kapitein tje's

zeeuws blog

 

mariël otten © 2021 id img txt

     
 
     
 

de sleutel tot vakantievreugde: in herinnering mina dingemanse (1930-2021)

[kapiteinotje © 2013-03-04]

Nog niet zo lang geleden zei ze: "Zeg, hoe heet je eigenlijk?" Ze kende me als kapitein Otje en zo noemde ze me ook.

Lieve Mina. Negentig jaar werd ze en zoveel meer verhalen had ze te vertellen. Elke keer weer andere verhalen. Vaak dingen die ik nog niet wist, van vroeger natuurlijk maar ook bijvoorbeeld dat de minister van Gehandicaptenzaken al jaren een van die rolstoelvriendelijke hokjes op het eerste zuidstrand bij haar huurde. En dan keek ze alsof ik dat natuurlijk had moeten weten. Misschien omdat ze dacht dat àls je dat al wilde weten dat je dan ook je best moest doen om erachter te komen. Nee, vanzelf kwamen Mina's verhalen niet. Maar als je eenmaal op je gemakje zat ...

Vaak als ik haar door het gangetje heen in de stoel van haar tuin zag genieten, wipte ik even aan. Dan wilde ze toch eerst weten wie je ook alweer was, wat je kwam doen (hokje huren?) en vervolgens waar op het dorp je logeerde. "Zit je bij Unia?" zei ze dan. Ja, dat zei ze. Ik bedenk me nu dat ze eigenlijk nooit vragen stelde in de letterlijke zin van het woord. Misschien hoefde ze de antwoorden ook niet te horen ... of je wilt je gasten niet lastig vallen maar je moet ze wel stellen, natuurlijk, die vragen.

Dit vond ik zo bijzonder aan Mina. Hoe onaangekondigd ook, ze gaf mij altijd het gevoel dat ik welkom was. Ze was gastvrij én belangstellend. En als ik iets wilde weten over het dorp en/of over vroeger dan was dat prima. Dan vertelde ze.

In het jaar dat er zoveel tegelijk gesloopt en gebouwd werd in Zoutelande kwam ik haar tegen op de dijk. Nu ja, ze reed met haar scootmobiel over mijn teen, maar daar ga ik het niet meer over hebben. Ze vroeg wat ik ervan vond. Punt. Niet: "wat vind je van alle veranderingen?" Nee: wat vind je ervan? Dus zei ik iets wat ik nooit tegen iemand anders gezegd zou hebben: "Ik liep vandaag door het dorp en het voelt als een gewond dier" - en zij vond dat een goed antwoord.

De tekst gaat verder onder de foto's.

Op bezoek bij De Vlijtige Liesjes [kapiteinotje © 2013-03-04] en Met de jarige Hennie Melis [kapiteinotje © 2012-06-18]

De sleutel. De sleutel met D punt op de ene, het nummer aan de andere kant van het houtblok. Niet vergeten: 2x omdraaien!
De sleutel van de strandkotjes van Dingemanse. Wit van boven, groen van onder. In lange rijen met af en toe wat kotjes van een ander daartussen. Honderden op het zuiderstrand, honderden op het westerstrand.
Hoeveel zouden het er wel niet geweest zijn? Hoeveel sleutels heeft Mina Dingemanse in haar leven meegegeven aan ouders, hun kinderen en daar weer kinderen van tot in de derde misschien wel vierde generatie.
De sleutel tot vakantievreugde.

De sleutels aan de wand. De namen in het grote boek.
Dezelfde namen ieder jaar weer, die ene sleutel aan de wand.
Ze kende ze allemaal uit het hoofd. En betalen hoefde niet meteen.
Elk jaar hetzelfde nummer, elk jaar dezelfde buren.
De sleutel tot vakantievreugde. Zomer in Zoutelande.

mariël otten © februari 2021

Zie ook De strandkotjes van Dingemanse

en Op bezoek bij quiltgroep De Vlijtige Liesjes