kapitein tje

wat willen we bewaren?  

mariël otten 2019 © id img txt

     
DE TEGELWEG
ZWINNESTRIJD

Handen af van het Wad

WAAR WIJ WONEN

* Dit is mijn hof

* Terug op 't Gat

STRIJD OM HEDWIGE of: de waanzin van ontpoldering en ontbossing

Oorlog op Doel

Meer of minder Schooorlse duinen

Cleene Hooge: bouwen om het geld

BLOEMKOOL VAN HET LAND: Gekke koeien, pestvarkens, plofkippen ... en stikstof

De laatste boer & koe in de wei
Het spek van slager Blom
Alpenkoeien in Tijnje
 

de tegelweg

2019 © mariël otten [txt;img]

De middenbermeik ofwel de troeteleik is een overblijfsel van een oprijlaan vol eiken van het landgoed Anneville. Bij de aanleg van de A58 sneuvelden de meeste bomen, maar juist deze eik mocht blijven omdat hij precies in de middenberm van de nieuwe weg terecht zou komen. In 2018 versloeg de ongeveer 160 jaar oude boom de genomineerden van de elf andere provincies en werd verkozen tot Nederlands Boom van het Jaar. Ruim 11.000 mensen brachten hun stem uit. De weg tussen Tilburg en Breda wordt verbreed van 2 x 2 naar 2 x 3 baans. De troeteleik staat in de weg en wordt in 2021 gekapt ... tenzij door crowdfunding 3,5 miljoen euro wordt opgehaald, aldus Rijkswaterstaat (NOS, 2018-10-16).

De boom op de middenberm op de A58 viaduct Anneville kort voor de afslag St. Annabosch [img 2019-08-04]

Het Victoriahotel Amsterdam [img 2017-10-29]

Het aanblik van de eerste keer dat ik ze zag, zal ik nooit vergeten. Het sloeg me als het ware in m'n gezicht. Het was het totaalbeeld dat binnen kwam. En dan vooral die schaduw achter het raam. Er woonden nog gewoon mensen! Daarna werden het krotwoningen genoemd, maar eigenlijk waren alleen de schaduwen achter het raam verdwenen.

Ik zag daar op de Westhovenseweg wat ik later las in "Dit is mijn hof" van Chris de Stoop (2016). Een manier van leven die ophoudt. Het was er eerst heel erg lang. Dan is er nog 'n stukje. En dan is het weg. Voorgoed verdwenen, voltooid verleden tijd.
Ik noemde ze "mijn" huisjes en bedoel daar niks verkeerds mee. Lange tijd wist ik ook het juiste adres niet. Ik zei steeds: "We fietsen nog even over het Kalfhoeksepad, langs mijn huisjes".

De eerste keer dat ik ze zag, nam ik geen foto. Maar alle keren daarna stapten we even af.
De foto hieronder is van 20 juni 2013. Er wonen geen mensen meer en het huis ernaast is al verbouwd.

De eerste foto van "mijn huisjes" maakte ik pas de tweede keer. En elke keer als we in de buurt zijn, fietsten we er even langs, als om een oude kennis te groeten. Die "oude kennis" is nu helemaal opgeknapt. Het grootste pand rechts is een ruime vakantiewoningen geworden en het is niet eens lelijk.
Check hier informatie over vakantieverhuur van Westhovenseweg 3 (Aagtekerke).

Uit Google Street View (september 2014) begrijp ik dat de andere woning inmiddels ook helemaal is opgeknapt.

de tegelweg

2018 © mariël otten [txt;img]

Ik ben zelf "opgegroeid" met De Tegel in Zoutelande. Ik kwam daar voor 't eerst in 1957 toen ik twee jaar oud was en we keerden er elke zomer terug voor twee weken vakantie met het hele gezin. Het huisje werd daarna verkocht en niet meer verhuurd. Heel veel later toen het opnieuw beschikbaar kwam, hebben we er nog vele korte en langere vakanties doorgebracht. De Tegel was inmiddels eigendom geworden van de familie Melis, dezelfde buren die in 1957 als pas getrouwd stel in het woonhuis ernaast waren getrokken. Vader Jan heeft het met eigen handen gebouwd: de muren van onder tot boven opgetrokken uit Zeeuwse moppen. Dat werd ook de naam van de snackbar van de familie Melis aan de Langstraat: de Zeeuwsche Mop.

De Tegel is weg. Die had ik wel willen bewaren. Maar ik ben maar een passant. Er is een "nieuwe" Tegel voor in de plaats gekomen. Ik hoor er alleen maar positieve geluiden over. Daarvoor ben je bij mij aan het verkeerde adres. Ik vond het oude witte vakantiehuisje met de woning ernaast het mooiste stukje dorp. Die vele fuchsia's tegen de achtergrond van de moppenmuur ... adembenemend mooi. Dat plaatje kwam dan ook (letterlijk en figuurlijk) terecht in de Structuurvisie centrumgebied Zoutelande.

De Tegel is weg. Het huisje waar ik voor het eerst in 1957 en voor het laatst in 2016 vakantie vierde. Dat had ik wel willen bewaren. Maar ik ben maar een passant. Er is een "nieuwe" Tegel voor in de plaats gekomen. Ik hoor er alleen maar positieve geluiden over. Daarvoor ben je bij mij aan het verkeerde adres.
Ik vond het oude witte vakantiehuisje met de woning ernaast het mooiste stukje dorp. Al die fuchsia's tegen de achtergrond van de moppenmuur ... adembenemend mooi. Dat plaatje kwam dan ook (letterlijk en figuurlijk) terecht in de Structuurvisie centrumgebied Zoutelande. En nu is het weg.

Dit straatje, dit dorp, de duinen en het strand, het uitzicht over zee en over het land, de wandelwegen en fietspaden naar dorpen en kleine steden in de omgeving - ze zijn het landschap van mijn jeugd - een landschap dat in razend tempo verdwijnt.

WORDT VERVOLGD