COMMENTAREN

op problemen van deze tijd

Rik Min

Communisten steunen geen afscheidingsbewegingen

Enschede, mei 2017. Communisten steunen natuurlijk altijd emancipatiebewegingen, zoals bijvoorbeeld de emancipatie van de Koerden. Ook steunen communisten altijd bevrijdingsbewegingen zoals bijvoorbeeld het ANC en de PLO. Ook verzetsbewegingen mogen op de steun van communisten rekenen, zoals bijvoorbeeld in 1944/45 in Nederland en het volksfront van communisten (PFLP), socialisten, sociaal-democraten (FATAH), nationalisten en moslims (Hamas) in Gaza tegen de terreuraanvallen van Israel. Alleen afscheidingsbewegingen steunen we niet. Vreemd genoeg doen rechtse mensen dat wel. Rechtse mensen steunden het uiteenvallen van JoegoslaviŽ (in 7 delen), de Sovjet Unie (in 15 delen) en het uiteenvallen van Palestina in een joods deel (Israel) en een Palestijns deel (de Westbank). Het dringt maar niet tot PvdA, GL en SP door dat afscheidingsbewegingen al meer dan 70 jaar worden gebruikt (zeg maar misbruikt) om met moeite opgebouwde eenheidsstaten te ondermijnen. De SP zizelfs Molukkers te prijzen. GL de afscheidingsbeweging op Java. Waar zijn ze toch mee bezig? Denken ze wel na. Of zijn ze zelf ook een speelbal van het imperialisme? Daarom heb ik grote moeite met mensen die met geweld een Koerdisch deel van Turkije (en Iran, Irak en Syrie) willen afscheuren. Het lijkt me geen goed idee. Turken krijgen daardoor loyaliteitsproblemen en linkse Turken vinden het alleen daarom al geen goed idee. Simpelweg gezegd wordt Turkije daardoor rechtser en rechtser; en fascistischer. Lees daarom ook mijn boek dat eind mei uitkomt. Hoofdstuk 5 gaat daarover:

Vrijheid bestaat niet

Enschede, mei 2017. Ik zal hier proberen deze stelling over vrijheid - die er niet is - in relatie tot de economische positie van een persoon toe te lichten. Heeft een persoon wel vrijheid in westerse landen waar mensen diep in de schulden zitten? In Nederland heeft minstens 1/5 van de huishoudens schulden en zijn er anderhalf miljoen woekerpolissen verkocht. Een geweldig onvrijheid. In India - in hun feodale systeem - heeft men boeren en middenstanders tot in het tweede en derde geslacht met schulden aan zich weten te binden. Dat is allemaal economische slavernij. Een mijloenen werkloosheid komt daar nog eens bovenop. Uitzichtloosheid is zelf het kenmerk geworden Ė wereldwijd - van de jongeren van deze tijd. Tevens zal ik proberen iets over de logica van het economische systeem dat we hier hebben, te schrijven. Het kapitalistische economische systeem van schulden-afhankelijkheid. Een systeem waardoor bijvoorbeeld Grieken, Spanjaarden en Italianen eigenlijk geen vrijheid meer hebben; behoudens een bepaalde bovenlaag. Er is een hardnekkige liberale mythe, schrijft Peter Mertens in zijn boek ĎGraailandí, die rechts voorstelt als de kampioen van de vrijheid en links als een stroming die alleen gelijkheid voor ogen heeft. ďArmoede, uitbuiting en sociale uitsluiting zijn een belediging voor de vrijheidĒ. Wie elke maand al zijn energie moet gebruiken om de maand door te komen, kan geen levensplannen maken en heeft geen vrijheid. ďWil er sprake zijn van zelfontplooiing en vrijheid dan moet daar een economische en sociale basis voor bestaanĒ. Zonder gelijkheid (gelijkwaardigheid) is er geen vrijheid en zonder vrijheid is er geen gelijkheid (gelijkwaardigheid). ďBevrijden is altijd het streefdoel geweest van consequent linksĒ. Er is een wereld van verschil tussen het reŽel bestaande liberalisme in de geschiedenis en het filosofisch liberalisme uit de boeken argumenteerde de Italiaanse filosoof Dominico Losurdo, aldus Peter Mertens.

De twee hoofdvragen over de pensioenen

Enschede, april 2017. Hoe verdedigen wij ons als de mensen op een dag niet meer pikken dat de premieopbrengsten al jaren en jaren veel meer zijn dan alle aanvullende pensioenuitkeringen bij elkaar? (In 2014 - bijvoorbeeld - kwam er 30 miljard euro aan premies binnen en ging er maar 26 miljard euro aan aanvullende pensioenen uit!) Waar gaat dat enorme overschot - van gemiddeld 4 miljard per jaar (!!) - dan naar toe? (Niet naar ons.) Weten jullie wel dat de mensen wel eens heel kwaad kunnen worden als blijkt dat het inderdaad waar is dat de kosten van al die externe beheerders en andere tussenpersonen 4 a 5 miljard euro per jaar (!!) bedraagd [Volgens Omtzigt en Ulenbelt in 2014; bron NRC]? (Ik in ieder geval wel.)

Pensioenen (III)

Enschede, april 2017. Met onze pensioenen zitten we met twee systemen door elkaar heen. Het AOW systeem en het aanvullend pensioensysteem. We moeten van die twee eigenlijk EEN omslag-systeem maken. Dan correspondeert de hoogte van de premie altijd met de hoogte van de uitkering. Dan hoeven we geen idioot hoge buffers meer aan te houden - momenteel 1400 miljard euro - en kunnen we van jaar tot jaar alles goed op het daadwerkelijk welvaartsniveau afstemmen. De meeste Europese landen hebben dat. Ons Nederlands pensioengeld hebben we belegd in het kapitalistische systeem. Daar lopen we nu tegen allerlei soorten grenzen aan. We zitten met zijn allen in drie orkanen te gelijkertijd. En er komen nog meer orkanen aan. Er wordt nu op al onze kassen tegelijkertijd een beroep gedaan: de sociale verzekeringen (werkloosheid en ziekte), de pensioenuitkeringen en ons sociale vangnet (de bijstand). Door alle crisissen die we nu hebben moeten de 'actieven' - de werkenden - onevenredig veel opdraaien voor alle 'inactieven' die er ieder jaar meer bijkomen door deze enorme stormen (orkanen) in het kapitalistische systeem. De verhouding actieven versus inactieven loopt scheef. Eigenlijk is socialisme de enige oplossing, maar wij hebben in Nederland nu al 70 jaar lang een 'verzorgingsstaat'. Die is weliswaar 'sociaal', maar het is geen socialisme. (Dat de aandeelhouders alles betalen in plaats van wij uit ons loon.) Wij betalen met ons eigen geld - het geld van de werkende klasse - dus onze eigen uitkeringen. De kapitalisten (c.q. de aandeelhouders, de kapitaalbezitters) betalen niks. Lees Piketty er maar op na. De verzorgingstaat is aan de grens gekomen van wat redelijkerwijs in het kapitalisme - laat staan in hun crisis - op te brengen is. Hoe beter wij die uitkeringen met ons eigen geld - uitgesteld loon - maken, hoe minder de kapitalisten hoeven te bloeden. De verzorgingsstaat erodeert nu onder onze ogen, want het kapitalisme zit er aan alle kanten aan te plukken en van te profiteren. Het is aan alle kanten lek. Overal zitten dure jongens van onze buffdrs te profiteren. Dijsselbloem zat gisteren nu wel op Henk Krol en zijn plan met de AOW te schelden, maar is zelf onderdeel van een veel groter probleem. Als sociaal-democraat onderschat hij de vernielende werking van het kapitalisme. Hij denk niet regeltechnisch, niet ondernemend, niet verder dan zijn neus lang is en niet als een probleemoplosser. Ons aanvullend pensioensysteem heeft nog een extra probleem. Het is weliswaar uitgesteld loon, maar het wordt belegd. Het is dus geen geld meer. Laat staan een spaarpot waar je zo maar even geld uit kan halen. Het is een onderdeel van het kapitalisme geworden. Een systeem dat steeds maar meer inactieven produceert. In een socialistische maatschappij zouden de ouderen met plezier beleggen voor de werkgelegenheid voor jongeren. In een kapitalistisch systeem daar en tegen voer je geld aan miljoenen aasgieren. In een socialistische maatschappij zijn er ook veel meer actieven en veel minder inactieven. Er zijn dus ook geen jaloezie problemen.

Pensioenen (II)

Enschede, april 2017. Als de rente op contant geld al minstens drie jaar nul is, en de aandelenkoersen - omdat geld lenen absurd goedkoop is - daardoor al jaren absurd overgewaardeerd zijn, en de grote Europese en mondiale economische crisis nog moet komen, is een lage rekenrente echt niet zomaar iets. Natuurlijk mogen wij niet op een hoop gegooid worden met banken en/of zakenbanken, en hun veel te lage buffers, maar Knot zuigt dat echt niet om ons - ABP, PGGM en anderen - te pesten uit zijn duim. Zijn pensioen - en zelfs de pensioenen van CDAers en VVDers - zitten er immers ook tussen.

Iedereen in de FNV zegt wel dat de buffers geld opbrengen. Dat is op zich logisch. Er worden dan in de sectorraad door bestuurders getallen genoemd van "70% van jullie pensioenuitkeringen komt jaarlijks uit de buffers", d.w.z. zijn essentieel voor de inkomsten die we jaarlijks hebben. Maar die inkomsten uit kapitaal zie ik niet naar de gepensioneerden gaan. Wel naar de buffers. De pensioenpremies zijn namelijk - zoals ik al 8 jaar betoog - elk jaar nog steeds voldoende gebleken voor de jaarlijkse pensioenuitgaves. Ik zie alleen maar dat het kapitaal van de pensioenfondsen steeds maar groter en groter wordt. De opbrengst van het kapitaal zelf verdwijnt dus naar het kapitaal! Paul Ulenbelt, Pieter Omtzigt en ik hebben jarenlang gememoreerd dat - al die jaren dat we nu weten - de inkomsten uit onze premies altijd nog groter zijn geweest dan de uitgaven aan onze uitkeringen. De premie-opbrengsten zijn dus al jaren altijd genoeg geweest voor de lopende uitkeringen.

Dan rijst - theoretisch - dus de vraag "waarom hebben we dan al meer dan 70 jaar Łberhaupt kapitaal? (En waarom zo hoog?) Kapitaal dat we - theoretisch - feitelijk niet nodig hebben. (Zie de hierbij ingesloten recente brief aan de twee progressieve Tweede Kamerleden en mijn oude brieven hierover naar bestuurders en enkele kaderleden.) Dat is de vraag waar ik mee worstel.

Daarom moeten we een veel betere verdediging opvoeren dan alleen de kwestie van de rekenrente. Met alleen het rekenrente-verhaal komen we er niet. (Ook 50+ niet.) We moeten vooral ook goede macro-economische verkenningen maken en bestuderen, incl. goede prognoses van onze aandelen, onze obligaties en ons onroerend goed, van Wall Street en van de wereldwijde economische rampen die voor de deur staan.
Waarom geven we niet 30% van de buffers - wetenschappelijk verantwoord gedoseerd - aan de pensioen-uitkeringsgerechtigden. Het is immers hun (ons) geld en geld van hun (en onze) voorvaderen. Vooral de lagere uitkeringsgerechtigden kunnen het gebruiken.
Er profiteren per jaar een kleine honderd externe financiŽle deskundigen en ander volk enorm van deze buffers. In 2014 was berekenden Omtzigt en Ulenbelt 4.5 miljard euro aan (externe!) kosten! Dat bedrag gaat (jaarlijks!) naar een handjevol profiteurs, die miljoenen in rekening brengen als "financieel expert" en zichzelf zelfs "onmisbaar" noemen. (En volgens ons niet naar het regulier kantoorpersoneel van onze pensioenfondsen.)
En dan heb ik het ook nog niet eens over al degenen (ondernemers, speculanten, et cetera) die al die 70 jaar van ons (en onze voorouders) geÔnvesteerd kapitaal hebben geprofiteerd.

Pensioenen (I)

Enschede, april 2017. Er zijn in het verleden regelmatig vragen aan de minister gesteld over wat er per jaar binnenkomt (30 miljard in 2014) ('IN'); en wat er per jaar aan premies betaald wordt (26 miljard in 2014) ('UIT') [Zie hoofdredactioneel commentaar NRC, bijgevoegd]. Ook zijn er vragen gesteld aan de minister waarom de kosten in dat jaar zo hoog waren. Volgens Omtzigt bleek dat in 2014 een bedrag van 4.5 miljard te zijn. Voornamelijk aan externe adviseurs. (Los van de gewone reguliere kantoorkosten?)

Nu is het probleem: zijn de uitgaven na de oorlog altijd hoger geweest dan de opbrengsten? Dan hebben kapitaalbuffers theoretisch geen waarde. Wat voor doel hebben de buffers met uitstaande kapitaal bij pensioenfondsen dan eigenlijk (1400 miljard)? Kunnen al die buffers dan niet omlaag of - theoretisch - zelfs niet helemaal afgeschaft worden?

Als er al 70 jaar lang genoeg aan premies per jaar binnenkomt dan dat er aan uitkeringen aan ons, pensionado's, per jaar moet worden uitbetaald, hebben we de buffers financieel niet nodig, anders dan dat we daar een kapitale speeltuin hebben gecreŽerd voor de financiŽle sector die naar hartelust waardepapieren kan in- en verkopen; vriendjes van geld kan voorzien en torenhoge in- en verkoop-premies kan innen over de ruggen van ons, pensionado's.

De mensen die aanvullende pensioen hebben, willen dolgraag eindelijk antwoord op deze vragen. Want er zijn nog steeds mensen - kaderleden en bestuursleden van vakbonden en politieke partijen - die met een stalen gezicht zeggen dat de buffers nodig zijn omdat "de uitkeringen voor circa 70% bestaan uit de winsten van het kapitaal in de buffers". Maar dat IN- en UIT-verhaal van elders op deze pagina spreekt dat 100% tegen! De minister geeft geen antwoord; en nergens in de SP- en CDA-stukken lees ik er ook meer over.

50 of zelfs 80 miljoen slachtoffers?

Enschede, 22 nov 2016. Bijna alle boeken in het westen over communisme zijn van elkaar overgeschreven. Behalve boeken van EPO, een belangrijke uitgeverij in Antwerpen. Iedereen schrijft maar lukraak dingen op en veel dingen worden uit andere boeken over geschreven, zonder dat het gecheckt wordt/is. Net zo lang tot men het gelooft dat het waar is. 50 of zelfs 80 miljoen slachtoffers wordt er beweerd. Soms schrijven ze nu nog dingen die al voor de Tweede Wereldoorlog over Lenin en Stalin al niet waar bleken te zijn. Al voor de Tweede Wereldoorlog werden er getallen genoemd van 50 tot 60 miljoen...

Alle verhalen over de Sovjet Unie en China worden aangedikt of verzonnen met de bedoeling het communisme/socialisme in een verkeerd daglicht te zetten en angstaanjagend te maken. In de hoop en de veronderstelling dat de bevolking in het westen die kant niet zal opgaan; de kant van het socialisme. Deze al 100 jaar durende leugencampagnes bleken een uiterst succesvolle strategie. Terwijl het westen juist honderden miljoenen slachtoffers maakt. Daarom zijn er zo ontelbare vele leugens over ons, communisten, in omloop. Om dat allemaal te verdoezelen. De verleugening, de demonisering en de sabotage-akties gaan tot op de dag van vandaag door. Bekijk de berichtgeving in de Telegraaf, bij de NOS en juist ook in de Volkskrant, de vara en bij de vpro maar eens goed.

Er word altijd geschreven dat daar 50 miljoen mensen door honger van omkwamen. Dat is een hele verkeerde voorstelling van zaken. Dingen uit die tijd worden systematisch in het westen verkeerd uitgelegd. Revoluties mogen zogenaamd niet. Kijk naar de afgelopen 30 jaar dan zie je dat het westen wel revoluties mogen maken; en links zou dat niet mogen? Onzin dus. Je mag in het westen niet eens het kapitalisme 'im frage' stellen. Hun mogen wel het socialisme 'im frage' stellen. Het westen is dus bij al die dingen over China (en over de Sovjet Unie ook) volkomen hypocriet. Veel natuurrampen zijn in die donkere periode ontstaan door sabotage, tegenwerking van bepaalde boeren, landeigenaren en mensen uit de feodale structuren. (Net zoals dat in de Sovjet Unie in die bepaalde periode ook gebeurde.) De getallen die genoemd worden in de anti-communistische pers, van 50 miljoen in China en 80 miljoen in de Sovjet Unie zijn volkomen uit de lucht gegrepen.

Slachtoffers:
Ludo Martens gaat in zijn boek "Een andere kijk op Stalin" uit van aantal slachtoffers van de hongersnood 1921 - 1922 op 9 miljoen doden. Dat kwam door westerse legers van Frankrijk en Groot Britannie die toen op het platte land oorlog voerden tegen de communisten. De hongersnood in de Oekraine van 1932 - 1933 had als belangrijkste oorzaak dat in de Oekraine - net als nu - exteeem-rechts veel macht had en bewapend was; en met alle mogelijke en onmogelijke middelen optrad tegen de communisten en tegen de collectivisatie van de landbouw. In de Tweede Wereldoorlog zijn er door het moorddadige optreden van de Hitlertroepen 30 miljoen slachtoffers gevallen aan de kant van de Sovjet Unie. Door de zuiveringen van 1937-1938 kon het Rode Leger in 1945 uiteindelijk de overwinning op Hitler in Berlijn behalen. Na de Tweede Wereldoorlog zijn er 10 miljoen Duitsers 10 jaar lang vastgehouden in Siberie in werkkampen. Daar zijn grotendeel de gruwelverhalen over Siberie (geschreven door Solsjenizin) door ontstaan. Ze moesten als wiedergutmachung werken in werkkampen. Omdat het westen en m.n. Duitsland de Sovjet Unie geen wiedergutmachung betaalde. Wel Israel, maar nooit de Sovjet Unie! Daarom hield Stalin deze Duitsers, soms wel 10 jaar, in werkkampen gevangen. Velen overleden daar gewoon een natuurlijke dood.

China:
In China gebeurde iets soortgelijks. De Japanse troepen hebben hier veel leed berokkend. Daarom kon de revolutie in 1948 dan ook uiteindelijk slagen. De Grote Sprong Voorwaarts was een geslaagd plan van Mao. Het Chinese volk werd gemobiliseerd en ging een stap vooruit. Voor die tijd was het apathisch en te neergeslagen. Na die tijd was alles sprankelend en bruiste alles van energie en plannenmakerij.

Gorbatsjov:
Gorbatsjov heeft de Sovjet Unie verraden. Eerst verbod hij de communistische partij van de Sovjet Unie waar hij de leider van was. Puur verraad. Toen stond hij toe dat de Amerikanen en Jeltsin de Sovjet Unie in 15 aparte staten verdeelde. Toen stortte het socialistisme in. Puur verraad. Ze hebben Gorbatsjov omgeluld of omgekocht. (We denken in Rijkjavik toentertijd.) Het enige goede was dat de nucleaire oorlogsdreiging - tijdelijk - van de baan was. Immers de Amerikanen wilde de Sovjet Unie nucleair aanvallen en vernietigen. Dat willen sommigen overigens nog steeds met Rusland.
Overigens is het ook verraard geweest van de Europese communistische partijen (m.n. die van Italie, Spanje, Frankrijk en Nederland) (de 'euro-communisten') die de Sovjet Unie en het ideaal van socialisme niet meer wilden steunen. En dat kwam allemaal weer door de 100 jaar lang maar voortdurende walchelijke anti-communistische propaganda en medialeugens, die op een gegeven moment de doorslag gaf bij wankelmoedige westerlingen en sommige leidinggevenden.

De Werkgroep Palestina van de FNV

Enschede, 15 mei 2016. Ik ben aktief in de werkgroep Palestina van de FNV ('WPF'). Wat wil de Werkgroep Palestina?
  • De solidariteit met de Palestijnse vakbeweging en arbeiders optimaal behartigen.
  • de gelijkberechtiging helpen en de vrijwel uitzichtloze bezettingssituatie helpen beŽindigen
  • het FNV-bestuur stimuleren na 2003 (eindelijk) te komen met een nieuwe MO-nota!
  • het FNV-bestuur stimuleren zich publiekelijk te laten uiten, in Nederland (pers, Kamer) en internationaal (vakbondscongressen zoals ITUC)
  • de gelegenheid krijgen van het FNV-bestuur om in de bond breed te werven
  • contact onderhouden met de Palestijnse bonden, ook door vakbondsreizen
  • door o.a. de olijfboomcampagne mede te ondersteunen
  • Dus opereren daar waar maar mogelijk zoals op 1 mei, de dag van de internationale solidariteit.
  • De bezetting van Palestina duurt nu al 68 jaar. Zie daarom ook onze 1 mei-aktie (Amsterdam, 2016).

    Afscheiden een recht?

    Enschede, 21 okt 2015. Afscheidingsbewegingen denken in termen van eigen volk eerst. Afscheidingsbewegingen worden nooit socialistisch. Dat misverstand (zelfbeschikkingsrecht der volkeren) is ook bij Harry van Bommel en bij GL en PvdA aanwezig. Die strove van Marx en Lenin (zelfbeschikkingsrecht der volkeren) slaat eigenlijk alleen op gekoloniseerde landen. Anno 2015 niet (meer) op Walen, joden, protestanten in Noord Ierland, Oost-congolezen, Tamils, Tibetanen, Tukkers, Friezen, Limburgers, etc. Dat is in de Helsinki-akkoorden (1975) Europees, wereldwijd - ook in Afrika - afgesproken. Je ziet wat een puinhoop er in India, Pakistan en Bangladesh (nota bene door Gandi) is ontstaan door het verkeerd toepassen van deze stelling van de jonge Marx. Denk maar aan de joodse staat die zich afscheidde van Palestina; aan Kroatie of Kosovo dat zich afscheidde van Joegoslavie. Denk maar aan de Okraine dat zich afscheidde van de Sovjet Unie, etc. De Koerden hebben/hadden de plicht samen met de niet-Koerden heel Turkije te bevrijden (en socialistisch te maken). Daarom strijden communisten altijd in bevrijdingsbewegingen (binnen Israel, binnen Turkije, binnen Indonesie, binnen Spanje, binnen Belgie, etc.) en zijn ze zelden of nooit aktief in afscheidingsbewegingen (zeker als die geweld gebruiken).

    Het Turkse proletariaat is mij even lief als het Koerdisch proletariaat. Ik verdeel mijn sympathie niet voor de een of voor de ander. Net zoals het joodse proletariaat mij net zo aan het hart gaat als het Arabisch/Palestijns (niet-joods) proletariaat. Daarom ben ik ook voor een een-staat-oplossing zoals het was voor 1948 toen Palestina (met geweld en inmenging van buitenaf) werd opgesplitst in een joods deel en een rest-deel.

    Palestijnen en joden geen volk

    Enschede, 14 mrt 2015. Wat ik wil bereiken is dat mensen beseffen dat zoals joden geen volk zijn, de Palestijnen dat ook niet een twee drie zijn. Palestijnen waren alle ingezetenen van Palestina. Die worden allemaal vervolgd. Niet alleen de Arabische of Arabisch sprekenden bewoners. Ik spreek liever over bewoners van Palestina, het oude mandaatgebied van de VN. Communisten spreken zelden of nooit over het Nederlandse volk, maar over de bevolking van Nederland, dus incl. Marokkanen, Turken, etc.; dus alle ingezetenen. De bevolking van Nederland, Zuid Afrika en Palestina hebben het recht hun land te bevrijden van een vreemde bezetter. Dat is het staatsrecht. Een volk zonder land heeft geen recht een land te bezetten of een land dat in eenheid leeft (China, de oude Sovjet Unie, IndonesiŽ, Palestina, etc) op te delen. Zoals de Tibetanen, Koerden, Tsjetsjenen, zionisten, etc. wel doen/willen. Tenzij dat uiteraard vreedzaam lukt.

    Een joodse staat?

    Enschede, 27 nov 2014. Het opdelen van Palestina in Ďeen joods deelí en Ďeen Palestijns deelí, is absurd. Het was in 1948 al absurd en is het nog steeds. Dat is inmiddels wel bewezen. Wat de Palestijnse bevrijdingsbewegingen willen is samen wonen met iedereen die er woont - dus niet opdelen - en vergelijkbaar met de geschiedenis van die moeder uit de bijbel, wiens baby werd betwist. Salomon, die beroemde rechter uit de oudheid, zei ďdan hakken we het kind maar in tweeenĒ. De echte moeder zei toen: laat zij - die ander - die zioniste - hem dan (voorlopig) maar nemen. (Ze wist in haar hart dat ze hem/haar na 20, 30 of 40 jaar toch wel zou kunnen ontmoeten en overtuigen een kind van iedereen te zijn.) De onechte moeder zei: hak hem maar in tweeen...

    Toen ik een keer eerder deze metafoor van Salomon (aangaande Israel) op de weblog van Anja Meulenbelt gebruikte kreeg ik de volgende opmerking (die ik de lezer niet wil onthouden): "Ik vind de vergelijking van de betwiste baby en de wijsheid van Salamon treffend. Dat is precies wat het is. Wat mij betreft een metafoor die vaker gebruikt zou mogen worden. Misschien nog wel de eenvoudigste manier om het duidelijk te maken".

    Geld maken

    Enschede, 21 okt 2012. Waarom laten we geld maken eigenlijk over aan private banken?

    Dat is natuurlijk een hele goede vraag, maar er is een levensgroot misverstand bij het publiek en dat is dat geld zomaar 'gemaakt' zou worden (door de banken). Dat is niet zo. Het wordt weliswaar gedrukt (door een drukker in opdracht van een bank), maar niet weggegeven of geconsumeerd. Het wordt uitgeleend! Uitgeleend aan een middenstander, een multinational of gewoon aan een persoon. De lener krijgt dan een stapel gedrukt papier. De bank krijgt al dat geld (met rente) t.z.t. weer terug. Die rente (die een onderneming dan verdient aan de arbeid van de werkenden of aan een consumant) gaat dan naar de aandeelhouder van die bank. Die aandeelhouder heeft een arbeidsloos inkomen; en dat is de definitie van kapitalisme. Geld is dus het probleem niet; maar de toe-eigening van de zogenoemde meer-opbrengst van het geld. Dat is het probleem.

    In een socialistische maatschappij leent de overheid (de staat) bovengenoemd geld uit. Alle rente van al die leningen vloeit dan terug naar de staat; de overheid, de bevolking. Dat is socialisme. In het socialisme heeft de bevolking naast zijn geld verdient uit arbeid dus ook inkomen uit 'bezit' ('het bezit van het financieringskapitaal'). Bij kapitalisme vloeit alle 'verdiende' rijkdom terug naar individuen. Een socialistische samenleving is dus 1000 x socialer dan een kapitalistische maatschappij.

    De stellingen van Min

    Enschede, 16 okt 2012. Ik heb in de loop der jaren 12 stellingen geponeerd aan mijn vrienden in de NPK, CPN, VCN en NCPN. De meesten worden betwist. De meesten worden (nog) niet openlijk gesteund. Het betreft de volgende stellingen:

    1. Afscheidingsbewegingen zijn fout; en moeten niet worden gesteund. Bevrijdingsbewegingen daarentegen zijn goed; en moeten wel worden gesteund. Afscheidingsbewegingen hebben (dus) geen recht zich met geweld af te scheiden. Bevrijdingsbewegingen hebben wel het recht hun land - al of niet met geweld - te bevrijden. Het is immers hun land en niet het land van een bezetter of diktator. In dat licht moeten de koerdische beweging als afscheidingsbeweging worden gezien en de zionistische beweging ook. De zionisten willen immers een joods deel van Palestina helemaal voor zich alleen hebben om er een joodse staat op in te richten? De koerden zowel als de joden horen gelijke rechten voor Koerden (in Turkije) en joden (in Palestina) te eisen. Dat zijn hele reeele eisen en die zullen dan ook in de loop van de jaren best (geweldloos) afgedwongen kunnen worden. Met geweld lukt dat niet. Want dan stoot je de bewoners tegen de borst. En dat is dan ook gebeurd.

    2. Staatsrecht gaat voor volkerenrecht. Wij communisten hebben het nooit over volkeren. (Laat staan over eigen volk eerst.) Wij hebben het over de bevolking. En dan bedoelen wij iedereen, elke ingezetene van een land. (Zie ook: http://home.kpn.nl/r.min.001/Mails/volk.natie10dec9.htm.) Volkeren hebben geen eigen grondgebied en hebben in prinipe geen rechten. Staten hebben een bevolking en die bevolking heeft in principe gelijke rechten voor iedereen. Staten hebben inwoners ('bewoners') die allemaal een eigen identiteit hebben. En bijna altijd hebben deze bewoners meerdere identiteiten en/of achtergronden.

    3. Staten zijn een noodzakelijk vehikel (net als bevrijdingsbewegingen). Daarbinnen heeft een persoon rechten. Daarbuiten vaak in het geheel niet. Links dient dit te accepteren. Als er geen rechten zijn voor bepaalde mensen of bepaalde groepen dan heeft de bevolking het recht (al dan niet gewapend) in dat land (bijvoorbeeld in het Israelische gedeelte van Palestina) in opstand te komen. Verzekeringen zijn bijna altijd staatsgebonden, zoals AOW, bijstand, werkloosheidsuitkeringen, maar ook pensioenen, etc.

    4. Revoluties zijn het waard gesteund te worden; contra-revoluties dienen door links niet gesteund te worden. De 15 zogenaamde revoluties van de laatste 20 jaar zijn bijna allemaal contra-revoluties (Roemenie 1990, etc.). Twee of drie waren dat niet: Tunesie (2011), Egypte (2012) en Turkije (2013).

    5. De strijd om de grond en de mensenrechten in Palestina is op te lossen door de een-staat-oplossing. Ik heb daartoe een stappenplan bedacht [het plan Min].

    Stap a. Het eerste wat er in het Midden Oosten moet gebeuren is dat de joodse kolonisten op de Westbank zich onder Palestijns gezag stellen, de PNA. De PNA is immers door de internationale gemeenschap als zodanig aangemerkt. (Gebeurt dit niet is er nogmaals onomstotelijke bewezen dat Israel een bezetter en kolonisator is.)
    Stap b. Het tweede dat moet gebeuren is dat er geen muur mag zijn tussen joden en Israelische Arabieren. Het joods proletariaat en het arabisch proletariaat is ons - wereldburgers - allemaal even lief. Dat uitgangspunt moet geaccepteerd worden door de internationale gemeenschap. De apartheid moet worden opgeheven. Israel is zoals ze nu is, een staat voor iedereen; niet alleen voor joden. Dat moet ook geaccepteerd worden door de internationale gemeenschap. Een staat, met de Westbank, Jeruzalem en de Gazastrook erbij, waar joden, moslims en christenen naast elkaar wonen en minderheden gelijke rechten hebben. Is dat nou zo moeilijk? Het wordt pas moeilijk als de zionistische leiders dit niet accepteren voor de joden en de joden terugtrekken uit Gaza en de Westbank (en dwingen in een joods staat te gaan wonen)!
    Stap c. Gelijke rechten voor iedereen.

    6. Aanvulling op het marxisme: In het marxisme is het begip ondernemer en aandeelhouder niet zuiver gedefinieerd. Ondernemers zijn niet de aandeelhouders! Aandeelhouders zijn de kapitalisten. Het zijn zij die slapend rijk worden. Ondernemers maken juist veel uren. 40, 60 of 80 uur per week. Zij horen dus ook tot de werkende klasse. (In China heeft men dat begrepen.) Aandeelhouders werken niet. Dat is juist het probleem. Die worden slapend rijk. Alleen maar omdat ze geld hebben geinvesteerd!?!

    7. Aanvulling op het socialisme: Socialisme is het bezit van het financieringskapitaal: het nationale financieringskapitaal. In het socialisme profiteert iedereen van het feit dat de staat van 90 tot 100% van de bedrijven aandeelhouder is. De staat beheert het nationale financieringskapitaal. Die sluizen de meerwaarde - de winste - weg naar plekken in de samenleving die er collectief toe doen. In het kapitalisme beheren klerken bij banken het nationale financieringskapitaal en die sluizen het weg naar individuele bezitters.

    8. Over Stalin: Het bedenken van een theoretisch kader voor een andere maatschappij is een. Het veroveren van de macht is twee, maar het zien te handhaven van de macht in een verder nog bijna geheel kapitalistische wereld is het moeilijkste wat er is. En dat is dan ook gebleken. Lenin hoefde alleen maar op te boksen met een linkse binnenlandse stroming en een rechtse binnelandse stroming - en na 1918 - drie jaar tegen ongeregelde buitenlandse troepen van Britten, Fransen en 'Witten'. Stalin moest opboksen tegen de rest van de wereld. Hij moest zijn land en de verworvenheden van de bevolking verdedigen tegen de overweldigende troepenmacht van Hitler en in het oosten de troepen van Japan.

    9. Over de holocaust en de leugens over 'het joodse volk': Lees mijn boek over de koude oorlog. Elders op deze site. De zionisten hebben de holocaust tot mytische proporties opgeblazen; net zo als ze dat met Anne Frank hebben gedaan. Waarom? Dat is de kwestie.

    10. Over echte misdaden gesproken: Er zijn vier enorme misdaden door de Europeanen gepleegd waarbij de inval van de Noormannen in Holland 1000 maal verbleekt. Dat is de uitroeining van de indianen in Noord, Midden en Zuid Amerika. De uitroeiing van de Aboritionals in Australie. De uitroeiing van de oorspronkelijke bevolking in Nieuw Zeeland. En alles verbleekt op de twee wereldoorlogen na. Gelukkig is de uitroeing van de Palestijnen noooit gelukt, maar wel een van de grootse misdaden.

    11. Over godsdienst: het moge duidelijk zijn dat godsdienst de wetenschap in de weg staat. De Franse revolutie heeft de eerste stap gemaakt tot bevrijding en heeft ons de scheiding van kerk en staat opgeleverd. Maar de laaste stap hebben we nog niet gemaakt: bidden en geloven. Die stap moet nog eens gezet worden.

    Wat is het nut van partijen als VCP, IS en Rode Morgen?

    Enschede, 11 sep 2012. Wat is h ut van partijen als VCP, IS en Rode Morgen? Iedereen die voor een socialistische maatschappij (zoals Marx), er voor wil gaan (zoals Lenin deed) en hem - als hij er eenmaal is - hem wil verdedigen (zoals Castro doet en Stalin, Mao en Paul de Groot deden), is goed. En dan vallen er heel wat clubs in Nederland af. Ze verdedigen niks; nemen alleen de 'lusten' van het marxisme over en niet de lasten, zoals het verdedigen van socialistische landen.

    Er zijn vijf soorten "China's"

    Enschede, 30 aug 2012. Er zijn vijf te onderscheiden China's. Deze vijf verschillende systemen worden in bijna elke discussie op een hoop gegooid. Dat doen de media om verwarring te stichten. Er zijn industriele zones, er is Hongkong, er is Taiwan, er is China (waar het kapitaal beheerd wordt door de staat), en er is een kleine sector binnen China met 'beursgenoteerde ondernemingen'.

    In de industriele zones van China gaat 50% van de winst naar de algemene middelen; naar de staat. Daar bevinden zich de joint ventures (50%/50%). Met die winst wordt een groot deel van de staatshuishouding van betaalt, onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur en staats- investeringen. Daar krijgt ieder van de 1.2 miljard inwoners de revenuen van. Naast loon heeft iedere burger dus nog een parallel inkomen. Net als op Cuba. Dat inkomen (uit collectief bezit van de productiemiddelen) ligt in geld uitgedrukt soms hoger dan zijn inkomen uit arbeid. Dat tweede inkomen dat elke burger in een socialistisch land heeft, naast zijn loon uit arbeid, wordt vaak vergeten. In Hongkong en Taiwan is dat natuurlijk niet zo. Overigens geldt 50%/50% alleen in de industriele zones (die zich m.n. in het zuiden bevinden). In het gewone, socialistische China gaat er veel meer naar de staat. De staat is immers de geldschieter en (bijna altijd de grootste aandeelhouder). Het geld is spaargeld van de spaarders. Ondernemers moeten in principe hun geld lenen van staatsbank. Er zijn echter sinds kort uitzonderingen. Bij ondernemingen waar de staat aandeelhouders is gaat 100% van de winst naar de staat. Alleen in industriele zones niet. En bij ondernemingen (in China) waar de beurs van China (die heel klein is) een rol speelt is elke procent aandeel evenzoveel procenten winst. Hier in Nederland weten we niet alles, maar wel dat er zich - als we het over 'China' hebben - vijf (volkomen) verschillende eigendoms-situaties voordoen.

    Dat bedrijven in socialistische landen geen winst zouden mogen maken is een denkfout. Ondernemers zijn daar echter geen kapitalisten. Je bent pas kapitalist als je aandeelhouder bent (en alle winst in de zakken van private personen terecht komt). De Chinezen die hier al van voor WOII in het westen wonen, zijn nog een hele andere catagorie (catagorie 6). Die wonen - net als Taiwan- en Hongkong-chinezen - in een kapitalistisch systeem. Kortom dingen van socialisme (in China of Cuba) zijn complexer dan men in Nederland denk of in de media te horen of te lezen krijgt.

    De wereld is hard

    Enschede, 18 apr. 2012. De wereld is hard. Het kapitalisme is hard. Revolutie is hard. Het verdedigen van een revolutie is hard. Zonder Stalin en Mao zaten we nog onder het fascisme en zat de helft van de wereld in de diepste armoede. Zonder revolutie - op zijn tijd - geen evolutie. Evolutie is hard; keihard. Revolutie is hard; keihard. De wereld is hard; keihard. Er worden per dag miljoenen koeien, varkens en kippen geslacht en opgegeten. Dat is ook hard; keihard. De evolutie van het kapitalisme (in 3e, 2e en 1e wereld) is vanaf 300 jaar gelden tot nu toe 100 x erger dan de slachtoffers van de de Franse en Russische revoluties. Zowel kwalitatief als kwantitatief is dit correct. Politiek - zowel in aktie, reactie en in cijfers - is nu eenmaal hard; keihard. Mijn generatie weet dat. De jongere generatie niet?

    Wat voor vakbond? En hoe?

    Enschede, 18 apr. 2012.

    1. Het is niet persť ons belang ťťn bond te hebben. Het is het belang van onze klassenvijand om ťťn bond te hebben. Eťn aanspreekpunt. Eťn punt om te belazeren, te bedonderen of om de top in te kunnen pakken. (We hebben dat de afgelopen 60 jaar gezien.) We moeten beseffen dat de vakbeweging al 60 jaar 'verdeeld' is. In o.a. FNV en CNV! Dus dat is het probleem niet. Natuurlijk streven we naar een ongedeelde vakbond, maar niet ten koste van alles of ten koste van een gigantische onoverzichtelijke kluwen van deelbelangen, waardoor we elke strijd bijvoorbaat verliezen. Daar mag best een beetje iets verschuiven; wat mij betreft. Daar worden we niet persť zwakker en niet sterker van. Het probleem is sterke eisen te stellen voor - ten eerste - een rechtvaardig inkomen. En - ten tweede - goede arbeidsvoorwaarden.

    2. PRIVATE SECTOR. In de sectoren met aandeelhouders moeten zware looneisen worden gesteld. Dit geld voor de bouw, bondgenoten, groot metaal, klein metaal, etc. Want in die sectoren wordt geld verdient over de ruggen van de daar werkenden. Daar vloeien de winsten, de meerwaarde, naar het kapitaal, de bezittende klasse, die al stinkend rijk is en wordt. Dat geld hoort door de werkenden daar te worden afgeroomd. De werkers in een sector horen hun tegenstander te kennen. (En dat is niet perse de overheid.)

    3. OVERHEIDS SECTOR. In de sector overheid ligt dat ietsje pietsje anders. Daar vechten ze tegen een verdeling van de algemene middelen. Leraren, politie, onderzoekers, docenten en militairen ook. Maar in al die sectoren daar liggen de dingen anders. Politie, gevangenispersoneel en militairen behoren tot het repressie-apparaat. Leraren, onderzoekers, verzorgenden en docenten niet. Die moeten ieder hun eigen strijd kunnen voeren. (Die strijd is vaak politiek.)

    4. BEROEPSGROEPEN. Bonden die zich alleen maar zien als beroepsgroepsbemiddeling zoals de AOB, maar ook politie en militairen moeten dat zelf maar uitmaken. Maar moeten zich niet bemoeien met een - in hun ogen - te hoge looneis in andere sectoren.

    5. ZELFSTANDIGEN: EENPITTERS/FREELANCERS. ZZPers moeten zich verenigen. Prima. Zeer nodig. Maar moeten beseffen dat ze in een geheel andere positie zitten dan loonafhankelijken. Ze eisen nu eenmaal een klus. Geen loon. (Die strijd is survival of the fittest. Net als boeren, tuinders en MKBers zich verenigen. Maar niet perse in FNV-verband. Meer in ANWB-achtig-verband)

    6. DE ARBEIDERSKLASSE IS ONGEDEELD. Jongeren, ouderen en uitkeringsgerechtigden zijn geen aparte sectoren. Levensgevaarlijk. Iedere sector heeft jongeren (die nog niks hebben op kunnen bouwen) en ouderen (die hun 'uitgesteld loon', hun pensioen, beschermen willen) en uitgestotenen uit het arbeidsproces. (Die strijd is grotendeels politiek.)

    7. CENTEN. Alle loonsverhogingen liefst in centen, i.p.v. procenten.

    Gelovig blijven?

    Enschede, 10 apr. 2012. Hoe kunnen mensen gelovig blijven en denken dat er een god bestaat of leven na de dood, in deze tijd van wetenschappelijk onderwijs, televisie, film, bibliotheken, boeken, Dawkens, Philipse, et cetera?

    Israel is de laatste racistische staat (II)

    Enschede, 6 mrt. 2012. En wel hierom:

    De vijf belangrijkste discriminerende basiswetten van de staat Israel zijn de Wet op de Terugkeer en de Wet op de Nationaliteit, die beide op ondubbelzinnige wijze vastleggen dat de staat Israel er op de eerste plaats is voor zijn joodse inwoners. Verder zijn er de Wet op de grond; de Wet op Landonteigening; de Wet op het Bezit van Afwezigen.

    Al deze wetten maken onderscheid tussen joden en niet-joden en geven joden haast alle rechten; en niet-joden bijna geen. Al de genoemde wetten zijn dus racistisch.

    1. De israelische Wet op de Terugkeer is de wettelijke bekroning van het zionistische streven naar een zuiver joodse staat als oplossing van het joodse probleem. Krachtens deze wet heeft iedere jood ter wereld, ook al spreekt hij geen woord Hebreeuws en heeft hij het land nog nooit gezien, recht op toelating in Israel en op automatisch staatsburgerschap. De Arabieren die in 1948 hebben moeten vluchten of simpelweg verdreven zijn, hebben dat recht niet. In de IsraŽlische Onafhankelijkheidsverklaring (1948) en de Wet op de Terugkeer wordt 'het joodse volk' als begrip juridisch verbonden met de rechten en plichten van de staat IsraŽl. Om tot het joodse volk te kunnen behoren moet je tot jood verklaard zijn, waarbij voornamelijk afgegaan wordt op het feit dat iemand de joodse godsdienst aanhangt, of dat zijn (voor)ouders dat deden. Omdat de joodse staat IsraŽl het begrip nationaliteit in zijn wetgeving verbindt met zaken als 'ras' en/of godsdienst, strekt dit begrip zich niet alleen uit tot zijn eigen bevolking, maar ook tot miljoenen mensen buiten de staat, die gemanipuleerd en behandeld worden alsof ze Israeli's zijn. Het is wettelijk vastgelegd dat ze zullen kunnen profiteren van de privileges die gelden voor die joden die in het omstreden gebied zelf wonen. Een zeer bijzonder aspect van deze apartheidswetgeving wordt nog gevormd door de huwelijkswetgeving, waardoor het in IsraŽl (voor Palestijnen) onmogelijk een burgerlijk huwelijk te sluiten.

    2. Via deze Israelische wetgeving is bepaald dat alle grond van deze instelling het onvervreemdbaar eigendom is van het joodse volk, hetgeen er in gewoon Nederlands op neer komt dat de grond niet aan niet-joden verkocht of verpacht mag worden. Bovendien mogen op deze grond geen niet-joden in loondienst tewerkgesteld worden (al wordt daar door gebrek aan goedkope arbeidskrachten voor de kibboets de hand mee gelicht). De dingen die uit de zionistische ideologie voortkomen, komen slechts ten goede aan de joodse inwoners van de staat. Daarom wordt er zo vaak gesproken over 'joodse landbouw', 'joodse huisvesting', 'joods onderwijs', en nog meer: sociale diensten in de zionistische staat die er alleen voor joden zijn. Met tegenzin laat de staat iets van zijn opbrengsten aan zijn niet-joodse inwoners toekomen.

    3. In de Wet op het Bezit van Afwezigen en de Wet op de land-onteigening wordt geregeld hoe grond in beslag wordt genomen. Arabieren wordt een aandeel - in enigerlei vorm - in grond die in joods bezit is, ontzegd. Onderdelen van die wetten zijn de status van 'de Landbouw-nederzettingen', de status van de persoon die 'landbouwgrond bezit of daartoe gerechtigd is', of 'de gebruiker voor wie een watertoewijzing is vastgesteld' en die "onwettig gebruik" maakt van grond of water. De overtreder stelt zich bloot aan "beŽindiging van zijn rechten op die landbouwgrond en van zijn persoonlijke toewijzing van irrigatiewater". "Onwettig gebruik" van landbouwgrond regelt dat de pachter de genoemde rechten kunnen worden ontnomen.

    In het kader van deze wettelijke structuur vinden de landonteigeningen, de verdrijving en de onderdrukking van niet-joodse burgers plaats. Daarom zijn - volgens deze zionistische ideologie, deze IsraŽlische wetten - de 'niet-joodse' Palestijnse Arabieren in IsraŽl en op de Westbank tweederangs burgers. Daarom ook kunnen gevluchte Palestijnen in Libanon, SyriŽ, Egypte en JordaniŽ niet terugkeren naar hun vaderland.

    Israel is de laatste racistische staat (I)

    Enschede, 6 mrt. 2011. En wel hierom:

    De 11 belangrijkste verklaringen en resoluties (van de VN en anderen):

    1. De 'Balfour Declaraction' (1917): De bezetters van Palestina, de Britten, 'geven' joden 'een joods tehuis' (geen staat). (Palestijnen gaan niet akkoord.)

    2. Het 'plan Dalet' (1948): Een verdelingsplan. (Palestijnen gaan niet akkoord.)

    3. VN Resolutie 181 (1947): Verdelingsplan voor Palestina. (Palestijnen gaan niet akkoord.)

    4. VN Resolutie 194 (1948): Recht op terugkeer Palestijnse vluchtelingen. (Palestijnen deels akkoord.)

    5. VN Resolutie 242 (Naar aanleiding van de juni-oorlog; 1967): De Palestijnse vraagstuk wordt gereduceerd tot vluchtelingenvraagstuk. (Palestijnen gaan niet akkoord.)

    6. VN Resolutie 338 (Naar aanleiding van de oktober-oorlog; 1973): Een staakt-het-vuren-oproep en een oproep om te gaan onderhandelen. (Palestijnen gaan deels akkoord.)

    7. VN Resolutie 3237 (1974). De Palestijnen krijgen een waarnemer-status in de VN.

    8. VN Resolutie 3246 (1974). De Palestijnen krijgen recht op gewapend verzet.

    9. Oslo-akkoorden (1993 - 1995). Akkoorden Israel/USA en de PLO. (Palestijnen gaan uiteindelijk niet akkoord.)

    10. Slotverklaring Camp David (2000). Akkoorden Israel en de PLO. (Palestijnen gaan uiteindelijk niet akkoord.)

    11. VN Resolutie 1397 (2002). Palestijnen krijgen recht op 'Palestijnse staat'. (Palestijnen en IsraŽliŽrs niet akkoord, want de meeste Palestijnse bevrijdingsbewegingen zien 'een Palestijnse staat' hooguit als eerste fase in de bevrijding van Palestina)

    BRON: Robert Soeterik (Red.), 'De verwoesting van Palestina', Stichting Palestina Publicaties. 2008. ISBN 978-90-804293-2-1

    Socialistische maatschappij

    Enschede, 27 dec. 2011. Waarom ik socialisme wil ipv kapitalisme? Dat is op de eerste plaats vanwege de uitbuiting van arbeiders (de werkende klasse), maar vooral ook omdat kapitalisme periodiek automatisch tot massa-wwerkloosheid leidt en automatisch tot imperialistische oorlogen. Het kapitalisme brengt per definitie - vanwege het primaat van kapitaal boven arbeid - de vrede in gevaar. Een socialistische maatschappij kent geen periodieke crisissen meer. Kent geen werkloosheid. Een socialistische maatschappij kent ook geen automatische behoefte aan oorlogen. In een socialistisch land hoeft men ook geen belasting te betalen zoals we in het westen kennen, maar worden alle kosten van de overheid betaald uit de winsten van ondernemingen.

    Israel is een racistisch land

    Enschede, 11 nov. 2011. Relevant Israeli legislation and proposed legislation

    Acts:
    1. Law of Return (1950)
    2. Citizenship Law (1952)
    3. Covenant between the Government of Israel and the Zionist Executive (1952)
    4. World Zionist Organization-Jewish Agency (Status) Law (1952)
    5. Keren Kayemeth le-Israel Law (1953)
    6. Covenant with Zionist Executive (1954, 1971)
    7. The Chief Rabbinate of Israel Law (1980)
    8. The Flag and Emblem Law (1949)
    9. The State Education Law (1953) and its 2000 amendment
    10. Absentee Property Law (1950)
    11. The Land Acquisition Law (1953)
    12. Basic Law: Israel Lands [The Peopleís Lands] (1960)
    13. Agricultural Settlement Law (1967)
    14. Basic Law: The Knesset (1958), Amendment 9 (1985)
    15. The Israel Land Administration (ILA) Law (2009)
    16. Amendment (2010) to The Land (Acquisition for Public Purposes) Ordinance (1943)
    17. The Admissions Committees Law (2011)
    18. The Israel Lands Law (Amendment No. 3) (2011)
    19. The Economic Efficiency Law (Legislative Amendments for Implementing the Economic Plan
    20. Absorption of Discharged Soldiers Law (1994) [2008 amendment]
    21. Absorption of Discharged Soldiers Law (1994) (Amendment No. 12) (2010)
    22. Law (2011) to Amend to the Budgets Foundations Law, Amendment No. 40 (The ďNakba LawĒ)
    23. The Regional Councils Law (Date of General Elections) (1994) Special Amendment No. 6 (2009)
    24. Duty of Disclosure for Recipients of Support from a Foreign Political Entity Law (2011) (ďNGO Foreign Government Funding LawĒ)

    Bills:
    1. Bill to amend the Citizenship Law (1952) imposing loyalty oath for persons seeking naturalization in Israel and Israeli citizens seeking first ID cards
    2. Bill (2009) to amend the Basic Law: Human Dignity and Liberty and limit the judicial review powers of the Supreme Court to rule on matters of citizenship
    3. Bill Granting Preference in Civil Service Appointments to Former Soldiers
    4. Bill Awarding Preferences in Services to Former Soldiers
    5. Bill to Prohibit Imposing a Boycott (2010) (ďBan on BDS BillĒ)
    6. The Associations (Amutot) Law (Amendment Ė Exceptions to the Registration and Activity of an Association) (2010) (ďUniversal Jurisdiction BillĒ)
    7. Bill to Protect the Values of the State of Israel (Amendment Legislation) (2009) (ďJewish and Democratic State BillĒ)
    8. The new cinema bill Ė would regulate and condition that any state funds would be given to film makers only after they have signed a loyalty declaration to Israel and its institutions as Ďa Jewish stateí.

    Hoe begon de schuldencrisis (Boekbespreking)

    Enschede, 12 sep. 2011. De eerste die in Nederland doorhad dat geld zien uit te lenen om vooral staten, maar ook gewone mensen, schulden laten maken, een kleine dertig jaar geleden, was Vincent Bakker. In zijn boek uit 1985 'De krach van het kapitaal' meldt hij al dat men systematisch aan zwakke landen, zwakke personen en zwakke partijen geld uitleenden; en dat dit toen al door vele bankiers als rampzalig werd verklaard. Zij hielden echter allen, naar buiten toe, hun mond, aldus Vincent Bakker in 1985. Zijn boek beschrijft de periode van de beroemde Unctad I en Unctad II-conferenties in Zuid-Amerika in de tijd dat hij maar 'gewoon reporter' was bij Vrij Nederland. Hij werd uitgezonden door Vrij Nederland om die geruchtmakende conferenties bij te wonen. Weekbladen publiceerden er ook wel over, maar niet in die bewoordingen, die hij in zijn boek wel hanteert. Hij meldt dat hij op een van die Unctad-conferenties van Onno Ruding onder vier ogen had gehoord dat dit beleid "angstaanjagend" was en "onherroepelijk zou moeten leiden tot een catastrofe" (p. 215). Vincent Bakker noemt in dat boek als eerste de serieuze mogelijkheid van een bankrun (p. 218). Hij heeft het al over 'de komende krach van het kapitaal'. Weinigen dachten nog in die termen. Hooguit door wat marxisten en communisten. Maar die werden door de weekbladen en zeker door Vrij Nederland absoluut niet serieus genomen. Die werden zonder meer regelrecht geboycot.
    Hij begint in zijn eerste hoofdstuk met de titel 'de bom onder de banken', al onmiddellijk met het probleem dat hij daar ter plekke ontdekte scherp te stellen met de verzuchting: 'hoe sommige bankiers de dolgedraaide kapitaal-carrousel van 3.000.000.000.000 dollar proberen af te remmen'. In 1982 was er een financiŽle crisis in Mexico; in 1984 in Argentinie en in 1985 was er al een serieuze crisis van Amerikaanse spaarbanken. Maar toen al werden er dingen rond rondgebazuind als: 'je moet je schulden niet - of nooit - af betalen'. Onze ABN-man Batenburg zei zelfs "afbetalen is onzin. Dat kan helemaal niet". Het gaat erom een persoon of een instelling voor eeuwig aan ons te binden. "Zodat we een geldbron hebben die altijd maar blijft doorlopen" (hst. 7; p. xxxx). De rol van het IMF hierbij werkte volgens velen toen al aantoonbaar averechts. Vincent Bakker laat anoniem een bankier aan het woord die tegen hem vertelde dat hij er voor is dat alle banken genationaliseerd worden. Dat was volgens hem is de enige oplossing om de noodlottige logica van deze vormen van geld uitlenen te doorbreken. De conclusie van Vincent Bakker was toen al dat het "onontkoombaar is dat het internationale geldwezen failliet is" (p. 7). Ik heb hem in 2007 uitgebreid getelefoneerd en gemaild maar hij is niet meer bereid en 'voelt zich niet meer in staat' zich te bemoeien met de huidige discussie. Ik kreeg dan ook geen interview. Hij was nu geen journalist meer, liet hij weten. Ik zal me daarom beperken tot enkele ook nu nog opmerkelijk belangrijke passages uit zijn opmerkelijke, toen niet opvallende boek. Oud-president J. Zijlstra formuleerde het tegenover hem het probleem met schuldenlanden als volgt: "omdat die landen zoveel schulden hebben, willen banken geen geld meer geven. Maar als die landen geen nieuw geld krijgen, kunnen ze hun schulden niet afbetalen". Anno 2011 is dit dilemma in volle glorie te zien in Griekenland.

    "Transnationale banken ontsnappen al decennia lang aan de controle van nationale autoriteiten" (p. 16). Sterker nog: "een groot aantal verantwoordelijkheden die vroeger rustte op staten - het beheer van internationale monetaire en financiŽle zaken - ligt thans in handen van multinationale banken" (p.16). Het schijnt dat de hele Nederlandse begroting, het hele betalingssysteem van Nederland, uitbesteed is aan de Amerikaanse Golden Sachs-bank (bron NRC, 2011). Deze uitverkoop van bevoegdheden is dus al heel lang gaande.

    De olie-dollar-geldmachine is veertig a vijftig jaar geleden opgetuigd. Vincent Bakker beschrijft dat hele proces. Dat geld werd gebruikt om uitgeleend te worden tegen zo hoog mogelijke rentes voor een zo lang mogelijke tijd.

    Ooit is deze kapitale geldmachine nog opgezet door Mao. Hij zou in 1949 de schaarse dollars die ze verdiende in de handel met het buitenland weggehaald hebben bij Amerikaanse banken en gedeponeerd bij een bankje in Parijs, de 'Banque Commerciale pour l'Europe du Nord', een bank die in handen was van de Sovjet Unie: 'Eurbank'. De Sovjets waren feitelijk de uitvinders van de eurodollar. London werd uiteindelijk het centrum van deze Eurovaluta-markt. Hier belanden in de jaren vijftig dollars die in de Verenigde Staten niet langer door de monetaire autoriteiten werden gewenst: ze waren overbodig (p.30). De Verenigde Staten schoven miljarden dollars hulp af aan het verwoeste Europa. Dat veroorzaakte toenemende tekorten op de Amerikaanse betalingsbalans. Als spiegelbeeld daarvan boekten Europese landen steeds grotere overschotten en dat maakte een liberalisering mogelijk van hun handels- en betalingsverkeer. Later gingen olie-sjeiks overtollige olie-dollars inbrengen in dit leen-en-schulden-stelsel. Zo stapelden de dollars zich op in Europa of op Europese rekeningen in de Verenigde Staten. Amerikanen zeiden toentertijd: "wat is er mooier dan het buitenland voor je invoer laten betalen met groene briefjes - biljetjes die je nooit meer terugziet omdat vreemde landen die aan elkaar gaan uitlenen?" (p. 46). Hoofdrolspeler was in die tijd de Griek Minos Zombanakis. Hij bedacht een revolutionair systeem om 'schulden aan de man te brengen'. Hij veranderde het bankieren van karakter. Zombanakis ging de boer op als handelaar in geld. Hij praatte iedereen leningen aan (p.32). Van 1969 tot 1972 verdubbelde de schulden van ontwikkelingslanden. De geldcarrousel ging steeds harder draaien en in 1981 deden aan de top duizend banken mee uit meer dan 50 landen.

    In 1979 begon men zich al zorgen te maken over de schuldenlast die hierdoor zeer risicovol werd opgebouwd. Zijlstra formuleerde het in zijn jaarverslag als volgt: "steeds meer begint het besef door te dringen dat zulks (schulden opbouwen) niet bevredigend is" (p. 44). Elders zei Zijlstra toentertijd "De banken komen met deze oninbare schulden in grote moeilijkheden".

    Maar wie wil weten waarom banken zich zo genereus toonden tegen over arme landen, staat voor een raadsel. Een iemand in zijn boek zei: "het is een van de markten die nog volledig vrij is. Geen enkele overheid heeft hier vat op". Een ander: "we maken geen promotie als we geen leningen afsluiten". Weer iemand anders: "we begonnen leningen aan te prijzen bij klanten die zich niet eens van bewust waren dat ze die nodig hadden of konden krijgen".

    (Aan vervolg wordt nog gewerkt.)

    Koerden

    Enschede, 12 sep. 2011. Het is voor mij duidelijk dat de Koerdische strijd funest is voor de Turkse linkse beweging. Dat is met alle afscheidingsbewegingen het geval. Zij schaadt de strijd voor een betere regering. Een regering die beter is voor iedereen; elke bevolkingsgroep. (Zie elders.) In Turkije is de linkse beweging geelimineerd. Dat is de schuld van de koerden. Daar komt nog bij dat Israel de Koerden (de PKK)hoogstwaarschijnlijk al jaren helpt. Irakees Koerdistan hebben zij ook geholpen. In de oorlog van 1974-75 van de Iraakse Koerden tegen Saddam Hussein, werden de Koerden geholpen door Iran in samenwerking met Israelische 'adviseurs', waaronder artillerie-eenheden. De hulp stopte abrupt in 1975, nadat de shah in Algiers een akkoord had getekend met Saddam over onder meer de loop van de grens in het midden van de Shatt al-Arab bij Basra. Het Koerdische font stortte daarop ineen. Het is niet onmogelijk en zelfs waarschijnlijk dat de contacten van Israel met de Iraakse Koerden desondanks altijd zijn blijven bestaan. Het is een bekend gegeven, dat Israel altijd de partij steunt die verdeeldheid creeert. Dat vindt plaats in Rusland, waar IsraŽl in het verleden partij koos voor GeorgiŽ. Het vindt plaats tussen de landen India en Pakistan, waar IsraŽl beide partijen van wapens voorzien en bovendien verdacht worden voor de gepleegde aanslagen in India en het steunen van de PKK vindt ook al heel lang plaats, soms in het geheim, soms openlijk. Lees ook deze link over hun steun aan de PKK: Klik hier

    Waarom men Chroesjtsjov goedpraat en Stalin niet?

    Enschede, 17 aug. 2011. Chroesjtsjov deed na de Tweede Wereldoorlog en na de dood van Stalin in 1954 een greep naar de macht. Het socialisme was toen al met veel bloed, zweet en tranen opgebouwd. Chroesjtsjov kwam dus in een gespreid bedje. Daarna steeg het Chroesjtsjov naar de bol. Zoals hij tegen Nixon op de wereldtentoonstelling in de USA te keer ging over ijskasten die in het socialisme beter zouden zijn, was onnozel. Wat hij met zijn schoen deed in de algemene vergadering van de Verenigde Naties was gÍnant. In 1956 viel Chroesjtsjov met tanks Hongarije binnen. Stalin zou dat waarschijnlijk niet gedaan hebben.

    Dan over de slachtoffer van Stalin. Die slachtoffers zijn en blijven een tragedie. Daar valt veel over te vertellen. Zeker over de aantallen. (Daarover elders.) Sommige kwaadwillende schrijvers tellen de 26 miljoen Sovjet Unie-slachtoffers van Hitler op bij de aantallen op die men aan Stalin toeschrijft. "Dan had Stalin ook maar op zijn rug moeten gaan liggen" (...) "en niet zo terug moeten vechten" (Radio Free Europe, Radio Liberty, Radio Vaticaanstad, Discovery Channel en vele andere anti-communisten).

    Op de tragedies en de zware verliezen kon men in de periode 1945 - 1954 uiteindelijk wel 800 miljoen mensen in de vaart der volkeren omhoog stuwen en in 1948 nog eens 1.200 miljoen Chinezen bevrijden. Zelfs West-Europa is door Stalin van het fascisme bevrijd. Onze burgerlijke vrijheid in West Europa hebben we aan Stalin, de communistische partij en de heldhaftige volkeren van de socialistische sovjet republieken te danken. Laat voor de huidige generaties duidelijk zijn dat dit allemaal een succes van het socialisme/communisme was.

    De rol van het geweld

    Enschede, 17 juli 2011. Het kapitalisme gaat onvermijdelijk over naar een stadium van imperialisme en tenslotte naar een soort fascistische wereldorde. We zitten er al decennia middenin [1]. Het systeem beschouwt zich als het ware de eigenaar van alle hulpbronnen in de gehele wereld en eigent ze uiteindelijk allemaal toe. Zij bepaalt sinds het vallen van de muur het leef-niveau van bijna alle 6 miljard mensen in de wereld. Het systeem gebruikt natuurlijk wel alle middelen om dit te verhullen, te verdoezelen en probeert - via de massa-media en andere culturele uitingen - de mensen via heimelijke wegen aan te praten dat dit uiteindelijk het beste voor iedereen is. Een alternatief zoals bijvoorbeeld socialisme wordt momenteel op alle mogelijke en onmogelijke manieren als irrelevant en niet werkbaar neergezet; progressieve leiders worden gedemoniseerd. Feitelijk is de huidige wereldorde een situatie van verkapt fascisme. Echte democratie bestaat niet meer. Laat staan volksdemocratie.

    Daarom heeft de bevolking van ieder land het recht om in opstand te komen en het systeem in hun land te vervangen door een socialer systeem: het socialisme. Dit kan alleen maar slagen als de meerderheid van de bevolking achter een dergelijke revolutie of omwenteling staat. Eerder geweld gebruiken of een revolutie initiŽren heeft geen zin. De machthebbers kunnen dan gemakkelijk terugslaan met een contra-revolutie [2].

    In een dergelijke fase spelen communisten natuurlijk een belangrijke rol. Progressieve mensen ook. Sociaal-democraten - uit de aard van het beestje - meestal niet.

    Intellectuelen, studenten en wetenschappers weten het altijd beter, en de intriges en de leugens die het Pentagon fabriceert, worden door dit soort mensen niet begrepen. Intellectuelen zijn vak heel dom. Politiek gezien. De geschiedenis is er vol van. Ze trappen vaak als eersten in de media-leugens. In dit geval media-leugens die al 60 tot 100 jaar verteld worden over communisten en communistische partijen. Sartre werd gaande zijn leven maoÔst. Drama natuurlijk. De CPN brak al heel vroeg met deze man en zijn ideeŽn; ook met Marcuse brak de CPN al vroeg; allemaal wartaal. De tragedie van de Europese maoÔsten is dezelfde als de tragedie van de Trotskisten, ze weten (wisten) het altijd beter dan de Europese communistische partijen [1]. Veel studenten trapten erin; het heeft iets te maken met wat Marcus Bakker altijd noemde een 'vals klassenbewustzijn'. Ik ken/weet geen betere verklaring. (Veel studenten komen uit de middenklasse of vallen er weer naar terug. De middenklasse wordt immers altijd gebruikt en misbruikt.) Dat 'valse klassenbewustzijn' is ook een verklaring voor radicalisme indertijd bij aanhangers van de Baader Meinhof-groep en de rode Brigades (en nu soms weer bij sommige anti-globalisten). De CPN heeft zich daar altijd al van gediscussieerd met dit argument van vals klassenbewustzijní; niet met je beide benen 'in de modder hoeven te staan', waarin de werkende klasse staat. De NCPN ook. Met gevolg dat communistische partijen nog meer gehaat werden door studenten en intellectuelen. (In Irak kent anno 2005 de communistische partij die met een zetel in de adviesraad zit, hetzelfde lot.)

    Gelukkig is het maoÔsme verdwenen. Vietnam heeft hoogstpersoonlijk Pol Pot nog moeten verdrijven. Dat werd ook niet begrepen door 'burgerlijk links' en 'radikaal links'; de Volkskrant voorop [3]. De maoÔstische partij van Belgie (PvdA/B) is bijvoorbeeld na lang zoeken op het 'rechte spoor' gekomen. Vergeef me de uitdrukking. Want wat is recht? Ieder land en elke communistische partij heeft zijn eigen ellende en crises op te lossen; en dat is vandaag de dag haast ondoenlijk. Leugens regeren de media: Tonkin-incident, Timasouara, Srebrenica (waarvan Milosevic nog steeds de schuld krijgt), massavernietigingswapens in Irak, jarenlange no-fly-zones in noord en zuid-Irak, 40 jaar boycot (zeg maar wurging) van Cuba, demonisering van Arafat, etc. etc.

    De Europese maoisten zijn gelukkig op de mestvaalt van de geschiedenis beland. Mao zelf niet; of beter gezegd iets minder. Immers China heeft het recht zijn eigen Ďloop der geschiedenisí te bepalen. Toen was geweld blijkbaar noodzakelijk. In de Sovjet Unie was dat in de periode 1917-1919, 1920-1924, en 1939-1944 blijkbaar ook noodzakelijk.

    Over de rol van het geweld is links natuurlijk nog steeds niet uitgepraat. Vroeg of laat komt er ene moment dat het laatste zetje tegen een 'vermolmd systeem' gezet moet worden, maar eerst moet er te aller tijden voldoende steun zijn voor 'dat' geweld, dat 'dan' Ė God mag weten wanneer en waar - gebruikt zal gaan worden [4]. Dat vergat Sartre. Dat vergeten veel middleclass 'burgers' [5]. Dat aspect mis ik in de boeken (over geweld, wat zijn utopieŽn en het neoliberalisme) van Hans Achterhuis. Hij mist de kern van deze drie belangrijke zaken: geweld, socialisme en kapitalisme. Maar het is wel zo dat als een revolutionaire partij geen brede steun heeft, een revolutionaire partij ook geen recht heeft geweld te gebruiken. Daarom moet er eerste en met alle (geweldloze) middelen een 'parallelle macht' gemaakt worden. (Deze term van de Italiaanse communisten.) Pas op het allerlaatste moment, in een revolutionaire situatie, kan dan geweld nodig blijken; of misschien is het dan niet eens meer nodig.

    Voetnoten

    [1] Een keer was het heel duidelijk namelijk rond 1933. Het fascisme kwam de vorige eeuw openlijk aan de macht: in Japan, in ItaliŽ en in Duitsland. 20 landen steunden het (Roemenie, Spanje, Portugal, Polen, Baltische staten, etc). Nu, 90 jaar later dreigt het openlijke fascisme weer openlijk aan de macht te komen. Oorlogen van de nato in JoegoslaviŽ, Irak, Afghanistan en Libie; nota bene allemaal zonder oorlogsverklaring. Puur fascisme.

    [2] Dat zag je in Chili (1975), IndonesiŽ (1965) en Venezuela. In tegenstelling tot in China (1945) en Cuba (1956).

    [3] De trotskisten zijn helaas nog immer actief en nog immer bezig communistische partijen en/of communistische leiders belachelijk te maken. Ze zitten nog steeds op de toer dat Ďsocialisme in een landí (zoals in Cuba) niet kan, en derhalve wordt door hen het 'streven naar een socialistische maatschappij', belachelijk gevonden en keer op keer Ė liefst via de media - belachelijk gemaakt. Daarmee geven ze er dus blijk van geen enkele oplossing te hebben; zelfs geen utopische. Ze spelen de klasse-tegenstander in de kaart.

    [4] Terrorisme is geweld dat communistische partijen afkeuren. Het geweld dat communistische partijen kennen is van een geheel andere orde Ė zie boven - en nooit gericht op burgers, marktpleinen, kerken, synagogen, moskeeŽn, etc. Terrorisme wordt juist altijd gebruikt door de 'klasse-tegenstander' om de goede 'maatschappelijke krachten' in diskrediet te brengen (bijvoorbeeld Israel die dit soort geweld bij bepaalde lieden provoceert om te provoceren en in te kunnen grijpen; en bijvoorbeeld in het begin Hamas juist heeft mee helpen oprichten, tegen de echte bevrijdingsbeweging, de PLO; bijvoorbeeld het Pentagon dat altijd wel een verdwaalde anarchist of een afscheidingsbeweging gebruikt om te provoceren; bijvoorbeeld het UCK en de Bosnische 'moslims' om Milosevic de schuld te kunnen geven).

    [5] Het begrip 'middenklasse' is essentieel om de hedendaags onderhuidse 'klassenstrijd' te begrijpen. Er zijn twee fundamenteel elkaar uitsluitende klassen: de bezittende klasse die niet hoeft te werken voor zijn geld en de werkende klasse die perse, gedurende een bepaalde periode in zijn/haar leven, moet werken (incl. voetballers, vutters, middenstanders, managers zonder kapitaal, etc.) Er bestaat bij deze twee klasse een mengvorm Ė 'parttime bourgeois' 'parttime proletariaat' - maar dat doet niet ter zake (dat is een kwestie van integraal-rekening en voer voor wiskundigen onder ons) (Zie artikelen van Rik Min over 'parttime bourgeois' op internet.)
    De kwestie waar het om gaat is dat de middenklasse, als scharnierpunt, door het kapitalistische systeem altijd wordt gebruikt of misbruikt, en bijna altijd en overal terugvalt naar de 'verkeerde kant'.
    Dat heeft met dat 'vals' klasse-bewustzijn (zonder n) te maken.

    Afghanistan was 30 jaar geleden nog gewoon een beschaafd land

    Enschede, 6 juli 2011. Afghanistan was 30 jaar geleden rond 1979 nog gewoon een beschaafd land. Vrouwen liepen ongesluierd door de straten en velen gingen gewoon naar de universiteit. Ook arbeidersvrouwen. Kaboel was een gewone stad waar je alles kon kopen; ook westerse goederen. De progressieve regering van Taraki en later de regering van Kamel, was door een volksbevrijdingsbeweging aan de macht gekomen. Deze regering sloot een vriendschapsverdrag en een verdrag van wederzijdse bijstand met de Sovjet Unie. Breznjev was toen aan de macht. Deze progressieve ontwikkeling werd Ė zoals eigenlijk gebruikelijk gedurende de hele koude oorlog Ė door moord en op extreem listige wijze door het Pentagon in de kiem gesmoord.

    In 1979 werd de progessieve regering en haar progressieve partner, de SU, in de val gelokt, die voor ze was opgezet door Brzezinski, Jimmy Carter en het Pentagon. Er was in de hele regio een onvoorstelbare technische en wetenschappelijke vooruitgang te melden; en de politieke successen van de SU en China, en de bevrijding van Vietnam en delen van Afrika spraken ook velen in Europa aan. In deze periode was de woede van het USA-imperialisme, zetelend in het Pentagon enorm. Het Pentagon besloot in het vuile spel van de koude, heimelijke oorlog tegen de socialistische landen en tegen de bevrijdingsbewegingen, er een schepje bovenop te doen. Rond 1979 werd een concreet plan gesmeed om de Sovjet Unie in een val te laten lopen. Als de Sovjet Unie in deze val zou trappen, konden de media het communisme in de media gemakkelijk zwart maken, zoals ze dat in 1956, met betrekking tot Budapest, en 1997, met betrekking tot Praag, ook lukten. Dit keer lukte het zelfs beter, en met meer gevolgen dan ooit verwacht. De uitvinder van dit sluwe spel was Zbigniew Brzezinski. Hij was nota bene lid van de regering van Jimmy Carter; beiden prominent leden van de democratische partij. Men begon Ė als vanouds, maar nu nog smeriger Ė snode plannen te smeden om de publieke opinie om de tuin te leiden en ook dit keer kreeg men die weer mee. Dit keer begon ook links in Nederland bijna in zijn geheel mee te schuiven.

    In 1979 werd het spel gespeeld met slimme psychologische wapens en werd er een monsterverbond gesloten met groepen moslimfundamentalisten uit binnen en buitenland. Men wist van te voren dat de leider van de SU, Brezjnev, de regering van communisten in Kaboel te hulp zou schieten. Er waren immers verdragen; verdragen van bijstand tussen Kaboel en Moskou. De progressieve communistische regering in Kaboel werd vanwege deze plannen van Brzezinski en Carter vanaf dat moment systematisch ondermijnd en haar leven werd onmogelijk gemaakt; daar ter plaatse, fysiek, maar vooral ook in het westen, bij intellectuelen, via de gelijkgeschakelde pers. Moskou kon niet anders dan deze progressieve regering met militairen vanuit de SU steunen. Men stuurde militairen, die daar hun leven niet meer zeker waren. Daarna wist het Pentagon precies wat haar te doen stond. Vliegtuigladingen Stingerraketten werden aangevoerd. Zelfs de NATO-troepen in West-Europa hadden deze unieke wapens toen nog niet. Het Sovjetleger en haar luchtmacht stond er kansloos tegenover en derhalve konden de grondtroepen geen stand houden. Om te kunnen overwinnen of zich alleen maar daar te kunnen handhaven, braken er bloederige gevechten uit, waarbij de westerse media niet nalieten de Sovjet Unie als een soort bloedhonden af te schilderen. De moehadjien waren onvoorstelbaar bloeddorstig. (Zie de hedendaagse videoís hierover met het doorsnijden van kelen en het domweg afsnijden van geslachtsorganen.) Het Sovjetleger werd daardoor natuurlijk bijzonder Ďopgefoktí (geprovoceerd). Door hun reactie werd het mogelijk ze in de internationale pers als Ďgewelddadige Russení neer te zetten. Terwijl het voor de volle honderd procent uitlokking was. De uiteindelijke demonisering van aanvallende ĎRussení Ė precies het omgekeerde dan het geval was Ė werd in West Europa Ė in de burgerlijke pers Ė helaas een groot succes. Grote delen van links (en natuurlijk van rechts) Nederland trapten er in. Met open ogen nota bene!

    Voor wie is een communistische partij?

    Enschede, 6 jan. 2011. Een communistische partij is er niet voor mensen die niet meer weten wat links of rechts is (of het begrip 'links' vandaag de dag niet meer belangrijk vinden). Ook niet voor mensen die het normaal vinden dat er 1 miljoen vrijwilligers in Nederland zijn (en dat de meerwaarde die die groep heeft - 40 miljard per jaar meen ik - gewoon richting bedrijfsleven vloeit). Ook niet voor mensen die vinden of denken dat ze tot de middenklasse behoren (en dus niet meer uitgebuit worden). Ook niet voor mensen die woekerpolissen normaal vinden. Ook niet voor mensen die 300.000 euro voor een huis gewoon vinden. Ook niet voor mensen die een huur van meer dan 500 euro per maand normaal vinden. Ook niet voor mensen die rechts denken.
    Een communistische partij is er voor mensen die in een goed huis willen wonen; gewoon een goede baan willen hebben; gewoon betaald worden voor hun werk; gewoon naast hun werk ook nog een gewoon goed gezinsleven kunnen hebben; gewoon vinden dat je niet uitgebuit wordt; gewoon een bank hebben die hun spaargeld niet achter onze rug om gebruikt om aan anderen woeker-leningen op te leggen en om het kapitalisme (met het kapitaal van ons, 16 miljoen Nederlanders) in stand probeert te houden; is voor mensen die het gewoon vinden dat het kapitalistische systeem (het imperialisme) met zijn poten van regeringen van andere landen afblijft.
    Een communistische partij is er voor mensen die vinden dat het in het leven om 'de factor abeid' hoort te draaien en niet om 'de factor kapitaal'; en dat dus de meerwaarde - de opbrengsten van de geproduceerde goederen en diensten - naar de werkende bevolking hoort te vloeien (en dus niet - zoals nu - naar de aandeelhouders-klasse, d.w.z. 'de kapitaal bezittende klasse').

    Privatiseren

    Enschede, 14 dec. 2010. Wat is er mis aan privatiseren? Op zich zelf is er niks mis met private ondernemingen, maar in sommige sectoren zijn private ondernemingen volkomen funest voor een goede, eerlijke en stabiele samenleving. De afgelopen eeuwen is keer op keer bewezen dat private ondernemingen in de gezondheidszorg, in het onderwijs en bij volkshuisvesting steeds maar weer - keer op keer - falen. Daarom zijn er daarnaast ook nutsbedrijven, tot 'nut van het algemeen'. Daarin mogen wel winsten gemaakt worden, moeten ook gemaakt worden, maar die winsten vloeien dan volledig naar de maatschappij; naar de 'algemene middelen'. Waterleidingsbedrijven, elektriciteitsbedrijven, gasbedrijven, maar ook de spoorwegen en andere vervoersbedrijven kun je meestal beter niet aan het 'private kapitaal' overlaten, dus niet privatiseren. De service naar de consument is immers een groot goed. Ook de gezinszorg, de post, politietaken en - bijvoorbeeld - het gevangeniswezen kun je niet overlaten aan het 'vrije spel der maatschappelijke krachten'. In 9 van de 10 gevallen komt er van een eerlijke, lage prijs en een goede service niks van terecht. In een kapitalistische maatschappij gaat winst immers altijd voor. Zeker als het geprivatiseerd is. (Waarom immers zouden rechtse krachten willen privatiseren? Juist! Om de winst.) Aandeelhouders eisen winst. Het kan dan dus gewoon ook niet anders. Aandeelhouders hebben immers de macht. Dat is wetmatigheid nummero een binnen het kapitalisme. Het private kapitaal heeft er de afgelopen 40 jaar alles aan gedaan om overheidstaken en nutsbedrijven in te pikken. Zij zien dit als een vette kluif. En om 'vrijliggend' kapitaal "zijn profit te geven" (Friedman, 1981]. Om dit te bereiken hebben de kapitalisten de neoliberale politici nodig gehad; Tatcher, Reagan, Bolkenstein en zelfs Wim Kok. De sociaal-democraten gaven zelfs de doorslag. Deze politici tezamen moesten de geesten rijp maken voor privatisering. Alles en iedereen werd daarvoor ingeschakeld. Naast deze politici hebben de media - om de mensen in die richting te hersenspoelen - ook een essentiŽle rol gespeeld. Zonder hersenspoeling van die kant, zoude privatiseringen wereldwijd en op deze schaal nooit gelukt kunnen zijn. En het tij is nog steeds niet gekeerd. De alfahulpen in de thuiszorg en de postbezorgers op straat weten er alles van. Van een volwaardige vast baan bij de PTT zijn het van de een op de andere dag multi-inzetbare dagloners geworden bij TNT of SelectMail met een uurloon van 3, 4 of 5 euro.

    Pensioenen

    Enschede, 14 dec. 2010. Theoretisch horen de gelden van pensioenen in de maatschappij belegd te worden. Zodoende helpen de ouderen de jongeren. In het kapitalisme kan dat echter niet. Dat is een lang verhaal. (Zie elders.) Omdat aandeelhouders in een kapitalistische maatschappij, zoals Nederland, kapitalisten zijn, kun je niet accepteren dat er in aandelen wordt belegd; laat staan in buitenlandse aandelen; laat staan in junk bonds of hedge fondsen. Wat wel kan, is beleggen in staatsobligaties en onroerend goed, m.n. woningbouw. Het neoliberale beleid heeft echter de Nederlandse Pensioenfondsen overheerst. Daardoor is de arbeider en de ambtenaar zijn eigen uitbuiter geworden. Immers de winst van een bedrijf wordt (is) verhoogt - de aandeelhouders kregen/krijgen meer winst, als er wordt bezuinigd op arbeidskrachten en de lonen van de arbeiders van dat bedrijf. De uitbuiting is de winst voor de pensioenfondsen. Wij horen daarvoor te passen. Wij zijn de instandhouders van een smerig systeem. Dat kan niet. Dat mag niet. De werkende mens en zijn geld mag niet gebruikt worden om het kapitalistische systeem in stand te houden. De pensioenfondsen zijn de grootse uitbuiters geworden. De pensioenfondsen zijn nu, duidelijker dan ooit, de kapitalisten; sterker nog haast de grootste kapitalisten. Zonder dit geld draait het kapitalisme niet eens meer. De neoliberale politici hebben zich al de macht veroverd over de spaargelden van de gewone mensen; nu ook al over de pensioenfondsen van de gewone mensen. Met dat geld wordt hun systeem in stand gehouden. Met dat geld wordt de uitbuiting van de arbeiders gedaan. Met dat geld worden worden hersenspoel-campagnes gefinancierd. Met dat geld worden illegale ondermijningsacties in de Derde Wereld uitgevoerd. Idem in Oost-Europa de sociale ontwikkeling stilgezet. Demoniseringscampagnes uitgevoerd tegen China en Cuba. Dat is allemaal volstrekt onaanvaardbaar. Met ons geld nota bene. Cynischer kan het haast niet zijn. De werkelijkheid - nu - overtreft de grootste fantasie.

    Socialisme

    Enschede, 8 nov. 2010. Wanneer is iets socialisme? Socialisme is socialisme als alle ingezetenen van een community meedelen in de winsten van het aldaar gevestigde bedrijfsleven. Socialisme is pas socialisme als de meerwaarde wordt teruggeploegd in de gehele community.

    Als dat 100% zo is, is er sprake van socialisme in die community. Zie onderstaande schema van de 4 verschillende soorten van socialisme en hoe de meerwaarde bij elke soort wordt teruggeploegd in de betreffende community, de gehele gemeenschap of dat de meerwaarde van het bedrijfsleven slechts alleen naar een elite gaat.

    Deze discussie is al heel oud, maar sinds een jaar of twee heel aktueel; sinds "het wonder" van socialisme in Huaxi (in China) en sinds Cuba "ambtenaren wil laten afvloeien" naar kleine particulieren bedrijfjes [Tubantia 21 aug. 2009, resp. NRC, 2 aug. 2010].

    Zie voor een nieuwere en betere versie van dit betoog over socialisme: hier....


    Socialisme: A. Socialisme in èèn bedrijf. B. Socialisme in èèn regio. C. Socialisme in èèn land. De pijlen geven aan of de winsten naar de werkenden gaat of niet. En zo ja, hoe?

    Ons probleem is echter: is dit socialisme en zo ja, hoe groot is zo'n community en is dit socialisme stabiel? Is het een enkele commune, zoals bij Frederick van Eden (A) al socialisme? (Nee.) Is het een enkel bedrijf, zoals in de oude radenrepubliek in Tito's JoegoslaviŽ (A) al socialisme? (Nee.) Is het een enkele regio, zoals de model-regio Huaxi in de China (B) socialisme? (Ja.) Of is het een enkel land zoals in Cuba (C), de voormalige SU (C) of het huidige China (C)? (Ja.) Of hebben de 'Trotskisten', de 'anders-globalisten' of de 'postkapitalisten' gelijk? ("Wachten tot je een ons weegt".)
    That's the question.

    Zie voor een nieuwere en betere versie van dit betoog over socialisme: hier....

    De verdeling van de winst

    Enschede, 22 okt. 2010. Winst wordt geproduceerd in een bedrijf waar arbeiders het werk doen. De winst van hun werk vloeit echter niet naar hen. In het kapitalisme vloeit de winst altijd naar de aandeelhouders. De winst blijft ook niet in het bedrijf. Er vloeit soms nog wel geld (premies) naar de leiding van het bedrijf. Maar dat is een detail. Zaak is dat in principe alle winst altijd naar de aandeelhouders vloeit. Elk 'aandeel' krijgt evenveel. Dat wel.


    In het kapitalisme zijn er drie spelers die geld kunnen krijgen: het bedrijf zelf (P), de werkenden (A) en de aandeelhouders (K). De waarde van de hoeveelheden 'geld' die in een van de drie blokjes zit, kan omhoog of omlaag gaan.

    De werkenden (A) krijgen een vast bedrag per maand, per jaar. Die worden gezien als een kostpost. Niet meer en niet minder. Het management net zo goed als het middenkader en het lagere personeel.
    De aandeelhouders (K) hebben geld afgestaan om het bedrijf (P) op te richten. Dat geld zijn ze kwijt. Daarvoor in de plaats krijgen de aandeelhouders elk jaar echter alle winst van dat jaar van het bedrijf. Het bedrijf zelf krijgt in principe niks van de winst. (Zie de casus in het kadertje hieronder.) De leiding van het bedrijf krijgt in principe ook niets van de winst. Hun salarissen worden gewoon betaald uit de totale loonsom, en zitten links, in het meest linkse blokje, in bovenstaande figuur verwerkt.
    Elk blokje heeft een bepaalde 'waarde'. De waarde van de hoeveelheden 'geld' die in een van de drie blokjes zit, A, P of K, kan omhoog of omlaag gaan.

      Casus: Als een oud vrouwtje in een nalatenschap 500.000 euro aan een bedrijf schenkt, wat moet de directie daarmee doen?
      Antwoord: ze moeten het gehele bedrag over de aandeelhouders geven/afstaan. Het bedrijf mag niks houden; het management ook niets.
      Verbaasd? (Dan weet u blijkbaar nog weinig van het begrip eigenaarschap.)

    De kwestie is nu is wat is de waardetoename of afname van de afzonderlijke delen A, P en K en is een economie gebaseerd op dit principe stabiel of niet stabiel? Het antwoord is nee. Waarom is een dergelijke economie niet stabiel terwijl een afzonderlijk bedrijf er stabiel uitziet?

    Zie voor een nieuwere en betere versie van dit betoog over socialisme: hier....

    Horizontale klassenstrijd

    Enschede, 18 maart 2010. Wij zitten tegenwoordig heel erg met de vraag voor wie en waarom houden de communistische beweging en bijbehorende partij in stand houden; en waarom pakt onze doelgroep het niet op en blijft zo goed als thuis? (We zouden immers een van de grootste partijen moeten zijnÖ)
        De working class bestaat echter uit twee delen met op de kort termijn hele verschillende belangen. Wij moeten ons dat bewust zijn. De bourgeoisie doet er alles voor en smijt er miljarden aan subsidies tegenaan, om meer dan 51 procent van de bevolking in West-Europese landen te laten denken dat het kapitalisme het beste hun belangen kan verdedigen en hen over te halen op de rechtse of neo-liberale partijen te laten stemmen. Die middenklasse wordt als het ware vetgemest met subsidies, steun, privileges, belastingvoordeel, beter onderwijs, eigen huis, goede hypotheken, leningen, veel culturele mogelijkheden, meer en betere kansen op de arbeidsmarkt, veel burgerlijke vrijheden, mogelijkheden om nevenactiviteiten te hebben, financiŽle mogelijkheden om een bedrijfje op te richten, etc. De lagere werkende klasse (de lower working class) heeft dat allemaal niet. Die kan gewoonweg barsten. Want bij verkiezingen heeft de bourgeoisie voldoende aan 51% van de stemmen. En die stemmen krijgen ze makkelijk, omdat 'men' met belastinggeld die groep vetgemest heeft met best wel veel reŽel geld; met kraaltjes en spiegeltjes. De lagere working class heeft de moed al lang geleden opgegeven dat ze ooit in Nederland, West-Europa en omstreken de macht kunnen krijgen. Onze doelgroep blijft dus thuis. Dat is ons probleem.
        Vroeger was er een duidelijke bezittende klasse met geld en kapitaal en was 99% van de mensen afhankelijk van een loon. De belangen tussen de twee klassen, 'kapitaal' (bourgeoisie) en 'arbeid' (proletariaat) waren duidelijk. De working class wilde een goed loon en de bezittende klasse - die zijn geld investeerde - wilde zo min mogelijk betalen. Tegenwoordig heeft de middenklasse in westerse landen zowel bezittingen als werk; en meestal in een persoon verenigd. Voor dat wŤrk wil een persoon een zo goed mogelijk salaris en voor zijn bŤzittingen wil die zelfde persoon een zo'n goed mogelijk rendement. Bijvoorbeeld een goed renderend pensioen. In Nederland komt het dus regelmatig voor dat de belangen van de middenklasse op rendement, in strijd komt met het andere belang: een hoger loon. Veel leden uit de middenklasse zullen daarom niet snel of nooit meestaken, omdat ze de praatjes geloven dat hogere lonen de rendementen drukken. En dat is natuurlijk ook zo. Er is dus echt sprake van conflicterende belangen. Soms zelf in een persoon. Er kloppen dus als het ware twee harten in iemands lijf. (Zie onderstaande figuur.) Een 'hart' dat zegt een hoger loon te willen; een 'hart' dat zegt toch maar liever een hogere rendement op ingelegde gelden of een hogere prijs voor zijn hypotheekvrije huis te willen beuren.


    Horizontale klassenstrijd, d.w.z. een belangentegenstelling binnenin 'het hart' van een persoon (uit de middenklasse). Duidelijk is in deze belangenstrijd, die daarmee horizontaal gevoerd wordt en dus ook zo genoemd wordt, te zien dat persoon a (uit de middenklasse) een toch wel dominant conflict heeft tussen de belangen van zijn bezittingen en het belang in hoger loon. Persoon b (uit de middenklasse) heeft een veel groter conflicterend belang. Hij heeft objectief meer belang bij hogere loon dan bij bezuinigen in het bedrijf waar hij aandelen in heeft. Persoon c (uit de gewone lower working class) heeft alleen maar belang bij hoger loon en objectief gezien helemaal niet bij (bijvoorbeeld) een hoge AEX-index of een hoge huis- of goudprijs.

    Vroeger was dat niet zo. De samenleving was veel en veel meer zwart/wit. De werkende klasse had geen bezittingen of belangen die gerelateerd waren aan het kapitaal. De bezittende klasse was heel klein en de werkende klasse had geen bezit, bezittingen of belangen bij het kapitalisme. In de tijd van Marx was er (dus) sprake van een - laten we het maar noemen - 'verticale' klassenstrijd; een belangenstrijd tussen twee duidelijke klassen in een verticaal gelaagde samenleving. Tegenwoordig is er (dus) meer sprake van een 'horizontale' klassenstrijd. Maar nog steeds tussen het hebben van inkomen uit 'bezit' en het hebben van inkomen uit 'loon'. D.w.z. tussen groepen en personen uit de middenklasse en de lower working class als groep. Maar zelfs daar zijn personen die bezittingen en dus inkomsten uit bezit hebben of werkloos zijn en dus zowel het ene belang als het andere belang niet hebben. In de middenklasse zijn er mensen met substantieel veel bezit, huizen, aandelen, pensioenen, obligaties, schuldenvrije huizen of een ander soort vrijheid om te handelen. Grote groepen uit de middenklasse hebben daardoor een vals klassenbewustzijn. En dat was ook altijd al het doel van de bourgeoisie om in een democratie een perfecte fire wall tegen links en de communisten in het bijzonder te hebben. Thatcher en Reagan wisten dat als geestelijke vaders van het neo-liberalisme als geen ander. Het neo-liberalisme had dan ook als doel om de middenklasse een vals klassenbewustzijn te geven.
        Omdat tegenwoordig altijd wel iemand iets aan bezit heeft is er sprake van een anders gerichte klassenstrijd. Nog steeds gaat de strijd tussen bezit (kapitaal) en loon (arbeid), maar dit spanningsveld loopt dwars door de hele Nederlandse samenleving c.q. de 16 miljoen mensen tellende populatie heen. Die strijd om de harten en de hoofden van de mensen heeft dus te maken met hun materiele omstandigheden. En die zijn door de neo-liberalen - met ons belastinggeld nota bene - ongelooflijk goed 'concreet' gemaakt.
        De lower working class heeft die prijs om het niet kunnen winnen in een democratie dus dubbel betaald.

    Afscheiden is achterlijk

    Enschede, 7 dec. 2009. Als je staten voorstelt als vierkanten dan moet je volkeren voorstellen als cirkels. Cirkels zijn culturele eenheden; staten economische eenheden. Cirkels passen niet in vierkanten. Delen van cirkels overlappen de vierkanten. Er zijn dus altijd minderheden. DemocratieŽn zijn die staten die het beste met hun minderheden omgaan. Minderheden die afscheiden zijn zinloos bezig. Dan ontstaat er namelijk weer een nieuw minderheid. Moet die zich na afscheiding dan ook weer afscheiden? Staten liggen tegen elkaar aan. Geen centimeter grond is van een ander. Maar de cirkels overlappen elkaar juist allemaal. Dat is zoals de wereld er momenteel uitziet. Wie zou dat willen verstoren en waarom? Voor de grenzen van al die staten hebben onze voorouders gevochten. Voornamelijk in de 18e en de 19e eeuw. Moet dat nu weer opnieuw? Schiet iemand daar mee op? Volkeren overlappen elkaar. Een meerderheid woont in een staat, maar substantiŽle delen wonen altijd wel ergens anders. In andere staten zijn die delen van een volk meestal een minderheid. Als zo'n minderheid zich afscheid, wordt binnen het afgescheiden gebied een andere groep een minderheid. Bij afscheiden hou je (dus) het probleem dat de volgende minderheid zich altijd al weer aandient. Eenmaal in de maalstroom van minderheden die afscheiden van meerderheden houdt het geweld nooit op. Dat geweld dat daar mee toen gepaard ging, mag in deze beschaafde tijd gewoon niet meer terugkomen.

    Toch is het in de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw weer gebeurd. (En in 1948. Maar daarover later.) Staten zoals JoegoslaviŽ, de Sovjet Unie en Palestina werden opgedeeld. Irak werd zomaar door de USA in drie stukken gehakt. In IndonesiŽ dreigde het op de Molukken en bij Atjeh. Grote delen van links deden daar aan mee. BosniŽ dreigt nu weer opgedeeld te worden in een Kroatische, moslim en Servisch stuk. Sommige willen er een eenheidsstaat van maken. Maar die eenheidstaat JoegoslaviŽ was er toch al? Zo beten voorstanders van opdelen van JoegoslaviŽ in 6 tot 8 delen zich in eigen voet. Wat nu te doen met de ServiŽrs in Kosovo? Transporteren naar ServiŽ, zoals de Palestijnen uit 'de zuiver joodse staat' worden getransporteerd naar JordaniŽ of erger?

    De staat waarin je woont bepaalt je nationaliteit. Naar verloop van tijd ben je dus Nederlander, Belg, Marokkaan of Turk. Het hangt er van af waar je woont. Je nationaliteit wordt dus bepaalt door het land waarin jij of je ouders 10, 20, 50 of 100 jaar wonen. Alle 6 miljard mensen zijn nu eenmaal op staatsniveau georganiseerd. Een staat is een dominant ding, waar je met gouden draden aanhangt of inzit. Je kunt je wel eens iets anders voelen, maar dat is iets persoonlijks; iets cultureels. Cultureel kun je je lid wanen van een andere leefgemeenschap, een ander volk of een religie. Maar - in principe - hebt je nu eenmaal je belastingen, je verzekeringen, je bankrekeningen, je huis, je werk, een paspoort, je recht op AOW, WW, WAO, bijstand, e.d. altijd in ťťn land. Niet in of bij een volk. Het land waarin je woont, regelt in principe al jouw materiŽle behoeften. Een Amerikaan die al die rechten in Nederland heeft en er gebruik van maakt, is dus een Nederlander. Ook al voelt hij zich nog tientallen jaren Amerikaan. Cultureel voelt hij zich Amerikaan, maar is Nederlander. Iemand die katholiek is geweest voelt zich er cultureel af en toe nog steeds bij betrokken.

    AFSCHEIDEN IS ACHTERLIJK (Wordt vervolgd.)

    De lange mars naar de toekomst

    Enschede, 26 november 2009. Het moge duidelijk zijn dat ik Mozes de voorloper van Marx, Lenin en Stalin tegelijkertijd vind. Mozes bevrijdde de slaven 'uit de slavernij' en voerde hen 40 jaar 'door de woestijn' naar het 'beloofde land'. Mooier kan onze strijd naar een socialistische maatschappij eigenlijk niet verwoord worden. Onderweg stierven tienduizenden van honger en ontberingen. Net zoals de Franse revolutie, de Russische revolutie, de Chinese Lange Mars, de Palestijnse bevrijdingsstrijd (Arafat) en de bevrijding van Afrika (Lumumba, Winnie Mandela, Kabila, etc.) en het consolideren ervan. Klopt, maar was dat een reden die tocht naar 'het beloofde land' of het socialisme niet te ondernemen? Was dat een reden om Mozes van moord, doodslag, misdaden tegen de menselijkheid of genocide te betichten? De ware slachtoffers vielen onder de slavernij en vielen bij het vluchten door het geweld van de troepen van de Farao; de afgelopen 100 jaar het imperialisme; daarvoor het feodalisme. Het doel, 200 jaar gelden democratie en nu socialisme, heiligt nu eenmaal de middelen. Halverwege 'hun tocht door de woestijn' kwam het volk in opstand tegen Mozes. Dat is nu in oost en west-Europa gaande tegen Lenin en Stalin, maar achter de horizon gloort nog steeds de toekomst, het socialisme. De toekomst onder het kapitalisme is afgedaan.

    Populisten en 'het' volk

    Enschede, 22 november 2009. Professor Paul Frissen heeft een opmerkelijk boek geschreven over zijn stelling dat een volk als geheel niet bestaat. Populisten denken en geloven van wel. Maar dat is een foute opvatting. Een volk bestaat altijd uit minderheden. 'De' of 'een' volkswil kan daarom niet bestaan. Er bestaan eisen en wensen van minderheden. Daarom dient een parlement altijd te bestaan uit representanten van stromingen. En die moeten met zijn allen uitmaken wat er moet gebeuren. De kern van democratie is representatie. Zodat hun onderlinge verschillen draagelijk blijven en hun samenleving vreedzaam. Een populist zegt dat een volk bestaat: een eenheid met een gedeelde cultuur, geschiedenis en etniciteit. "Een eenheid van vreemde smetten vrij". Een populist stelt 'etnos' voorop; niet 'demos'. Wij zeggen: de democratie is nu juist de eeuwige strijd te zijn tussen minderheden. De werkende klasse versus de bezittende klasse. De middenklasse die zich afzet tegen de arbeidersklasse en aanschuurt tegen de bezittende klasse, is ook zo'n spanningsveld.

    Het 'geven' van geld

    Het steunen van bedrijven is heel soms nodig, maar pakt meestal volkomen verkeerd uit: sterker nog is binnen een kapitalistisch systeem - helaas - bijna altijd contra-productief. Het is jammer voor de arbeiders die hun werk kwijtraken, maar waar (omdat er - in dit tijdsgewricht - nu eenmaal van overproductie sprake is). (Behalve als het Rijk achtergebleven gebieden wil steunen, zoals de oostelijke mijnstreek, oost Groningen, etc..) Het steunen van banken is - binnen een kapitalistisch systeem - ook zinloos.

    Er is echter ťťn punt, een moment, waarop je banken zonder een moment van twijfel WEL degelijk moet steunen, dat is bij een dreigende bank-run. (Zie elders.) Dat was in de jaren 1929 en nu in 2007 het geval. Dan ligt 'het steunen' heel anders. Neem een getallen-voorbeeld met twee opties.

    Optie A. Ik geef een miljard aan een bank. Ik eis 8% per jaar. Ik ben dan aandeelhouder van die bank geworden. Dat geld ben je welliswaar kwijt (als het een aandeel van een miljard is). (Dat is nu eenmaal altijd zo als je aandeelhouder bent.) Als die bank gewoon 8% per jaar betaalt, is het geld van Wouter Bos dus binnen 10 tot 12 jaar terug en levert het daarna nog tot in lengte van jaren 8% per jaar op. (Dat is nu eenmaal zo bij aandelen.) Je geld is welliswaar binnen een minuut verdwenen, maar je krijgt uiteindelijk na 15 tot 18 jaar het dubbele van de inleg en na 20 tot 30 jaar het tienvoudig terugÖ

    Optie B. Ik leen een miljard uit aan een bank. Ik eis 8% per jaar rente en aflossing. Ik ben dan wel gèèn aandeelhouder van die bank geworden. Dat geld komt dan dus 'gewoon' stapsgewijs terug en je krijgt nog rente ook (8% en nog wat). (Hoeveel en hoe snel, kan je uitrekenen. Dat kun je optimaliseren.) Hierbij krijgt Wouter Bos, wij dus, ook uiteindelijk, na zoveel jaar het dubbele van de inleg en na zoveel jaar het tienvoudig terug (als de bank niet elke keer of elk jaar steeds aflost)Ö..

    Dus het woord 'geven' (in de media) is vaak gewoon lenen (optie B) of het woord 'geven' (in de media) is "het aandeelhoudersschap verwerven" (optie A). Dat laatste is lucratief. Ook voor Wouter Bos en de schatkist. Dat eerste is ook lucratiefÖ Ik durf te stellen dat beide opties voor de schatkist lucratief kunnen zijn. Mits natuurlijk de betrokken ambtenaren (Zalm), de betrokken politici (VVDers), de Tweede Kamer en de bankiers ter goeder trouw zijn.

    Graag commentaar.

    Geloof, Religie, Spititualiteit, God en Godsdienst

    Enschede, 12 augustus 2009. Vroeger was er niks; waren er geen regels. Men sloeg elkaar de schedel in. Men stal geiten en koeien van elkaar. Men pikte elkaars vrouw af. Logisch dat er mensen waren die daar wat regelgeving bedachten. Men was bang voor natuurgeweld, vloedgolven, oorlog, ziektes, etcetera. Men bouwde kerken om mensenmassa's beter toe te kunnen spreken en om wat sociale adhesie aan te brengen. Allemaal heel nuttig wat sommige van onze voorvaderen deden. Tot zover geen probleem.

    Maar toen had je nog geen wetenschap. Toen konden wij eindelijk ziektes verklaren, donder, bliksem en andere natuurverschijnselen, konden we dijken bouwen en stoommachines. Wisten we dat niet achter elke boom of struik de zielen van onze grootvaderen zaten en ons aanstaarden of ons de hele dag observeerden. (Zoals vandaag nog sommige mensen wel denken.)

    Vandaag kunnen we verklaren waarom en hoe planten groeien, cellen groeien, cellen erfelijke eigenschappen over brengen, etcetera. Hoe ziektes ontstaan (niet wassen) (slecht eten) (weinig vitamines) (niet inenten). Na de dood ben je dood. Alleen je goede werken, je goede gedachten, je goede nalatenschap, de liefde die je aan de maatschappij hebt gegeven, worden bewaard en door je kinderen of door de maatschappij doorgegeven aan latere generaties. Via boeken, vroeger via preken, nu via de media, via scholen en universiteiten.

    Pastors, dominees en imams maken misbruik van de doodsangst en onwetendheid van mensen. Leuk om aan het graf te staan en troostende woorden te zeggen. (Dat kan ik ook.) (Maar ik zal mensen geen ijdele hoop geven als ik het niet waar kan maken.) Kun je bewijzen dat iemand naar de hemel of de hel gaat? Het is aangepraat gedrag. Je moet een keer tegen je voorvaderen zeggen dat ze ongelijk hadden. Mijn generatie heeft dat lef wel gehad. Waarom durven anderen - jongere eo-ers bijvoorbeeld of jonge moslims - dat niet? Tegenwoordig is toch wel bewezen dat geloven eigenlijk overbodig en dus onzin is. Alleen geloof in de mens is goed. Niet in dingen die je niet weet. Geloof in de liefde is goed. Geloof in eeuwige trouw is goed. Maar zeker weten bestaat niet. Ook niet in de wetenschap trouwens. Maar je probeert de kans op een goede stelling, een goede hypothese en/of een goede theorie zo groot mogelijk te maken. Dat doe je met onderzoek. Onderzoek alles en behoud het goede. Empirisch onderzoek is de basis van wetenschap. Dat weet u toch ook wel.

    • Stelling 1. Het KAN GEWOON NIET dat er een God bestaat en/of een hemel of hel. (Bewijs het maar.) Dawkins: "Het is het meest onwaarschijnlijkste dat mogelijk is".
    • Stelling 2. Als God zou bestaan, wie zou die God dan gemaakt hebben?
    • Stelling 3. Welk recht kan iemand hebben op "een plaatsje in de hemel" (zoals de katholieken zeggen). Iemand die maar een minuut, een week of een maand of een jaar of 60 jaar geleefd heeft, heeft die recht op eeuwig leven? Waarom?
    • Stelling 4. Mensen zijn gewoon dieren met een beter verstand. Zoogdieren wel te verstaan (zelfs roofdieren). Stel je voor dat alle mensen, alle dieren, alle koeien, alle apen, leeuwen, tijgers, olifanten, alle vissen in de zee, die de afgelopen miljoenen jaren zijn dood gegaan, zich nog 'ergens' bevinden; in een/de hemel; levend? Dat kan gewoon niet. (Bewijs het maar.)
    • Stelling 5. Universiteiten horen bolwerken van wetenschap te worden/zijn; daar hoort godsdienst, religie, theologie of iemand die geloofd niet thuis. Daar zijn ze voor opgericht; daar worden wetenschappers voor betaald.
    • Stelling 6. Wetenschappers en intellectuelen hebben de plicht de achterlijkheid van de mensheid op te heffen en op te treden - in het algemeen - tegen kwakzalvers, alchemisten, waarzeggerij, etcetera. En de wereld op een hoger plan proberen te brengen. En de waarheid proberen te zoeken en te verkondigen.

    1. Geen enkel argument, van welke gelovige schriftgeleerde, theoloog of dominee dan ook, is - in dit wetenschappelijk tijdsgewricht - overeind gebleven.

    2. Geloven in een hemel en/of in een god is een verzinsel van mensen om iets dat ze nog niet begrijpen, vooralsnog, voor hun kinderen, een beetje te duiden.

    3. Men heeft 30.000 jaar geroepen dat de zon om de aarde draait en het bleek toch anders te zijn. Gelovige mensen ontkennen de theoriën van Drawin; geloven in scheppen en geschapen worden.

    4. De verlichting is belangrijk. Spinoza, Erasmus, de Franse revolutie, het liberalisme, de bevrijdingsbewegingen, de emancipatiebewegingen, etc., dat is allemaal zeer belangrijk geweest voor Europa en de wereld.

    5. Godsdienst, religie, bidden en geloven komt voort uit wat in de psychologie projectie wordt genoemd; projectie van angsten, angst voor de dood, en van een blijkbaar onuitroeibare behoefte die vele mensen blijkbaar nog steeds hebben; mensen die nog steeds weinig op hebben met Darwin en de evolutietheorie. Vooral iets voor mensen die door dit systeem van struggle for live, concurrentiedrift, kapitalisme en daar uit voortvloeiende werkloosheid, armoede, uitzichtloosheid, ongeschooldheid, achterlijkheid, e.d., in de steek zijn en worden gelaten.

    6. De mens is niet slecht. De wereld is onvolledig. Er moet meer wetenschappelijk onderzoek worden gedaan. Universiteiten moeten weer gaan doen wat ze horen te doen: onafhankelijk onderzoek doen; empirisch onderzoek wel te verstaan.

    7. Gelovige mensen die de wetenschap bestrijden is slecht voor de vooruitgang en slecht voor de emancipatie van de achtergebleven groepen in de wereld.

    8. Een persoonlijke God, die iemands Vader is, waarmee je een relatie heb en met wie je kan praten bestaat al helemaal niet.

    9. Achterlijkheid mag je nooit accepteren. Zelfs van je ouders niet. Je zult er wat van moeten zeggen. Wetenschappers worden door de belastingbetalers c.q. door de gemeenschap betaald de waarheid te zoeken en te verkondigen. Derhalve is het onze plicht - aan universiteiten - ons tegen leugens, halve leugens, halve waarheden en onzin te weer te stellen. Elke nieuwe generatie zal zich nu eenmaal moeten vrijvechten van zijn oudere generatie. Dat is je plicht als hoger opgeleide jongere. De jongeren bij de moslims horen hetzelfde te doen met hun oudere gebedsvoorgangers. De mensheid is er door deze kleine individuele of groepsrevoluties, maar ook door de grote Franse revolutie en de Russische revolutie stap voor stap steeds voortuit gegaan. Deze grote en kleine revolutionaire breuken waren en zijn nodig gebleken om met het feodale middeleeuwse systeem dat van mensen lijfeigenen maakte, te breken.

    10. Mensen die geloven kun je alles wijsmaken. Daarom steunen machthebbers alle religies en godsdiensten. Dat zag je in de zestiger jaren, met de steun uit Amerika, voor Jezus-beweging, bijbelgroepen, de EO die met geld van de VS (lees CIA) in Hilversum werd geÔmplanteerd, Bagwan, Haricrisna, mormonen, etc. Bijna niemand van mijn generatie trapte erin.

    Geweld van regeringszijde

    Enschede, 9 juli 2009. Het probleem bij geweld van regeringszijde in progressieve of socialistische landen is altijd dat het bewust of onbewust geprovoceerd, opgezocht en/of uitgelokt wordt. Dat spelletje komt uit de koker van de CIA, Israel en het Pentagon. Men provoceert de Palestijnen (in Gaza) net zo lang totdat Hamas kachelpijpraketten of een zelfmoordbom laat ontploffen, en dan kunnen ze er goed en ongehinderd op inslaan. De Nederlanders trappen daar keer op keer in. Want vinden het geweld van Israel dan geaccepteerd.
    Iedereen weet dat dingen uitvergroot worden. Dat doen/deden anarchisten ook. In Amsterdam bij de metro ging men geweld van CPN-zijde uitlokken om daarna de CPN belachelijk te maken. Dat doen de Oeiburen nu ook. Ze provoceren. De gewone Chinezen pikken dat niet. Die sloegen er 150 dood. Dat deed niet de regering. Dat deed/doet Mousavi ook. En dan de schuld bij de Iraanse regering en Ahmadinejad leggen. Dat zijn contra-revoluties. Tegen de wettig en overtuigend gekozen regeringen van Iran en China of de CPN-wethouder van Amsterdam. En dan in de westerse media schreeuwen dat China of de Iraanse regering de repressie is/voert. Zo werkt dat al 60 jaar.
    Dat is steeds het probleem. In Iran en China is/gaat alles nu eenmaal niet zo subtiel als in Nederland gebeurt en door de CDA en VVD uitgevonden is, hoe men de massa er onder moet houden. Natuurlijk is het niet alles in Iran en met dat moslim-gedoe in Turkije. Kerk en staat horen voor eeuwig gescheiden te zijn.
    Nu ik dat mechanisme heb ontdekt en in mijn boek 60 jaar leugens en bedrog, in hoofdstuk 3 beschrijf, zie ik het nu eenmaal zo. Ik sta niet achter die Mousavi en die Oeiburen. Ik sta achter emancipatiebewegingen. Ik geloof in de Chinese weg; ook toch wel de huidig. Ik sta niet achter afscheidingsbewegingen (want die lossen alleen iets voor hun eigen groep op) of contra-revoluties (die uit de westerse koker komen, want die willen bijvoorbeeld Iran weer terug als voor 1953 in het kapitalistische/imperialistische kamp brengen, pro-Israel).
    Het is moeilijk. GLers en PvdAers willen dat niet zien zoals ik dat zie. Veel SPers en ISers ook niet. Dat geef ik toe. Ik ben voor socialisme en scheiding van kerk en staat; dat zijn de echte mensenrechten; dan komen de echte mensenrechten: recht op een baan, een huis, inkomen, etc.

    Hersenspoeling

    Enschede, 22 juni 2009. Al 60 jaar weten mensen dat veel berichten in de media niet kloppen. Zelfs veel feiten kloppen niet; zijn onzorgvuldig opgeschreven en voor meerdere uitleg vatbaar. Nu weer met Iran. Hele volksstammen trappen er weer in en zijn willoze speelballen van de kapitalistische (imperialistische) belangen. De Amerikanen hebben in 1953 in Persie (Iran) Mossadeq afgezet en vermoord. Daar is alles mee begonnen. Net zo als alle ellende in Afghanistan is begonnen doordat de Amerikanen de bedoelingen van de Sovjet Unie en de communisten daarverkeerd uitlegde aan het Nederlandse publiek.

    Hoe zou je in Nederland - geruisloos - een socialistische systeem kunnen invoeren?

    Enschede, 23 maart 2009. Je zou in Nederland - geruisloos - een socialistische systeem kunnen invoeren als je Wouter Bos de banken nu gewoon zou laten nationaliseren. De enige kwestie is dat je een meerderheid in de Tweede Kamer moet hebben die zorgt dat ex-minister Zalm en andere zetbazen, de banken als ze weer goed draaien niet weer aan particulieren terug verkoopt; ze dus alsnog weer privatiseert. Dat zou moeten lukken als de Nederlanders massaal nog wat klassenbewustzijn zouden hebben. Dat is een kwestie - voor bijvoorbeeld de NCPN - om gewoon drie jaar goed campagne te voeren.
    Het bedrijfsleven moet (dan) sowieso voor credieten aankloppen bij een van de Nederlandse genationaliseerde banken. (Elders is geen geld.) Deze Nederlandse banken lenen het spaargeld van hun spaarders voor 4%, 5% of 7% uit. De geproduceerde meerwaarde blijft dan wel in het bedrijf achter. Maar dat kan je oplossen door de bank - ten tweede - ook aandelen uit te laten geven. De geproduceerde meerwaarde moet dan in zijn geheel terug naar de aandeelhouders, de genationaliseerde bank. De genationaliseerde bank zal dat geld van gewone leningen en van aandelen aan zijn echte aandeelhouders moeten geven, en dat zijn wij. Wij zullen de genationaliseerde banken (dus) - bij wet - moeten vragen de opbrengsten van alle uitgezette leningen en aandelen tezamen in de Algemene Middelen van de staat der Nederlanden te laten storten. De Nederlander heeft dus naast zijn gewone inkomen (loon of uitkering) dan dus (ook) opbrengsten uit bezit. Socialisme dus. De Tweede Kamer bepaalt democratisch waar het geld naar toen moet: onderwijs, gezondheidszorg, volkshuisvesting, energiecentrales, wegen, spoorlijnen, etc. Het financieringskapitaal, en dus de productiemiddelen, zijn (dan) (dus) (daarmee) "in handen van de werkende bevolking" gekomen.
    Lenin zegt in september 1917 al dat de banken moeten worden genationaliseerd en het beheer van het spaargeld van de burgers niet meer door enkelen kan worden bepaald. Geld voor investeringen komt dus (voortaan) uit de totale hoeveelheid spaargeld van de 'working class'. De working class krijgt de meeropbrengst c.q. de waarde, dus geld uit de meerwaarde. Hij zegt "De grote banken zijn het staatsapparaat dat wij voor het socialisme nodig hebben en dat wij kant en klaar van het kapitalisme overnemen, dank zij het voorbereidende werk van het kapitalisme en het financieringskapitaal". "Deze staatsboekhouding is het skelet van de socialistische maatschappij; de arbeiders zullen de controle moeten uitvoeren".

    Geld en winst

    Niemand kan er wat op tegen hebben dat een staat investeert. Als een staat 100 miljoen investeert en er op rekent dat er over 10 jaar 140 miljoen terug komt, na aftrek van de kosten, dan wordt dat door iedereen als verstandig gezien. Zowel in een kapitalistisch land, maar zeker ook in een socialistisch land. Wat is dus het probleem van geld en winst?

    Er is maar een echte tegenstelling: die van 'de' werkende klasse versus 'de' aandeelhoudersklasse

    De onoverbrugbare tegenstelling in het kapitalisme is de eeuwige strijd om elke verdiende euro. Heeft de klasse van het kapitaal of de klasse van de arbeid op die euro recht? Waarom heeft de bezittende klasse, het kapitaal, recht op de meerwaarde die geproduceerd wordt; nota bene door de working class, de werkende bevolking! Dat moet elke keer weer opnieuw bevochten worden.

    Iedereen hoort tot de werkende bevolking, behalve de aandeelhouders. Iedereen werkt en produceert meerwaarde. Ook een directeur; ook al heeft hij een vals klassenbewustzijn.


    In Nederland behoort bijna iedereen tot groep (klasse) die zijn/haar inkomen verdient met werken of ervan afhankelijk zijn, zoals kinderen, echtgenoten, mensen in een inrichting, gevangenen en werklozen (de beroepsbevolking). Daarnaast zijn er een klein aantal mensen die niet werken; ook geen bijbaan hebben; en inkomen hebben 'uit bezit' (de bezittende klasse). In Nederland is echter een hele grote middenklasse. Die heeft inkomen uit arbeid en bezit. De middenklasse daarentegen heeft een baan en een arbeidsloos inkomen; en heeft dus twee compleet verschillende belangen. Zij kan meestal niet kiezen tussen welk belang voor hem/haar of zijn gezin het belangrijkste is. Die middenklasse, en de macht van haar aantal, heeft Marx in zijn tijd niet voorzien.

    Een van de meest fascinerende tekortkomingen van het kapitalisme - naast die van oververhitting, overproductie en het bijbehorende uitbuiten en overbelasten van mensen - is de dramatische koopkrachtverlies als de verburgerlijkte middenklasse massaal aandelen en opties gaat zitten kopen.

    Door geld 'in aandelen te stoppen', wordt die hoeveelheid geld niet voor andere doeleinden gebruikt. En dat vreemde problemen opleveren.
    Immers, zodra een burger zich voor 10.000 gulden of meer aandelen of opties gaat aanschaffen, daalt zijn koopkracht met hetzelfde bedrag. Met alle macro-economische gevolgen van dien. Velen zien het crisisversterkende er niet van, maar dat tikt aan als ruwweg een derde van de werkende bevolking dat gaat zitten doen. De koopkrachtdaling is spectaculair aan het worden. "De Duitse burger consumeert bijna niet meer", klaagt de NRC deze week.

    Een koopkrachtige burger hoort in de visie van de kapitalisten te consumeren en alle producten - ook de meest waanzinnigen - die er worden aangeboden te kopen. Dat is feitelijk de bedoeling van 'de kapitalist' als hij hoge salarissen uitbetaald aan de middenklasse.

    De gewone arbeidersklasse wordt ook verondersteld zijn geld weer bij bakken terug te 'geven' aan de kapitalisten. Dus de middenklasse op een of andere manier ook. Het is niet de bedoeling van de echte kapitaal bezittende klasse en de middenklassers gelijkwaardig worden en ook proberen een arbeidsloos inkomen te krijgen.

    Als niemand meer werkt, stort de kapitalistische economie in en de bijbehorende kapitaal-accumulatie stokt. Het is niet voor niks dat het kapitalistische systeem de burger af en toe relatief veel laat verdienen. Maar dat moet dan geld wel worden verbrast. Zo een koopkracht-injectie - uit nood - is eigenlijk bedoeld om de economie en de productie op gang te houden; belachelijke en minder belachelijke producten te consumeren; en eigenlijk niet om mede-aandeelhoudertje te spelen.

    Zo kent het kapitalisme wel meer dilemma's en paradoxen.

    De burgers, met naast hun inkomen uit aandelen ook nog een gewoon inkomen uit werk, hebben (of krijgen) een verknipt wereldbeeld en zullen toch vroeg of laat zien dat ze gewoon tot de werkende klasse behoren; zoals iedereen.

    Er komt een moment dat kleine aandeelhouders zien dat aandelen vaak goed gaan lopen als er banen wordt geschrapt. Dat kan theoretisch altijd iemands eigen baan zijn of dat van een kennis of wellicht de baan van zijn eigen kind.

    Dat de bezittende klasse tegengestelde belangen heeft aan de mensen die hun brood moeten verdienen door te werken, dringt vroeg of laat heus wel door en zal bij velen best wel wringen. Wat goed is voor hem als 'lid' van de bezittende klasse is immers helemaal niet zo goed voor hem als lid van de werkende klasse. Integendeel.

    Dit - laten we maar noemen - 'part-time kapitalisme', binnen de werkenden middenklasse, is in West-Europa en de Verenigde Staten tot een cult verheven, maar is en blijft - in bovenbeschreven opzicht - slecht voor de economie. Het wordt echter politiek gedoogd en gestimuleerd om de kring van betrokkenen en belanghebbende bij het kapitalistische systeem zo groot mogelijk te houden. Dat stelt de val van het systeem uit. Hoe meer mensen afhankelijk zijn van het systeem hoe moeilijker het wordt voor kritiek en voor de oppositie; dat is de redenering. Dat het kapitalisme zijn eigen doodgravers creŽert en zijn eigen crisissen veroorzaakt, zal weinigen voorlopig een zorg zijn. Ons is het wel een zorg. Hoe laten we zien dat het voor iedereen beter is om een 'behoefte-driven economie' te hebben in plaats van een 'winst-driven economie'. In gewoon Nederlands: "socialisme is beter voor iedereen dan kapitalisme".

    (De werkende klasse kan immers zelf zijn door hen geproduceerde meerwaarde en winsten verdelen en/of investeren. De bezittende klasse (van kapitaal-, grond- en productiemiddelen-bezitters) is nergens voor nodig: ze veroorzaakt alleen maar ellende, permanente onderdrukking op wereldschaal en imperialistische oorlogen.)

    God of godsdienstig

    Mensen die anno 2008 nog in God geloven moeten hun schoolgeld maar eens gaan terugeisen. En de regering schadevergoeding vragen, want 10 achtereenvolgende regeringen hebben de vooruitgang in ons denken rond 1970/1980 in de kiem willen smoren door het onderwijs te verpesten. Er mocht geen generatie meer net zo slim worden als de 68-generatie leerlingen/studenten... Weg met opperwezen-adepten; vooral op scholen en universiteiten (Delft: Dekker) (VU Amsterdam: tientallen hoogleraren) (Tilburg/Twente: weg met sponsoren van een gereformeerde hoogleraren. Dat kan toch niet!) Universiteiten horen weer bolwerken van wetenschap te worden/zijn. (Zie mijn mail dd. 10 juni 2008 aan Volkskrant)

    Anoniem

    Anoniem artikelen plaatsen in een politiek debat is absoluut laf. Eigenlijk alleen rechtse mensen doen dat en gelovige mensen die hun eigen geloof willen verhullen om andere geloven aan te vallen. (Helaas deed Spinoza er toentertijd ook al aan mee.) Kranten die daar aan meedoen zijn ook laf. Er is nu op de eerste plaats geen goed wetenschappelijke debat mogelijk. Er is geen kristallisatiepunt mogelijk. Ik geloof niet; niet in God en niet in Allah. Geloven is achterlijk. MAAR schelden op gelovigen OOK. Sterker nog: is contraproductief. Samira al-Onal blijkt Salman Rusdie te steunen. Zijn gescheld? Nou, ik vond dat toentertijd stom en hufterig. Reve die toentertijd over ezeltjes begon ook. Schelden naar gelovigen helpt niet. Maar mensen die anno 2008 nog in een god geloven moeten niet denken dat ze gelijk hebben. Ze zouden toch hun schoolgeld eens moeten terug eisen.... (Zie mijn mail dd. juni 2008 aan Volkskrant)

    Terreur

    Een vorm van terreur wordt nog steeds door de media steeds vergeten en dat is de terreur van afscheidingsbewegingen. Afscheidingsbewegingen zijn in tegenstelling tot bevrijdingsbewegingen hopeloos verouderd en de laatste 60 jaar overal ter wereld gebruikt door het Pentagon om eenheidsstaten en socialistische landen te vernielen en economisch te vernietigen. (Kroaten 1995, Bosnische moslims 1997, Kosovaren 2000, Molukkers 1950, Tibetanen 1959-2008 en niet te vergeten de zionistische joden in 1948, etc.) De steun van m.n. Groenlinksers aan dit soort bewegingen is misplaatst en volkomen fout geweest. De media heeft GL misleidt en men is er met open ogen ingetuind. Daarvan akte. (Zie mijn mail dd. 10 juni 2008 aan Ravage)

    Volksdemocratie

    Als je 'kapitaal' en 'arbeid' bij elkaar brengt 'krijg' je producten. Dat proces, dat spanningsveld, is de driving force waarop de wereld draait. Het is echter onaanvaardbaar dat deze producten, de winst of de meerwaarde, naar de bezitters van het 'kapitaal' vloeien. Om die reden is strijd nodig, klassenstrijd; om de eenzijdige toeeigening van de verworvenheden van kapitaal en arbeid om te draaien richting 'arbeid' in plaats van dat die richting de bezittende klasse vloeien. Het economisch leven hoort dan ook "om de arbeid te draaien" en niet "om het kapitaal". Het ene systeem, waar alles wordt toegeŽigend door het kapitaal, is kapitalisme; het andere, waar alle verworvenheden richting werkende klasse vloeien, heet socialisme. De bezittende klasse, als klasse, zal dus ooit - onder het socialisme - verdwijnen. De spaarcentjes van de werkenden wordt het 'kapitaal', het nieuwe werkkapitaal, binnen het socialisme. De investeringen die de maatschappij dan doet of moet doen, worden dan niet meer (zoals nu ondemocratisch) bepaald door een klerkje op de Rabobank of whatever, maar komen dan - uiteindelijk - dus echt democratisch tot stand... Volksdemocratie, socialisme, is pas democratie zoals het hoort. (R.M. 2007)

    Analyse van de Koude Oorlog

    Mijn boek - op internet - met een analyse van de Koude Oorlog gaat uit van de theorie dat rond 1979 het internationale kapitalisme de Sovjet Unie willens en wetens in een val heeft willen laten lopen. Ik heb dat overtuigend willen aan tonen. Het is uitlokking. Budapest (1956) en Praag (1968) zijn er ook voorbeelden van. (Die mislukten toentertijd gedeeltelijk.) Ik hoop dat anderen mij later met meer bewijzen aan zullen vullen.
    De tweede zaak waar ik van uit ben gegaan is de theorie dat psychologische oorlogsvoering meer effectief is dan welke vorm van oorlogsvoeren dan ook. Vooral om links in West Europa en de Verenigde Staten - met ethisch gewauwel - er onder te krijgen. De val van de muur werd op deze manier voorbereid en de Joegoslavie-oorlogen werden gewonnen door leugens en bedrog jarenlang in de westerse media uit te vergroten. De foute argumentatie in de handhaving van een joodse staat (Israel) is er ook een voorbeeld van. Immers niemand heeft het recht een staat uit te roepen op het grondgebied van een ander. Net zo min als Bosnische moslims (en de VN) safe havens op grondgebied van de Serven in Srebrenica hadden mogen uitroepen. Want dat is gebeurd.
    Ik ben ook nog uitgegaan van een derde theorie, namelijk dat bevrijdingsbewegingen wel alle rechten hebben hun land met geweld te bevrijden, en afscheidingsbewegingen niet. Afscheidingsbewegingen hadden/hebben anno 1948, 1975 of 2007 geen recht eenheidsstaten met geweld kapot te maken. Dat dat laatste toch is gebeurd heeft alles met mijn eerste theorie over de Koude Oorlog te maken.
    [Kijk met Google naar: Rik Min, 'Leugens en bedrog'; op internet, 2005, derde versie 2007]

    J.A.A. van Doorn

    J.A.A. van Doorn heeft in zijn boek 'Duits socialisme' aangetoond dat het doel van het nationaal socialisme en van de sociaal democraten was om de communisten te verslaan. Dat waren hun overeenkomsten. De ene deed het op de ene manier; de ander (later) op een andere manier...

    Socialistische maatschappij haalbaar

    Als je 2/3 van de stemmen hebt, mag je in Nederland het systeem veranderen. Wij ook. Dat staat in de grondwet. Als de Europese grondwet wordt aangenomen, kan dat niet (meer).

    Diktatuur van het kapitaal (I)

    Het noodlot van de werkende klasse is dat hoe hard men ook werkt, een andere er altijd slapend rijk bij wordt, de kredietgever en dus de aandeelhouder. Zelfs de middenklasse, de middenstand, de middengroepen, weten dit... Men haat allemaal het kapitalisme, maar de middenklasse zal het niet snel afvallen.

    Diktatuur van het kapitaal (II)

    Als de economie gaat instorten en er een economische crisis als in 1929 ontstaat, zullen die middengroepen niet naar de arbeidersbeweging, de socialisten of de communisten luisteren, maar naar een sterke man of een dictator. De geschiedenis leert dat de middengroepen en de hogere arbeidersklasse een restauratie voor zullen staan van het kapitalisme en zullen gaan roepen "weg met de vakbond", "weg met het minimumloon", "weg met de werklozen", "uitkeringsgerechtigden maar gewoon aan het werk", als parkeerwachter, als wijkagent of het leger in als kanonnenvoer. Weest dus waakzaam, nu de crisis in de USA al aan de poort rammelt en de werkzoekende "met behoud van uitkering" voor een fooi aan het werk moeten.

    Diktatuur van het kapitaal (III)

    De hoeveelheid geld in de werkloosheidsfondsen, zoals de WW en WAO is opgebracht door de werkenden. De werkgevers hebben er geen stuiver aan mee betaald. Uit dat geld wil de regering loonsubsidie aan de werkgevers gaan betalen. Dat is driedubbelpakken. 1. de uitbuiting. 2. ons eigen geld en 3. degene die de crisis veroorzaakt hebben krijgen nog subsidie - van het spaargeld de arbeiders - toe. Gekker moet het niet worden.

    Misverstand?

    Alles wat je doet binnen een kapitalistische systeem, zoals bijvoorbeeld vrijwilligerswerk, komt ten goede aan het systeem, aan de kapitaalaccumulatie daarvan; aan de kapitalisten, niet aan de maatschappij. Het kapitalistische systeem buit alles wat gratis is meedogenloos uit. Socialisme neemt het op voor de hele maatschappij. Alles wat je daar gratis doet, komt ten goede aan de gehele maatschappij. Er is daar niemand meer die op een oneerlijke manier rijk wordt. Alleen de maatschappij - wij met zijn allen - wordt rijk. Rijker dan nu. Veel rijker.

    Misverstand?

    Haast 95% van de dagelijkse problemen komen voort uit misverstanden. Dat is dus op te lossen door wat beter naar elkaar te luisteren. Maar een tweede categorie problemen komt puur voort uit belangentegenstelling. Dat is een kwestie van geven en nemen. De dagelijkse belangentegenstelling tussen voetgangers en automobilisten, tussen man en vrouw, tussen xxx en xxx, kan met een beetje goede afspraken in goede banen worden geleidt. Het is wellicht een open deur om te zeggen dat het van belang is naar belangentegenstellingen te kijken en die te herkennen maar velen sluiten daar toch de ogen voor. Het allergrootste - in deze kapitalistische maatschappij meest onoplosbare probleem - blijft een eerlijke loon: dus de verdeling van de winst uit arbeid. Dit is de meest pure belangentegenstelling die er in de huidige maatschappij bestaat. Waarom krijgt dit zo weinig aandacht? Waarom krijgt een arbeider zo weinig loon, terwijl zijn arbeid de absolute voorwaarde is van welke winst dan ook? Waarom worden de kapitalisten zonder iets te hoeven doen, steeds rijker? Waarom eigent de aandeelhouder zich alle geaccumuleerde meerwaarde toe? Het klopt niet dat 'de' kapitalisten zich alle meerwaarde toeeigenen, alleen maar doordat 'het' kapitaal van hun is. 'De' arbeid is van ons. Zonder onze arbeid geen producten en geen meerwaarde. Het hoort in de wereld om de arbeid te draaien en niet om het kapitaal. Dus: socialisme is en blijft ons ideaal! (R.M. 2007)

    Nederland, Amerika en Israel hebben met hun 'hulp' de PLO kapot gemaakt

    Nederland de laatste 30 tot 60 jaar - bewust of onbewust - allerlei afscheidingsbewegingen gesteund in plaats van bevrijdingsbewegingen. Vaak heeft hebben de media de bevrijdingsbewegingen mee 'helpen' omvormen tot afscheidingsbewegingen (om ze te kunnen gebruiken voor imperialistische doeleinden: destabilisatie van eenheidsstaten.) Dat 'beleid' goed te praten c.q. te steunen, is voor links een valkuil regelrechte valkuil gebleken. Niet alleen voor ons, voor links, maar vooral ook voor alle betrokkenen; zij zitten met de gebakken peren. Van deze - blinde - steun c.q. blinde vlek, moet Nederland, en vooral links Nederland, af zien te komen. Het eerste voorbeeld van dit foute beleid is de jarenlange blinde steun aan de Koerden. De Koerden vochten feitelijk 30 jaar lang tegen Turkije, Irak, Iran en de SU. De progressieve bewegingen binnen die landen werden daarmee vernietigd. Dat kwam het Pentagon goed uit. Dat was hun doel: progressieve landen destabiliseren. Het steunen van de Korden is - achteraf - een grote fout gebleken. De Koerden werden gebruikt waar ze bij stonden. (En wij ook.) Een tweede voorbeeld zijn de twee regionale groepen in Irak, de Sjiiten in het zuiden en de koerden in het noorden die middels de protectie van de NATO middels twee no-fly-zones, werden opgezet tegen Saddam Hoessein. Die no-fly-zones steunen, is een grote fout gebleken. We werden gebruikt voor imperialistische doelen. Het derde voorbeeld is Joegoslavie waar vier etnische groepen systematisch zijn opgezet tegen een vijfde (de 'Serven', die nota bene Joegoslavie bijeen wilde houden). De moslims en de Kroaten daar te steunen, is ook een grote fout gebleken. (Daar komt 'de geschiedenis' nog wel achter.) Maar het vierde voorbeeld is nog schokkender - en nu kom ik tot mijn punt - Nederland heeft, in navolging van de Amerikanen en de Israeliers', door haar 'indringende steun' aan de PLO (de afgelopen 10 a 20 jaar) deze bevrijdingsbeweging - met haar nobele doelstelling een land te willen om samen te kunnen leven samen met joden, christenen en moslims - om weten te turnen tot een 'afscheidings'-beweging, een beweging die alleen nog maar een staat voor Palestijnen nastreeft. En derhalve een staat alleen voor joden goedpratend. Dat was en is dus precies wat de zionisten zelf ook willen: het willen hebben van een joodse staat daarmee een legitimatie willen afdwingen het Heilige Land etnisch te mogen zuiveren. Koerdistan is niet alleen voor Koerden, maar voor iedereen. Bosnie is niet alleen voor moslims, maar voor iedereen. Estland is niet alleen voor Esten, maar voor iedereen. Kroatie is niet alleen voor Kroaten, maar voor iedereen. Irak is niet alleen voor Sjiiten, maar voor iedereen. Israel is niet alleen voor joden, maar voor iedereen.

    Wat is kapitalisme?

    Nog steeds gebruiken Nederlanders allemaal verschillende definities van kapitalisme. Dat is funest voor elk publiek debat. Dan heb je als links persoon bijvoorbaat in elke openbare discussie al een gigantische achterstand. Maar ook in interne discussies in de linkse beweging...
    Twee dingen moeten minimaal scherp vastgelegd zijn of worden: "wat is kapitalisme?" en "welke rol speelt de middenklasse?"
    "Kapitalisten bestaan er in Nederland niet meer", zei Anton Constance kort voor zijn dood. "Ze hebben al hun kapitaal, alle productiemiddelen, fabrieken en bedrijven al in handen van het Amerikaanse grootkapitaal gelegd" (c.q. verkocht). "Dat moeten we wel beseffen in ons super-kapitalistische landje", aldus de anarchist Anton Constance.
    Ondergetekende, Rik Min, schrijft al jaren in politieke teksten, dat "mensen die de geaccumuleerde meerwaarde - uit arbeid - opstrijken kapitalisten zijn" (1997 - 2007). Aandeelhouders zijn dus kapitalisten. Alle personen die aandelen bezitten zijn dus wel degelijk kapitalisten. Het verneukeratieve is echter dat anno 2007 de meeste aandeelhouders er naast hun arbeidsloze inkomen, er een baan en een salaris naast hebben. Dat geeft zowel bij hen - de middenklasse - als bij ons - de gewone werkende klasse - valse klassengevoelens. In het lijf van iemand met veel of weinig aandelen en een baan in loondienst, kloppen twee verschillende harten; ze hebben twee verschillende belangen; ze hebben zogezegd een dubbelle loyaliteit. In Nederland bestaan er weinig echte situaties dat iemand een volledig arbeidsloos inkomen heeft. De Nederlandse middenklasse heeft naast een baan, in loondienst bijna allemaal ook aandelen; al is het maar een aanvullend pensioen (bovenop zijn/haar AOWtje). Marx kende in zijn tijd slechts twee klassen. Wij in Nederland, hebben anno 2007 een grote werkende middenklasse.
    Kapitalisten die de hele dag niks doen bestaan in Nederland misschien dan wel niet, maar er zijn wel degelijk miljoenen (kleine en grote) kapitalisten. Daarom heb ik voor hen die tot de hogere of lagere middenklasse behoren, begrip 'parttime" ingevoerd. Ze behoren namelijk objectief gezien parttime tot de werkende klasse en parttime tot de bezittende klasse. Deze mensen zijn dus 'parttime bourgeoisie' en 'parttime proletariaat". Dit in tegenstelling tot de tijd toen Marx de begrippen 'bourgeoisie' voor de bezittende klasse (de kapitalisten), en 'proletariaat' voor de werkende klasse (in de meest ruime zin) (de 'working class') lanceerde (rond 1845). Deze tegenwoordig veel in de westerse wereld voorkomende middenklasse heeft objectief gezien twee volkomen verschillende belangen. (Bijvoorbeeld lagere lonen of juist hogere lonen.) Het kapitalistische systeem heeft deze individuen - door ze er op deze manier 'bij het systeem te betrekken' - grotendeels allemaal aan zich weten te binden. Anton Constance had dus geen gelijk.

    Links bestaat in Nederland niet alleen uit de PvdA, GL, SP, IS, maar vooral uit de NCPN

    In Nederland heeft links al jaren en jaren minder dan 75 zetels in de Tweede Kamer. Maar dat niet alleen: links bestaat in de Tweede Kamer al jaren voor 100% uit sociaal democraten. De PvdA is een sociaal democratische partij, maar ook de GL en SP is dat. Geen van deze drie partijen streeft immers meer socialisme in Nederland na. (Dat is immers de enig echte definitie van socialisme.) Al deze drie partijen - PvdA, GL en SP - spelen dus vals spel. Ze zeggen soms dat ze 'socialistisch' zijn, maar uit alles blijkt het tegendeel. Ze laten zich door de Telegraaf op gezette tijden socialistisch, maoÔsten of ex-communisten noemen, maar dat is voor de schijnwereld bedoelt die er in Nederland wordt opgehouden. PvdA, GL en SP zijn alle drie partijen die het binnen het kapitalisme "zo goed mogelijk willen doen voor de mensen, de bevolking, de onderkant van de samenleving, de armen", etc. . Communisten zijn de enige die voor de werkende klasse het beste voor hebben, de andere partijen sussen de arbeiders incl. de uitkeringsgerechtigden in slaap. Je kunt immers geen socialisme hebben binnen een kapitalistisch systeem. (Een 'derde weg' tussen kapitalisme en socialisme bestaat nu eenmaal niet. )

    Links in Nederland bestaat dus uit vijf kleuren 'rood'. Juist die vijfde kleur rood is de kleur van de enige echte socialisten: de communisten. De andere kleuren rood zijn de kleuren van sociaal democratische partijen, partijen die in Nederland geen socialisme meer willen. Communisten willen wèl een socialistische maatschappij in Nederland zien te realiseren, een land waarin de dictatuur van het kapitaal en de aandeelhoudersklasse zal zijn vervangen door een socialistische productiewijze, waar geen werkloosheid meer heerst, geen economische crisis meer is, mensen niet achter de geraniums worden weggezet, geen oorlogsdreiging meer vanuit gaat, en de mens centraal staat in plaats van de honger naar winst. De werkenden zijn (dan) de aandeelhouders van die maatschappij.

    Kenmerken van fascisme

    Tegenwoordig is het fascisme binnengedrongen in de spelonken van het Pentagon. Hoe ik dat weet? Leg de politiek van de USA maar eens langs de meetlat van het fascisme. De vier belangrijkste kenmerken van het fascisme zijn: liegen, demoniseren van tegenstanders, landen binnen vallen en minachting voor democratie. Ik zal het toelichten:

    Gebruiken van leugens is heel normaal;

      Momenteel zie je dat overal en met name in de pers. Hoofdredacties plaatsen - zomaar zonder te checken - allerlei van allerlei onduidelijke persbureaus persberichten, terwijl berichten van gewone reporters niet worden geplaatst. Gubbels was er een meester in. Het bleek dat zijn stelregel luidde: "hoe groter de leugen en hoe vaker herhaald hoe beter het werkt bij het grote publiek". Wij zeggen: uiteindelijk zegeviert de waarheid wel, maar daar moet door heel veel toegewijde mensen toch altijd weer hard voor gewerkt worden.
    Demonisering van de tegenstanders;
      Hitler wist met zijn walgelijke anti-communisme als geen ander de massa te bespelen. Hij wist de Sovjet Unie en hun leiders als duivels neer te zetten. Velen trapten daar in. Naast de communisten werden ook de Joden als untermenschen neergezet. Met het bekende resultaat: 20 miljoen communisten en 6 miljoen Joden werden tussen 1932 en 1945 afgeslacht.
    Veroveringsoorlogen voorstellen als het beste voor iedereen;
      Hitler zei bij de inval in Polen in 1939 - om zich te legitimeren - dat het Poolse leger en de Poolse leiders het Duitse leger en Duitse grensposten hadden aangevallen met sluipschutters en met andere vormen van geweld. Toen Hitler in 1938 Oostenrijk annexeerde stonden langs de route naar Wenen vele tienduizenden Oostenrijkers te applaudisseren; meest Duitsers. Als Saddam wordt verdreven zullen er ook wel Irakezen de USA-troepen met applaus begroeten. Maar zo werkt de internationale rechtsorde niet. Het is maar hoe je het bekijkt.
    Minachting voor tegenstanders; minachting voor democratische rechten;
      minachting voor democratie; minachting voor volkerenrecht; minachting van oorlogsrecht; Iedereen die tegen het standpunt van een fascist is, blind afblaffen en oppositie als onaanvaardbaar beschouwen. Wie niet voor mij is is tegen ons. Afluisteren is dan toegestaan. Recent bleken in de gebouwen van de EG afluisterapparatuur verstopt te zijn. USA-apparatuur? Het kan niet anders. De democratie en de legitimiteit van de Verenigde Naties aan de orde stellen. Resoluties systematisch niet uitvoeren of niet naar de veiligheidsraad luisteren. Hitler, Japan en Italie trokken zich voor de Tweede Wereldoorlog terug uit de Volkerenbond om beter hun eigen gang te kunnen gaan.
    In al deze punten over het fascisme van toen herken ik de Bush en zijn mannen. U ook? Het fascisme is onder ons. Niet daar; maar hier. Wie had dat ooit in 1946, 1968 of 1975 kunnen bedenken. Vergeet niet: imperialisme is het hoogste stadium van het kapitalisme. En: een hoogontwikkeld land kan vervallen tot een fascistisch land. Juist hoogontwikkelde landen kunnen blijkbaar kwetsbaar zijn. Duitsland was in de periode 1920 tot 1934 het hoogst en beste ontwikkelde land ter wereld; en daar kwam Hitler in op; laten we dat nooit vergeten.

    Als een hond vals is, ligt dat aan zijn baasje

    Het is een feit dat het Pentagon en Israel het moslimfundamentalisme hebben gebruikt en opgehitst tegen alles wat links, communist of progressief in de wereld was; te beginnen in Afghanistan in 1979. Het moslimfundamentalisme is nu, anno 2001 vals, zeer vals. Dat komt omdat het baasje vals spel met hem speelde. Het objectieve belang dat het moslimfundamentalisme had, was om vanuit een koloniale achterstand 1.2 miljard mensen (weer) een normaal leven te willen geven. Akkoord; valt zelfs een beetje te begrijpen. Na 400 jaar kolonisme, plundering en vernedering, dachten de verpauperde massa's heil te vinden in het geloof. Temeer daar links, de communisten, theoretisch, praktisch en fysiek - mede door toedoen van islamitische en christelijke fundamentalisten en Saoedisch kapitaal - vooralsnog was uitgespeeld (was gedemoniseerd) en geen antwoorden meer leek te hebben...

    Jongeren worden tegen ouderen opgezet

    In de Volkskrant van 11 februari 2005, schreef Thomas van der Dunk gelukkig eindelijk een goede weerlegging van het verschijnsel dat men de laatste jaren jongeren tegen ouderen wil uitspelen. Net zoals men 25 jaar milieu-bewuste mensen tegen communisten heeft willen uitspelen en vrouwen 25 jaar tegen mannen heeft geprobeerd uit te spelen. Communisten zijn de enige die tegenover dat 'verdelen' en 'heersen' iets - in belang van de bevolking - tegenover kunnen stellen. Wij kunnen dat 'verdelen' van de bevolking, door feiten en argumenten te verhullen, en daardoor te kunnen 'heersen', alleen maar voorkomen door een betere analyse te maken en die er met veel publiciteit tegenover blijven stellen.

    De middeninkomens

    We hebben de 'middenklasse' en we hebben de 'middeninkomens'. De middenklasse is in Nederland, maar vooral ook in Engeland en Duitsland de klasse die al decennia lang een cruciale rol speelt - in het verdeel- en heers-spel - tussen de kapitalistenklasse en de loonafhankelijke klasse; dat welke Marx 'de bourgeoisie' en het 'proletariaat' noemt. In bijna alle kranten van begin februari 2005, o.a. de Tubantia van 10 en 11 febr. 2005, werd door een toevallig onderzoek en de verslaglegging daarvan pijnlijk duidelijk gemaakt dat uitgerekend gezinnen met middeninkomens van "twee keer modaal", gezinnen met een gezamenlijk inkomen tussen de 1500 en 3100 euro en die traditioneel altijd al de speelbal van 'het kapitaal' maar feitelijk ook van rechtse vakbondsbestuurders waren, maand op maand 1000 tot 2000 euro rood blijken te staan.
    (Voetnoot: Het inkomen van een gezin met een minimumloon is in Nederland momenteel xxx euro per maand. Het inkomen van een 'twee keer modaal'-gezin is in Nederland momenteel xxx euro per maand.) Deze middengroep voelt zich aan alle kanten gepakt. Dat betekent dat deze groepen - als het goed is - haar onvoorwaardelijke ideologische steun aan het systeem zou kunnen opgeven. Daar moeten wij als communisten marxisten van kunnen profiteren.

    Intellectuelen zijn heel vaak heel dom

    Veel intellectuelen gaan er de laatste decennia van uit dat we al in een socialistische maatschappij wonen en dat uitbuiting, corruptie en misdaad niet meer bestaan. Vaak vooral linksen. Want we zien heel vaak zogenaamde linkse bestuurders en politici de ene maatregel na de andere maatregel bedenken en vaststellen; zonder controle-systeem en dan denken dat een maatregel die ze nemen vanzelf verder wel goed zal uitpakken. Voorbeelden te over waar de kosten gierend uit de klauwen zijn gelopen: subsidies geven aan huizenbezitters bijvoorbeeld; stimulerende maatregelen; geld geven aan 'de armen'; de gang van zaken bij loterijen, casino's, goede doelen, maar zelfs op universiteiten en hogescholen is een goede kristalheldere boekhouding nodig. Wij communisten weten wel beter. Sommige oprechte rechtse mensen waarschuwen ook. Je hebt altijd en overal een goede controle nodig; de media vallen weliswaar altijd de zogenaamde 'bureaucratie' aan.; maar ieder mens weet instinctief dat je zonder een goed controle-apparaat nergens ver mee komt. Hoe zou je alle geheime geldstromen anders moeten ontdekken (zoals bij Enron, Ahold, de olievoorraden van Shell, etc.)? Nederland blijft een vreselijk kapitalistisch landje. Alles wat je goed bedoelt wil doen, strandt vroeg of laat op de ijzen wetten van het kapitalisme of op kapitalistische marktwerking, monopolies, kartelvorming, vriendjespolitiek, etc. Als je je bewust bent dat je in een kapitalistisch systeem leeft, word je vanzelf voorzichtiger met je voorstellen. Recentelijk nog zagen we GroenLinksers doodleuk verklaren dat kapitalisme nooit meer tot een crisis kan uitmonden. PvdAers zeggen dat ook. Laatst hoorde ik een top-PvdA-er zeggen omdat we "honderdduizenden knappe koppen daarvoor aan het werk hebbben" gezet. Je vraagt je dan af wie er gek is; zij of de communisten. Marx was een wetenschapper; zijn voorspelde wetmatigheden kun je nu eenmaal maar beter niet in de wind slaan. GroenLinksen en PvdAers gaan heel vaak domweg voorbij aan het feit dat de algemene middelen van ons allemaal zijn (en eerst verdient moeten worden door de arbeidsersklasse) en dat iedere lobby-club op dat geld zit te azen: Lockeed, de JSF-fabrieken, de farmaceutisch-medische industrieel complex, de adverteerders, de reclamejongens, etc.. Die laatste groepen lusten wel pap van 95 procent van alle maatregelen die politici bedenken. Dus - ondoordacht - de totale middelen voor gezondheidszorg verhogen is zinloos. Je kunt beter het controleapparaat verbeteren en daar - en elders - gewone, onafhankelijk denkende mensen in benoemen. We leven immers niet al reeds in een een socialistische maatschappij, maar in een vunzige kapitalistische maatschappij. De aandeelhouders willen winst zien.

    Sociale schade

    Wat is de sociale schade door verdringing van immigranten uit lage lonen-landen op personen uit de middenklasse die 30 euro per uur verdienen en wat is de sociale schade van de onderklasse waarin iemand 5 of 6 euro per uur verdient? Nederland heeft feitelijk - zonder dat de bevolking dat wist - een krankzinnig aantal rechtse mensen ons land binnengehaald: van molukkers die hun land Indonesie en Soekarno hadden verraden tot Vietnamese bootvluchtelingen die met de CIA hadden gewerkt; van xxx tot 30.000 Bosnische moslims. Communisten en leiders van bevrijdingsbewegingen werden niet toegelaten; mensen die hun land wilden verraden wel. Die verrechtsing voelt men ook.

    Opstelling vakbond

    De vakbond en veel sociaal-democraten, daar binnen en daarbuiten, hebben in het verleden nogal eens rare toeren uitgehaald. Toeren waarvan communisten dachten waarom stellen ze dit voor en voeren ze bepaalde akties wel en sommige veel voor de hand liggende akties niet? Er zijn drie fundamentele akties gevoerd: voor 32 of 35 urige werkweek; voor vutregelingen voor 55 jarigen; en voor xxxx. Terwijl tegen lange werkdagen in de gezondheidszorg - van 70 tot 80 uur - voor specialisten niets gedaan werd. Aan al deze kwesties zit een kapitalistisch luchtje. Er bestaan nu eenmaal twee soorten mensen die werken. De ene soort ziet werken om een inkomen te verdienen en wil best graag leuk werk hebben, maar doet het primair voor het geld. De andere soort werknemer wil graag een bepaald type werk doen en neemt een lager salaris op de koop toe, bijvoorbeeld voetballers, sporters, kunstenaars, maar ook bepaalde wetenschappers (bijvoorbeeld AIOers), e.d. Deze tweede categorie 'werknemers' wil feitelijk bijvoorbeeld beroemd worden en zal dus altijd veel willen trainen of werken. Er is ook opvallende concurrentie tussen dat soort mensen onderling. Men wil bijvoorbeeld geen informatie delen met elkaar ('sharen'). Op de universiteit bijvoorbeeld is de laatste 20 jaar zoveel gebeurd, en de concurrentie is zo moordend geworden, dat xxx.

    anti-communisme (II)

    Enschede, 6/2/2006. Nederland gaat Afghanistan opbouwen, horen we iedereen zeggen. Waarom geven we Afghanistan dan niet gewoon terug aan de communisten, die waren immers bezig Afghanistan uit de middeleeuwen los te rukken en op te bouwen? De communistische regering in Kaboel is op een schandalige ondemocratische wijze met Stinger-raketten uit de USA, geld uit Saoedi Arabie en geimporteerde Moehadjien-figuren uit het zadel gewipt. Kom nou opbouwen!! 25 jaar geleden mee begonnen en tot aan nu een arm land in opkomst vernietigen. Dat is wat de Nederlanders en hun 126 kamerleden - in hun blinde anti-communistische woede kunnen - meedoen met leugens, bedrog, demoniseren en complotteren.
    Deze woede zet inmiddels de hele wereld in brand. Ziet men dan in de Tweede Kamer bij de een wel de splinter en niet - levensgroot - de balk in het eigen oog?

    anti-communisme (I)

    Enschede, 9/1/2006. In de NRC van zaterdag stond een boekbeschrijving over het boek "Wereldrevolutie" van Erik van Ree, en daar ging het weer eens over Stalin en dat "hij zoveel moorden op zijn geweten heeft". Tegen al die mensen zoals Erik van Ree, zou ik zeggen: Als jij het fascisme had moeten verslaan (in de periode 1933 - 1945) dan was al die ellende jou ook overkomen. Dan had jij OOK (als leider van de Sovjet Unie, waar Hitlers aanval en de aanval van het imperialisme, nu eenmaal op gericht was) vuile handen gehad of gemaakt. En tegen Erik van Ree zou ik willen zeggen: 'Jouw' leiders, waar jij achter staat, hebben net zoveel - of wel meer - bloed aan hun handen als jij Stalin of Lenin toedicht.

    Geloof op de TV

    Enschede, 1/1/2006. Onder leiding van NOTABENE de NWO, de Stiching voor Wetenschappelij Onderzoek en de KNAW, de Kon. Ned. Academie van Wetenschappen, was er op nieuwjaarsdag op de TV, in 'Buitenhof', onder Leiding van Paul Witteman, een debat over het al dan niet bestaan van een hogere macht ('ID' - 'intelligent design'). Het debat was van een bedroevend niveau. Hier was 60 minuten lang te zien hoe dom Nederlandse intellectuelen zijn die aan Nederlandse universiteiten hebben gestudeerd. En hoe dom een daar optredende ex-rector van de VU in een publiek debat nu feitelijk is. Hij was iemand die er echt niks van begreep. Zelfs niet van God en godsdienst. Dat soort jongens, want professor wil ik zo iemand niet noemen, worden heen en weer geslingerd tussen geloven en wetenschap bedrijven. Dat kan dus echt niet meer anno 2005. Weg met de VU en al die schijnheilige lieden daar, zou ik zeggen. Van ons belastinggeld professortje spelen... Ik schaamde me dood, en ik denk velen met mij. Het wordt nu echt ook eens tijd dat die zogenoemde Evangelische Omroep, de EO, snel wordt teruggedrongen. Er zijn mensen die degelijke vanuit de USA ingehuurde lieden serieus nemen. Zelfs Delftse professors. Ik schaam me dood. Het wordt tijd dat Robert Long zijn beroemde liedje weer eens zingt en Maarten 't Hart zijn boeken maar weer eens opnieuw uitgeeft. Dat zal die knulletjes van 30 tot 50 jaar waar de NWO, Buitenhof en de KNAW mee kwam, wel mores leren.

    Zoek 500 mannen

    Enschede, 23/12/2005. Vandaag en gisteren stonden op de voorpagina's van diverse kranten: "Paul Gelderloos zoekt 500 jonge mannen, ... , om Nederland onoverwinlijk te maken". Zou Paul Gelderloos de nieuwe rattenvanger van Hamelen zijn? 500 jonge mannen; onoverwinnelijkheid, nou nou nou. Is zo iemand wel doctor? Ik zou wel eens weten in wat?

    Uitverkoop

    Enschede, Op 14/12/2005 stond in de krant dat de grote energielevenciers de hele infrastructuur, alle elektriciteitsmasten, de grond, de kabels, aan een bedrijf in de Verenigde Staten hebben verkocht. Ongelooflijk. Onze grond, onze masten, onze kabels. Heb ik al die tijd gedacht dat mijn geld van al die dure rekeningen nog ergens nuttig in Nederlandse spullen, Nederlandse grond, etc. wordt belegd. Zodat je nog ergens trots op kunt zijn als je er langs fietst. Niet dus. Uitverkoop.

    One-issue-bewegingen zijn vaak splijtzwammen

    Enschede, 27/11/2005. One-issue bewegingen kunnen politieke partijen heel vaak splitsen. Een-dimensionale bewegingen - zou ik maar zeggen - zijn uit de aard van de zaak makkelijk op te zetten en lopen doorgaans dwars door alle partijen en ideologieen heen. Men neemt niet de ballast mee van bestaande bewegingen en partijen en is in de verdediging, makkelijk wendbaar. Men heeft geen ballast ofwel een verleden. Rechtse mensen zijn het met betrekking tot het topic makkelijk met linkse mensen eens. Dus is het (ook) vaak zonde om je kostbare linkse tijd erin te steken. (Zou je zeggen.) Soms gebeurt dit aan de rechter kant van het politieke spectrum, soms aan de linker. De vrouwenbeweging deedt dit, de milieubeweging, maar ook de anti-godsdienstbeweging deed dit. Wiegel en Hirschi Ali splitste de VVD aangaande het bijzonder onderwijs. Ina Brouwer en Elsbeth Etty splitsten toentertijd in 1982 met hun een-dimensionale manier van kijken de hele CPN.

    Uitlokking is een smerige methode om je zin te krijgen

    Enschede, 21/11/2005. Grote boeven in de politiek (Hitler, Clinton, Bush, Saoedi Arabische radicaal islamitische oliesjeiks, etc. ) zoeken altijd naieve domme mensen die de vervelende klusjes opknappen. Het kapitalisme zoekt links radicalen (anarchisten, krakers) die de stemming onder de burgerij zo heerlijk angstig kunnen maken zodat men bepaalde veiligheidsmaatregelen kan doordrukken. Het fascisme zocht een wildgeworden radicalist uit Holland, die haast voor hen op bestelling, de rijksdag in de brand stak, daarna hadden deze Hitler-klanten vrij spel hun macht over de angstige burgerij te vestigen. De mensen die het Midden Oosten in brand willen zetten, vonden begin november (2005) een vrouw die zich wel wilde opblazen midden in een hal van het Radisson hotel in Amman. Haar bom ontplofte niet. Die van haar man wel. Nu weten we eindelijk hoe dergelijke mensen er uit zien en wat haar politieke motivatie en beweegredenen waren. Weten ze zelf wel waar ze een onderdeel van zijn? Wedden dat die bom in Libanon onder de auto van de president, is gelegd door figuren die zijn opgefokt door Israel en/of het Pentagon?

    Frits Abrahams begint in de NRC opeens over de moord op Aldo Moro.

    Enschede, nov. 2005. Ik herinner mij de brute moord op Aldo Moro in Italie, in 1978 nog als de dag van gisteren. Maar beseft men wel dat het nu inmiddels wel bewezen is dat het systeem al 90 jaar mensen opfokt, zoals ze van der Lubbe opfokte om de Rijksdag in brand te steken; middelklasse zoontjes opfokten in een Baader Meinhof-groep verband terrorisme te plegen en Afghaanse herdersvolkeren met Stinger-raketten opfokten om Russische vliegtuigen - van de atheistische duivel - in Afghanistan uit de lucht te schieten. Het systeem profiteerde van de angst en kon in de wereld doorregeren. Keer op keer.

    Commentaar op onvoorwaardelijke steun van linkse politici aan Bosnische moslims aangaande Sebrenica

    Enschede, sept. 2005. 60 jaar heeft het westen niet omgekeken naar Palestijnen en de moslimwereld; ook links niet, en nu opeens doen vele linkse politici en zogenaamde linkse media poeslief en aardig tegen de Bosnische moslims, nota bene extremisten, die Joegoslavie uiteen hebben gereten. Dit gedrag komt momenteel veel voor in PvdA- en GL-kringen is voor 'rood'-linkse mensen niet te begrijpen. (Zie mijn andere artikelen over dit fenomeen, elders op deze website.)

    Commentaar op ellende in de wereld; terrorisme etcetera

    Enschede, aug. 2005. Aktie is reactie; ook in de wereldpolitiek. Iedereen moet nu toch zo langzamerhand weten of kunnen begrijpen dat de nietsontziende strijd - met alle wettelijke en onwettige middelen - tegen de socialistische landen en het communisme uiteindelijk een monster heeft gebaard: de Taliban, El Quida en de politieke islam. Eerst in Afghanistan en Pakistan; uiteindelijk ook in west Europa. (Zie ook andere artikelen hierover op deze website.) Het anticommunisme is een leugenachtige politiek van het Pentagon geweest in de lijn van het McCarty-onisme uit de vijftiger jaren. Het anticommunisme begon ver voor de oorlog in Engeland en werd later door Hitler geperfectioneerd. De USA nam in 1946 het stokje en grote delen van de geheime dienst van de nazi's over. Toen het Pentagon rond 1964 besloot om de communisten een hak te zetten viel hun oog in 1979 op de Sovjet Unie in Afghanistan. Men heeft toen een heimelijke campagne gestart in de bergen van Afghanistan die zijn weerga niet heeft gekend. Miljoenen geheime oliedollars en Stinger-raketten gingen naar achterlijke schaapherdervolkeren. Het gevolg is bekend: de Sovjet Unie verloor zijn gezicht in deze ongelijke strijd en de tovenaarsleerling (El Quida) werd machtiger dan de tovenaar, de USA. En dat is ze tot op de dag van vandaag: ongrijpbaar, luguber en meedogenloos naar burgers en linkse mensen. De USA en het anticommunisme heeft het moslimterrorisme gebaard. (Zie ook andere artikelen hierover op deze website.)

    Commentaar op een visie op Srebrenica

    Enschede, 31 Mei 2005. Mijn oog viel op een recensie van een boek over Srebrenica van een zekere Jehanne van Woerkom in zaterdagbijvoegsel van NRC Handelsblad. Mevrouw van Woerkom blijkt aan de verkeerde kant van de geschiedenis te staan, dat blijkt uit deze recensie. Zij blijft volhouden te weten hoe het zit in het drama Srebrenica. Zo zij het al tien jaar zegt, zit het niet. De Verenigde Naties (VN), de Verenigde Staten (USA) en Duitsland hadden en hebben NIET het recht gehad de zes verschillende bevolkingsvolksgroepen binnen een land, binnen en buiten Joegoslavie, tegen elkaar op te zetten. Het volkerenrecht, het staatsrecht en alle internationale verdragen staan niet toe, landen in Europa, of elders, zomaar op te splitsen; althans niet met geweld. De akkoorden van Helsinki van 1975 - bijvoorbeeld - staat het met geweld morrelen aan staatsgrenzen, tegen de zin van het overgrote deel van alle betrokkenen, nu eenmaal niet toe. Jehanne van Woerkom weet dat blijkbaar niet. Iedereen in de wereld, de VN, de USA en Duitsland, heeft WETTERLIJK de plicht de vrede in de Wereld en in Europa te bewaren, zo niet dan vallen er aan beide kanten altijd duizenden of miljoenen onschuldige slachtoffers; haast per definitie. (Zie Congo, waar men het bijvoorbeeld vertikt Kabila te steunen: 3.5 miljoen slachtoffers dat is nog erger dan die dommigheid in Srebrenica en voormalig Joegoslavie. Immers oorlogen zijn het afschuwelijkste wat er bestaat.) Ik vind het vreselijk dat er slachtoffers zoals in de regio Srebrenica zijn gevallen, laat daar geen misverstanden over zijn Ů ongeacht hun geaardheid en hun idealen - maar ik vind het nog vreselijker dat slachtoffers blijkbaar altijd door dommigheid van hun zogenaamde leiders of van spraakmakende intellectuelen die het zomaar even beter denken te weten, het slachtoffer zijn. Jehanne van Woerkom heeft - denk ik - iets gesteund wat zij niet had moeten steunen. Nu klagen over slachtoffers is te laat. De mensen die zij zoekt zijn vermalen binnen de domheid van een denk-systeem dat zij niet had moeten willen steunen. De groep die zij blijkbaar vanaf het begin steunde, heeft zelf - daar bovenop - ook nog hele domme dingen gedaan. Deze Bosnische mensen hadden nog kunnen leven als ze niet al die jaren vanuit die zogenaamde safe-areas, dag en nacht andere bevolkingsgroepen hadden gesard en Ů achter de rug om van Karremans en van de VN Ů nachtelijke uitvallen en bloederige aanslagen hadden gepleegd op andersdenkenden. De safe-haven Sebrenica was ingepikte grond van een ander andersdenkenden. De VN kan nooit iets geven aan de ene bevolkingsgroep wat van een andere bevolkingsgroep is. (Israel had de VN in 1948 ook nooit van de Palestijnen mogen afpakken en exclusief aan joden mogen geven. Israel is van/voor iedereen, niet allen van/voor joden. Zionisme is racisme, heeft men gelukkig, maar wel 20 jaar te laat gezegd. Je ziet tot op de dag van vandaag welke noodlottige gevolgen dat voor ALLE betroffen groepen heeft.)

    Jehanne van Woerkom had de VN op dit punt gewoon NIET moeten geloven. Het spijt me dat ik haar dat nu op deze manier, moet zeggen. Voorhoeve hoort haar dat te zeggen. Zij is te goedgelovig geweest. Voorhoeve, maar ook de VVD, CDA, PvdA en GroenLinks, is voor haar denk- en inschattingsfout verantwoordelijk. Dat de nabestaanden toe te geven vinden politici blijkbaar te laf. De zogenoemde Bosnische moslims, binnen Srebrenica, en andere Bosnische moslims binnen Joegoslavie, hebben nu eenmaal achter de verkeerde leiders en de verkeerde ideeen aangelopen. Bezint dus voortaan eer men een oorlog begint. Jehanne van Woerkom heeft zichzelf blijkbaar niet goed bezonnen op de mogelijke fatale afloop, alvorens zij zich de mening en de visie aanmat van de 'Bosnische moslims'. Zij had hun beweging in hun jarenlange gewelddadige afscheidingspogingen, nooit mogen steunen. Gevolg: veel slachtoffers; met name ook onder de mensen waar zij zich nu zo mee identificeert. Sterker nog zij heeft, samen met de Bosnische moslims ook nog eens - zo te zien - de verkeerden de schuld willen geven. Dat neem ik al de bewegingen van zich noemende 'Bosnische moslims' en hun voorstanders zeer kwalijk. De Kroaten en de UCK neem ik dat ook hoogst kwalijk, maar vooral ook de Nederlandse, Duitse en Amerikaanse politici die blijkbaar niet wisten wat ze deden, Genscher, Kohl, Clinton, Kok, Mient Jan Faber en van der Broek. Zij horen net als Jehanne van Woerkom te kijken naar de balk in hun eigen oog en dan naar de splinter in andermans ogen.

    Enschede, 2006 - 2011