kapitein tje

& &

 

mariël otten © maart-april 2018

     
 
BLØF & OTJE & ZOUTELANDE
ZOUTELANDE & BLØF
HIER AAN DE KUST
20 JAAR FAN INGELIJST
ZOUTELANDE NAAR CONCERT @ SEA
BLØF & CONCERT @ SEA

LINKS

Bløf Archief: Aan de kust op het Nollehoofd (voor het eerst op TV 1996)
Video Aan de kust
 

hier aan de kust - gewone jongens uit zeeland


Ik heb nooit begrepen waarom mensen, vaak ongevraagd en met verve en ook nog uitentreure, proberen uit te leggen dat Aan de kust niet het nieuwe Zeeuwse volkslied is en ook niet kán zijn. Het was/is het juist wel. Na Zomer in Zeeland (Saskia & Serge, ook leuk) waren we allemaal aan iets anders toe. En dat werd Aan de kust van die groep die ook Liefs uit Londen deed van die zanger die nooit een stap buiten zijn woonplaats had gezet. Bløf was van "ons", van Zeeland. Het gaat niet om de tekst maar het zijn Zeeuwen die zingen over Zeeland. Bono moest ook keer op keer uitleggen dat Sunday Bloody Sunday niet ging waarover iedereen wist dat het ging. U2 fiddelde en danste niet zoals men daar gewend was, maar juist hun punk later rock was een verademing na alle "Zomers in Ierland". U2 de trots van Ierland.

Het is 1996 als Bløf door de TROS wordt gevraagd voor het programma "Verrassend Nederland". Het wordt hun tv-debuut. Paskal en Bas spelen een akoestische versie van Aan de kust op het Nollehoofd in Vlissingen. De zanger mag het nummer zelf introduceren als hij maar zegt dat Zeeland de mooiste provincie van Nederland is. Paskal vertelt sindsdien iedereen die het maar horen wil dat hij dat chronisch niet uit zijn strot krijgt.
Kenmerkend voor de "kritische" houding van Bløf tegenover alles en iedereen - krasse taal, lol en zelfrelativering.
Klik op het plaatje en je hoort Paskal zeggen "Zeeland is de mooiste provincie van Nederland".

Tijdens het Straatfestival in 1994 probeert Bløf een nieuw nummer uit: Aan de kust. Voor vijfhonderd man zingt Paskal een oerversie, met alleen pianobegeleiding van Bas. Het zal een van de weinige optredens blijken te zijn waarbij Aan de kust niet massaal door het publiek wordt meegezongen. Omdat niemand het nog kent. In plaats daarvan wordt het muisstil op de Zeilmarkt. De Vlissingers hebben in de gaten dat het liedje gaat over hun stad, de Zeeuwen beseffen dat de groep over hun provincie staat te zingen. Horen ze ook de kritische noten in de tekst? Waarschijnlijk niet. Door de gedragen melodie heeft Aan de kust iets weg van een loflied, een Zeeuws volkslied zelfs. Als de laatste tonen wegsterven, krijgen Paskal en Bas een ovationeel applaus.
Ernst Jan Rozendaal in "Hier: 20 jaar Bløf" (2012: 40)

Journalist Ernst Jan Rozendaal, die de band vanaf het begin volgde en er twee boeken over schreef, noemt Aan de kust een "ten onrechte tot nieuw Zeeuws volkslied uitgeroepen ballade". (Rijden door de nacht, 1999: 73)
"Volgens velen is het een nieuw Zeeuws volkslied, maar dat kan alleen iemand beweren die de tekst niet heeft begrepen. Slager heeft een aantal observaties achter elkaar gezet die gemeen hebben dat ze Zeeland niet van de beste kant laten zien" industrie, vervuiling, illegale praktijken en vooral toeristische uitspattingen bepalen het beeld en de Zeeuw doet of zijn neus bloedt of haalt zijn schouders op. "Het zijn de muziek en de hartstochtelijke vertolking van Paskal Jakobsen die de luisteraar op het verkeerde been zetten. Het arrangement roept wel degelijk de associatie op met een hymne". (Rijden door de nacht, 1999: 45)

Het dubbeldikke zomernummer van Muziekkrant OOR van 1998 is een kustspecial met 34 pagina's Noordzee Beleving.

 er is altijd wel een boerse wethouder, een dwarse kerkvoogd of een andere reactionair die een stokje voor popmuziek in Zeeland probeert te steken  - Bløf in Muziekkrant OOR, 11 juli 1998

 Peter Slager:"Aan de kust is een heel dubbel nummer. Het is geen ode aan Zeeland. Ik wilde eerder mijn verbazing uitdrukken over wat daar allemaal gaande is. Noem het een samenraapsel van kleine dingetjes die je in Zeeland kunt waarnemen. Toen ik het schreef dacht ik Tjongejongejonge, wat een raar stukje land is dit eigenlijk." Paskal: "Het gaat onder andere over jongerentoerisme in Zeeland. Iedereen zuipt zich lazarus, vreet zijn buik rond en naait wat -ie kan naaien. In de zomer is het soms heel extreem."
Peter: "Niet alleen door volk van buiten. Ook veel Zeeuwse jongeren gaan er gewoon tussen zitten en slaan hun tent op. Lekker weg van pappie en mammie. Dan kopen ze van die grote muren van bierkratten en dan gaan ze een paar weken los. Het is een gekkenhuis. Op Schouwen-Duiveland wonen normaal 30.000 mensen. Maar in de zomer zijn er drie maanden lang 150.000 mensen. Dat is absurd. Dat kan helemaal niet. Zeker niet verkeertechnisch. Alle wegen staan constant vast."
Toetsenist Bas Kennis schetst de Zeeuwse ambivalentie: "Iedereen kankert op de Duitse toeristen, maar ondertussen verdienen ze er zich gek aan."Peter: "Maar in de winter als er geen toerisme is, dan klaagt iedereen weer dat het zo saai en stil is. Kijk, dat is nu typisch Zeeuws. Maar van dat imago van plat toerisme komt Zeeland voorlopig niet af. Met name Renesse is het zenuwcentrum van de ranzige campings. Je lacht je daar helemaal gek. Je weet echt niet wat je meemaakt, als je daar een nachtje gaat stappen."
Paskal: "Ze liggen te neuken op het fietspad." 

Dit interview verschijnt ruim een maand voor de videoclip wordt opgenomen. Je zou verwachten dat wie zich zo over zijn streek uitlaat met pek en veren wordt weggejaagd. In plaats daarvan wordt Bløf op het schild gehesen.
Ernst Jan Rozendaal in "Hier: 20 jaar Bløf" (2012: 103-04)

De kosten voor de videoclip, 30.000 gulden, worden opgebracht door de provincie met ondernemers uit de toeristenbranche. Die bestaat daarom grotendeels uit beelden ter promotie van Zeeland.
De PZC laat 600 speciale cd-singles van Aan de kust persen om in Amsterdam uit te delen op een beurs van moederbedrijf Wegener Arcade.
En Paskal kondigt Aan de kust steevast aan als het nieuwe Zeeuwse volkslied.

Peter herinnert zich het raadselachtige moment van inspiratie: "Ik had een vakantiebaantje in Bruinisse en reed met mijn oude auto over de Zeelandbrug naar huis. "Via Salata" van Mau Mau was op de radio en opeens ging het lampje branden. Ik parkeerde thuis de auto, pakte m'n gitaar en binnen een uur had ik het op een cassettebandje staan."
In: "Aan zee", Gemeentemuseum Den Haag 2018: 19.

De landelijke doorbraak van Bløf valt samen met de opkomst van regiorock - whatever that may be maar we hadden het er toen wel veel over. Nederlandstalig: De Dijk, The Scene (uit de randstad) en ook in de eigen streektaal: Normaal, Rowwen Hèze, de Kast, Skik. En dan was er nog dat andere fenomeen: "vrienden". Wat begon in de kroeg Heeren van Amstel aan het Amsterdamse Thorbeckeplein heeft de vaderlandse muziekwereld voorgoed veranderd. Artiesten en bands werden van concurrenten en rivalen collega's en zelfs vrienden.

 Bløf past uitstekend in de kruistocht die ik sinds jaar en dag voer tegen de verkeerde beeldvorming van Zeeland. We zijn geen provincie die alleen maar agrarisch en traditionalistisch is. Een goede moderne popband voor jongeren is ook een deel van Zeeland. De imago-implus die Bløf aan Zeeland geeft, werkt beter dan honderd advertenties in tijdschriften en op televisie. 
Commissaris van de Koningin Wim van Gelder in: "Rijden door de nacht" (1991: 75).