Home
Tyrza

Ter nagedachtenis aan Tyrza


Rough Wroughts Artemis, NVK

15-01-2002 ------ 30-11-2018

 

Lieve Tyrza,

Bijna 17 jaar hebben we van je mogen genieten. Zoals Jan, de instructeur van puppycursus, al zei: “Wat een hond, geweldig!” Zo lief en aanhankelijk, maar zeker ook stoer en eigenwijs.

Twee jaar geleden hebben we je aangemeld voor de veteranentop, en uiteindelijk heb je zelfs de eerste plaats behaald. Bij de aanmelding hebben we al heel veel over de eerste 15 jaar van je leven geschreven. De laatste twee jaar was je nog uitzonderlijk fit voor je leeftijd, afgelopen zomer gaf je onze jongste Cairns zelfs nog graafles!


Je zicht en gehoor waren wat minder geworden, maar soms leek je selectief doof te zijn; als we eten of koekjes pakten had je het altijd door, maar als je lekker in je bench lag te slapen kon je ons geroep goed negeren. Daar hadden we een simpele oplossing voor: zachtjes kloppen op de bench, dan wist je dat je er echt even uit moest komen.

Grappig om te zien was je voorkeur voor reuen. Zeker na het overlijden van je halfbroer Shaggy in 2017 was je heel enthousiast als er een reu op visite kwam. Je ging die dan echt uitdagen om met je te spelen. Teven werden meestal genegeerd. Je was dol op visite en stond altijd vooraan om een knuffel te geven als er iemand binnen kwam.

Ook naar ons toe was je super aanhankelijk. Als er een deken gepakt werd voor op de bank lag je er altijd als eerste op of onder, helemaal tegen ons aan gekruld.

Iedere maandagavond was je boos dat we zonder jou naar behendigheidstraining gingen, dat vond je zo’n geweldige sport. Maar na je 14e verjaardag vonden we het te gevaarlijk worden om je nog te laten springen en klimmen.



Uit ons eerste nestje hebben we je gehouden en wat hebben we samen veel mooie dingen mee gemaakt.

Je was binnen ons roedeltje de hoogste in rang en hoefde je plaats nooit af te dwingen door lelijk te doen; een blik, beweging of zachte grom was genoeg.

Je was nooit ziek tot afgelopen september, toen de honden van de oppas een vervelende darminfectie meebrachten. Even waren we bang dat je het niet zou redden, maar sterk als je was herstelde je volledig.

22 november ging het mis, je kreeg een tia. Met medicatie leek je weer goed hersteld, maar een week later kreeg je een heel zware epileptische aanval. Daarna was je jezelf niet meer, je was erg onrustig en in de loop van de nacht gaf je zelf aan dat het zo niet meer kon. Vroeg in de ochtend hebben we je in laten slapen.



Lief Tysje, we zijn heel dankbaar dat we je zo lang bij ons hebben gehad, maar wat laat je een leegte achter. Rust zacht kleine meid.

Diana en John Lint & Willow, Kendra, Yazu, Whoops, Whyzz en Phoenix

 

 

Hieronder het stukje dat we geschreven hadden voor de aanmelding in de Veteranentop van de NCTC:

Hierbij melden we Tyrza aan voor de veteranentop. Inmiddels is ze vijftien jaar, dus er valt heel veel over haar te vertellen.



Tyrza is op 15 januari 2002 om 6.05 uur bij ons geboren. Haar officiële naam is Rough Wroughts Artemis. Haar ouders zijn Cent Pour-Cent of Only Ladies en Paddington.

Wat zijn we trots op de stoere dame uit ons eerste nestje dat nog in Breda is geboren. Omdat we kort daarna naar Zeeland zouden verhuizen heeft Tyrza de puppycursus daar al gevolgd. Samen met John heeft ze die cursus succesvol afgerond en daarna ook nog EG en VEG gevolgd. Omdat Tyrza en wij gehoorzaamheid niet echt een leuke sport vonden is Diana later met haar de behendigheid in gegaan. Dat vond Tyrza geweldig! Omdat haar zicht wat minder is geworden zijn we voor haar eigen veiligheid rond haar 14e verjaardag gestopt met trainen bij de kynologenclub. Thuis mag ze wel nog af en toe lekker door de tunnel sjezen. Nog steeds is Tyrza boos als we op maandagavond gaan trainen en ze niet mee mag.



Tyrza is een echte “alpha”, al na een paar maanden was ze ranghoogste in ons roedeltje dat toen nog buiten Tyrza uit Dingo en Xanthe bestond. Nu is ze nog steeds de baas, ze “leidt” op een zachte manier; een boze blik of zachte grom is genoeg om de andere zes Cairns te laten doen wat ze wil.

Toen Tyrza 5 maanden was mocht ze op onze bruiloft de ringen komen brengen. We vonden het spannend, zou ze wel naar ons toe komen tussen al die mensen? Ze was tenslotte wel heel jong. Maar ze voerde haar taak prima uit en heeft daarna nog genoeg met de aanwezigen kunnen knuffelen.

Aanhankelijk is Tyrza sowieso, ze is ’s ochtends de eerste die uitgebreid komt knuffelen en ligt meteen bij ons als we op de bank gaan zitten. Op shows ligt ze het liefst op de trimtafel om maar met het publiek te kunnen knuffelen. Visite wordt ook altijd heel enthousiast begroet, maar er is één uitzondering: de “chipper” van de Raad van Beheer die de identificatiechip bij de pups inbrengt en DNA afneemt. Zodra ze die met zijn koffertje binnen ziet komen gaat ze blaffen en kruipt in een bench. Het maakt niet uit wie er komt, dat koffertje is genoeg…  

Tyrza’s favoriete bezigheid is graven. Binnen twintig minuten zit ze een halve meter diep in de klei en zie je alleen zo af en toe haar staart boven het gat uitsteken. Boomwortels die in de weg zitten worden doorgeknaagd en dichtgooien van kuilen heeft geen nut, binnen een paar minuten heeft ze alle grond er weer uit. Gelukkig heeft ze een favoriete hoek om te graven, dat is “Tysjes golfbaan met 19 holes”. De rest van de tuin laat ze met rust.



Jagen doet Tyrza ook, ze vangt muizen en mollen en jaagt alle kikkers het water in. Katten vindt ze verschrikkelijk en hoe we haar ook corrigeren, ze blijft ze opjagen. Toen ze nog geen jaar was brak haar halsband, ’s avonds met Kerst in het donker, net buiten het dorp. Tyrza zag een kat, schoot er achter aan onder een geparkeerde auto en we hoorden een flinke vechtpartij. De kat vluchtte daarna door een hekje waar Tyrza gelukkig niet doorheen kon, zodat we haar daar konden oppakken. Ze had geen schrammetje, en bij navraag de volgende dag bij de eigenaar van de kat viel daar de schade ook mee. De eigenaar geloofde alleen niet dat de kat voor Tysje gevlucht was. Zijn eigen politiehonden waren doodsbang voor die “killerkat”. Maar ja, herders zijn geen Cairns!

Net als haar moeder heeft Tyrza een hekel aan water, behalve als een kikker zijn kop boven het water uit steekt, dan duikt ze er met haar snoet bovenop en staat heel raar te kijken als haar kopje nat wordt. Het woord “kikker” is genoeg om Tyrza richting de plaats waar het vijvertje was te laten rennen. Water is volgens Tyrza zo vreselijk dat ze op het strand tegen de golven blaft om ze bij haar weg te houden.

Tyrza heeft vier nestjes gehad, in totaal 17 pups. Uit haar eerste nestje hebben we dochter Buffy gehouden. Tyrza zorgde altijd prima voor haar pups, maar zodra de tandjes door waren stopte ze met melk geven. Dan nam ze echt even een paar dagen afstand en als de pups daarna niet meer probeerden te drinken ging ze weer vrolijk verder met opvoeden en spelen. Nog steeds is Tyrza best streng voor pups, dat drukke gedoe van het jonge spul hoeft van Tyrza niet.

Waar Tyrza ook niet blij van wordt: knallen. Geweerschoten van jagers, vuurwerk, carbid. Als ze dat hoort is ze weg. Allemaal dankzij een rotje dat tussen haar poten terecht kwam… Er is een klein voordeel van zo oud worden: haar gehoor wordt minder en we merken dat ze niet alle knallen meer hoort.

We showen Tyrza nog steeds zo af en toe in de veteranenklasse. In Nederland heeft ze het Veteranenkampioenschap in 2010 behaald.  Afgelopen augustus is ze voor de derde keer op de KCM in België beste veteraan in show geworden. Als jonge hond haalde Tyrza bijna altijd een uitmuntend, met vaak een tweede plaats. Behalve op de CM in Rotterdam in 2004, daar werd ze beste Terrier en 8e van de show, en dat tussen honden en handlers met veel meer showervaring.

Tyrza is nog behoorlijk fit voor haar leeftijd. Zicht en gehoor gaan dan wel iets achteruit, maar verder is ze in prima conditie. Vorig jaar is er een lekkend hartklepje geconstateerd, maar dankzij een heel lage dosering hartmedicatie heeft ze daar geen last van. 

We hopen nog een hele tijd van onze lieve stoere Tyrza te mogen genieten. Inmiddels is ze over-overgrootmoeder maar gedraagt zich bij vlagen nog als een jonge hond.

Diana en John Lint