Bolivia
Salar de Uyuni (2)

Contents

Bolivia

Alota
Coroico
La Paz
Laguna Verde
Salar de Uyuni (1)
Salar de Uyuni (2)
Uyuni

Ecuador

Baños
Cotacachi
Cuenca
Misahuallí
Otavalo
Quito
Riobamba

Peru

Amantani
Arequipa
Chivay
Cusco:
- City
- Incatrail (1)
- Incatrail (2)
- Incatrail (3)
- Machu Picchu
Ica
Lima
Nazca
Pisac
Pisco
Trujillo


Back to gallery-index


 
cacti

Islas Pescado

 

Photo taken on December 31 2002

balk.gif

Next: Coroico

balk.gif

 

Dag 42 1 januari 2003 Woensdag Nieuwjaar in Uyuni. Terug naar La Paz
Om twaalf uur wensen we elkaar met een glas cider in de hand een gelukkig nieuwjaar. Even later lopen we naar buiten waar de overgebleven oliebollen worden uitgedeeld aan de bevolking die dat wel op prijs stelt en ze smakelijk opeet. Er is weinig vuurwerk. Wel lopen er veel mensen op straat die elkaar gelukkig nieuwjaar wensen. Bij een disco gaan we naar binnen en blijven daar tot twee uur. Ik tracteer mezelf op twee glazen Jack Daniels.
Half tien opgestaan, ontbeten en om elf uur de kamer verlaten. Alle rugzakken kunnen op één kamer. ´s Avonds om acht uur komt een busje ons ophalen voor de lange nachtrit naar La Paz. Om de tijd te doden werk ik met een Milka-balpen van M. mijn aantekeningen bij in het opschrijfboekje waar ik per dag in bijhoud wat ik beleef op deze reis en dat de basis vormt voor dit reisverslag. Ik doe dat in het restaurant `Paso Dorado´ aan de Avenida Arca, een van de weinige horecagelegenheden die vandaag open is, E. en A. en later N., H. en M. zijn er ook. Er lopen echte backpackers langs. Sommigen ben ik al eerder tegengekomen, o.a. twee Zwitserse meisjes op de boot op het Titicacameer die vrolijk naar ons zwaaien. Toen E. en ik op zoek waren naar een café dat open was ontmoetten we een Amerikaans meisje dat vertelde dat er geen benzine te krijgen was vandaag. Haar excursie kon daardoor niet doorgaan, ook al niet omdat de chauffeur dronken was... Omdat het nog lang duurt voor het acht uur is doe ik lang met een cola, een tomatencrèmesoep en een sandwich-kip. Later op de middag neem ik nog een paar biertjes.
Na achten worden we inderdaad met eem bus naar het busstation gebracht waar we overstappen op de nachtbus naar La Paz.

Dag 43 2 januari 2003 Donderdag Waar is het tweede wiel?
Midden in de nacht om ongeveer twee uur komt de bus met een schurend geluid tot stilstand en staat scheef weggezakt stil. Iedereen wordt wakker en denkt aan een lekke band. De chauffeur en zijn hulpjes allen erg jong - bij de chauffeur is een afgeschermde ruimte met veel plaats - stappen uit. Als ik ook uitgestapt ben zie ik dat de bus met zijn linkerachterkant op de weg staat aan het eind van een meters lang spoor. Achter de bus ligt een wiel. De chauffeur is bezig de schade in ogenschouw te nemen, ik licht hem bij met mijn zaklantaren, zijn hulpchauffeur heeft een flauw zaklampje. Hij vraagt mij of hij mijn lantaren kan lenen wat ik goed vind. De plaat waar de wielen aan de as worden bevestigd lijkt behoorlijk beschadigt. Wielen, want er behoort een tweede wiel te zijn wat zoek is. Met mijn lantaren gaan ze er naar zoeken. Maar eerst zoeken ze naar verdwenen moeren. Ze vinden er een paar, maar niet het wiel. Later gaan ze nog een keer zoeken, o.a. met de mijnwerkerslamp van D. Het wiel wordt uiteindelijk een kilometer terug aangetroffen. Dan begint de montage. Na een paar flinke tikken met een hamer lukt het de wielen weer aan de as te bevestigen, o.a. met een paar moeren van de andere wielen, waarna de tocht voortgezet kan worden. (Het kan nog gekker. In een documentaire van een reis in Afrika zag ik dat bij gebrek aan een reservewiel en een luchtpomp een lekke band volgestopt werd met hard gras). Mijn zaklantaren die ik van mijn zoon geleend heb, krijg ik helaas niet terug. Ik loop naar voren waar bij de chauffeursplaats een groep jongeren zit. Op mijn vraag waar de lantaren is wordt eerst verbaasd gereageerd. Na aandringen komt hij toch onder een deken vandaan tevoorschijn.
Halverwege moeten we bij een busstation overstappen op een bus naar La Paz waar we na 19 uur eindelijk aankomen. Voor ik aan de expeditie begon had ik al gezien dat je bij La Paz met een mountainbike een spannende afdaling kon maken, anderen in de groep hebben daar ook zin in. We gaan langs bij twee bureau's en bespreken bij de beste de afdaling per mountainbike naar Coroico. Na betaling ontvangen we een T-shirt.
Met E. ga ik aan de overkant van hotel Sagarnaga in de Calle Sagarnaga eten in een restaurant dat door twee Boliviaanse vrouwen gerund wordt. Ik bestel een lekkere grote alpacabiefstuk.

Vervolg:  Als een gek naar beneden!
Vorige:  Oudejaarsfeest in Uyuni

 

 
  Photographs and text © J.M.Posthumus           E-mail: Hans Posthumus  
advertenties


Google



Privacybeleid Donatie