In de Ghanese hoofdstad Accra bevindt zich, in de wijk Osu, een weeshuis. Verbonden als ik me voel met de arme jeugd van Ghana ben ik vorig jaar een kijkje gaan nemen in dit Osu Children's Home.

Wat ik aantrof stemde me bijzonder verdrietig. Armoede bestaat nog, armoede is sterker aanwezig dan ooit. Deze verlaten kinderen, verschoppelingen eigenlijk, hebben niets - en al helemaal geen toekomst.

Ik besloot ze te gaan steunen. Gewoon, omdat ik voel dat ik dat moet doen. Afgelopen zomer heb ik de eerste grote dozen met kleding en speelgoed die kant opgestuurd en daarna volgde veel meer.

U zult begrijpen dat ik uw hulp nodigheb. Gewoon, omdat aan deze situatie iets moet gebeuren. Kleding, speelgoed, geld: alles is welkom! Wat wij kunnen missen, hebben zíj vaak nodig...

Tot nu toe hebben veel mensen meegewerkt en ik ben daar, net als de kinderen in het weeshuis, enorm dankbaar voor!

In Accra, the capital city of Ghana, there's an orphanage in the Osu neighbourhood. As I feel a lot of commitment with the poor children of Ghana, I decided to take a look in this Osu Children's Home last year.

What I saw there made me very sad. Poverty is still amongst us, perhaps even more than ever. These abandoned children have nothing, and what they do miss most is a future.

I decided to help them. Why? Because I felt I had to. Until now, I did this mostly by myself. In july 2008 I sent the first two boxes with clothes and toys to the children of Osu and after that many donations followed.

You will understand that I need (more of) your help. Why? Because something has to be done. Clothes, toys, money... anything you can miss for this good cause is more than welcome!

Until now, many people helped and I am, as well as the children, very grateful for that!

In juli stond er een interview met mij (door Fred van der Gon Netscher) in het blad Haagse Bluf, over mijn fonds:

"Ik ben hier vanaf 2000, acht jaar inmiddels. Toen ik veertien was begon ik met hardlopen op school. Toen bleek dat ik goed kon lopen zag ik maar een mogelijkheid om mij daarin te ontwikkelen. In Ghana zijn geen goede trainingsfaciliteiten, daarom besloot ik om naar Nederland te gaan waar ik onder de hoede van Paul Wernert kwam.

Toen ik net in Nederland was had ik het erg moeilijk. Ik had hier geen familie of goede vrienden. Naderhand kreeg ik wel vrienden, maar mijn beste vriend overleed helaas. Aan het klimaat moest ik ook wennen! Vooral de winters hier zijn nat en koud, zeker vergeleken met wat ik gewend was in Ghana.

Aan de andere kant kwam ik wel in een paradijs van welvaart. Ik keek mijn ogen uit hoeveel iedereen hier bezit, in Ghana heeft men nagenoeg geen bezittingen. Men moet daar hard werken voor zeer weinig geld, men verdient nauwelijks genoeg om in het meest basale levensonderhoud te voorzien. Veel mensen zijn ziek, hebben AIDS, de medische zorg is zeer slecht en medicijnen zijn zeer duur. In Nederland beseft menigeen nauwelijks hoe bevoorrecht wij zijn, dat we een goede gezondheidszorg hebben en van alles kunnen kopen is hier een vanzelfsprekendheid geworden".

Waarom die bijzondere betrokkenheid met de weeskinderen? "Omdat ik mijzelf herken in die kinderen. Ik had net als zij niet echt een goede jeugd, we hadden het erg arm. Het simpele feit al dat wij als kind geen speelgoed hadden, dat kun je je in Nederland niet voorstellen. Daarom wil ik iedereen vragen om iets van zijn of haar welvaart te delen met die kinderen. Alle giften - speelgoed, dekens, schoenen, kleding, noem maar op - zijn welkom. Alles komt rechtstreeks bij die kinderen terecht. Ook geld is van harte welkom! Dat geld gaat overigens niet rechtstreeks naar de kinderen, ik beheer dat en gebruik ik om de oudere kinderen in de gelegenheid te stellen een vak te leren, of om iets voor zichzelf te beginnen zodat ze later in hun levensonderhoud kunnen voorzien. De geldelijke transacties lopen via mijn sponsor, Moneygram".