kapitein tje

gouden jaren in zoutelande

 

mariël otten 1957-2022 © id img txt

     
 
 

GOUDEN JAREN IN ZOUTELANDE

ZOT OP ZEELAND
Beelden van vroeger
Het land van Jan Campert
 HET DORP ZOUTELANDE
 DICHTER BIJ ZEEUWS MEISJE
Otje door Corrie
De winkel van Thona
Rondje Arnemuiden
 

zOT op zeeland >>> beginnetje !

mariël otten © 2019-2021 [txt+img] yvette [img]

Als ik denk aan vroeger dan denk ik Zoutelande. Geboren en getogen in Tilburg werden de zomervakanties doorgebracht aan zee. Ze begonnen toen ik twee jaar oud was, duurden twee weken maar gaandeweg kwamen we vaker en bleven we langer. Dat wordt wel de plaatstrouw van badgasten genoemd.
Ik ben geboren en getogen Brabander. Opgegroeid met steen om me heen en beton onder mijn voeten. Ik leerde lopen in Tilburg, ik leerde klimmen in Zeeland. De duinen weet u wel, als u dat klimmen letterlijk wilt begrijpen.

De tekst gaat verder onder de foto's.

Mijn moeder schreef in 1960 in mijn Babyboek:

Mijn "gouden jaren in Zoutelande" is een verzameling herinneringen. Aan lange dagen op het strand. De zilte geur die zich gaandeweg in je lijf nestelt. De brandende zon en het hete zand. Verbrande huid die gaat jeuken, het vervellen. Springvloed en regen. Met teveel mensen schuilen in een kotje. Moeder leest voor uit "Kazan de wolfshond". Geluiden - de kerkklok, de misthoorn (was het zo stil dat je vanuit de slaapkamer de golven in de branding hoorde klotsen?) - en het zwaaiende licht van de vuurtoren van Westkappel als je in bed ligt. De openluchtkerk voor toeristen. (Ik heb er tot op de dag vandaag een hartgrondige hekel aan de Bosweg aan overgehouden.) Volleyen en met de andere Brabantse jeugd hangen bij het veld op strand 3. Heel veel sport en spel. Tennis, badminton, beach ball. Zelfs jeu-de-boules, maar niet zwemmen, niet de zee in. Ook geen voetbal - dat deden mijn broers. Flipperen in het strandpaviljoen. De top 40 op een kleine transistorradio. Later stikkies roken bij "Ummagumma". Illegale kampvuurfeesten (waar de dochter van de watergraaf niet bij mocht zijn). Het eerste vriendje - een Duitser notabene. (Overigens hadden we al vroeg een hekel aan wat we Noordzeeduitsers noemden: ze waren luidruchtig, drongen voor in de winkel en wonnen het WK.) Drinken in de Hooizolder, dansen in Royal. Naar Vlissingen lopen, de laatste bocht om, de "boule" - dáár wil ik later wonen. Ik was ook al van jongsaf te vinden op "onze eigen" dijk bij het dorp met dat uitzicht dat nooit verveelt: links de duinen, dan de overkant en rechts enkel de horizon. En altijd maar dat water, "de zee" die eigenlijk Westerschelde is en een belangrijke vaarroute. De hele dag passeren de kleine boten en grote schepen, wel veertig stuks, in beide richtingen. De imposante zonsondergangen. En ook hier weer die geur. Het ruikt er naar zee.

Het was er heerlijk opgroeien. Op de een of andere manier leken lastige volwassenen veel minder aanwezig dan thuis. (In die tijd waren alle volwassenen "lastig", dat hoorde zo. We genoten nog een overzichtelijke generatiekloof.) De ouderen leken aan zee meer ontspannen. In mijn herinnering was iedereen vrolijk en scheen de zon alle dagen.
"Schooljaren" waren lange intermezzo's tussen zomervakanties.

De tekst gaat verder onder de foto's.

Toen ik eenmaal in Amsterdam woonde, ging de reis per trein. Voorbij Bergen op Zoom de bocht om - daar ging ik rechtop zitten. Als ik in slaap was gevallen dan werd ik hier wakker. Ik heb geen idee wat het was maar ik kon blindelings (letterlijk met mijn ogen dicht) aangeven wanneer de trein de grens passeerde. Die ooit min of meer willekeurig getrokken lijn tussen west-Noord-Brabant en het Zeeuwse Zuid-Beveland. Je komt Zeeland binnen bij (de gemeente) Reimerswaal. (Het dorp met die naam is verdwenen onder water.) In gedachten roep ik "hallo, hier ben ik weer" terug tegen het bord "Welkom in Zeeland" dat daar staat. Het bord op de N289 antwoordt: "luister nu naar Omroep Zeeland". Ik ben er! De poriën gaan open, het hart sneller kloppen. De rust en de ruimte. De lucht en de geur. Blauw en groen. Het weidse uitzicht - of überhaupt uitzicht. Het "randland" na de Randstad.

De tekst gaat verder onder de foto's.

Zeeland vond ik vele malen leuker dan Tilburg - en als ik nu moest kiezen tussen Zeeland en Amsterdam, écht kiezen, het een òf het ander ... zou ik zonder Amsterdam kunnen, of zonder Zeeland?
Zelfs mijn brillen komen inmiddels van de optiek in Vlissingen, maar vestigen in Zeeland staat kennelijk niet in mijn bestemmingsplan.

WORDT VERVOLGD

 

Beelden van vroeger


Het land van Jan Campert