Home
Willow

Ter nagedachtenis aan Willow

Onze grote liefde is niet meer…


Willowkampboek.JPG
Rough Wroughts Mauri Mageia,
NL & Int Ch, HR Ch, NVK’16, Interra VW’17

19-11-2007 ----- 06-01-2021

 

Allerliefste Willow,

Zoals jij was er maar één. Dat bedoelen we letterlijk, want je had geen nestgenootjes, maar zeker ook figuurlijk, want wat was je bijzonder! We zouden wel een heel boek over je kunnen schrijven.
Om bij het begin te beginnen: we wilden graag een nestje van onze eigen zelfgefokte reu Shaggy en teef Buffy. Na twee dekkingen begon het in spanning wachten op de drachtecho. Bij het dierenechocentrum werd de probe op Buffy’s buik gezet en meteen kwam daar een vruchtje met hartactie in beeld. Buffy was drachtig! De probe werd minutieus over de buik bewogen, maar er was toch echt maar één pupje te zien. Diana zei meteen: die houden we! John sputterde nog wat tegen: alleen als het een teefje is.
Toen je moeder Buffy 63 dagen drachtig was werd je bij de tweede perswee geboren. Je woog 250 gram. Alle voorzorgsmaatregelen en dierenarts die klaar stond voor een keizersnede waren overbodig. Je kroop tegen Buffy aan en begon meteen te drinken. Je namen hadden we al gekozen. Als stamboomnaam Mauri Mageia, dat betekent zwarte magie in het Grieks, en als roepnaam Willow. Willow was in de serie “Buffy the vampire slayer” de beste vriendin van Buffy en een heks.
Een eenling betekent wat extra zorg, zeker met de socialisatie. Dus toen je zeven weken was ging je spelen bij een bevriende fokker die op dat moment twee nestjes had. Het oudste nest was groot, zeven pups, en maar iets jonger dan jij, en je moest in het begin echt wennen aan al die drukte om je heen en dat gehap in je oren en staart. Na een tijdje ging je vrolijk meespelen en –eten, alsof je nooit anders gedaan had. Vanaf die tijd ging je ook mee naar Diana’s werk op de dierenkliniek en iedereen was daar weg van je. Uiteindelijk hebben we je overgesocialiseerd denken we, je vond echt alles en iedereen leuk.  Dat bleek op puppycursus. De oefening “voor komen” mocht je altijd als laatste doen, want je maakte er een feestje van. Je ging bij iedereen een knuffel halen en ging daarna pas naar Diana, keurig voor haar staan of zitten, met een uitdrukking van: dat heb ik goed gedaan hè? Iedereen lacht!
Dat lachen deed je zelf ook, alle tanden werden ontbloot als je blij was iemand te zien. We denken wel eens dat je als eenling wat meer op mensen gericht was en daardoor mensengedrag kopieerde.


foto's 2007 + Willow tot juni 2008 231.jpg


Wat waren we trots op onze lieve Willow met de hele dikke billow’s. Dat was je bijnaam omdat je van die mooie sterke terriërdijen kreeg. In die tijd was een liedje van Mika heel veel op de radio, Big girl (you are beautiful). Hier werd steevast Willow, you are beautiful meegezongen. En jij dan maar vrolijk om ons heen dansen.
Als je zo trots bent als wij wil je je hond ook graag aan anderen laten zien, dus gingen we van pup af aan met je showen. En leuk dat je dat vond! Dan mocht je mee, dat vond je altijd al een feest, je wilde overal mee naartoe. Er zijn veel mensen op show, dus veel knuffels te krijgen en geven. Uiteindelijk loop je met andere honden in de ring en komt er een mevrouw of meneer met je knuffelen! Zo zag jij het aftasten. Als dan de keurmeester kort voor het plaatsen nog langs kwam lopen moest je altijd even “flirten”, kwispelen en aandacht vragen; stil staan lukte dan echt even niet. Op dat vrolijke temperament werd vaak erg positief gereageerd. Je scoorde dan ook het meest constant van al onze honden, bijna altijd tweede. Dat leverde je je tweede bijnaam Jopie (naar Joop Zoetemelk) op. Maar heel soms verraste je iedereen met als uiteindelijk resultaat het Nederlands kampioenschap, behaald op 1 april op onze thuisshow in Goes. Echte Willowhumor vinden we dat.
Je leek sprekend op je vader Shaggy, en dat werd duidelijk ook door de keurmeester gezien op de Winner van 2012. Shaggy werd Winner en jij reserveWinster. Jopie…

Omdat je altijd zo graag met ons mee ging en leuke dingen wilde doen, besloten we toen je drie jaar was met behendigheid te starten. We wisten dat je als je puppy’s mocht krijgen regelmatig een seizoen zou moeten missen, maar je vond het zo geweldig leuk! En ook daar pakte je iedereen (hond en mens) in. Je kon alle oefeningen en al heel snel een foutloos parcours lopen, maar soms had je een Cairn-moment en ging je lekker je eigen gang. Het mooiste voorbeeld daarvan is je eerste clubwedstrijd. Wij doen niet aan wedstrijden, maar de clubkampioenschappen zijn voor het plezier onder elkaar. Dus je staat met Diana aan de start, de keurmeester fluit, Diana zegt: vooruit, hoog! En jij rent naar de keurmeester toe; die had je nog niet begroet! Een aai gehaald en terug naar Diana, maar wel over een sprong. Dus gediskwalificeerd. We hebben het parcours alsnog gelopen en natuurlijk foutloos… Willowhumor! Toen op je laatste clubwedstrijd één van je favoriete instructeurs die ook officieel behendigheidskeurmeester is mocht keuren, ben je dan ook voor aanvang van de wedstrijd een dikke knuffel gaan halen. Toen werd je gelukkig niet al bij de start gediskwalificeerd.
Eigenlijk is het bewonderenswaardig hoe goed je was in behendigheid, want je hebt veel cursussen gemist vanwege de achttien lieve pups die je gekregen hebt en bent er in 2014 twee keer langere tijd tussen uit geweest vanwege een gescheurde kruisband. Eerst je rechterpoot, een half jaar later je linker. Dankzij de TTA-operaties kon je alles weer. Zelfs de keurmeesters op shows hebben nooit iets gezien of gevoeld, zo goed herstelde je.


Willow clubkamp 2019 003.jpg


Zoals gezegd, heb je achttien pups gekregen. Je was een geweldige moeder met een bijzonder instinct. In je eerste nestje was een teefje dat je telkens apart in een hoek legde. Wij, dom en eigenwijs, legden haar dan bij je aan om te drinken en dat deed ze ook. Maar ontlasting kwam er nooit, binnen 24 uur braakte ze alle melk die ze van je gekregen had weer uit en overleed. Er was iets niet goed aangelegd tussen maag en darmen en jij wist dat. De twee overgebleven pups, Tom en Jerry, heb je vertroeteld. Jerry is bij Diana’s ouders gaan wonen en woont nu weer bij ons. Van je tweede nestje mocht je Wicca houden en wat waren jullie maatjes. Je hebt haar ook echt gesteund toen ze een auto-immuunziekte kreeg en jouw afscheid van haar na haar overlijden heeft heel veel indruk op ons gemaakt. Gevoelig en lief, zoals altijd. Omdat Wicca’s ziekte ontdekt werd toen je laatste nestje net geboren was hebben we je dochter Whoops aangehouden. En wat lijkt ze in veel opzichten op je. Niet zo zeer qua uiterlijk, maar wel qua karakter. Lief en gevoelig. Ook heel enthousiast in behendigheid, maar wel veel minder stoer.


Week 1 041.jpg


Hierboven schreven we al dat we wel een heel boek kunnen vullen met verhalen over onze geweldig lieve Willow, hieronder nog in het kort wat leuke anekdotes.

Als we met je gingen wandelen stopte je altijd even bij de ezel die verderop in de straat woonde. Die kwam dan naar je toe, snuffelde en kreeg van jou een lik op haar neus. Dan konden we pas verder lopen.

Je vond alles leuk, maar als iets één keer niet leuk was werd het ook nooit meer leuk. Je liep vrolijk over het strand, pootjebadend in een ondiepe poel water, maar daar zat een kuil in die je niet kon zien, dus je ging onverwacht kopje onder. Daarna heb je zelfs nooit meer een pootje nat gemaakt en wilde ook liever niet meer naar buiten in de regen.

Alles leuk vinden ging bij jou best ver. Eén van de dierenartsen waar Diana mee werkte gaf ook les en daarvoor had ze foto’s nodig van het hanteren van dieren en aanbrengen van hulpmiddelen zoals kraag of spalk. Jij was toch op de praktijk en dus “slachtoffer”. Prima vond je alle aandacht en je bent nu vast wereldberoemd bij aankomende dierenartsen en -assistenten in België.

Maar als je dan bij uitzondering iets niet leuk vond of pijn had zoals na je sterilisatie, dan ging je graven in een bench. Dat was voor ons altijd een teken om extra lief voor je te zijn.

Je was voor ons ook altijd zo lief. Verdriet, pijn na een ongeluk, Willow was er met een heerlijke knuffel. Sowieso was er iedere ochtend standaard een soort van knuffel. Je was dol op vruchtensap, dus als Diana dat dronk kwam je haar hele gezicht aflikken. Dat was jullie vaste ochtendritueel.


_Willow 8 maanden.JPG


En toen ineens, na nooit ziek te zijn geweest, was je op 1 januari 2020 ziek. Je wilde niet eten, gaf buikpijn aan. Naar de spoeddierenarts, een dag later naar een specialist voor een echo en er was geen duidelijke diagnose te stellen, maar je had vocht en ontstekingen in je buik en dus kreeg je prednison. Dat ging niet goed, uiteindelijk ben je die winter twee keer opgenomen geweest in de universiteitskliniek in Utrecht. De tweede keer ben je vervroegd ontslagen omdat je in opname zo ongelukkig werd. Je had verlatingsangst ontwikkeld. Dus we besloten alles voor je te doen, maar geen opnames meer. Rond Hemelvaart ging het weer even heel slecht, toen zijn we de prednison af gaan bouwen en gestart met ciclosporine. Daarna knapte je op. Je at je brokjes weer met smaak, je vacht groeide terug en je was je eigen vrolijke zelf. We wisten dat je waarschijnlijk lymfoom in de darmen had en dat dat niet meer zou genezen, maat zolang het goed met je ging hielden we allemaal vol. Je vond het niet leuk dat je geen koekjes meer mocht, maar binnen je dieet vonden we nog genoeg lekkers om je mee te verwennen. Tot ineens in de vroege ochtend van 6 januari 2021 je waterdunne ontlasting kreeg, begon te hijgen en in shock raakte. Binnen drie uur was je er niet meer. Toen we bij de dierenarts aankwamen was alleen narcose al genoeg om je ademhaling te doen stoppen.

Zo lang gevochten en dan is het ineens over. Dan is je grote liefde er niet meer. We zijn ontroostbaar.

Want zoals Willow was er maar één.

 

 

Diana en John Lint, Kendra, Yazu, Whoops, Whyzz, Phoenix en Jerry