Hoofdstuk 8

De vroege aanvallen op de Sovjet-Unie

Rik Min

In dit hoofdstuk kijken wij met terugwerkende kracht terug op de gebeurtenissen in Budapest (1956) en Praag (1968). Als we nu eens met onze kennis van vandaag een analyse maken van die gebeurtenissen en het krachtenveld waarin die zich voltrokken. Dan zien we dat toen ook al het Pentagon erop uit was de communisten in een val te laten lopen, om iets uit te lokken en om ze daarna te kunnen demoniseren. Toen al was er een opgefokt krachtenveld voor het uit de tent lokken van communisten, vergelijkbaar met het uit de tent lokken van de grondtroepen van de Sovjet-Unie in 1979 in Afghanistan. Het doel van het uitlokken was de woede van het sovjetleger zo groot te maken dat dat een zo gewelddadig mogelijke tegenreactie uit zou lokken. Daarom ging het de terroristen vaak om het kelen afsnijden bij de sovjetsoldaten. Dat hitsten ze het meest op. Dat lukte dan ook heel vaak. Vervolgens kon men de communisten in de pers heel gemakkelijk als barbaren neerzetten, terwijl de echte barbaren anoniem en verscholen bleven.

Alle opzienbarende gebeurtenissen in de wereld waar linkse regeringen vielen of bevrijdingsbewegingen verloren sinds 1946, hebben een uitlokkingscomponent: het Tonkin-incident, Suharto in 1964, Saddam die in Koeweit werd binnengelokt, etc. De geschiedenis van de USA vanaf 1946 zit er vol mee.

Hongarije 1956 en Praag 1968 opnieuw geanalyseerd

Wat gebeurde er in 1956 feitelijk in Hongarije en Budapest? Als we naar de situatie rond 1956 in Budapest kijken was het zo dat er een progressieve regering was, die vastberaden was het kapitalisme niet meer her in te voeren. Hongarije had daarbij een voor die dagen volstrekt normaal vriendschapsverdrag - voor wederzijdse steun - met de Sovjet-Unie. Dat was volkomen democratisch tot stand gekomen en dus wettelijk. West-Europese landen hadden die vriendschapsverdragen ook; maar dan met de Amerikanen. Sterker nog de Amerikanen hadden de West-Europese landen volkomen in hun macht en letterlijk overruled met hun overal opgeslagen atoomwapens. In deze context werd via burgerlijke en militaire radiozenders, Oost-priesterhulp, Readers Digest en het familieweekblad de Katholieke Illustratie - om maar wat te noemen - de bevolking opgeroepen dat socialisme niets was en kapitalisme zo 'n beetje het beste was dat je kon krijgen. Middengroepen in de grote steden in Hongarije waren daar best wel van onder de indruk en sommige arbeiderskinderen en -vrouwen ook.

In Tsjecho-Slowakije was er tien jaar later ook zo'n situatie gecreŽerd. Wat gebeurde er in 1968 feitelijk in Praag? Door de wapenwedloop was er vaak geen geld om luxe goederen te produceren. Dat gaf best wel problemen bij de bevolking. De bevolking morde. Vooral de middenklasse kan dan - op een gegeven moment - geen solidariteit en loyaliteit opbrengen. Dat was natuurlijk precies waar het Pentagon op uit was. Daarbij moest veel van het zuur verdiende geld - door de spanningen die door het westen in het kader van een wapenwedloop werden opgeroepen - ook nog eens naar het leger toe. Dat maakte dat het besteedbaar inkomen van de bevolking niet optimaal was.

Niet alleen in Hongarije en Tsjecho-Slowakije waren er van buiten opgefokte spanningen; in de rest van de wereld ging Amerika in deze periode ook gewoon zijn gang met het op een stille of minder stille manier elimineren van progressieve leiders en progressieve bewegingen: Perzië, Korea, IndonesiŽ, Kongo, etc..

Perzië 1953 (Iran nu)

Perzië, het Iran van nu, was rond 1953 een redelijk normaal land met een redelijk democratisch bewind. Bij de parlementsverkiezingen in 1943-1944 kreeg de communistische partij, de Tudeh-partij twintig procent van alle kiezers. Zij was daarmee de grootste partij in Perzië. Perzië maakte van 1943 tot 1953 een gestage democratische ontwikkeling door. In 1953 werd 'de invloed van de Sovjet-Unie' in de ogen van de USA teveel, en werd de toenmalige democratisch gekozen regering van Mossadeq uiteindelijk door intriges en rechtstreekse bemoeienis van de USA, afgezet en op zijn plaats 'benoemde' de USA en de CIA de autoritaire sjah Reza Pahlavi. Zijn geheime dienst, de Savak, was de meest fascistische club die er ooit in het Midden-Oosten heeft geopereerd. Perzië is ťťn van de vele voorbeelden hoe de Amerikanen hele regio's voor tientallen jaren politiek volledig verzieken door gezonde ontwikkelingen, emancipatiebewegingen en bevrijdingsbewegingen in de kiem te smoren en ''bevriende dictators'' aan de macht helpen. Wat gebeurde er namelijk verder?
De opstand van de bevolking in 1997, geleid door de toen volledig onbekende Komeini, een ayatollah, die dat in volle harmonie deed samen met o.a. de communistische Tudeh partij, leidde tot de val van de 'sjah van Perzië', Reza Pahlavi. Maar door al deze positieve akties leidden de reacties ook wel eens tot overreactie. Wat gebeurde? Komeini vermoordde na enkele maanden - volkomen onverwachts - bijna alle kaders en leden van de communistische partij, maar tevens riep hij om hele andere redenen, de haat op van de USA, IsraŽl en Saudi-ArabiŽ. Deze drie vonden elkaar in een waanzinnig monsterverbond, een supergeheime oorlog tegen de (nu) moslimstaat Iran. Natuurlijk om de olie, maar IsraŽl had nog een ander motief. Dat moge duidelijk zijn. Maar vooral hoe ze dat deden, dat was toch wel onvoorstelbaar smerig. Ze stookten hun 'vriend', of zeg maar 'minder erge vijand', Saddam Hoessein van Irak op om Iran kapot te maken. Maar zodanig dat Irak er ook zwakker en zwakker van werd. Twee vliegen in ťťn klap. IsraŽl zag dit alles met graagte gebeuren [1]. De IsraŽlische geheime dienst, de geheime dienst van de USA en de Perzische geheime dienst leerden elkaar alle smerige trucs die je maar kon verzinnen. Dit monsterverbond in deze proeftuin heeft daarna nog tientallen jaren doorgekankerd. De rijkdommen van Iran werden kapot gemaakt. Na bewezen diensten werd Saddam Hoessein uiteindelijk in de val gelokt: Koeweit. Daarmee werden de rijkdommen van het Irakese volk en Saddam Hoessein ook kapot gemaakt. Saddam Hoessein en Irak bleven echter de Palestijnen steunen. Wie dat ook deed was het regiem van de Iranese ayatollahs en het Iranese volk. De Golf-oorlog die volgde, was enorm vernietigend [2]. De haat van de USA, IsraŽl en Saudi ArabiŽ werd er niet minder om. Hoewel ze alle drie een andere motief hebben, hebben ze vanaf 1953 voortdurend samengespannen om de invloed van de lokale communistische partijen, de progressieve bewegingen en de Sovjet-Unie in het Midden-Oosten met geheime en minder geheime acties te elimineren. Het kenmerk daarvan was echter misleiding van alle westerse volkeren en helemaal de misleiding van de bevolking van de Verenigde Staten zelf. De ophitsing van de drie bevolkingsgroepen in Irak, de Koerden, de Sjiieten tegen de Soennieten, kent zijn weerga bijna niet. Alleen de smerige ophitsing van de Kroaten, de Bosnische moslims en de Albanezen tegen Milosevic, om JoegoslaviŽ in 6 of meer zwakke staatjes, uiteen te laten vallen, komt erbij in de buurt. Als je goed kijkt zie je wederom deze drie, die deze uitlokkings- en misleidingcampagnes opzetten, en dat verder door hun misleide 'vrienden' lieten uitvoeren. Maar er ging iets mis. Hier stokte de moordmachine. De publieke opinie kreeg door hoe het de afgelopen 30 jaar gewerkt had. Wie het bedacht had: IsraŽl en de pro-IsraŽl lobby in de USA. Wie er belang bij had: de USA. Wie de intriges betaald heeft? Het Saudisch-Arabisch olie-kapitaal, die betaalde mee aan deze intriges [3]. Deze drie staten zijn dus pas de echte schurkenstaten. De bevolkingen van deze staten worden gebruikt, misbruikt, misleid en als het er op aan komt - en iemand begint het door te krijgen - gechanteerd. Maar waarom doen deze drie staten zo iets? Waarom laten regeringsleiders en bevolkingen zich een rad voor de ogen draaien? Duidelijk is wel dat je in de (linkse) politiek daarom ook altijd moet (leren) kijken naar het motiefdat iemand heeft om iets te doen en de belangen die er bij groepen spelen [4].

Het maoÔsme was ook een aanval op de Sovjet-Unie

Het maoÔsme was ook een aanval op de Sovjet-Unie; maar gecompliceerd. Natuurlijk was het revisionisme van Chroetsjov en alles wat er in die periode Chroetsjov gebeurde een rede voor communistische partijen om de Sovjet-Unie heel hard te bekritiseren. Alleen de Sovjet-Unie afvallen - wat sommigen communisten deden - was niet de oplossing voor 'het probleem Chroetsjov' en zijn volkomen verkeerde beoordeling van de periode Stalin. Immers de Sovjet-Unie speelde in de buitenlandse politiek en bij het steunen van bevrijdingsbewegingen in de wereld, wel degelijk - en haast ononderbroken - een goede rol en koos wel degelijk steeds de goede kant in lokale, koloniale en internationale conflicten.

Natuurlijk was de Sovjet-Unie in de Chroetsjov-periode en ook daarna, geen ideaal-socialistische staat, maar men speelde wel degelijk een progressieve rol in de wereld. De kritiek van communisten ging in Nederland op sommige momenten te ver. Opmerkelijk in dit verband is dat Mao tot zijn dood het socialistische karakter van de Sovjet-Unie heeft verdedigd; ook in de periode Chroetsjov. Welliswaar leverde hij kritiek op het revisionisme van Chroetsjov, maar heeft tegenover Chroetsjov altijd Stalin verdedigd.

Het latere 'maoÔsme' van andere Chinese leiders en andere (Europese) communistische groepen leidde tot partijen met leiders als Pol Pot. ViŽtnam moest uiteindelijk Cambodja bevrijden van deze mensen en hun verkeerde opvattingen. Communistische partijen in Europa die het maoÔsme volgden, hadden binnen de kortst mogelijke keren een enorm probleem. (Ook de SP hoorde hierbij. De CPN gelukkig niet.) Vaak werden deze (Europese) communisten noodgedwongen (tijdelijk) bondgenoot van de tegenpartij. Dat was een droeve periode. De Volkskrant en de Telegraaf schreeuwden - indertijd - vanaf hun voorpagina's samen moord en brand toen het volksleger van ViŽtnam onder leiding van haar communistische partij Cambodja binnenviel en Pol Pot verdreef. De meeste maoÔstische partijen hielden toen hun mond of waren al ter ziele. Sommige maoÔsten werden weer gewoon communist en steunden af en toe de Sovjet-Unie wel weer. (Hoewel in het internationale discours de kwestie Unita nog lang voortkankerde.) De geschiedenis van het maoÔsme is nog steeds niet duidelijk, maar duidelijk is wel dat al het gestook en gemarchandeer via derde partijen (bijvoorbeeld Nixon en Kissinger met China) vroeg of laat altijd leidt tot verdeeldheid en uiteindelijk tot fouten waardoor je aan de verkeerde kant van de geschiedenis belanden kunt. Communisten moeten altijd bedacht zijn op politieke 'een-tweetjes' van de vijand met een derde partij. Een derde partij, die later weer een bondgenoot kan zijn. (Toen China; nu de moslims?)

In de periode mei - augustus 2008 hebben de Nederlandse zenders nog een smerige streek uitgehaald met de "voormalige maoÔst Paul Rosenmuller". Hij 'mocht' van zijn broodheren enkele reportages over China maken; nog wel in streken die tijdens de Olympische Spelen roet in het eten van de communistische partij wilden gooien. Hij ontlokte vele 'kapitalistische' uitlatingen bij gewone Chinezen die hij interviewde. Het was voor ons kijkers heel gÍnant. Vooral omdat het duidelijk was dat het eigenlijk Paul Rosenmuller was die voor lul stond. Zijn vooroordelen waren zo evident achterlijk, dat het zielig was om te zien. Zijn broodheren waren natuurlijk dik tevreden, maar voornamelijk omdat ze zo'n ex-maoÔst eens publiekelijk voor lul konden laten staan en het maoÔsme, het ex-maoÔsme en een ex-maoÔst als achterhaald konden verklaren. Dat Paul Rosenmuller zich hiervoor leende, zei alles over deze persoon nu en in het verleden.

Dat is in de afgelopen 40 jaar wel duidelijk geworden. Momenteel zijn de meeste maoÔstische partijen in West-Europa geŽvolueerd tot ofwel gewone communistische partijen (zoals de PvdA/B in BelgiŽ) ofwel sociaal-democratische (zoals de SP in Nederland). In de rest van de wereld is het vrij onduidelijk. Sommige maoÔstische partijen zijn zwaar geÔnfiltreerd door mensen die geen al te goede bedoelingen hebben en dus het roer kwijtraken. Vaak ook zijn het partijen die stuklopen op de weerbarstigheid van de angstige massa, die niet openlijk partij durft te kiezen.

Tsjernobiel

De milieubeweging en andere NGO's, non-gouvernementele organisaties, deden ook voortdurend aanvallen op de Sovjet-Unie, maar dan veel geraffineerder. Een land in oorlog - de koude oorlog - kan het milieu nu eenmaal niet steeds helemaal schoonhouden. Er komt teveel op een land in oorlog af om op de natuur of het milieu te letten. Het Pentagon heeft dat perfect uitgebuit en de westerse jongeren steeds en steeds maar op dat ene, specifieke 'slechte' punt van 'het socialisme' gewezen. De westerse media zijn meesters in het afleiden van de aandacht van hoofdpunten naar bijzaken. Zo werkt en werkte de koude oorlog nu eenmaal. Rondom de ontploffing bij Tsjernobiel werd een waanzinnig mistgordijn van irrelevante zaken neergelaten. Atoomenergie werd het punt. De grote boeman. Terwijl het hier niet een kwestie van atoomenergie was maar het ging om sabotage waardoor een elektriciteitscentrale ontplofte en er een enorme hoeveelheid straling vrijkwam. Dat is iets heel anders. Dat is een misdaad (en derhalve geen kwestie van kernenergie als oorzaak).

Tjernobiel is een misdaad geweest van twee ingenieurs, die alle regelsystemen 's nachts hadden uitgezet, om een illegale proef met die kerncentrale te doen. Dat was/is de kwestie. Niet kernenergie was hier de oorzaak, maar twee misdadige wetenschappers.
Waren ze opgestookt? Wilden ze beroemd worden? Waren het bewuste saboteurs (om de USSR te ondermijnen)? (Die liepen daar toen bij bosjes rond.) We weten het (nog) niet. De twee wetenschappers stierven zelf binnen enkele uren aan de straling. Wetenschappers kunnen ook misdadig zijn.

De kwestie is: zijn deze twee ingenieurs verblind door eigen ambitie of zijn ze door derden opgestookt? Zo zijn er zoveel dingen gebeurd met mensen of dingen in de Koude Oorlog. (Ook in Cuba, Kongo, IndonesiŽ, Angola, Irak, Zuid-Afrika, Nicaragua etc) Sabotage is heel effectief. Er is heel moeilijk achter te komen wie de ware schuldige in een zaak als dit is.

Het ging in de westerse pers totaal niet om de kwade opzet van twee ingenieurs te belichten, die 'eeuwige roem' zochten, en alle veiligheidssystemen hadden uitgeschakeld om een proef te kunnen doen. Men maakte er domweg geen melding van. De misdaad van deze twee individuen werd in het westen gewoon niet aan de orde gesteld. Steeds werden in het westen hele andere dingen in het brandpunt van de media-aandacht gezet: kernenergie, en dan met name dat "de Russen onverantwoordelijke mensen waren" en "hun technologie nu eenmaal niet deugt". Uiteindelijk werd in deze laatste en beslissende fase van de Koude Oorlog de Sovjet-Unie helemaal compleet afgemaakt en gedemoniseerd. Greenpeace en Amnesty International deden er het hardst aan mee.

Afrika

In de tussentijd liep de aanval op de Sovjet-Unie ook via Afrika. Daar werd de socialistische/communistische regering van EthiopiŽ langzaam maar zeker van binnen en van buiten ondermijnd. In EthiopiŽ (en Eritrea) werd de hele socialistische staatsstructuur door contra-revolutie en demonisering van de communistische partij 'opgeblazen'. Mengistu, de leider van EthiopiŽ, werd rond 1990 letterlijk onder schot genomen door de troepen van Eritrea. Eritrea had een misplaatst gevoel zich te moeten afscheiden van EthiopiŽ en werd daarin al die tijd gesteund door het westen (en trouwens ook door radicale linksen in Nederland) in een niets ontziende strijd tegen deze zogenaamde 'communistische dictator'. Dat er sprake was van 'dictatuur van het proletariaat' of van een volksmacht, werd systematisch uit de media gehouden en systematisch ontkend. Ook hier was er geen houden aan. De leugens en de demoniseringscampagnes vierden hoogtij. De communistische leider Mengistu vluchtte naar Zimbabwe. Zimbabwe kreeg later, tussen 2004 en 2006, nog een portie demonisering over zich heen die zijn weerga niet kende qua onbegrip (vooral bij de sociaal democraten en de zogenaamde 'vrije' vakverenigingen van het IVVV). Die strijd om de macht, in Zimbabwe, loopt nog.

Gelukkig treft China deze hoon die de Sovjet-Unie altijd ontving, bij alles wat ze deed, nog niet. Er worden nog geen massaal georkestreerde aanvallen op dat land gedaan. Hoewel er al groepen, NGO's en regeringen zijn die beginnen te roepen dat wat China in Afrika doet kolonialisme is.

Enschede, november 2005; updatet okt. 2006, 2007 en 2008.

Voetnoten:

[1] Robert Fisk. De grote beschavingsoorlog. Athos / Standaard uitgeverij. 2005. Blz. 140 -160.

[2] Zie elders, oa. bij Min op zijn politieke website: min.wolweb.nl.

[3] Lees het boek van Moore en bekijk de film van Moore. Let op dat in de film en in het boek zelf ook medialeugens en dubbele bodems zitten. IsraŽl verleende namelijk beperkte steun aan dit boek en de film: Ze wilde Bush compromitteren en Kelly, als presidentskandidaat steunen.

[4] Bij een misdaad is de dader niet te vinden als je bij de analyse van de zaak uiteindelijk het motief van de verdachten ontdekt. De meest verdachte dader qua motief is meestal de echte dader.