Hoofdstuk 9

Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie

Rik Min

De contrarevoluties die hebben geleid tot de val van 'de muur', zijn in principe allemaal van rond 1989, 1990 en 1991 [1]. We nemen eerst de smerigste: die in RoemeniŽ. Leugens en bedrog werden niet geschuwd. Die in Polen van Lech Walesa - hoewel achter de schermen alles via het Vaticaan en het Pentagon liep - werd nog 'netjes' gespeeld; die in RoemeniŽ niet. Die contrarevolutie eindigde met de moord op Ceausescu en zijn vrouw. De contrarevoluties na het vallen van de muur hebben echter hetzelfde karakter [2].

Het meest duidelijke signaal van het begin van deze periode, de Tweede Koude Oorlog was de toestand in RoemeniŽ met Ceaucescu en Timisoara, maar ook de mislukte 'studenten'-opstand op het Tien An Men plein in Peking heeft impact gehad op het vallen van de muur [4]. Elke keer kon men via de gelijkgeschakelde media de westerse volkeren overtuigen dat communisten moordenaars en duivels ('demons') waren.

Oost-Europa

Alles met betrekking tot het 'vallen van de muur' in Berlijn, begon in Polen met de katholiek Walesa, in Tsjecho-Slowakije met Havel en iets later met de contrarevolutie in RoemeniŽ. De contrarevolutie in RoemeniŽ was de smerigste; althans in de media. In de media werden ten behoeve van de verburgerlijkte middenklasse in West en Oost-Europa alle medialeugens die je maar kon bedenken uit de kast getrokken. Nu nog zijn er hele volksstammen die leugens over de geheime dienst van Ceausescu geloven. Weesjes zouden "in weeshuizen geen leven hebben". "De Securitate was meedogenloos", etc. In Timisoara werd er een smerig spel gespeeld met een massagraf "waar duizenden slachtoffers van terreur" zouden liggen, etc.. De Securitate zou dat gedaan hebben. Niets was minder waar. Het was een verzinsel. Jaren later werd dit opzetje erkend. Op 25 december 1989 werden Ceausescu en zijn vrouw - na een proces voor een militaire rechtbank van een uurtje - gefusilleerd. Wat was zijn misdaad? Hij had de schulden bij het IMF en de Wereldbank afgelost... Dat had hij, als eenvoudige man, inderdaad goed gezien; dat geld aflossen zeer verstandig was. Meerdere wereldleiders zouden dat moeten doen. RoemeniŽ werd daarmee verlost uit de wurggreep van het IMF en de chantage van het internationaal grootkapitaal.
Hij werd vermoord omdat hij op zijn proces eens teveel mocht praten en mocht gaan uitleggen waarom hij juist op tijd al de schulden die zijn land had 'gemaakt', keurig had afbetaald. Enfin, de media wisten wel raad met hem. Iedere burger in het Westen trapte in de toen gangbare medialeugens over RoemeniŽ. Ceausescu was "een schurk". Leiders van dit soort "regimes" wonen "in grote villa's". De communisten "zijn schurken". Communisten "hebben geheime diensten" en "schrijven alles over mensen op". Al deze leugens gingen erin als koek.

In Tsjecho-Slowakije had Havel het vuile voorwerk al gedaan. De demonisering van de communisten ging maar door en door.
Hoe Walesa en de Paus in Polen hebben geopereerd is bekend. Waar de burgerij (in het westen) vooral van smulde, waren de verhalen over de communistische geheime diensten in Oost-Europa of verhalen over dat "de communisten van iedere persoon - altijd - een geheim dossier aanlegden".

Ook Hongarije heeft een belangrijke rol gespeeld in de val van de muur. Daar wisten de contrarevolutionairen 'het eerste gaatje' in het 'ijzeren gordijn' voor elkaar te krijgen. Hoe 'ze' dat voor elkaar hebben gekregen is nog een beetje een raadsel, maar duidelijk is wel in ieder geval dat de middenklasse van Hongarije, Polen en Tsjecho-Slowakije zich achtergesteld voelde en dacht dat 'ze' het kapitalisme wel zonder socialisme aan zou kunnen. Velen uit de middenklasse zouden spoedig bemerken dat het kapitalisme meedogenloos was (is) en dat de middenklasse gewoon tot de werkende klasse behoort en vrij machteloos staat tegenover het geweld en de meedogenloosheid van het kapitalisme.

Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie

Door alle voorgaande gebeurtenissen in Polen, Tsjecho-Slowakije en RoemeniŽ werden alle pijlen steeds maar weer op de Sovjet-Unie gericht. Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie was het doel van het Pentagon. De contrarevoluties werden allemaal begeleid door Amerikaanse adviseurs. Al deze adviseurs waren in de Sovjet-Unie toentertijd ondergebracht in hotels in en rond Moskou, en stonden in voortdurend contact met Jeltsin en zijn dochter. Deze dochter had de rol van manager van Jeltsin, bewaker van Jeltsin, en doorgeefluik van de uitgebroede ideeŽn uit Harvard, het MIT en het Pentagon. De Nieuwe Revu schreef jaren later gedetailleerd hoe dat ging. Doel van het gehele spektakel was om de laatste leider van de Sovjet-Unie, Gorbatsjov, op de meest simpele manier te elimineren door hem letterlijk buitenspel te zetten. Gorbatsjov, had net, enige maanden daarvoor, via een decreet, de communistische partij van de Sovjet-Unie verboden. Niet Jeltsin heeft dit verbod op zijn geweten, zoals algemeen wordt gedacht, maar Gorbatsjov heeft het verbod op de communistische partij van de Sovjet-Unie op zijn geweten. Voor de zoveelste keer in de historie werden alle bezittingen van de communistische partij in beslag genomen en geconfisqueerd.

De tactiek was de Sovjet-Unie in een twintigtal republieken uiteen te laten vallen. Dit is toen in een betrekkelijke korte tijd gelukt. Toen Gorbatsjov in de Doema het spreekgestoelte wilde beklimmen vroeg Jeltsin hem op de trap naar het podium, ten aanschouwe van de hele wereld, wat hij hier kwam doen. "de Sovjet-Unie was enkele minuten geleden toch opgeheven?". Nog nooit in de geschiedenis heeft een man een dergelijke afgang naar zijn plaats moeten maken als Gorbatsjov toen heeft moeten maken. Vanaf dat moment immers was de Doema van Rusland en niet meer van de Sovjet-Unie. Jeltsin en zijn adviseurs hadden een ongekend stukje manipulatie (zeg maar diefstal) gepleegd. Gorbatsov zelf is daarna nooit meer normaal op het wereldtoneel verschenen. Puur lafheid. Hij besefte zijn rol als verrader van het socialisme op dat moment waarschijnlijk pas. Hij werd immers in die periode nergens meer in gekend. Nooit meer is Gorbatsjov met een woord op deze episode ingegaan. Zijn rol was uitgespeeld. Kort daarop verloor hij zijn vrouw aan kanker. Aan haar geweten heeft wel iets geknaagd; wat aan zijn geweten heeft geknaagd, weten we niet. Hij was in Reykjavic op IJsland door het Pentagon omgekocht; daarover bestaat geen twijfel.

DDR

Hoe het in de DDR met de eigendomsverhoudingen liep is beter bekend. Het 'ompolen' gebeurde zelfs nog grondiger dan in de Sovjet-Unie. Voor de zoveelste keer in de historie werden ook daar weer alle bezittingen van de Communistische Partij Duitsland in beslag genomen en geconfisqueerd. Niet alleen de bezittingen van de partij, maar ook alle bezittingen van het volk (fabrieken, bedrijven, wegen, spoorwegen, TV-zenders, kranten, etc.) werden door manipulatie, en zoals dat ging, via 'privatisering' en een of twee handige jongens 'in beslag genomen'; zeg maar 'geconfisqueerd'. De 'wessies' en de Nederlanders natuurlijk, vonden dat heel normaal. Het werd ook als heel normaal in de media neergezet. Maar het was gewoon plundering. Heel Oost-Europa werd geplunderd; tot aan pensioenfondsen aan toe.

Estland, Letland en Litouwen

Nadat de Sovjet-Unie uit elkaar was gevallen ging de aanval op de overgebleven macht van Rusland door. De grondstoffen van o.a. SiberiŽ waren voor het westen nog niet veilig genoeg gesteld. Heel subtiel en stap voor stap ging het elimineren van de zogenaamde 'Russische invloed' in de kleine Oostzee-staten door. Daar werden alle leugens uit de Koude Oorlog en de Tweede Wereldoorlog herhaald en herhaald; en met succes. Poetin had er keer op keer geen goed antwoord op, want dan zou hij Stalin gelijk moeten geven. Door gezwalk van zijn kant werd door de anticommunisten via de media en de politiek in Estland, Letland en Litouwen een gigantische anti-Russische sfeer gecreŽerd. Alle registers gingen open.

In Estland, Letland en Litouwen zie je een psychologisch heel moeilijk te bestrijden gigantisch monsterverbond tussen het grootkapitaal en de sociaal-democratie. Allemaal gericht tegen de invloed van 'de Russen' en natuurlijk tegen de (groeiende) terugkerende invloed van de communisten in deze Oost-Europese landen en landjes.

OekraÔne was net als RoemeniŽ en Finland voor de Tweede Wereldoorlog, een fascistisch land. De Oranje revolutie heeft in OekraÔne niet veel opgelost. President Viktor Joesjtsjenko en zijn aanvankelijke premier Joelia Timosjenko scholden elkaar al meteen rond september 2005 voor rotte vis uit. Niemand wil blijkbaar het einde van het sprookje van de Oranje revolutie op zijn geweten hebben. Nu (juli 2006) is Janoekovitsj premier en Joesjtsjenko president. Honderden Amerikaanse adviseurs hebben de contrarevolutie en Joesjtsjenko gesteund en Janoekovitsj van de macht zien af te houden. Hoe dat allemaal daar afloopt is onduidelijk.

In GeorgiŽ is met behulp van het westen Saakasjvili aan de macht gekomen. Daar zijn grote bevolkingsgroepen pro-Russisch gebleven. Het zijn echter wel minderheden. Ook daar is de afloop nog onduidelijk.

Duidelijk is wel dat overal de afscheidingsbewegingen gesteund worden door het westen, de EU en de USA. Allemaal met de bedoeling om die landen en volkeren verdeeld te houden en dus machteloos.

Enschede, 2005; updated okt. 2006.


Voetnoten:

[1] De contrarevoluties die hier bedoeld worden, zijn van 'voor het vallen van de muur' in een beetje willekeurige volgorde: Polen (Lech Walesa, 1980), Tsjecho-Slowakije (Havel), China (Tien An Men plein), RoemeniŽ (Timisoara), Berlijn/DDR (1989), Moskou/Sovjet-Unie ('tegen' de USSR), KroatiŽ en BosniŽ (tegen JoegoslaviŽ), etc.

[2] Die van 'na het vallen van de muur' zijn: de contrarevoluties in Libanon (tegen SyriŽ), GeorgiŽ, OekraÔne (Joesjenko tegen Janoekovitsj), ServiŽ (Kostunica), Irak (tegen Saddam), Estland, Letland, Litouwen (tegen 'de Russen') en Venezuela (de bijna coup tegen Chavez). Sommige faalden; sommige slaagden voor een deel.

[3]De contrarevoluties in Afghanistan (1979), EthiopiŽ, Panama, Nicaragua (tegen de sandinisten), etc. zijn van een andere orde - gewelddadiger en opener - en derhalve hier buiten gelaten.

[4] L. Martens, Van Tien An Men tot Timisoara. EPO 1994.