kapitein tje

gouden jaren in zoutelande

 

mariël otten 1957-2020 © id img txt

     
 
GOUDEN JAREN IN ZOUTELANDE
zOT op Zeeland
De Tegelweg

ZIE OOK

BEELDEN VAN VROEGER
Dichterbij Zeeuws Meisje

ZIE OOK

BEELDEN VAN VROEGER
WAAR WIJ WONEN
Het dorp: een aanzicht en herinneringen
Een aanzicht: Thuis heb ik er ...
De kerk in het midden en de zondagsrust
Kleine winkeltjes en oude ambachten
De postbode en de brievenbus
* HET DORP ZOUTELANDE
* OPKOMST VAN TOERISME
* HET STRAND: DE GOUDEN RAND VAN NL
 

zot op zeeland

2019-2020 © mariël otten [txt img]

Als ik denk aan vroeger dan denk ik Zoutelande. Geboren en getogen in Tilburg werden de zomervakanties doorgebracht aan zee. Ze begonnen toen ik twee jaar oud was, duurden twee weken maar gaandeweg kwamen we vaker en bleven we langer. Dat wordt wel de plaatstrouw van badgasten genoemd.
Ik ben geboren en getogen Brabander. Opgegroeid met steen om me heen en beton onder mijn voeten. Ik leerde lopen in Tilburg, ik leerde klimmen in Zeeland. De duinen weet u wel, als u dat klimmen letterlijk wilt begrijpen.

De tekst gaat verder onder de foto.

Toen ik eenmaal in Amsterdam woonde, ging de reis per trein. Voorbij Bergen op Zoom de bocht om - daar ging ik rechtop zitten. Als ik in slaap was gevallen dan werd ik hier wakker. Ik heb geen idee wat het was maar ik kon blindelings (letterlijk met mijn ogen dicht) aangeven wanneer de trein de grens passeerde. Die ooit min of meer willekeurig getrokken lijn tussen west-Noord-Brabant en het Zeeuwse Zuid-Beveland. Je komt Zeeland binnen bij (de gemeente) Reimerswaal. Het dorp met die naam is overigens verdwenen onder water. In gedachten roep ik "hallo, hier ben ik weer" terug tegen het bord "Welkom in Zeeland" dat daar staat. Het bord op de N289 antwoordt: "luister nu naar Omroep Zeeland". Ik ben er! De poriën gaan open, het hart sneller kloppen. De rust en de ruimte. De lucht en de geur. Blauw en groen. Het weidse uitzicht - of überhaupt uitzicht. Het "randland" na de Randstad.

De tekst gaat verder onder de foto.

Mijn "gouden jaren in Zoutelande" is een verzameling herinneringen. Aan lange dagen op het strand. De zilte geur die zich gaandeweg in je lijf nestelt. De brandende zon en het hete zand. Verbrande huid die gaat jeuken, het vervellen. Springvloed en regen. Met teveel mensen schuilen in een kotje. Moeder leest voor uit "Kazan de wolfshond". Geluiden - de kerkklok, de misthoorn - en het zwaaiende licht van de vuurtoren van Westkappel als je in bed ligt. De openluchtkerk voor toeristen. (Ik heb er tot op de dag vandaag een hekel aan de Bosweg aan overgehouden.) Volleyen en met de andere Brabantse jeugd hangen bij het veld op strand 3. Heel veel sport en spel. Tennis, badminton, beach ball. Zelfs jeu-de-boules, maar niet zwemmen, niet de zee in. Ook geen voetbal - dat deden mijn broers. Flipperen in het strandpaviljoen. De top 40 op een kleine transistorradio. Later stikkies roken bij "Ummagumma". Illegale kampvuurfeesten (waar de dochter van de watergraaf niet bij mocht zijn). Het eerste vriendje - een Duitser notabene. (Overigens hadden we al vroeg een hekel aan wat we Noordzeeduitsers noemden: ze waren luidruchtig, drongen voor in de winkel en wonnen het WK.) Drinken in de Hooizolder, dansen in Royal. Naar Vlissingen lopen, de laatste bocht om, de "boule" - daar wil ik later wonen. Ik hield toen ook al van onze eigen dijk met dat fascinerende uitzicht: rechts de duinen, dan de overkant en links enkel de horizon. En altijd maar dat water, "de zee" die eigenlijk de Westerschelde is en een belangrijke vaarroute. De hele dag passeren de kleine boten en grote schepen, wel veertig stuks, in beide richtingen. De imposante zonsondergangen. En ook hier weer die geur. Het ruikt er naar zee.

Mijn moeder schreef in 1960 in mijn Babyboek:

Het was er heerlijk opgroeien. Op de een of andere manier leken de lastige volwassenen veel minder aanwezig dan thuis. (In die tijd waren alle volwassenen "lastig", dat hoorde zo. We genoten nog een overzichtelijke generatiekloof.) De ouderen leken aan zee zowiezo meer ontspannen. In mijn herinnering was iedereen vrolijk en scheen de zon alle dagen.
En zo leken de "schooljaren" intermezzo's tussen zomervakanties. Zeeland vond ik vele malen leuker dan Tilburg - en als ik nu moest kiezen tussen Zeeland en Amsterdam, écht kiezen, het een òf het ander ... zou ik zonder Amsterdam kunnen, of zonder Zeeland?
Zelfs mijn brillen komen inmiddels van de optiek in Vlissingen, maar vestigen in Zeeland staat dan kennelijk niet in mijn bestemmingsplan.

WORDT VERVOLGD