mariël tten

laat de klompen dansen

 

mariël otten © 2022 id img txt

     
 
     

onze blauwe knikker: one strange rock

mariël otten © 2019

 at ik voortdurend tegenkom, is dat wij, mensen, heel slecht met verschil kunnen omgaan. Wij zijn wij-zij-beesten. Een variatie op onszelf is nog leuk, maar culturen die écht anders zijn, vinden we ingewikkeld. Hoe groot kan onze culturele groep zijn? Zijn we al in staat onszelf als aardbewoners te beschouwen? Ik denk dat we dat pas kunnen als er marsmannetjes blijken te zijn. 
Jitske Kramer, antropoloog en auteur van onder andere (met Danielle Braun) "De corporate tribe" [2016].

Een rondje om de maan. Kerstavond 1968. De astronauten lezen elkaar live op televisie voor uit Bijbelboek Genesis. Tien miljoen mensen kijken mee. En plots steekt de aarde boven het maanlandschap uit. Dit is de legendarische Earhrise-foto van de Apollo 8.

Earth Rise: de aarde komt op. Dit had nog niemand ooit gezien voor deze foto genomen op 24 december 1968 door de bemanning van de Apollo 8.

Onze blauwe knikker, de Blue Marble, 7 december 1972 genomen vanuit Apollo 17. Links is de originele foto met de Zuidpool boven! Rechts is de bewerkte (omgekeerde) foto.

HET OVERVIEW EFFECT

 Were an Alien Visitor / To hover a few hundred hards above the planet / It could be forgiven for thinking / That cars were the dominant life-form, / And that human beings were a kind of ambulatory fuel cell, / Injected when the car wished to move off, / And ejected when they were spent. 
Heathcote Williams, in Autogeddon [1987].

"De vreemdste plek in het universum zou zomaar gewoon hier kunnen zijn", aldus acteur Will Smith. Hij presenteert voor National Geographic de tv-serie One Strange Rock. Wij zijn inmiddels misschien vergeten hoe bijzonder het is dat we doen wat we doen op aarde. Maar: of je nu acht of zeshonderd dagen in de ruimte bent geweest, zodra je de aarde van een afstand ziet, vanuit de ruimte, verandert er kennelijk iets wezenlijks in hoe je naar onze planeet kijkt.

Eerst denk je: ik ben weg, ik hoor er niet meer bij, vertelt André Kuipers in de tv-serie De wilde ruimte. Dan voel je dat je onderdeel bent van iets groters. Een soort kosmisch gevoel. En je weet: de aarde is kwetsbaar, we zijn alleen, er is maar één leefbare planeet.

 We gingen naar de maan en we ontdekten de aarde ... Wij zijn allemaal astronauten op ruimteschip aarde met beperkte voorraad. 
Andre Kuipers op het Gala van de biodiversiteit, Naturalis 2020-09-29.

Astronauten zien ons, niet-astronauten, als flat earthlings die alleen maar denken in termen als noord, oost, zuid en west. We staan er niet bij stil dat 100 km onder onze voeten een vuurzee van gesmolten lava kolkt en 100 km boven ons een akelig leeg donker heelal is.

In tien afleveringen vertellen acht astronauten hoe het verblijf in de ruimte hun kijk op ons "woonhuis" heeft veranderd.
Het is een vondst om een planeet de hoofdrol te geven in een spannende tv-serie. "One Strange Rock" uit 2018 - die je hier in zijn geheel kunt terugkijken - schudt wakker en maakt je bewust (als je dat al niet was) van de kwetsbaarheid van leven op aarde. En ook van het gegeven dat er één planeet is die we met elkaar delen.
Regisseur Darren Aronofsky: "We gebruiken astronomie, antropologie, biologie, scheikunde en natuurkunde om te praten over dit thuis van ons allemaal, waar alle systemen samenwerken om dit door de leegte reizende ruimtevaartuig als één geheel te laten werken." (vpro-gids).

 We leven op dit kleine beetje gestolde lava in dit dunne plakje lucht, en we denken dat die gegarandeerd is. We denken dat we onoverwinnelijk zijn en we denken dat het hele universum er is om ons te dienen. Maar we zijn als bacteriën in een klein hoekje die een plekje hebben gevonden dat ons in leven helpt te houden. 
Chris Hadfield, astronaut.

PALE BLUE DOT
Op verzoek van astronoom Carl Sagan maakte de Voyager-1-sonde op Valentijnsdag 1990 een foto van de aarde. De Voyager passeerde op dat moment de achterste planeet in ons zonnestelsel, Neptunus, op 6 miljard kilometer van de aarde die als een lichtblauwe stip te zien is: de Pale Blue Dot.
Sagans weduwe Ann Druyan (70) noemt de aarde als klein stipje "onze realiteit die we moeten omarmen". Sagan zelf schreef: "Die stip is een klein podium in het kosmische theater" en gebruikte de foto om onze planeet in een nieuw perspectief te plaatsen. Het echtpaar Sagan-Druyan stelde ook de "gouden plaat" samen die meeging met de Voyager. Ze wilden de hele aarde vereeuwigen: veel talen, de zang van walvissen ... een ark Van Noach van de menselijke cultuur.

the family of man (1955)

The Family of Man wordt wel "the greatest photographic exhibition of all times" genoemd. De expositie bestaat uit 503 foto's uit 68 landen, gemaakt door 273 verschillende fotografen en verdeeld over 37 thema's. De tentoonstelling werd in 1955 samengesteld door Edward Steichen voor het Museum of Modern Art in New York en is sinds 1994 te zien in Château de Clervaux (Luxemburg). In 2003 werd The Family of Man op het Memory of the World register van de Unesco geplaatst.