Ecuador
Misahuallí - jungle

Contents

Ecuador

Baños
Cotacachi
Cotopaxi
Cuenca
Misahuallí
Otavalo
Quito
Riobamba

Bolivia

Alota
Coroico
La Paz
Laguna Verde
Salar de Uyuni (1)
Salar de Uyuni (2)
Uyuni

Peru

Amantani
Arequipa
Chivay
Cusco:
- City

- Incatrail (1)
- Incatrail (2)
- Incatrail (3)
- Machu Picchu
Ica
Lima
Nazca
Pisac
Pisco
Trujillo


Back to gallery-index


 
boy

Boy at the border of the Río Napo near Misahuallí

Photos taken on November 30 2002

women

Women at the border of the Río Napo near Misahuallí

 

Paniek
Enkele uren later werd ik wakker met een koude nek. Ik keek naar achter en zag het raam dat hoorde bij de lege rij achter me openstaan. Een vlugge blik tussen mijn benen naar beneden deed de moed mij in de schoenen zakken, MIJN RUGZAK WAS WEG, MET MONEYBELT. Meteen de bus laten stoppen en alles doorgespit, maar het bleek snel dat er tijdens mijn slaap schoolkinderen (rond 7,8, 9, 10 jaar) in de bus achter me gezeten hebben. Volgens mijn vriend, die ook half sliep, waren ze tijdens mijn slaap over de grond aan het scharrelen en aangezien zij de enige waren die met ons meegereisd hebben, is het aan te nemen dat ze mijn tas losgemaakt hebben, die vervolgens uit het raam hebben gesmeten en uitgestapt zijn. Geen paspoort, geen vliegtickets, geen geld, geen pinpas, geen travellercheques, no nothing. En daarnaast nog de (overigens niet veel) spullen die in mijn rugzak zelf zaten. Gelukkig zat mijn backpack onderin, maar op dat moment zat ik graag ergens anders, want ik voelde me doodongelukkig. Getroost door de groep dat het alleen geld was en dat geld te vervangen is deed me denken aan het zakmes dat ik van mijn ouders gekregen had voor mijn slagen deze zomer, dat ook verdwenen was.
We vervolgden de busreis naar Tena, waar we helaas net na sluitingstijd aankwamen om aangifte te doen. Onze eindbestemming die dag was Misahuallí, waar ik in de telefoon geklommen ben om alle zaken te gaan regelen en blokkeren.
De volgende morgen in het kantoor van de plaatselijke politie bleek dat er geen aangifte gedaan kon worden, omdat we het (om onduidelijke reden) in Tena zouden moeten doen. De smeris bleef maar volhouden dat we naar het hoofdbureau moesten om aangifte te doen, wat een uur verderop lag terwijl we binnen niet al te lange tijd weg zouden gaan voor onze 3 daagse jungletour. Na een prachtig stukje Spaans gebekvecht tussen onze gids L, wie ik veel verschuldigd ben, en de agent, bleek dat de man niet kon typen en er dus ook geen aangifte gedaan kon worden. Gelukkig kwam de secretaresse die middag en kwam alles uiteindelijk in orde...
Eenmaal terug van onze prachtige jungletocht, bleek de aangifte klaar te zijn. De groep zou doorreizen naar Baños en ik zou in mijn eentje naar Quito gaan om alle zaken te regelen. Afscheid genomen en op weg gegaan. First thing in the morning, foto´s laten maken voor mijn paspoort en afgegeven op de ambassade. De fax bleek aangekomen en die middag om 12 uur kon ik mijn paspoort ophalen. Wat blijkt nu, het kreng is volstrekt roze! Dus toen ik eindelijk weer terugwas in mijn hostal en een Ier uitlegde dat ik onder Amsterdam woonde terwijl hij een snelle blik wierp op mijn paspoort, was hij van mening dat Nederland wel erg doorschoot naar de andere kant. Ik heb het verhaal maar niet verteld, vond het wel grappig zo.
Travellercheques opgehaald en ingewisseld, tickets voor mijn vlucht naar Amsterdam moet ik in Lima regelen. Op dit moment ben ik weer reisklaar en zal vanmiddag de groep achterna reizen. Het was al met al weer een hele ervaring, en hopelijk zijn de komende weken iets rustiger dan deze twee dagen bij elkaar.
(Ingekort en bewerkt)

Wat hij niet vertelt is dat ik de hoes van mijn rugzak met een broek erin in het hostal in Quito heb laten liggen. L belooft me dat ze naar het hostal zal bellen, maar dat doet ze niet, dus ik vraag Vogel om als hij terug is in Quito ook nog even langs te gaan bij het hostal. Hij doet dat (toffe gozer); eerst willen ze het niet meegeven, maar uiteindelijk krijgt hij gelukkig de spullen toch.
Dat we in Tena [-señora, zegt een grappenmaker onder ons] stoppen is niet alleen vanwege de aangifte. De bus was zo slecht onderhouden dat er een reparatie aan de versnellingsbak of de koppeling verricht moest worden. Na een uur of wat en veel gescheld van L op de chauffeur en zijn bijrijder vanwege alle problemen met en door zijn bus, krijgen we een rit met de lijnbus van Tena naar Misahuallí aangeboden. Het is inmiddels donker geworden en voor mij lijkt het of de rit door een bos over een slecht pad gaat.
Het reisbureau beschreef het zo: ´Per lokale bus rijden we over primitieve bergweggetjes met prachtige uitzichten naar het jungledorpje Misahualli. We zijn een dag aan het bussen en zien het landschap langzaam veranderen in tropische jungle, ook merk je dat de vochtigheidsgraad toeneemt en het steeds warmer aan het worden is. Vanuit Misahualli (niet meer dan een pleintje) gaan we drie dagen de jungle in.`
We komen nog redelijk op tijd aan bij het hostel en gaan even later naar het bureautje van de reisagent op het plein. Daar krijgen we uitleg over de jungletocht. Op het plein speelt de bevolking met een aap die daar vrij rondloopt. Er is nog tijd voor een borrel met een paar medereizigers.
En dan waan ik me ineens in de sfeer van het boek van Malcolm Lowry, Under the Volcano, waarin de mescal en tequila rijkelijk vloeien.
Met kamergenoot J. in de rol van Geoffrey Firmin vanwege enige gelijkenis met Albert Finney en omdat hij graag een borrel lust.
Under the Volcano, the film
Vervolg: Naar de jungle    Vorige: Met een luxe touringcar naar Misahuallí

 
 
    balk.gif

Next: one more jungle photo

balk.gif
 
  Photographs and text © J.M.Posthumus           E-mail: Hans Posthumus  
advertenties


Google



Privacybeleid Donatie