Naam: Renske, maar naar "schat" wil ik ook nog wel eens luisteren.
Bouwjaar: 1976
Houdt van: Dmin7sus4 akkoord.
En van mensen die niet moeilijk doen.
Houdt niet van: depressies, noch bij mensen noch bij het weer.
Liefde: voor muziek, voor mijn maatje Rolf en voor mijn levenslustige kinderen Lotte en Tijl.
Hobby's: musiceren (verrassend!), wandelen, lezen en schrijven.
Beste muziekstuk: monks/the shepherd van Bobby McFerrin.
Beste auteur: Conny Palmen en Anna Enquist op gedeelde 1e plaats.
Levenswijsheid: geluk kun je niet afdwingen, maar moet je creëren.
Levensdoel: oud worden, doch eerst lang jong (van geest) blijven.
Sinds mijn zevende jaar speel ik harp. Hiernaast een tekening van mijn moeder uit die tijd, waarop te zien is dat ik tussen de rails, poppen en blokken de harp bespeel, hoewel ik met moeite bij de laagste snaren kan.

Voor mijn zevende kreeg ik de amv met de paplepel toegediend door mijn ouders die beiden het conservatorium hebben genoten. Blokfluit vond ik al snel te gewoontjes, dus blies ik op de altfluit mijn eerste noten. Het was toeval, voor zover toeval bestaat, want als er niet al een harp (blanke aoyama) in huis had gestaan, was ik er misschien nooit opgekomen zoveel snaren te gaan bespelen. Mijn broer had voldoende aan zes snaren (gitaar) en mijn zusje houdt het vooralsnog bij vier (cello).

Na jaren de snaren met mijn moeder gedeeld te hebben, hing ik de harp in de wilgen, waar mijn moeder haar weer uitplukte, voor zichzelf. Ik richtte mij op de HAVO-examens en een vervolgopleiding aan de HTS in Vlissingen.
Na een paar jaar stilte begon ik de muziek te missen. Het gemis was zelfs zo heftig dat ik besloot om een opleiding te gaan zoeken waarin muziek een belangrijke plaats had.

Ik kocht een eenjarige, donkere aoyama. Warm in de bassen, fel in de hoogte. Ik wuifde de HTS vaarwel en deed selectie aan de opleiding Muziektherapie in Nijmegen. Mijn studie was ondermeer een zoektocht naar hoe ik de grote hoeveelheid snaren kon gaan gebruiken in samenspel met anderen en hoe ik de harp kon inzetten als medium. Ik liep vooral op tegen de grenzen van een (haken)harp en ontdekte de onbeperkte mogelijkheden van de piano, waar ik steeds beter mijn weg op vond. Tijdens mijn studie, maar meer nog erna ging ik de vooroordelen van een harp te lijf en probeerde ik die grenzen te verleggen.
De eerste jaren na mijn diploma bleven de optredens als soliste tijdens bruiloften en partijen bestaan, maar bevredigden niet meer. Toen ik als pianiste een koor begeleidde in een project van Frank Duine, kwam ik muzikanten tegen die zich muzikaal bezighielden met Ierse folk. Deze mensen: Hans, Pieter en Lianne formeerden samen de band Triskell. Een nadere kennismaking met Triskell leidde tot een langer durende samenwerking. Zowel op harp als piano kon ik een waardevolle aanvulling leveren aan de eigentijdse folkmuziek. Zie bovenstaande foto's.
De aoyama werd vervangen door een Salvi Ana, want zo'n prachtinstrument had ik na al die jaren wel verdiend! Niet lang daarna verzilverde Triskell de samenwerking met een demo-cd in studio LAC-Sound te Kruiningen.

Zes jaar lang heb ik met plezier in Triskell gespeeld. Toch wilde ik na deze vruchtbare jaren, mijn deelname aan deze bijzondere formatie beëindigen. Ruimte maken voor nieuwe ontmoetingen. Want elke ontmoeting raakt een nieuwe snaar. Er is nog zoveel meer op muziekgebied waar ik aan zou willen ruiken, nippen of zelfs mijn tanden in zou willen zetten!
Muzikale projecten schuw ik niet. Op de foto hierboven een impressie van het straatfestival 2005, waaraan ik met harp ook een bijdrage kon leveren. Op de foto's hieronder een optreden met mijn vader die zijn zelfgeschreven liedjes in het Flakeese dialect ondersteunt met poppenspel.
Mijn deur staat altijd open voor bevlogen muzikanten of creatievelingen die met mij een tijdje hetzelfde pad willen bewandelen.
Ik trof een muzikale collega op het Revalidatiecentrum waar ik sinds 2002 werkzaam ben als muziektherapeut: een dwarsfluitende fysiotherapeute. Toen de psychologe van Reigerbos besloot te trouwen, was het lijntje gauw gelegd! Zo ontstond er eind 2004 het duo Da Capo. Een sfeervolle combinatie van harp en dwarsfluit. Ook nog eens een klik op menselijk vlak, zodat we besloten elkaar nog wat langer muzikaal te vermaken!
Niet alleen is de muziek veranderlijk ook op harpgebied blijf ik nieuwsgierig rond mij heen kijken. Een paar jaar geleden kocht ik er een elektrische harp bij, de Silhouette van Lyon&Heally. Handzaam van formaat en handig voor de geluidstechnici in theaters enzo. Geen gedoe meer met microfoons en direct eigen monitorgeluid op de versterker. In samenspel met meerdere muzikanten gemakkelijk in balans te brengen met de andere klanken.

De dubbelsnarige harp van Wm. Rees, op de foto door een cursist bespeeld, is een goede aanschaf geweest. Een echte uitdaging. Nieuwe mogelijkheden. Nieuwe muziek klaar om geboren te worden!
In het harpblad Folkharpfolks! nummer 1 van 2006 staat een artikel over de dubbelsnaar en haar mogelijkheden. Zie www.folkharp.nl.
10 juni 2006,

een zonnige dag met een stevige wind, twee harpen, twee jonge dames, een dijk en sfeervolle klanken in Heinkenszand. Anne-Sofie, harpleerling bij Muziek op Maat, en ik bespeelden de snaren en bestreden de wind! We konden ons met recht bij de "Dijken van Wijven" voegen die hun kunst etaleerden op de Meerkotsedijk.

Muziek evenzo een non-verbale kunstvorm.






Met een gelegenheids harpenensemble dat ik "voor de gelegenheid" onder mijn hoede had genomen, speelden we tijdens de Pastorale in Nisse, juli 2006. Super om te zien wat er in korte tijd is te bereiken met mensen die je voor die tijd niet eens eerder hebt gezien! Ietwat hectisch was deze avond wel, omdat we met zes harpen in no-time weer moesten rennen en vliegen naar het Nollestrand van Vlissingen. Daar hielden wij in het kader van het Straatfestivalproject "Sche(me)ring en inslag" een strandoptreden! Voor een uitgebreid verslag van deze wel heel bijzondere ervaring, verwijs ik weer door naar de Folkharpfolks! Hieronder in elk geval wat foto's die toch wel een sfeervolle impressie geven van het strand, de wind en de hemelse harpklanken.








Zon, zee, strand... publiek...


...wind...








... zes harpen en hemelse klanken vanaf het Nollenstrand, Straatfestival Vlissingen, juli 2006





September 2007

Aoyama, Silhouette, Ana en Mirror Meadow ontvangen hun grote zus Diana.
Een hartelijk welkom voor deze stralende dame die weldra haar eerste loopjes zal leren!
Italiaans temperament, zoals de familie Salvi bekend is, met een warme en volle klank.
Na dertig jaren dromen, is dan toch de tijd aangebroken om het pedaal in te trappen!



2008
Inmiddels is de Ana ingeruild voor een Dusty.
Het jongere zusje van Diana lag erg in dezelfde lijn wat betreft de klank en de sfeer.
Juist als tegenhanger van Diana is de Dusty een heerlijk pittige,
edoch warme harp waarop de keltische stukken goed uit de verf komen.



Ook de Silhouette heeft een nieuwe eigenaresse.
Het werd een overbodige luxe om deze harp nog achter de hand te houden
voor de optredens waar meer power nodig is.
De Dusty haalt dankzij de ingebouwde elementen in combinatie met de Unico
een behoorlijk volume met een aardige klank,
in ogenschouw nemend dat een harp verterkt altijd inboet aan de puurheid van geluid.


10-09-08



Met een buik van 7 maanden, zei ik "ja" tegen mijn man.
Deze bijzondere dag ging uiteraard niet voorbij zonder een nootje te kraken op Diana en Dusty.




Hoewel ik veel tijd steek in het moederschap, mijn werk als muziektherapeute en in het duo Da Capo, is er af en toe tussendoor wel tijd voor een solo. Om een impressie te geven van mijn solorepertoire, staan hieronder wat luisterfragmenten.


"Eigentijds & populair":
De sprookjesachtige muziek van Sylvia Woods waarvan "The Legend" te beluisteren is, zet aan tot verbeelding en beweging. Van de populaire stukken, zoals Sting, Coldplay en Dion is het nummer Angel van Sarah McLachlan te beluisteren. Deborah Henson-Conant componeert frisse en eigentijdse volwassen muziekstukken. Een van die pareltjes is de "Nightingale", zoals u kunt horen.


"Folk & Dans":
Eleanor Plunkett, door Sunita Staneslow gearrangeerd, is een van de bekende Ierse songs waarvan er een aantal voorkomen in deze set. "A Moorish Garden" van Nancy Gustavson is een verfrissende uitzondering op de doorgaans kabbelende harpmuziek die zij componeert. Bernard Andrès is onder de harpisten erg bekend en populair. De diversiteit in zijn werk is groot. In deze set komen diverse dansen voorbij, waarvan u no. 9 hoort wanneer u de biografie leest en hier no. 11 kunt beluisteren.


"Toen en nu":
Deborah Friou heeft Franse, Spaanse en Germaanse stukken afkomstig uit de twaalfde tot zestiende eeuw geheel in stijl gearrangeerd. In het luisterfragment een medley van een Frans, Germaans en Spaans stuk uit de dertiende eeuw. Marcel Grandjany heeft melacholische en romatische werken op zijn naam staan. U beluistert "Rêverie", terwijl u wegdroomt. Tot slot het stuk "Pour Raphaël" van Serge Lancen die in 2005 overleed, maar voor die tijd veel heeft geschreven voor symfonie orkesten.