Home
Shaggy

Ter nagedachtenis aan Shaggy


Shaggy, Rough Wroughts Apollo, NVK, LVK, W'12, VW'12

13-02-2003 --------- 29-10-2017

 

Lief, stoer Vriendje,

Volkomen onverwacht hebben we afscheid van je moeten nemen. Zo sta je nog te springen en blaffen, blij dat we weer thuis waren na een uitje, en drie uur later kun je niet meer opstaan. Bij de dierenarts bleek je een milttumor te hebben die was gaan bloeden. We hebben op dat moment de moeilijke beslissing moeten nemen om je in te laten slapen in plaats van je nog een zware operatie en bloedtransfusie te laten ondergaan.


Bijna 15 jaar hebben we van je mogen genieten. Je bent bij ons geboren, als laatste van een nestje van vijf reuen. In het nest kreeg je al snel de naam Vriendje omdat je heel erg op Diana gericht was. Dat is altijd zo gebleven, je was nooit ver uit haar buurt en samen hebben jullie ook veel getraind; puppycursus, elementaire gehoorzaamheid, behendigheid en jouw favoriet: dogdance. Kortgeleden, toen je de muziek van een feest hoorde, heb je nog al je trucs laten zien, geweldig vond je het!

Het was eigenlijk niet de bedoeling dat je bij ons zou blijven, maar zoals keurmeester Lehtinen zei op de Winner: “what a character!” Je had als pup al een heel sterk karakter en een geschikt baasje liet wat lang op zich wachten. Inmiddels waren we zo verknocht aan je geraakt, dat we besloten je te houden en John heeft je toen de naam Shaggy gegeven. Die naam paste ook perfect bij je mooie, ruwe, roodgestroomde vacht.

Je wist mensen volledig in te pakken met je vrolijkheid, je knuffels, je gestoei en het “hand vasthouden”. Als je iemand graag mocht nam je zijn hand in je bek en hield die voorzichtig vast. We hebben heel vaak de vraag gekregen of we jou niet wilden verkopen in plaats van een pup.


Spelen deed je graag, maar omdat je heel sterke kaken had en die ook gebruikte, mocht je niet alle speelgoed hebben. Je favoriet was je discobal, een harde bal met een knipperlampje er in. Die bracht je naar iedereen toe en daar kon je op kauwen zoveel je wilde, stuk kreeg je die niet. Maar eigenlijk wilde je puppyspeelgoed hebben. Althans, als er visite was. Dan ging je voor de ren liggen, alle mogelijke geluiden maken om aandacht te trekken en met je poten door het hek naar de speeltjes hengelen. Vaak werd het speeltje waar je interesse in had demonstratief weggelegd, maar dan wilde je weer een ander speeltje en begon het feest opnieuw. Tot de visite weg was, dan keek je niet meer naar de puppyspeeltjes om. Het deurtje van de ren stond altijd open, dus je had er zo in kunnen springen om een speeltje te pakken, maar dat deed je nooit. Het ging je echt om de aandacht.  

Je hebt shows gelopen, de meeste als jonge hond, maar je was een laatbloeier. De paar keer dat we je op latere leeftijd showden behaalde je leuke resultaten waaronder twee keer beste van het ras: in 2009 in Genk en in 2012 op de Winner in Amsterdam. Op die show behaalde je dochter Willow ook nog het reserve, dat was wel heel bijzonder.
Showen vond je leuk, vooral de aandacht en knuffels van het publiek. Maar je had een paar rare gewoontes op show. Als er tapijt lag moest je ruim voor de keuringen begonnen de ring in zodat je een paar minuten op het tapijt kon rollen. Deden we dat niet, dan ging je gewoon tijdens het showen rollen en zat je zorgvuldig gekamde vacht meteen weer shaggy. Was je eenmaal gekeurd en moest je op de grond wachten, dan wilde je worst, en dat vertelde je ook. Duurde het te lang voor er een volgend stukje kwam, dan blafte je weer: “worst!”


Je bent nooit ziek geweest, hebt in 2014 wel een blessure gehad. Van beide knieën had je, met drie maanden tussentijd, de voorste kruisband gescheurd. Dankzij goed verlopen TTA-operaties was je beide keren binnen enkele weken weer helemaal de oude. We vinden het nog steeds verbijsterend dat juist jij, de sterkste van onze oudjes, ineens een kwaadaardige tumor bleek te hebben waar we nooit iets van gemerkt hebben.

Lieve Shaggy, we missen je verschrikkelijk, je plaats op de bank naast Diana is akelig leeg, je dertien maanden oudere zus Tyrza zoekt je, je kleindochter Whoops kan niet meer met haar kopje op je liggen. Geen stoere Shaggyknuffels meer, geen geblaf als je dacht alleen buiten te zijn. Maar wat zijn we dankbaar voor de tijd die we samen gehad hebben. Je was een geweldige Cairn, een echt Vriendje.

 

 

Diana en John Lint & Tyrza, Buffy, Willow, Kendra, Yazu, Whoops & Whyzz