kapitein tje op zoek naar zeeland  

mariël otten 2008-2020 © id img txt

     
 

VLISSINGEN

"Zimmer frei" aan zee
 

zimmer frei aan zee

mariël otten [txt;img] z.d. ik denk 2008

Een goede schrijver heeft een volle prullenbak. Een goede schrijver knipt en schrapt. Moet: kill your darlings. Maar soms is wat je ooit schreef je zo dierbaar dat het niet weg kan. Dus blijft deze erin: "Zimmer frei aan zee" mijn eerste Zeeuwse verhaaltje ooit. Het werd ook opgepikt in Zeeland! Dat vond ik wel mooi. Het staat er nog: vlissingenwebcam.nl/geschiedenis-vlissingen.
Vanavond word ik weer enthousiast, want wat eerst niet lukte, lukt nu wel: ik vind de Scheldebode (van 3 oktober 1985) eenvoudig terug in de Krantenbank Zeeland - zie foto's onderaan.
En als ik 'm straks vind tussen de duizenden foto's (...) dan doe ik de "Zimmer frei" uit Domburg er ook bij.

En dan iets wat ik nog niet wist: Een Belgische groep, Mass Moving, zou in 1975 het initiatief hebben genmen voor het Windorgel in Vlissingen. Langs heel de Europese en Afrikaanse kust werden er in die tijd dergelijke uit bamboepalen gemaakte installaties neergezet. Het Vlissingse overleefde tot nu toe als enige. [Jan van Damme in PZC, 2019-10-31]

Op een ochtend in 1985 stonden ineens de woorden "Zimmer frei" op de bunker aan de kop van de Nollepier. Ze zijn erop gekalkt, zowel aan land- als aan zeezijde, door de Italiaan Livio Scaïni. Dit zou ik niet weten als dat artikeltje in de Badkoerier er niet geweest was. Het klinkt als een verhaal van de klapbank. Lees maar:

Een Italiaan trouwt met een vrouw uit Middelburg en gaat bij de centrale in Borssele werken. Hij wordt ontslagen en komt in de WW terecht. Hij herinnert zich zijn vader die in de oorlog door de Duitsers aan een spoorlijn moest werken en ook nog klappen had gekregen - en ineens heeft hij zin in een anti-Duitse grap. Hij polst nog enkele echte Zeeuwen, omdat hij zich toch nog een beetje buitenlander voelt - en die reageren enthousiast.

Het is de nacht voor de opening van het Straatfestival en de Italiaan stapt met zijn potje Hema-verf op de fiets. Hij moet lang wachten, want er wandelen nog wat late gasten op de Nollepier. Als de klok middernacht slaat, kan hij beginnen. Het karwei is om drie uur gedaan. Omdat hij ook nog persfotograaf is geweest, neemt hij de eerste van de ontelbare Zimmer frei-foto's die in de loop der jaren gemaakt zullen worden. De PZC is niet geïnteresseerd, maar de Scheldebode plaatst de foto wel en heeft daarmee een internationale primeur te pakken. Via oude kennissen bij een persbureau in Parijs waar hij tot 1975 heeft gewerkt, wordt de foto via Reuters verspreid en komt in kranten over de hele wereld.

Zijn naam is Livio Scaïni - nooit meer vergeten!