de sterkste en eentje die alleen maar positief denkt en portie humor bezit. Daarmee motiveert ie het team. Zodra het team compleet is op de top zetten we de afdaling weer in. Met het behalen van de challenge in ons achterhoofd dalen we relaxed af. We moeten het binnen de tijd kunnen halen. Maar dan.....

 

.....Schiet de kramp in Piet zijn benen. Hij kan niet meer voor en/of achteruit. Hij had hier tijdens de besneeuwde helling van de Ben Nevis ook last van. Mike gebruikt 'deze ingelaste pauze' om even overtollig vocht te lozen terwijl Wilco Piet ervan probeert te overtuigen om het laatste stuk met stokken af te dalen. Piet besluit nadat de kramp iets is afgenomen om toch zonder stokken verder te gaan.

Gjalt staat ons bij de finish op te wachten. Jammer dat hij nu niet over deze fictieve streep komt. Na ongeveer 35,5 uur komen we weer op de parking aan en stopt de tijd. We hebben het gehaald. Het was een mooie belevenis om met dit clubje weer het avontuur tegemoet te gaan. Hoop dat er nog vele NexTpeditions volgen!

Eenmaal op de parkeerplaats, kleden we ons snel om en starten onze laatste uitdaging: de retourtocht naar Glasgow. Onderweg informeer ik Basiskamp Nederland over de geslaagde challenge en doen we een wegrestaurant aan om de geslaagde challenge te vieren met een calorierijke maaltijd. Mike attendeert ons erop dat het hier 'Free Refill' is; Mike werkt zodoende 1,5 liter sinas naar binnen. Hij liever dan ik.... onze auto (Wilco, Gjalt en ik) zijn namelijk van plan om zonder plaspauzes door naar Glasgow te rijden :-).

 

Eenmaal terug in Glasgow is het al middernacht. We rijden in n keer goed naar onze overnachtingplaats. We hebben een kamer op de derde etage. Het pand is voorzien van mooie oude houten statige trappen. Nadat we onze rugzakken gereed hebben gemaakt voor de terugvlucht, besluiten we om nog even de challenge te vieren in Glasgow. De receptioniste maakt ons erop attent dat alle bars in Glasgow al gesloten zijn en we aangewezen zijn op de nachtclubs waar we met onze expeditie outfits niet binnenkomen. Maar tegen een TEAM als het NexTpeditionTeam kan niemand tegenop. Zo ook de beveiliging van de eerste de beste nachtclub niet. Ze bekijken onze professionele outfits en maken een praatje over waar we vandaan komen en wat we in hemelsnaam hier in Glasgow doen. Als we onze gele fleecejassen uitdoen mogen we naar binnen. Eenmaal binnen voorziet Wilco ons van overwinningsbier. Halve liters die makkelijk door ons kelen een weg vinden. Rond een uur of vier vinden we ons Hostel weer terug voor maximaal twee uurtjes rust.

 

 

Dag 4: Vanuit nachtclub het vliegtuig in

 

Planning: maandag 6 juni 2005

09:15 uur - vertrek van Glasgow Airport naar Schiphol

11:55 uur - aankomst Schiphol (Flight: 6975)

 

Lucky Wilco

Nadat we het Hostel achter ons laten, stuur ik onze Renault richting Glasgow Airport. Nadat we de huurauto's hebben afgeleverd, blikken we tijdens een schots kopje koffie terug op een mooi avontuur. Het was gezellig met dit TEAM weer iets te ondernemen. Ieder is benieuwd wat ons volgende avontuur zal zijn. Zelf weet ik op dat moment al dat Mount Elbrus mijn volgende uitdaging zal zijn. One of the 'Seven Summits'. Maar eerst in september weer met Deloitte naar de TOP van de Mont Blanc. 

Als we naar de incheckbalie lopen, krijgt Wilco het benauwd. Zijn paspoort is zoek. Zijn rugzak wordt omgespit en ook de tas met klimmaterialen. In gedachten wordt de route van opstaan tot aan airport nagelopen. Misschien in het sleutelzakje met autopapieren terecht gekomen bij het inleveren van de auto, achtergelaten op de balie van het tankstation voor het afvullen van de tank..... Wilco besluit om de huurauto na te kijken. Nu maar hopen dat ie niet al weg is voor schoonmaak en/of al weer verhuurd is. Nadat ie van het verhuurbedrijf weer de autosleutel heeft gekregen en nadat er een medewerker is vrijgemaakt om mee te lopen naar het parkeerterrein vindt Wilco gelukkig zijn paspoort in de auto. Waarschijnlijk tijdens het invullen van de autopapieren is zijn identificatiestuk naast de stoel gegleden en uit het zicht komen te liggen. Terwijl Wilco de auto aan het inspecteren is, checken wij vast in. Eenmaal ingecheckt, komt Lucky Wilco nog op tijd om nog in te checken. Ongeveer een uur later zitten we weer in de lucht en laten we het Verenigd Koninkrijk achter ons.

 

Heren, wederom bedankt voor de vele TOPmomenten! Jeroen (Basiskamp Nederland) jij natuurlijk ook bedankt tijdens de voorbereidingen en voor het updaten van www.threepeaks.nl (Team NexTpedition) zodat de achterban alles mee kon beleven alsof ze er zelf bij waren :-).

 

 

Polar Outdoor Computer registreert de prestaties

#

 

Tijdens de beklimming van de drie toppen werden de prestaties geregistreerd door de Polar Outdoor Computer AXN700. De grafieken zijn inmiddels via infrarood communicatie naar de pc overgebracht. Binnenkort een beschrijving en enkele grafieken van de Three Peaks Challenge.

 

[volgt na terugkomst BaseCamp]

 

 

 

 

   

 

    

 
2003-2006 Niels Koekkoek [Disclaimer] Last update: 02-04-2006 16:02