Bijkletsen op de Puk en Muk site. 

Internet is een prachtig en leerzaam medium. Kijk echter uit met het geven van profielinformatie op websites. Om misbruik van je email (antwoordadres) of MSN te voorkomen is het raadzaam persoonlijke gegevens erg goed af te schermen.

Ben je een vaste bezoeker van de Puk en Muk site, zet dan het domein http://www.puk-en-muk.nl.nu  bij je favorieten of sleep het icoontje vanuit je webbrowser naar je bureaublad. Via deze link kom je automatisch bij de server terecht. Datzelfde zou je ook kunnen doen met het rechtstreekse adres van deze site;  http://home.kpn.nl/reqe64wb.

" Bijkletsen ", waarover? Het betreft hier een update anno 2011. De tekst zal nog worden aangepast en sommige stukjes die niet langer actueel zijn gaan verdwijnen. Op dit moment probeer ik het geheel in de juiste vorm te gieten zodat het voor jong en oud overzichtelijk en vooral begrijpelijk is. Ik begin maar gelijk met een klein stukje politieke kregeligheid vanuit mijn eigen optiek. Over een poosje komt hierover op de Puk en Muk site een op zichzelf staand item te staan. Daar staat dan in algemene zin lezen hoe de gewone man over Neerlands politieke bestuurders denkt. Dat ikzelf ondanks behoorlijke tegenslagen positief probeer te blijven is een voldongen feit. Die instelling is volgens mij de beste voeding voor de ziel. Toch kan het gebeuren dat je door aanhoudende pech negatief in het leven staat met als logisch gevolg dat de stress de overhand bij je neemt. Het is zaak om niet de moed te laten zakken. Dit gaat ten koste van je prestaties, je lichamelijke en fysieke gesteldheid en misschien wel je relatie. Plaats je al dat negatieve in de politieke context dan bedoel ik te zeggen dat de arme zielen onder ons geen enkel lichtpuntje meer zien. Dat is gevaarlijke ontwikkeling. Op dit moment vertoeven er heel wat arme zielen onder ons. Door het starre bezuinigingbeleid komen er dagelijks nieuwe tobbers bij. Denk eens aan de vele relaties die worden verbroken, aan de opkomst van de voedselbanken en zie hoe rijken weer rijker worden. Steeds meer mensen geraken verder in de ellende. Gelukkig zijn er goede individuen waarbij het financieel voor de wind gaat die oog hebben voor de zwakkeren uit onze samenleving. Je mag dus niet iedereen over een kam scheren. Toch heerst er veel onvrede in de maatschappij bij de laagstbetaalden en mensen die door ziekte niet meer in staat zijn om aan het arbeidsproces te kunnen deelnemen. Vadertje Staat heeft meer oog voor de massale geldstromen, wet en regelgeving dan voor de mensen die door de sociale afbraak ernstig gedupeerd raakten en steeds verder wegzinken.

Door de massa-immigratie neemt de emigratie jaarlijks verder toe. Deze mensen zoeken hun heil elders omdat ze het financieel uitkleden hartstikke beu zijn. Dure zorg, slechte oudedagsvoorzieningen, een belastingstelsel dat het grootste deel van je inkomen opslokt en de vele andere heffingen maken dat ze hier geen enkel toekomstperspectief meer hebben. Nederland heeft hun niks meer te bieden Er moet toch veel mis zijn in je vaderland als je huis en haard voorgoed achter je laat om elders een beter bestaan op te willen bouwen. Wijzelf kennen ook een paar mensen die bewust deze stap hebben gezet. Als ik heel eerlijk ben zou ook Cor Lauwerijssen het liefst morgen met zijn hele hebben en houden verkassen. Dat ik daarvoor goed onderbouwde redenen heb moet je maar van me aannemen. Ook ik voel me al jaren niet meer op mijn plaats hier in dit kille Nederland met z'n even kille bestuurders die geen enkele compassie hebben met de gewone hardwerkende mens. Helemaal al niet met de zwakkeren uit onze samenleving.

Laat ik vooropstellen dat mijn opvattingen niet de jouwe hoeven te zijn. Lauwerijssen is wèl menslievend maar absoluut niet vaderlandslievend. Ik heb al sinds vele jaren helemaal niets meer met dit land. Daarvoor heb ik teveel in moeten leveren en met dat inleveren gaat het maar door. Op het moment dat ik in 2015 de 65jarige leeftijd zou halen valt bij ons de jackpot doordat we dan gedurende 7 jaar een halve AOW gaan krijgen. Mijn vrouw is namelijk 7 jaar jonger. Hier zit een verhaal aan vast waarop ik in een ander onderdeel iets meer vertel. Diezelfde maatregel wilde men voor mensen met een jongere partner al dit jaar in laten gaan. Wat velen niet weten is dat ik vorig jaar samen met een paar actievoerders in een werkgroep ben gestapt die er in slaagde om dit asociale plan van Donner en voormalig PvdA staatssecretaris Jellejetta (Jetta) Klijnsma van tafel te vegen. Wat mij nu bijblijft is het feit dat vanuit de groep gedupeerden die wij hielpen niemand op het idee kwam om een actie te starten voor de mensen met een jongere partner die in 2015 door diezelfde wet gedupeerd raken. Over solidariteit gesproken.

Heel veel mensen die onderaan de maatschappelijke ladder staan zijn er van hun povere jaarinkomen alleen al door nieuwe belastingmaatregelen en het verhogen van eigen bijdrages duizenden euro's per jaar op achteruit gegaan. De drempel voor belastingteruggave is verlegd waardoor er haast niks meer aftrekbaar is. Verzekeringsmaatschappijen hebben jarenlang woekerpolissen verkocht, ziektekostenverzekeraars hebben in samenspraak met de regering het gouden ei gevonden om veel poen aan ons te verdienen. Consumenten programma's zoals opgelicht, radar en kassa laten niks aan de verbeelding over. Lieve hemel wat worden we getild.

Hoe sta jij, jouw ouders of anderen die je kent er voor? Ben je gezond of ben je juist van de zorg afhankelijk? Jong en oud krijgt daar op termijn mee te maken. Zit je nog op school dan heb je nog een heel leven voor de boeg. Ik kan alleen maar tegen je zeggen; maak de juiste keuzes en doe je uiterste best om later een goede baan te krijgen. Van de sociale zekerheden zal straks niks meer over zijn.  Zo heb je werk en sta je van de ene op de andere dag op straat. Geen enkele werkgever geeft je nog zekerheden. Zo ben je gezond en opeens ben je door ziekte geveld of voorgoed van de been geraakt. Het kan iedereen op elk willekeurig moment overkomen. Dan ben je voor het kabinet en hun sympathisanten onrendabel en een financieel blok aan het been, zelfs wanneer je het grootste deel van je leven arbeidzaam is geweest. Denk daar maar eens dieper over na. Het is de toekomst.

Het aantal kiezers van het CDA is gereduceerd tot een aantal waarbij je je terecht mag afvragen of je dan nog in een kabinet zou mogen plaatsnemen. Deze afstraffing heeft niet zomaar plaatsgevonden. Samenwerkend met de liberalen hebben ze jarenlang het sociale stelsel afgebroken. Ze zijn er bij lange na nog niet meer klaar. Wouter Bos van de PvdA  mocht zich tussentijds ook even als de beheerder van de schatkist opwerpen. Nou jongens en meiden, dat hebben we geweten. Bos koos het hazenpad via de achterdeur en Balkenende trok zijn conclusie en ging hem met gezwinde spoed achterna. Nederland zit in de misère terwijl die twee zich weer lekker elders konden nestelen tegen een riant topsalaris. Gerrit Zalm die eerder al de kuierlatten nam, voelt zich als een vis in het water. Deze drie hebben geheimhoudingsplicht maar weten precies wat er nog voor de bevolking in het verschiet ligt. Heel wat desastreuze plannen liggen op de plank te wachten om stapsgewijs te worden ingevoerd. Met dank aan de Christen democraten! Het kiezersaantal had nog beduidend lager kunnen uitvallen wanneer de "uit gewoonte van thuis uit " CDA stemmers hun automatisme opzij hadden gezet. Wij hebben een hoop ellende gehad door dat CDA, dus op eigen titel sprekend kunnen ze wat ons betreft helemaal de boom in. Van mij persoonlijk mag dat getal worden gereduceerd tot NUL komma NUL. De liberale VVD haalt z'n kiesstemmen uit de succesvolle classes vandaan. Mensen die het gemaakt hebben en kiezers die veelal nog met een gezond lijf midden in het leven staan. Ik kijk er op mijn eigen manier tegenaan; je kunt apen laten dansen maar het blijven vooralsnog APEN. De hele politiek malaise is èèn groot circus waarvoor wij burgers peperdure entreekaarten moeten ophoesten. In de komende weken zal deze pagina verder worden aangevuld. Met enige regelmaat komen er nieuwe hersenspinseltjes bovenborrelen. Lauw houdt zijn hart vast want wat is het een puinbak. Dat ik weinig op heb met autoritaire gezagsvormen steek ik voor niemand onder stoelen of banken. Gezag moet er zijn maar respect moet je verdienen en juist dat laatste vervalt bij autoritair handelen. Probeer maar eens uit te pluizen, wie wat, en namens welke politieke partij hij of zij er aan mee heeft geholpen de sociale zekerheden naar de filistijnen te helpen. Volgens mij heb ik zojuist al 'n schot voor de boeg gegeven.

Laat ik maar verdergaan met de mededeling dat kort geleden onze dochter met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. Op vierjarige leeftijd schrokken we ons ook al een hoedje toen ze onverwachts kroep kreeg. Geen pseudokroep maar een bijna fataal geworden infectie aan de luchtwegen. Mijn eerste vrouw overleed in 1976 toen ze 7 maanden zwanger was aan een stafylokokken infectie in haar longen. Die gebeurtenis staat nog vers op mijn netvliezen. Zo ben je kerngezond en in blijde verwachting en drie dagen later ben je dood. Allebei dus! De bliksem slaat geen twee keer op dezelfde plaats in, is het gezegde. Nou, ik denk daar anders over. De schrik sloeg ons hier om het hart. We hadden niet veel later met haar bij het ziekenhuis moeten arriveren. En nu was het opnieuw bijna slecht afgelopen. Het kalium gehalte was tot een levensbedreigend gehalte gedaald met alle risico's op een fatale hartstilstand. Ons hummeltje van inmiddels 26 jaar ging met spoed aan het infuus en aan de hartbewaking. Met zo'n infuus ben je al snel weer redelijk opgeknapt. In drie maanden tijd verloor het kind 47 kilo aan lichaamsgewicht. Hiernaast een recente foto waarop te zien is hoe ze er kortgeleden nog uit zag. Haal daar al die verloren kilo's vanaf en dan weet je wat er van over is. Al vanaf haar prille jeugd hebben de professionals het bij het verkeerde eind. Sinds vijf jaar lobbyt mijn vrouw tussen de ene en de andere deskundige. Tot nu toe zonder enig resultaat.  

Onze zoon werkt hard en weet meestal z'n eigen boontjes te doppen. Lukt hem dat niet dan zijn wij er altijd nog om hem met raad en daad bij te kunnen staan. Het begon ooit met de rode auto aan de rechterzijde. Die kocht hij van een voormalig ambassadeur in België die op zijn beurt voor zijn dochter een nieuwe Mercedes sport had gekocht. Geld moet rollen moet hij hebben gedacht. Momenteel rijdt onze zoon in de zwarte Audi TT Quatro die links staat afgebeeld. Hij is zuinig op z'n spullen omdat hij weet wat hij er voor moet doen en moet laten.

Ik maak me grote zorgen over de toekomst van ons allemaal. Kijk naar de Arabische landen waar de bevolking in opstand kwam en trek je conclusie. De ziener " Nostradamus " voorspelde deze voor de wereldvrede desastreuze ontwikkelingen, net zoals hij de tweede wereldoorlog en Hitler had voorspeld. In de ons omringende landen staakt men ook tegen alle asociale bezuinigingsmaatregelen. Leger en politie treden hard op tegen de demonstranten en voor je het weet is het wereldwijd een zootje. Het kapitaal werkt in het voordeel van de machthebbers en de burgers worden verder uitgemolken. Waar houdt het op en wanneer hebben ze genoeg. Het draait alleen om geld, olie en macht. Het juk waar men daarginds na jaren onderdrukking onderuit wil wordt ons op "democratische wijze" opgelegd. Het mogen dan "onderontwikkelde" landen zijn, maar de overheid daar jat daar in ieder geval niet je portemonnee leeg bij iedere tankbeurt....Tweederde van de prijs aan de pomp gaat naar de staatskas. Onze provincies en gemeentes halen ook enorme bedragen uit onze portemonaie. Het zijn volwaardige bedrijven geworden die speculeren met geld van de burger. Een beetje een omgekeerde wereld omdat het geld aan de burger toebehoort. Hoe draaien we die burgers de nek om! Gewoon door ze stapsgewijs ook langs die weg de strot een beetje verder dicht te knijpen. Iedereen zou hier in ons kikkerlandje een goed leven kunnen hebben. Den Haag stond erbij en keek er naar. Gemeenten en provinciale instellingen parkeren in totaal miljarden bij de banken.

Weet je dat tweederde van de prijs aan de pomp naar de schatkist vloeit? Waar menigeen waarschijnlijk nog niet aan heeft gedacht is dat toen vorig jaar voor een vat olie 160 dollar moest worden neergeteld de prijs aan de pomp lager was dan nu met 'n kostprijs van 104 dollar. Speculanten en handelaren doen uitstekende zaken en de Nederlandse Staat plukt er lekker van mee.

Dit kost een liter brandstof in niet Europese landen: Azerbeidzjan Diesel EUR 0,31. Egypte Diesel EUR 0,14. Ethiopië Super EUR 0,24. Bahamas Diesel EUR 0,25. Bolivia Super EUR 0,25. Brazilië Diesel EUR 0,54. China Normaal EUR 0,45. Ecuador Normaal EUR 0,24. Ghana Normaal EUR 0,09. Groenland Super EUR 0,50. Guyana Normaal EUR 0,67. Hongkong Diesel EUR 0,84. India Diesel EUR 0,62. Indonesië Diesel EUR 0,32. Irak Super EUR 0,60. Kazachstan Diesel EUR 0,44. Qatar Super EUR 0,15. Kuweit Super EUR 0,18. Cuba Normaal EUR 0,62. Libië Diesel EUR 0,08. Maleisië Super EUR 0,55. Mexico Diesel EUR 0,41. Moldavië Normaal EUR 0,25. Oman Super plus EUR 0,20. Peru Diesel EUR 0,22. Filippijnen Diesel EUR 0,69. Rusland Super EUR 0,64. Saudi Arabië Diesel EUR 0,07. Zuid Afrika Diesel EUR 0,66. Swaziland Super EUR 0,10. Syrië Diesel EUR 0,10. Trinidad Super EUR 0,33. Thailand Super EUR 0,65. Tunesië Diesel EUR 0,49. USA Diesel EUR 0,61. Venezuela Diesel EUR 0,07. VAR Diesel EURO 0,18. Vietnam Diesel EURO 0,55. Ukraine Diesel EUR 0,51.

Verdorie, ik zou de politieke hersenspinsels elders plaatsen. Afijn, zie het maar als een voorproefje. Heb je al eens nagedacht over de 80/20 procent materie? Die is werkelijk overal op toepasbaar. Ook daar kom ik op terug.

Voor iedereen die hier terecht komt staat er wel iets herkenbaars tussen. Politiek was wel het laatste wat je op een site over oude kinderboeken zou verwachten. Dat onderdeel is er tijdelijk af en krijgt binnen niet afzienbare tijd een eigen plekje terug op deze website. Datgene wat hier eerder te lezen stond is verwijdert. Het komt in aangepaste en gestripte versie terug te staan. Vele discutabele politieke beslissingen in heden en verleden hebben geleid tot een niet te versmaden armoedeval. Armoede leidde ooit tot de totstandkoming van de Puk en Muk verhalen. Ze waren voornamelijk bedoeld als afleiding van de dagelijkse beslommeringen en bleken al snel een droomwereld voor menig kind. Spannende en leerzame kinderboekjes met een leerzaam karakter. Wat voor mij begon als een interessante hobby groeide langzaam uit tot een samenbundeling van onderwerpen waarvan ook ik op latere leeftijd het nodige heb kunnen opsteken. Mijn eigen biografie maakte de meeste reacties los terwijl dat slechts een topje van de ijsberg was. Er zijn zoveel mensen onder ons die aan de verkeerde kant van het geluk zijn geboren.

Je kent dat misschien wel; hoe zou het hem of haar zijn vergaan? Juist die personen uit een voor mij grijs verleden vonden me na al die voorbije jaren terug door deze Puk en Muk site. Een tijdsbestek van soms wel vijftig jaar geleden leek gewoonweg overgeslagen en was opeens weer erg dichtbij. Op deze pagina schrijf ik over een paar van mijn bevindingen. De ontmoeting na ruim 40 jaar met mijn jeugdvriendin vond ik het aller-leukst om op terug te kunnen blikken.

Een tijd geleden vroeg iemand naar welke muziek ik graag luister. Ik heb een brede muzikale smaak maar blues geniet mijn voorkeur. Grootmeesters als Gary Moore, Stevie Ray Vaughn en Steve Vai met Guitar Duel From Crossroads en Dualing Banjo's om er maar een paar te noemen. Evengoed kom je me in het Concertgebouw of bij een huisconcert van Wibi Soerjadi tegen. Over muziek en kunst kun je niet redetwisten. Wat voor jou prachtig is kan voor een ander een pijniging van de hersens zijn.

Wil je graag weten of die Puk en Mukker na dit aardse bestaan nog latent aanwezig is dan moet je maar een reading aanvragen met Derek Ogilvie. Ik persoonlijk geloof niet zo in die poppenkast, maar je weet tenslotte nooit! Mijn vrouw en onze dochter en ook mijn schoonvader zien geesten. Hier in huis is regelmatig een oudere dame in het zwart aanwezig, bij m'n dochter spookt mijn eigen moeder rond en schoonpapa ziet regelmatig z'n verdronken broer druipend in de kamer staan. Cor Lauwerijssen ziet helemaal nada. Of ik ben te nuchter of ik ben in een familie terecht gekomen met paranormale gaven. Twee keer wenste ik iemand in een erg boze bui iets toe. De een rijdt al bijna dertig jaar rond op een driewieler en de ander reed zich een paar uur later na mijn verwensing op z'n brommer daadwerkelijk dood tegen de trein. Is er dan toch meer tussen hemel en aarde? Best beangstigend.

Wat heb ik een hoop overleefd. Jaren geleden alweer sprong mijn nicht in het kanaal en verdronk zichzelf. Weer een aantal jaar later werd mijn neef in de keuken opgewacht en vermoord door zijn eigen vrouw en zoon. Ze maakten een einde aan zijn schrikbewind door hem de hersens in te slaan met een hamer. Twee van mijn naaste familieleden, vader en zoon en enkele bekenden, waaronder de zoon van een oude vlam uit 1972 kozen voor zelfdoding zonder een afscheidsbriefje achter te laten. In 2005 had hij me opgezocht bij een Puk en Muk expositie in Oisterwijk om kennis met me te maken, nieuwsgierig naar de vriend van weleer van z'n moeder. Zo praat je over trouwen, breng je haar s' avonds naar thuis en zag ik haar nooit meer terug. Moet je je eens proberen voor te stellen hoe ik me voelde. Wat leugens kunnen doen. Tja, langharige internaatskinderen waren niet echt in trek. Later hoorde ik dat ze voor niemand koos en dat ze er thuis vandoor was gegaan. Eerst trok ze in bij familie die in een landhuis woonde. Dat mijn overleden vrouw Helma Leerschool in de villa ernaast woonde was erg toevallig. Mijn moeder zei nog heel vaak, Onze Lieve Heer ziet alles, die zullen nog een hele hoop tegenslag krijgen en nooit geen echt geluk kennen. Dat is de straf en zo geschiedde. Dat wijze waarop die relatie eindigde onmenselijk was wil niet zeggen dat ik haar geen geluk toewenste. Je snapt niet dat iemand een ander zoveel verdriet kan bezorgen. Cor zag er goed uit, geen hand vol maar een land vol, maar daar ging het in dit geval niet om.

Mijn oom, ome Wil was een bijzondere knappe vent die mij zo rond 1970 al wist te vertellen dat hij nooit alleen naar een bejaardenhuis zou gaan. Hij hield voet bij stuk. Zijn zoon was kort ervoor, nadat ik hem sinds mijn bruiloft in 1983 niet meer had gezien samen met vrouw en kinderen bij ons op visite. Terug op mijn pad gekomen door de Puk en Muk site precies zoals al die anderen dat deden in de loop der jaren. We hadden al snel in de gaten dat hij niet lekker in z'n vel zat. Ook die neef stapte stapte uit het leven. Een drastisch besluit waarmee je aangeeft dat je het wel hebt gezien hier in dit aardse. Mijn oud-collega Johan had ik besmet met het Puk en Muk virus. Hij werkte zich te pletter voor zijn gezin. Zeventig tot tachtig uur per week was geen uitzondering maar structureel bij ons. Dom, dom en dommer want van al die extra overuren hield je na al de inhoudingen verdomd weinig over. Daar komt bij dat je overal achter het net vist bij eventuele teruggaven of subsidies. Jij op je werk voor wat extra's en je vrouw en kinderen alleen, en de belastingdienst maar lachen. Het is zo krom als maar zijn kan. Johan zag het niet langer zitten. De maandelijkse lasten waren niet meer op te brengen. Als je overal mispakt met subsidies en belastingteruggave of zorgtoeslag en er blijft krap vijftig euro per week over voor boodschapjes waar je met viertjes van moet eten dan klopt er iets niet. Vrolijke Johan werd door z'n vrouw hangend met een touw om z'n nek aan de trapbalustrade gevonden. Zelfs mijn moeder verlangde op het laatst naar de dood. Och jongen, wat doen ze toch allemaal met me? " Onze Lieve Heer moet me maar gauw komen halen ". De zorg die ze kreeg was ver onder de maat.  Als je geen kwaliteit van leven meer ziet en dat leven wil beëindigen dan is dat een keuze die men moet respecteren. Een oud vriendinnetje van me koos een paar jaar geleden zo rond haar vijftigste voor vrijwillige euthanasie. Als je de achtergronden kent dan kan ik er begrip voor opbrengen. Je doet iets dat voor iedereen in je naaste omgeving ingrijpend is, nooit zomaar zonder reden.

Op 21 augustus 2010 werd tegen de verwachting van de hartchirurg in, Cor Lauwerijssen zestig jaar oud. Magere Hein komt echter steeds dichterbij. Met die wetenschap in mijn achterhoofd kijk ik samen met lotgenoten over de schouder en naar de toekomst. Cor weet wat armoede betekend. Als je in Tilburg als kind het afval van groenten en fruit op het marktplein (Piusplein en de Heuvel) bij elkaar moest graaien dan vergeet je dat nooit en te nimmer meer. Toevallig vond ik ergens de foto van de veertiendaagse vismarkt aan het Willemspleintje dat pal tegen het Piusplein aangrensde. Op het Willemsplein hadden we tweewekelijks de vis en de hondenmèrt. Op deze foto was het vismarkt. Viskoppen moest ik daar verzamelen om er thuis soep van te kunnen koken. Heb je daar in de jaren vijftig van de vorige eeuw iemand onder de kramen zien ritselen dan was dat Corrie Lauwerijssen uit het Pieter Vreedepad nr 17. Ons huisje was bij dat kringetje op de foto. De andere foto laat zien waar mijn vader op en neer ijsbeerde om een glimp van me op te kunnen vangen als ik op weekend was. Vanaf hier zijn we de stad saampjes voor de allerlaatste keer doorgewandeld, daarna heb ik hem nooit meer levend teruggezien omdat hij kort daarna door verdriet overmand overleed. Op de foto's zie je geen villawijk. In Tilburg waren tal van zulke huisjes te vinden. Een van de woningen waar ik eerder woonde staat elders op de site en deed voor deze krot niet onder. Je moet je voorstellen dat je kruipend en bukkend tussen de kramen door gaat om losgeraakte groentebladeren en gebutst fruit bij elkaar te rapen. Voor de konijnen riep ik dan. Ons mam werkte notabene van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat. Een hongerloon verdienden de mensen destijds waar je amper van kon rondkomen. Precies hetzelfde is nu gaande. Iedereen die in dit straatje woonde werkte hard om zijn kostje bij elkaar te kunnen scharrelen. Ome Cor, mams zwager, bracht af en toe een geslachte kat die voor konijn moest doorgaan. De smaak was bovenal prima, het vlees was iets zoeter. Als kind was ik absoluut niet gelukkig. Toen ik naar Huize Nazareth moest stonden mijn oogjes dof en droevig. Je ziet me dan ook zelden lachen op een foto. Een komiek die anderen laat lachen, lacht zelf amper? Het is toch echt zo. Het gevoel dat ik had toen ons mam me aan het handje nam en daar bij de fraters van Tilburg afleverde voel ik nu 53 jaar jaar later nog steeds. Het gedwongen verblijf daar was er net zo eenzaam. Het verhaal daaromheen staat elders op deze website. Wanneer je er in het leven van alles aan doet om het beter te krijgen en je hebt enorm veel pech te verduren, dan zakt de moed je soms in de schoenen. Als ik zou trouwen dan zouden mijn kinderen dit nooit hoeven meemaken was mijn stelregel. Toen ik in 1966 het tehuis verliet als toch wel een goeduitziende gozer ging het opnieuw faliekant mis. Dat had alles met de vooroordelen te maken die de ouders van mijn toenmalige beste vriendin tegen mij hadden. Al werkte ik nog zo hard en ook al was ik geen kroegenloper, gebruikte ik geen drugs; dat langharige internaatskindje zagen ze liever niet in de buurt van hun dochter. Niet èèn maar twee keer zo uitpakken heeft me enorm veel verdriet gedaan en mijn opvattingen over de liefde en medemenselijkheid totaal verandert. Natuurlijk ging ik verder met mijn leven en trouwde ik in '75 met mijn knappe Helma, toevallig ook afkomstig uit Oisterwijk. Het geluk duurde amper 8 maanden. Op zondagavond 14 Maart '76 rond de klok van zevenen werd ik weduwnaar. Een bijna zeven maanden zwangere vrouw, samen met het kindje moeten begraven laat diepe emotionele sporen na. Je verandert er door en toch raap je alle moed weer bij elkaar. Ik heb al dat verdriet in mijn eentje verwerkt. Mijn schoonouders, zwagers en schoonzusjes heb ik nooit meer gezien. De een woonde in New Zeeland, de andere zwierf rond in Zweden en dan weer in Duitsland en de overigen woonden verspreidt in Nederland. Ik heb van hun geen enkele steun gehad om mijn verdriet te verwerken. Cor Lauwerijssen heeft zich ook daar helemaal alleen doorheen geslagen. Ik weet zeker dat mijn vrouw zich talloze keren heeft omgedraaid in haar graf. Haar oudere zus is helaas ook op jonge leeftijd overleden. Ik neem altijd al met enige regelmaat een kijkje terug in het verleden. Mensen die me dierbaar zijn of waren werden door mij niet in een afgesloten hokje gestopt. Als je dat namelijk doet is het net alsof ze als naamloze individuen nutteloos hebben geleefd zonder indrukken te hebben achtergelaten. Dierbaren moet je in ere houden en niet proberen te vergeten.

Op 1 september 2010 was ik alweer 27 jaar getrouwd met Jeannette. Een vrouw uit vele miljoenen zoals je die maar zelden tegenkomt. Niet met een blakende gezondheid maar och, die heb ik zelf inmiddels ook niet meer.  Ik werd papa van 2 kinderen die nooit geen armoede hebben gekend omdat ik me letterlijk en figuurlijk kapot heb gewerkt om dat te voorkomen. Onze zoon gaat dit jaar als het huis is afgebouwd, het vertrouwde nest verlaten. Onze dochter, ons zorgenkind, woont al een jaartje of 4 samen. Je bent er als ouders altijd mee bezig omdat ons kind onze verantwoordelijkheid is en blijft zolang we die verantwoordelijkheid kunnen dragen. Waar is een mens vandaag de dag niet mee bezig? Door de vele zorgen veel te weinig met de liefde vertelde Sjaan Dopke mij.

Lauwke kan ook weleens even moedeloos zijn. Mensen zoals Ans en Wil, Lieskhu, Henny, Sjaan Dopke, m'n vrouw en kinderen en nog wat anderen leverden een belangrijke bijdrage om er de moed bij mij in te houden. Zomaar een paar namen van vrienden, die zonder het te beseffen ergens in de puzzel werden ingepast om verder te kunnen gaan. Ik ben ook maar een simpel mens met tekortkomingen die zo nu en dan een zetje in de goede richting nodig heeft. Cor Lauwerijssen is per definitie geen oud sikkeneurig manneke dat doem denkt. Echt niet! Cor is een mafkees in hart en nieren. Hij kan zaken goed relativeren en in een bepaald perspectief plaatsen. Jou laten nadenken en jou laten lachen, jou helpen. Ken jij trouwens iemand waaraan jij de mooie tekst van hierboven zou willen opdragen? Zo zie je dat ik ook heel erg serieus kan zijn. Wie verzint nou toch zoiets? Dat gaat niet over twee mensen die samen hun Puk en Muk boekjes deelden, maar dat snap jij ook wel. Voor de nog levende of voor de helaas overledenen onder ons om aan te geven dat we allemaal op een punt aanbelanden dat we iemand heel erg missen!

Effe wat anders! Cor, geen schrijver, wil toch proberen of ik beelden bij je kan oproepen. Visualiseren heet dat. Wedden dat het lukt?

Verkeerd-om geboren. Eerst je voetjes, als laatste kwamen je oren. En nu dood, niet eens zo oud, gaat zelfs het afscheid nemen fout. Je ligt achterstevoren, daar waar je voeten zich nu bevinden behoren je oren.

Puk en Muk reizen wereldwijd, niet op de wijze zoals ze dat vroeger deden, maar via de digitale snelweg. Dat werd allemaal mogelijk door mijn persoontje èn het bestaan van internet. Nooit eerder is er iemand in staat geweest om zo'n eerbetoon aan Frans Fransen en Carl Storch en aan hun geesteskinderen te geven.

Angst om alles en iedereen te verliezen. Angst om iemand nooit meer te horen, niet meer te  zien. Angst om te vergeten wat er morgen zou zijn. Angst, dat zelfs het verleden opeens verleden tijd zal zijn. Angst, omdat iedere bekende plotsklaps een vreemde voor mij zou kunnen zijn. Angst om slechts een schim in jouw herinnering te zijn. Angst, bevangen door angst om niet meer van deze wereld te zijn.

Die maffe Cor heeft altijd wel iets verfrissends te vertellen. Wat fascineert mij? Niet alleen de Puk en Muks, maar eerder de mensen en hun gedrag. De verhalen die men met zich meedraagt. De mimiek in de gelaatsuitdrukkingen die de boekdelen moeten verhullen. Het primitiefste wezen op deze aardkluit is de mens die erg goed is in het camoufleren en verbloemen. In de ogen kun je lezen over blijdschap, geluk, vreugde en verdriet. Staan de oogjes dof of twinkelen ze. Kijkt iemand je recht in je ogen of kijkt men naar beneden. Velen van ons zijn van binnen lamgeslagen en diep ongelukkig en staan er zomaar gedeprimeerd bij. Ga je na werktijd graag huiswaarts of niet. De eeuwige vluchteling die onvrede heel erg geraffineerd voor de buitenwereld weet te verbergen. Ik vergis me zelden in mensen. Stiekemerds en leugenaars pik ik er zo tussenuit.

De mens is door de bank genomen onbetrouwbaar, dat staat als een paal boven water. Ik denk ook aan de mensen die met boeken een handeltje drijven. Enkelen daarvan verzamelen Puk en Muk boekjes. Inkopen en verkopen. Handelen staat vrij, dat mag uiteraard, maar bewust biedingen van andere geïnteresseerden aftroeven omdat je toevallig een goedgevulde beurs hebt vinden wij hier zielig. Afgunst is erg en aan deze website hebben ze voor jou niks bijgedragen. Een troost voor mij; ik weet wie het zijn. Cor moet het duidelijk van zijn website en de goodwill van z'n bezoekers hebben. Zo, weet je dat ook gelijk.

Lauw kan niet stilzitten en probeert zijn vrije tijd goed te besteden waaronder het realiseren van deze website. Ik deed ondertussen ook wat voor het programma Spoorloos die op zoek waren naar mijn stiefzusters uit de jaren vijftig in de vorige eeuw en ik gaf m'n medewerking aan het RTL nieuws voor de realisering van een nieuwsitem. Je hebt belangrijke informatie en bent in het bezit van oude foto's die ik graag beschikbaar stelde voor de nieuwsuitzending. Ze vonden me via deze site. Als het onderwerp belangrijk genoeg is dan moet je proberen behulpzaam te zijn. Er was ook een bedrijfje dat me een markant persoon scheen te vinden en graag van mijn vertelkunst en de Puk en Muk verzameling gebruik wilde maken. Ik stel me voor iedereen met alle plezier beschikbaar als het om Puk en Muk gaat. Maar gemaakte onkosten dienen vergoed te worden. Als je als bedrijf uitstapjes voor het personeel van bedrijven met een etentje organiseert voor 67 euri p/p moet dat toch kunnen? Tja, die dachten waarschijnlijk dat ik zo'n excentriek type uit het tv programma showroom ben. Dom ben ik ook al niet. Een berichtje terug zou op zijn plaats zijn geweest  "Tilburg en meer ". Daar in dat blauwe stoeltje in het groen verscholen probeer ik in alle rust nieuwe ideeën op te doen voor deze website. Er is genoeg stof om er mijn gedachten op los te laten. Cor Lauwerijssen houdt van rust maar niet van ijzingwekkende stilte. Ik voel me daar op mijn gemak tussen de konijnen en allerlei soorten vogeltjes. Serene rust is natuurlijke stilte met toch de geluiden die er helemaal bij horen. Wie weet zie je me nog eens rondlopen in de wei wanneer je via Breda naar Roosendaal rijdt. Pal aan de afslag St Willibrord aan de rechterzijde.

 Voor mijn zestigste verjaardag dit jaar kreeg ik prachtige bronzen Boeddha's cadeau. De fotootjes zijn niet al te duidelijk maar Lauw heeft nog nooit mooie plaatjes kunnen schieten. Alle verloren hoekjes zijn opgevuld en zo is het precies zoals we het wilden. De tafels waar ze op staan maakte ik van hele oude materialen. Recycling van oud materiaal zoals men dat pleegt te noemen met gereedschap dat eveneens aan recycling toe is. Past heel erg goed bij me zulke uitdagingen, dat prullen en altijd ergens mee bezig willen zijn. Spijkers sla ik opnieuw recht en schroeven die niet willen draaien slaan we met de hamer op de kop. Die hoef ik er zelf nooit meer uit te draaien moet je maar denken. Tip van Cor; als je van plan bent om een bronzen beeld aan te schaffen neem dan een magneetje mee. Er is veel nepbrons ( legering ) te koop waar ijzer in verwerkt is. En daar zit ik dan ergens op de bijna 10.000 meter tot agrarische bestempelde grond waar nog geen krokus op wil groeien. Als het gaat onweren of stortregenen kruip ik weg in het hooitentje, want Lauw is als de dood voor onweer en spinnen en ander ongedierte. Van insecten krijg ik de kriebels. Voor het eerst van mijn leven heb ik de bruine koperkleurige naaktslakken bekeken die daar rondkruipen. Ik zag dat die beestjes oogjes opzij hadden met oogleden die open en dicht gaan. Net als bij de dolfijnen het geval is.

Alles heeft zijn tijd. Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel. Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om te rooien. Er is een tijd om te doden en een tijd om te helen, een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen. Er is een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen. Er is een tijd om te ontvlammen en een tijd om te verkillen, een tijd om te omhelzen en een tijd om af te weren. Er is een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te gooien. Er is een tijd om te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken. Er is een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten. Er is een tijd voor oorlog en er is een tijd voor vrede. Prediker  3: 1-15.

Luilekkerland van Klaasvaak en Puk en Muk heeft voor mij een heel andere betekenis gekregen. Luilekkerland is leeggeroofd en onveiliger geworden, iets waar wij met z'n allen voor opdraaien. Lauwerijssen heeft 42 jaar lang zijn steentjes dubbel en dwars bijgedragen en krijgt er niks voor terug. Ik spreek nu op eigen titel uit opgedane ervaringen en toekomstperspectief. Een hoop armoede en ellende ligt er in het verschiet. Mireille, een dochter van onze vriendin, is definitief in Australië neergestreken om nooit meer terug te keren. Gelijk heeft ze.

Waarom heb ik toch die parallellen met de tekenaar van Puk en Muk "Carl Storch" en schrijver Frans Fransen? Frans Fransen, heb ik eind vijftiger jaren, een paar jaar voor zijn dood, zelf in levende lijve op Huize Nazareth ontmoet. De in 1940 geboren en later gevierde schrijver Jeroen Brouwers, is tien jaar ouder dan mijn persoontje en heeft Frans Fransen ook ooit persoonlijk op bezoek gehad in zijn schoolklas. Toen de frater aan aan hem vroeg wat hij later wou worden, zei hij: "schrijver, net als u".  Frans Fransen legde hem destijds uit hoe je verhalen moest leren schrijven. Schrijven is met woorden op papier een hele wereld bijeen fantaseren vertelde hij hem. Ikzelf heb er een combinatie van gemaakt. Soms kan er zomaar een woord op papier komen te staan dat je nooit eerder hoorde en dat een tijdje blijft hangen. De kracht van het schrijven is uitzonderlijk. Zou ik bij jou twee niet bestaande woorden in je hoofd kunnen stoppen? Ik denk zelf van wel. Laat we het eens proberen. Komt ie, " smiksmekken " en "miksmak ". Wedden dat ze nog even blijven hangen en dat jij nu weer naar de bovenste regel kijkt om ze nòg een keer te lezen? Goed van mij hè, dat is nou intuïtie. Nu stop ik die twee niet bestaande woordjes in een zinnetje. Na heel lang smiksmekken en nog een extra miksmak kreeg ik eindelijk een milkshake. Fantasie en werkelijkheid zijn soms geraffineerd in elkaar verweven. Toen ik Frater Franciscus van Ostaden ontmoette, was ik te moe om te kunnen bevatten wie ik op dat moment voor me had en wie ik de hand schudde. Het was na de nachtdienst met Kerstmis, nadat ik in het kerkkoor solo had mogen zingen. We hadden juist warme chocolademelk met beschuit en muisjes weggewerkt en mijn oogleden waren op het nachtelijke uur te zwaar geworden om ze nog open te kunnen houden. Het niveau van de schrijvers Jeroen Brouwers en Fransen zal ik nooit bereiken. Meneer Brouwers kent de dikke van Dale uit zijn hoofd, iets dat op zich al bewonderenswaardig is te noemen. Ik kan uiteraard wel redelijk tekenen en verhaaltjes bij elkaar fantaseren net zoals Storch en schrijver Frans Fransen dat zo subliem deden. Ergens hoor ik er toch bij en dat stemt me enigszins tevreden. Storch stierf blind en doof en Frans Fransen ging na hartfalen van ons heen. Mijn gezondheidsklachten gaan ook die richting uit. Allebei de heren waren wars van politiek en stierven in alle eenzaamheid. Ook met de politieke warsheid hebben we iets gemeen en die eenzaamheid voel ik al mijn hele leven. Zo geliefd en zo bekend, en oh zo snel in de vergetelheid geraakt terwijl ze zoveel goeds voor de medemens deden.

Met welk doel zou ik nou toch aan de Puk en Muk site zijn begonnen en waarom heb ik juist alle raakvlakken? Denk nu niet dat deze site in elkaar werd geknutseld door iemand die depressief of negatief is ingesteld. Het tegendeel is waar omdat ik behoorlijk nuchter in het leven sta en heus wel met mijn tijd ben meegegaan. In mijn geboorteplaats Oisterwijk had ik het prima naar mijn zin en toch ben ik er ooit vandaan gegaan. Niet zomaar, maar met een bepaalde reden die toch ook weer met dat internaat had te maken. En zo kwam zoveel jaren later het puntje weer bij het paaltje terecht. Het cirkeltje werd weer rond gemaakt. Leuke herinneringen moet je altijd blijven koesteren omdat dat maar al te vaak de brandstof is om door te kunnen gaan. Slechte momenten die je ooit in je leven had moet je snel achter je laten, maar je moet ze niet vergeten. Regelmatig omkijken behoed je voor het maken van dezelfde fout.

Met mijn vrouw en twee kinderen woon ik al vanaf 1983 in Oudenbosch maar qua gezelligheid en omgeving kan dit dorp niet tippen aan de Brabantse parel Oisterwijk met haar prachtige natuur en vennen. Eigenlijk heb ik hier nooit goed kunnen wennen. De Vloed en de Campina heide roepen bij mij dan ook regelmatig herinneringen op uit vervlogen tijden. Tenslotte was ik ook ooit jong en laat dat nou net in de flower power periode zijn geweest. Vooroordelen waren er genoeg in die jaren. Waar ben jij zo lang geweest? klonk er dan boos. Op de Campina heide met die langharige Cor Lauwerijssen zeker! De periode jeugdhonk " de Kajuit " die je hieronder op een van de zeldzame foto's ziet staan was kortstondig maar liet wel indrukken achter. Inderdaad was het voor iedereen die daar kwam een gezellige tijd. Of de tegenwoordige tijd een gunstige is maakt ieder voor zichzelf uit. Bedenk een ding; als je vroeger in het verkeerde nest werd geboren bleef je maar al te vaak op een enkeling na, een arme ziel. De appels vallen nooit ver van de boom. Pluk de dag, haal alles uit het leven dat eruit te halen valt want het leven is èèn groot feest. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Klopt, daar ben ik het helemaal mee eens. Echter moet je dan wel over de middelen beschikken. Zonder geld pluk je niet veel leuke en gezellige dagen, dan ben je al door anderen geplukt die met jouw geld wèl alles uit het leven kunnen halen. Als jij je al geen leuke hobby meer kunt veroorloven dan zit er iets helemaal fout. De Puk en Muk site is de enige ter wereld waarop alles over de kabouters van klaasvaak en nog veel meer is te vinden. In mijn verzameling, zoals ik die nu bezit, heb ik in de loop der jaren behoorlijk wat tijd en een behoorlijk bedrag geïnvesteerd. Natuurlijk werd ik lekker verwend door een paar mensen die me met liefde en plezier boekjes toezonden. Uiteraard deed mijn vrouw ook een duit in het zakje, maar die komt zelf ook niets tekort.

Hij ziet dat vrouwen hun kinderen slaan. Mannen die thuiskomen slaan op hun beurt de vrouwen. Hij kijkt ernaar. Bij de buren vliegen meubels door de ramen, kinderen volgen, even later komt de vrouw er achteraan. Hij kijkt ernaar. Huizen vliegen in de fik, brandende mensen springen in paniek naar buiten. Een doffe plof, gereutel, verschroeid vlees, doodsgereutel klinkt in de tuin. Hij kijkt ernaar. Brandende woningen storten ineen. In de ruïne ontwaard hij een verkoold hoofd. Schouders ophalend loopt hij door. Lauwke Tod.
 

Wanneer hoop omslaat in wanhoop, blijf dan altijd hopen op de goede afloop. Lauwke Tod  

Slechts een paar luitjes uit de Puk en Muk verzamelwereld hielpen mee bij het in kaart brengen van zo'n beetje alles wat met Puk en Muk heeft te maken. De bekende namen lieten het faliekant afweten. Triest, dat er zulke egocentrische figuren bestaan die zichzelf als Puk en Muk verzamelaar durven betitelen.

In tegenstelling tot Michael Jackson, van wie er hier vier olieverfschilderijen aan de muur hangen, welke werden geschilderd door John Uijlenberg uit Raamsdonkveer, weet over een tijdje op een enkeling na, niemand nog wie Cor Lauwerijssen van de Puk en Muk site was. Jackson heeft werkelijk prachtige muziek met een boodschap nagelaten. Dat we als mens zuiniger moeten omgaan met onze aarde en het milieu in acht moeten nemen dat is een vanzelfsprekende opdracht. Hij bedoelde zeker niet dat je over de ruggen van de mensheid het milieu moest aangrijpen om er een hoop geld aan te willen verdienen. Michael Jackson was grensverleggend en dat is iets anders dan de grenzen opengooien. Cor heeft zijn Puk en Muk waar hij wat omheen heeft gebreid en zal nooit zoveel fans bij elkaar vergaren dan onze entertainer die overigens ook heel eenzaam aan zijn einde kwam. En toch zal mijn persoontje ongetwijfeld een aantal fans hebben. Op welke manier en waarom maakt niet veel uit. De gesprekken die je met me had terwijl je behoorlijk in de knoop zat, of was het een uitspraak die je hier tegenkwam? Woorden zoals kikkers en tweeties of een zwart washandje, een prachtig bloemke dat voortkwam uit een zaadje! Wie zouden nou toch die Mees en Merel zijn en wat bedoel ik nou toch met " miljoenen ppppppp". Een oud medaillon en een oude rozenkrans, 'n St Cristoffel. Als hoofdprijs een lekker ruikende Teddybeer gekregen van Sjaan Dopke. De beer van Sjaan rook zo penetrant dat hij in de wc dienst deed als luchtverfrisser. Waar heeft die mafkees het in Gods naam over? Dat ga ik uiteraard niet verklappen. Jij snapt er toch geen sikkepit van.

Datgene wat je niet begrijpt zul je nooit snappen, maar snap je het als slimmerik wèl dan is het altijd nog maar zeer de vraag of je het allemaal kunt bevatten. Filosoferen houdt een mens alert, dus filosofeer er maar lustig op los. Achter bepaalde filosofieën zitten kernen van waarheden verstopt. Om in de sprookjesachtige sfeer van Puk en Muk te blijven kan dat weleens bij de Efteling zijn. Misschien tijdens een wandel of fietstocht, of als er in je slaapkamer een verdwaalde kikker rond hupt. Cor kon altijd goed met vrouwen kletsen dus wie weet denk je aan me terug als jij ooit eenzaam zit te wezen in een bejaardenhuis. Sta je daar voor het raam, met een volle 24 uurs luier aan wat binnensmonds te mummelen met uitzicht op wat voor jou de kikkervijver lijkt te zijn. Ik heb een zwak voor kikkers. Zusterrrrrrrrrrrr, roep je dan opeens, ik zag zojuist een kikker bij de vijver. Ach mevr. Laros, u heeft de ziekte van Parkinson en dan zie je dingen die er niet zijn. " Ik ben niet gek hoor ", roep je dan verontwaardigd. "Cor de Clown is verandert in een kikker! Je ziet 'm niet maar hij is nog steeds levendig aanwezig ". Ongemerkt begin je automatisch te neuriën ; Hij was maar een clown In 't wit en in 't rood. Hij was maar een clown, maar nu is hij dood. Hij lachte en sprong In 't fel gele licht. Maar onder die lach, zat een droevig gezicht. De herinnering blijft, aan die clown met z'n lach. Hij heeft alles gegeven, tot de laatste dag. Niemand kende de pijn, van z'n stille verdriet Want er was op het einde, (N)Iemand die hij verliet.

Ik mag dan wel Katholiek zijn opgevoed, misdienaar en koorknaap zijn geweest, maar door wat ik heb meegemaakt ben ik meer een ongelovige Thomas geworden. En tóch roep ook ik Onze Lieve Heer aan als ik in nood ben. Oh God wat moet ik nou? Of, oh Jezus Mina wat heb ik nou weer gedaan? God help me, want ik weet me geen raad meer. Mina ken ik niet, minima wel. Lauwerijssen is recht voor zijn raap, maar wel eerlijk, toch?

Mijn moeder zei altijd tegen iedereen; met onze Cor ga je niet kuieren, die zegt je altijd waar het op staat en zoekt alles uit indien dat nodig blijkt. Cor komt overal achter en wanneer hij het op z'n heupen krijgt, "nou berg je dan maar ". Dat klopt wel, Cor Lauwerijssen ging overal op af om de koe bij de horens te pakken. Het gebeurde maar zelden dat ik er niet in slaagde om achter de waarheid te komen. Er kan wel in de Bijbel staan dat je je andere wang moet toekeren maar zo idioot moet je niet zijn. Dan slaan ze jouw tegen de vlakte. Een andere uitspraak is " oog om oog, tand om tand ". Lauwke houdt niet van knokken maar is nooit gepest in zijn leven. Gelijk in de kiem smoren werkt in je voordeel. Ik ben liever recht voor zijn raap dan dat ik het achter de ellebogen heb zitten. Of het nou over het geloof gaat of om het ongeloof in de politieke wandelgangen. Nu staat de media weer bol van het kindermisbruik en het celibaat. Of je nou gelovig bent of niet, er zijn er weinig die in de puberteit braaf met hun handen boven de dekens slapen. Vroeger ook niet. Vaak werden de handen van de jongens en meisjes ingezwachteld voor ze naar bed mochten. Celibaat bestaat niet. Als het zaakje daaronder niet werkt is er iets mis en moet je naar de dokter of op zoek naar een andere partner. Opkomende seksuele driften en hormoonhuishouding kunnen mens en dier niet de baas blijven. Het is instinctief gedrag. Moeten rechtgeaarde geestelijken de schuld op zich nemen voor fouten die werden begaan door medebroeders? Nee, is mijn stellige overtuiging. Hoe kan het dan dat er zoveel daders onder de geestelijken zijn geweest? Als je de zaak logisch beredeneert zou je zelf die vraag kunnen beantwoorden. Er was grote behoefte aan geestelijken. Veelal waren die afkomstig uit grote armoedige gezinnen. Je kreeg een opleiding, had een dak boven je hoofd en je was gelijktijdig verzekerd van een baan voor het leven in dienst van God. Je kon meehelpen aan de creatie van een wereld waarin iedereen gelukkig zou zijn. Als je weet hoeveel goeds Frans Fransen van Puk en Muk ( frater Franciscus v Ostaden ) heeft gedaan dan kunnen we deze man alleen maar roemen om zijn nalatenschap. Niet alleen vanwege zijn Puk en Muk verhalen maar ook door zijn werk voor de klas. De zwakste en moeilijkste leerlingen waren z'n grootste uitdaging. Zo waren er verspreidt binnen de congregaties heel veel geestelijken met de juiste instelling bezig. En dan komt na de definitieve keuze en de afgelegde gelofte, toch dat verdomde celibaat om de hoek kijken. Maar goed, dat is mijn eigen visie op de intimiteit. Af en toe gaan de gesprekken op straat nu ook de kant op richting de zonde. Een zonde ooit door mij begaan, 't zou doodzonde zijn als ik het niet had gedaan. Of deze, Onze Lieve Heer is goed, maar hij had ZIJN personeel beter in de smiezen moeten houden. Dat laatste kan natuurlijk niet want daarvoor zijn we met te velen. Je bent zelf verantwoordelijk voor je daden. Wat die eerste doodzonde betreft denkt Cor Lauwerijssen dat die wel vergeven gaat worden. Dat slachtoffers schadevergoeding gaan eisen bleek ook een heet hangijzer. Door het bestaan van deze Puk en Muk site was ik eerder op de hoogte van dat afschuwelijke misbruik dan de media. Hoe zou de wereld er zonder het goede werk van de geestelijken uit hebben gezien. Dat vind ik persoonlijk zeker zo'n interessante materie om eens serieus over na te denken. Het is absoluut niet goed te praten wat er gebeurde, maar hebben we geen oogkleppen op als we niet willen zien dat er ook nu nog wereldwijd vrouwen en kinderen worden misbruikt en uitgebuit? Het is een miljardenindustrie. De groep mensen die er wat aan proberen te doen is te klein. De oplossing moet uit de politiek vandaan komen.

Je gaat onderhand denken dat je op een kolderieke of religieuze website bent aanbeland maar dit is toch echt de Puk en Muk site. Van alles wat en zelfs mijn op 30 december 1999 overleden moeder haal ik er straks nog even bij. De tien geboden zijn een leidraad op je reis naar de onvermijdelijke dood die voor ieder van ons in het verschiet ligt. Ook al hang je geen enkel geloof aan dan zouden die richtlijnen je handleiding moeten zijn. Elk mens krijgt bij de geboorte het recht om de levensreis zo prettig mogelijk te mogen maken. Niet iedereen krijgt jammer genoeg dezelfde kansen. Daar waar die kansen nihil zijn, moeten we een helpende hand toesteken. Bij de een eindigt het leven eerder dan bij de ander want door ziekte of door een ongeval kan het aardse namelijk snel voorbij zijn. Over moord en doodslag of de hongerdood sterven, of levenslang gehandicapt moeten zijn heb ik het dan niet eens gehad. Onze huisarts zegt altijd tegen me dat het aan gene zijde veel beter is. Wie weet, maar ik blijf liever nog even hier om te zien wat er om mij heen gebeurt. Het verblijf hier moet dan wel naar alle redelijkheid zijn. Een eerlijk en goed politiek beleid kan je een hoop leed en ellende besparen en is dan ook de eerste vereiste. Voor de rest moet je er zelf invulling aan geven en je moet natuurlijk een grote dosis geluk hebben. De politieke hoeders moeten goed voor de schaapjes zorgen. Als men afglijdt van normen en waarden door verkeerde besluitvormingen dan raakt het einde zoek, dus moet je al in een vroeg stadium ingrijpen als het fout dreigt te gaan. Van de Bijbelse steden Sodom en Gomorra wordt de verwoesting door God in de Hebreeuwse Bijbel vermeld. We hebben opnieuw te maken met een gouden kalf dat men vereert. Het machtige grote geld staat er symbool voor! Wereldwijd is er verval omdat er van de tien geboden, schijnbaar niet èèn gebod overeind is gebleven. De afvalligen maken er een potje van. Gerenommeerde politici uit het rijke Westen en hun kapitalistische vriendjes mogen we zien als de vlaggendragers van de baggerschuit. Wat voor positiefs moet je nou bijvoorbeeld schrijven over een politiemacht die met de wapenstok scholieren en stakers in elkaar mept. Een andere veel gehoorde reactie is toch wel dat ze zoveel mogelijk geld bijeen willen harken. Waarom moeten die korpschefs royale bonussen hebben? Krijgt de man op de steiger ook een bonus omdat hij z'n muren recht metselt of die timmerman die prima werk aflevert? De bevolking is het spuugzat, laat ze het verkeer maar regelen. Hoe moet je nu toch denken over een openbaar ministerie dat blunder op blunder stapelt en waarvoor de verantwoordelijken niet gestraft worden. Jij moet bij jouw baas eens in de fout gaan.

Hoi Cor, " ik ben getrouwd met 'n goei menneke ". Nog steeds verliefd meiske? " Euh, nou euh, tja wat zal ik zeggen, we hebben wel heel veel respect voor elkaar. Zonder liefde heb je dus niet echt een volwaardig leven. Of deze die nu actueel is; ik ben een comadrinker en zit zwaar aan de drugs en in 't weekend gaan we rotzooi trappen. Ben er maar trots op, hopelijk kom je de verkeerde tegen! Het kan goed zijn dat het je allemaal gaat duizelen. Om de gezondheid te bevorderen en de sport te promoten het volgende. Om je hoofd leeg te maken zou je kunnen overwegen om een voet of fietstocht van ongeveer 1200 kilometer van Mossaic naar Santiago de Compostela te maken. Misschien kom je onderweg een Franse diplomaat tegen die je het hof maakt. Jouw kans om weg te komen uit dat saaie huwelijk. " Bonjour cherié ". Niks cherié, het gaat die kerel enkel en alleen om je " flamouse " dommie. Declareert hij achteraf na alle waarschijnlijkheid ook zijn onkosten nog. Misbruik van jou en misbruik van belastinggeld. Dubbelop, dubbel genoten! Goh, ik ben zo happy. Echt niet, dat kun je op je kikkervingers natellen! Laat ik maar snel verder gaan over "vroeger" en "nu", waarbij "nu" weer heel erg dicht in de buurt van "vroeger" is komen te liggen.  

Nog een paar nadenkers van mezelf? Vooruit dan! Politici? "Je denkt dat er eindelijk een licht brandt, maar als je gaat kijken blijkt er niemand thuis ". Ongelukkig in je leven? Wat dacht je van deze; " De waarheid en de toekomst zijn te vinden in je verleden ". Als die Franse diplomaat van zojuist het tegen dat vrouwtje zou zeggen klonk het ongeveer zo; "Et l 'avenir se trouve dans votre passé."  Maar ik denk zeker te weten dat hij haar deze wijsheid niet aan de hand zou doen. Je zou toevallig eens goed over dat verleden en je toekomst gaan nadenken.

Je kunt niet alle hedendaagse problemen op het bord van ALLE rijken leggen. Ik geef je hieronder een paar voorbeelden.

1) Hoi Peter, hallo Cor, ik heet nu Petra overigens. Unh? Ik heb een geslachtsverandering ondergaan. Oh! Je was toch gehuwd? Ja, nog steeds maar we zijn nu een lesbisch koppel. O zo! En werk je? Nee hoor, we hebben jaren in een crises gezeten omdat we niet met onze identiteit wisten om te gaan. We maken nog steeds gebruik van onze hulpverleners. Ben een beetje gek, voor een hongerloon gaan we zeker niet. Nee we houden ons gek bij de psychiater en leven van een uitkering. Af en toe laat een van ons zich een paar weken opnemen en zo houden we het al jaren vol. Was die operatie duur? Weet het niet. Wij betaalden niks.

2) Hoi Ton, nog aan het werk? Nee, ik zit al meer dan een jaar zwaar overspannen in de ziektewet. Oh, dat is minder! Wel nee Cor, ik heb een psychiater die me helpt om te worden afgekeurd. Ik doe zijn tuin en krijg er nog een tientje per uur voor ook. Dan ben jij een parasiet van de maatschappij Ton. Kan wel wezen Cor, maar ik ga echt niet voor een krappe 1100 euro aan de slag. Daar kan ik namelijk met de beste wil van de wereld mijn rekeningen niet van betalen. Nu met dat tientje per uur er bovenop kom ik nog maar amper rond. Pas wanneer de hongerlonen normaal worden ben ik beter en geen dag eerder. Jij maakt vaak 70 uur of langer per week en van die overuren breng je ook nog een groot deel naar Den Haag. Jij werkt je te pletter om die lui d'r zakken te spekken. Je had al jaren eerder meer tijd aan je vrouw en kinderen moeten besteden. Voor hard en lang werken wordt je hier in Nederland niet eerlijk beloond. Ik ga niet voor Den Haag en die buitenlandse gelukzoekers werken.

3) Dag Roos, dat is lang geleden. Hoi opa Cor, hoe gaat het met u? Goed hoor en met jou, getrouwd inmiddels? Nee opa Cor, ik woon weer alleen. Oh 't is wat, al mijn relaties lopen stuk. Ik begon met Eddie en daarna kwamen Frans Dirk en Wouter. Liep niet echt lekker allemaal. Oh en toen? Nou toen kreeg ik wat met Aslan en kort daarna iets met Mohamed en Ali. Babba? Nee, Akay. Oh sorry en nu? Ibrahim uit Israel heeft z'n oog op me laten vallen. Maar dat kan even niet want ik heb nu de overdraagbare geslachtziekte Chlamydia opgelopen. Maar kind, je ging toch rechten studeren? Klopt opa Cor, maar met mijn beurs kon ik niet rondkomen, dus werkte ik s' avonds en in het weekend bij een escortservice. Aan het studeren heb ik de brui gegeven en nu help ik mijn moeder op de markt met de verkoop van stroopwafels. Wat kan ik nu het beste doen volgens u opa Cor? U bent zo wijs zegt mijn papa nog steeds. Nou kind, ik denk dat je teveel aan de passievrucht denkt en naar het Oosten lonkt. Volgens mij kun je beter een ander richting opgaan. Naar Groenland. Groenland, hoezo opa Cor? Weet je meisje, met de ijzige kou daar hou je hoogstwaarschijnlijk je onderbroekje wat langer aan. Zulke voorbeelden, waarvan de laatste ludiek, zijn er niet veel maar vanwege de transparantie wilde ik het jullie niet onthouden.

Hallo Frans; " hoi Cor, ik heet nu Francien". Oh nee, daar heb je er alwéér een. Wegwezennnnnnnnnnnnn!

Hoi hallo Bo.........alles goed? Kan niet beter Cor. Ik ben nu Bi, er ging een nieuwe wereld voor mij open! Als je ook mijn duistere zijde eens goed wil bekijken, ik sta nu op You Tube! Nou nee Bo, laat maar...trouwens voor als ik me bedenk, welke zoekterm moet ik dan ingeven? Tja, Cor is ook een nieuwsgierig mens.

Een van de reacties waarvoor ik toestemming kreeg om te publiceren lees je hieronder.

Beste Cor, graag zou ik in het bezit komen van de foto's die zijn geplaatst op jouw Puk en Muk site. Speciaal de foto van de fraters wil ik graag hebben. Ik heb jouw levensverhaal gelezen op de site en ben van mening dat jouw mening over de fraters iets milder is dan de mijne. Bij het verhaal over de broodkorsten met suiker liepen mij de rillingen over de rug. Als we om 16.00 uur met 80 kinderen uit de Don Savioschool stormden, op weg naar de bolderkar met broodkorsten waar helaas maar 70 korsten op lagen dan werden de zwakken van de sterken gescheiden. Ik zeg het na al die jaren heel erg voorzichtig maar ik heb me vaak doodgevochten om te zorgen dat Henk, Thon en John ( mijn broers ) een korst hadden. Frater Berchmans stond achter het raam toe te kijken en letterlijk uit zijn neus te vreten. Later kwam mijn broer Wil nog op Huize Nazareth maar toen was ik al naar huis. Ook de klappen van frater Reinardus kan ik me nog goed herinneren als hij zondags na de kerkdienst in de 1e zaal de erelijst kwam voorlezen. Had je een voldoende voor vlijt en ijver dan mocht je kiezen uit een rolletje drop of stophoest. Had je een onvoldoende dan kreeg je een peer voor je kop om een moment dat je er niet op rekende. Dit ten overstaan van alle groepen. Ik lees vaak over Huize Nazareth en ben geïnteresseerd in alles wat er mee te maken heeft maar toch heb ik er na al die jaren nog een trauma van overgehouden. Ook hoor ik niemand of lees ik iets over Pater Rutten die als geestelijke aan Nazareth was verbonden. Ik zie nog voor me dat mijn Vader tijdens bezoekuur die pater Rutten een geweldige klap voor zijn kop gaf omdat hij mijn broertje seksueel had misbruikt. Naar aanleiding van dit gebeuren werd hij als missionaris uitgezonden naar de Kaaimaneilanden. Arme zwartjes. Frater Theodosius had een megger. Met een megger kun je stroom opwekken. Kinderen die geen geld hadden konden een dubbeltje uit een emmer water halen terwijl hij met de megger er stroom op zette. Ik heb geen enkel bezwaar tegen publicatie op jouw site. Beste Cor, mogelijk praten we nog wel eens verder. In hoopvolle verwachting kijk ik uit naar de foto's. Groeten van Henk.

Op mijn zestigste moet ik constateren dat het korte geheugen mij regelmatig in de steek laat. Boodschappen halen met een briefje voor soms maar 3 dingetjes. Beetje warrig als je gaat voor een zak paardenvoer en thuiskomt met kippenvoer. Vreemd om te ervaren dat herinneringen uit een ver verleden me zo helder voor de geest zijn blijven staan. Bijvoorbeeld de "Puk en Muk" verhalen die ik op mijn achtste voor het eerst via frater Leopold hoorde. Buiten de muren van het internaat gekomen, waren er allerlei vooroordelen waar ik tegenop moest boksen. Alsof je een besmettelijke ziekte bij je droeg waren heel wat ouders ten opzichte van internaatkindjes erg wantrouwig. Op de foto hiernaast ben ik 17 jaar, zoals gebruikelijk goed verzorgd en netjes gekleed, mooie bek met gepoetste tanden maar toch gestempeld. En uiteraard schoon ondergoed want je weet vooraf nooit of je die dag in het ziekenhuis terecht komt. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Zo zag ik er uit toen ik m'n eerste vriendin leerde kennen. Ik heb in Oisterwijk een mooie tijd beleefd die dan ook nooit meer vergeten werd. We hebben wat gedanst in ons jeugdhonk "de Kajuit" op de muziek die toen hip was. Ergens anders op deze site kun je lezen hoe mijn leven daar een abrupte wending nam en hoe het me verging. Huize Nazareth in Tilburg had de bijnaam "Naadje Huisarrest". Daar kon je maar beter niet gewoond hebben. Geheel onterecht omdat de meeste kinderen van "thuis" een slecht boegbeeld hadden en juist daardoor een goede invulling wilden geven aan hun leven. De thuissituaties waren veelal het gevolg van barre en armoedige leefomstandigheden. Het resultaat was vaak niet alleen weggestopt verdriet, maar het zorgde bovenal voor een niet aflatende prestatiedrang om toch vooral maar aardig en goed te worden bevonden. In mijn geval was het, "leuke vent die Cor, ziet er best goed uit, dat is een harde werker, doet alles voor een ander". Populair! Klopt eigenlijk wel, het is nog steeds zo dat ik goed gezien ben! Ik was me er echter vrij snel van bewust dat ik niet in dat verleden moest blijven ronddobberen. Alleen de mooie dingen koesteren, hoe lyrisch dat ook klinkt. In grote lijnen waren de meeste internaatkinderen harde werkers, lachebekken en vrolijke jokers die desondanks van binnen heel eenzaam zijn. Het leven vaak verworden tot een groot toneelspel.

Gaat het jou voor de wind in dit aardse "Paradijs" maar kun jij je niet inleven in situaties van anderen dan ben je eigengericht. Jammer, dat gemis van sociale betrokkenheid. Wereldwijd lijden miljarden mensen een armoedig bestaan, sterven kinderen de hongerdood en is er nog veel meer menselijk leed waar je waarschijnlijk nog geen minuut bij stil stond. Heb je een goed gevulde spaarrekening dan gun ik die jou van harte, echt waar! Voldoende geld hebben is altijd prettig. Maarrrrrrrrrrrrrr! Stel je eens voor dat er morgenochtend bij het ontwaken, geen werk meer voor je is, de euro is gedevalueerd, je aandelen zijn niks meer waard. Jouw vrouw is er vandoor met de buurvrouw en je dochter viel in handen van loverboys. Je zoon Kees verhuisde met partner Louis eerder naar Tibet om Kuifje te zoeken. Wat een huishouden, wat een ontwikkeling. Het kan je in deze hectische tijd zomaar overkomen. Vluchten kan dan niet meer met je dure auto want op ieder kruispunt staan dan mensen te wachten die je met liefde en plezier achter dat stuur uit willen halen. Je hoort piepen en gieren en je weet dat het niet je banden zijn. Je staat namelijk stil, dus piep je zelf en dat gieren komt van de zenuwen in je lijf vandaan. Ik zag zulke taferelen weleens bij de havenstakingen. Stakers die werkwilligen met auto en al ondersteboven kieperden. Collega's nog wel! Er worden extreme lijnen getrokken tussen goed en kwaad en de kloof tussen rijk en arm gaat zich meer en meer aftekenen. De wereldwijde protesten liegen er niet om. Dat is linke soep. Pats boem! Als donderslag bij heldere hemel krijg je met nooit verwachte veranderingen te maken. Alles kwijt, geen zekerheden meer en het hele land staat door onlusten op zijn kop. Het angstzweet breekt je uit en het wordt behoorlijk warm en plakkerig tussen je mooie billen. Met het vliegtuig wegvluchten gaat ook niet want er was opnieuw een vulkaanuitbarsting in IJsland en alle vliegtuigen blijven aan de grond, weet je nog? Verdorie, flitst er door je hoofd, wat nu? Heeft die Puk en Mukker nou toch gelijk gekregen? Ik hoop voor jou van niet hoor! Maar toch!

Naarmate je ouder wordt zie je de wereld in ras tempo veranderen. De tijd tikt door en automatisch worden we verplicht om mee te doen met de grote meute. Alsof alles zomaar vanzelfsprekend is moeten wij ons schikken naar wat anderen voor ons bepalen. Het schijnt de gewoonste zaak van de wereld te zijn. Neem nou Sinterklaas. Nou denk jij natuurlijk Sinterklaas? Waar heeft die zot het over. Zal ik je vertellen. De sint is nog niet eens in het land en de kerstballen liggen al in de etalages. De kerstballen voelen nog warm aan en de paaseitjes zijn te koop. Het is allemaal te commercieel geworden. De viering op 5 december is toch iets dat al sinds jaar en dag een bijzondere aangelegenheid is. Sinterklaas goedheilig man. Ineens mag het kruis niet meer op de mijter, mogen conducteurs geen kruisje meer om de nek dragen en mag er geen kerstboom meer in de school worden opgetuigt. Uit protest tegen de Katholieke kerk, ivm het kindermisbruik zal in Limburg de Sint verschijnen zonder kruis op de mijter en in een andere kleed worden gehuld. Net of de allerkleinsten hier wijzer van worden. Hoe gek kun je het bedenken? Waar gaan we heen.

Nou beste lezer, mijn Sint mag zijn kruis houden zoals je hiernaast ziet. Het voorbije Sinterklaasfeest deed me plotsklaps terug aan vroeger denken. De intocht van de Sint begon in Tilburg altijd vanaf de Piushaven. Mijn God, wat zat ik in mijn kinderjaren halverwege de vijftiger jaren) samen met moeder luidkeels als een leeuwerik aan de gammele tafel te zingen. Angstig om me heen kijkend zat ik op haar schoot met sterk verwijdde pupillen mee te brallen. Over de stoomboot en hoort wie klopt daar kinderen. Het schoentje werd in de avonden daarvoor net voor het slapen gaan bij de kolenkachel gezet. Elke avond opnieuw werd die schoen volgepropt met stukjes brood en wortel voor het paard met een briefje erbij en elke morgen bleek dat het beest geen kruimel had overgelaten. Die schimmel kreeg meer te vreten dan wijzelf, leek me. Opeens werd er hard gerammeld en op de deur gebonsd, de voordeur ging een stukje open, een zwarte handschoen verscheen en een koude ijzige wind sloeg naar binnen. De pepernoten vlogen samen met de schuimpjes rond de oren. Als je dat harde snoepgoed tegen je oog kreeg werd het nog blauw ook. Wie zoet is krijgt lekkers, " wie stout is de roe, " klonk er luid uit dat kleine strotje terwijl die sterk vergrootte pupillen razendsnel in de rondte draaiden. Volgens mij zong ons mam nog harder dan ik dat deed. Vele jaren later zong ik het opnieuw maar dan samen met onze kinderen. Dan dacht ik net zoals ik dat nu doe bewust weer even terug aan die angstige avonden, zó vol gezelligheid. Ondanks de ellende en de armoede probeerde men het Sinterklaasfeest voor de kindertjes te vieren. Waarschijnlijk ben ik daardoor gauw tevreden en wil ik anderen ook een fijn gevoel bezorgen. Nu, afgezet tegen het huidige afbraakbeleid, ben ik er pas achter dat de tekst van dat sinterklaasliedje voor geen meter klopt. Echt waar! De woorden "Stout " en "zoet " hadden verwisseld moeten worden. Ik hou van woordspelingen met een ondertoon. Grote kans dat jij nu met dat liedje in je kop zit. De een moet er bij glimlachen en een ander zal er zich aan ergeren. Voor elk wat wils moet je maar denken. Ik schrijf niets zonder reden. Ik sprak in de afgelopen weken mensen die al een paar jaar op rij geen cadeautjes met Sinterklaas of Kerst aan hun kroost konden geven. Beide ouders werken. Het worden er elk jaar meer die hun kinderen noodgedwongen geen mooie herinneringen kunnen meegeven voor later. Dit schrijf ik alleen maar om te illustreren wat er in Nederland gaande is.

Mijn gezondheid was al langere tijd niet best waardoor ik volledig werd afgekeurd. Cor heeft er 42 jaar opzitten en dan kan het wel. Ik vind het allemaal maar niks dat verplicht thuiszitten. Toch probeer ik naar eigen kunnen mijn dag zo zinvol mogelijk in te delen. De ene keer lukt me dat beter dan de andere. Ik ga dagelijks met de auto naar ons lapje grond even verderop om onze paarden te verzorgen. Noodgedwongen mijn gemak moeten houden is voor een van nature druk baasje moeilijk. Als je jarenlang tussen de mensen hebt gewerkt kom je in een eenzaam wereldje terecht. Lichte huishoudelijke karweitjes en boodschapjes halen is zo gepiept en de honden laat ik nu beurtelings uit. In de tijd die resteert bedenk ik wat er nog aan de Puk en Muk site kan worden toegevoegd. Ideetjes heb ik altijd al gehad en zo kwam het dat voor een allerlaatste keer terugblikken me wel wat leek. Zo schrijvende kwam er steeds meer boven borrelen met daarmee het besef dat ik toch wel erg veel heb meegemaakt. Dat ik van binnen ondanks de mensen om me heen altijd enorm eenzaam ben geweest.

Ik zag ellende en verdriet in andermans ogen en ik zag vogeltjes in gouden kooitjes. Mij werd duidelijk dat geluk niet te meten is aan de mooie woning waarin met schone schijn het leven wordt gesleten. Ik kwam zelfs tot de conclusie dat er 40 jaar na dato bij sommige oude bekenden weinig verandering viel te bespeuren. Degenen, destijds al labiel, bleken dat nog steeds te zijn. Vastgebakken in hetzelfde stramien.

Cor Lauwerijssen legt de eieren in allerlei kleurtjes. Of ik onzin uitkraam mag jij bepalen. Lauwerijssen kijkt even terug over zijn schouder en naar de toekomst. Oud of hulpbehoevend worden boezemde mij altijd al angsten in. Die mening delen ondertussen wel meer mensen. Wil ik eigenlijk wel in een bejaarden of verzorgingstehuis worden weggestopt? Nee, omdat ik me dan weer zou wanen in het jongensweeshuis waar ik negen jaar lang werd weggeborgen. Zakdoekjes vouwen en van een lepeltje happen trekt me absoluut niet. Als baby liep ik snel mijn rondjes door de kamer en als puber was ik al zelfstandig. Die zelfstandigheid geef ik niet graag uit handen. Het lijkt voor mij net of ik dan weer met een luier om in het ouderwetse kakstoeltje zit vastgebonden. Met dien verschil, dat toen de luier tijdig werd verschoond en de bips grondig werd gewassen, om daarna rijkelijk bestrooid te worden met Zwitsal babypoeder. Belachelijk dat je moet gaan dreigen om een goede verzorging af te dwingen. Het is een regelrecht zootje geworden in de zorgsector waarvoor de politiek verantwoordelijk is te houden. Geen gratis luiers meer en geen tijd! Tijd, wat een woord. Tijd voor de tijdbom. Tijd is onmeetbaar, ik heb geen tijd, ben je op tijd? Tijd is geld, tijd genoeg. Maar dat laatste niet heus. Tijd genoeg is al jaren verleden tijd! De mensen hebben geeneens tijd meer om tijd aan hun kinderen te besteden vanwege de tijd die ze met werken of prakkiseren bezig zijn. Kinderen moeten niet gedumpt worden in een kindercrèche. Daar krijg je ADHD kinderen van. Kinderen in de na en voorschoolse opvang. Sleutelkinderen, ontspoorde kinderen, moeilijk opvoedbare kinderen. Kinderen nog eerder naar school. Al die kindertjes hebben hun ouders nodig en moeten kunnen spelen. Een kind moet ook het kind in eigen zijn leefomgeving kunnen zijn. Het kind van de rekening. Hoe is het zo gekomen?

Laatst vroeg iemand mij; Cor, waar is het volgens jou mis gegaan? Waarop ik antwoordde; het gaat altijd mis op momenten dat het beter lijkt te gaan. Het visuele cirkeltje!

Ik heb het grootste gedeelte van mijn leven achter me liggen en kan op een hoop zaken persoonlijk terugblikken. De regelgeving is veel te ver doorgeschoten en haast alle doorgevoerde veranderingen blijken hun oorspronkelijke doel voorbij te zijn geschoten. Meer blauw op straat om de criminaliteit het hoofd te kunnen bieden is een wassen neus. De veranderingen binnen het onderwijs, idem dito en zo ken ik er nog wel wat. Vrije marktwerking ten koste van wie? Ontslagversoepeling voor wie? Minder bureaucratie, nou niet echt hoor! In welke sectoren? Het gaat niet meer om ons, de fundamenten van de maatschappij, het gaat om het willen beheersen van diezelfde maatschappij.

Dat maskertje, hoeveel mensen verschuilen zich er niet achter? Slaapkamers waar men elkaar allang niet meer bemind omdat de kloppende harten, ooit vol vuur en passie, zijn verandert in harten van steen.

December 1999. Mam lag kort na elkaar voor de tweede keer met een longontsteking in het ziekenhuis, Sinterklaas was in het land. Bezoekuurtje! Hoi mam, hoe gaat het vandaag? Tante Luus was net hier jongen. Maar mam, je zus is al jaren dood. En toch was ze hier! Mam, wie ben ik? Onze Cor natuurlijk, ik ben niet gek hoor! Wat doen ze toch allemaal met me jongen, al die rotpillen die ze me geven? Dat Onze Lieve Heer me maar gauw komt halen! Bah bah. Korte tijd later had ze zulke verschrikkelijke pijnen van het liggen en kon amper nog eten. Zakjes vocht en vloeibare voeding uit een zakje hingen korte tijd later bij het bed. Mam werd met morfine onder zeil gehouden. En daar zat ik op een avond in december 1999 naast haar bed in gedachten verzonken. De laatste woorden, eerder aan mij gericht hou ik voor mezelf net zoals die van mijn overleden vrouw. Van alles passeerde in dat uurtje dat ik daar zat, de revue. Af en toe schrok ik op uit mijn gedachten en maakte ik haar droge lippen vochtig met een nat gemaakt doekje. Het was ijzig stil in dat kleine kille ziekenhuiskamertje. De enige hoorbare geluiden waren de reutelende ademhaling van mam en het bonzen van mijn hart. Ik dacht terug aan vroeger. Nooit geen klappen gehad, overal had ze me mee naartoe gezeuld. Van hot naar her totdat ik uiteindelijk vanwege de onmacht naar Huize Nazareth werd gebracht met mijn donkerbruine koffertje. Wat heeft ze gewerkt in haar leven en wat had ze 'n pech. Wat hield ze van haar 2 kinderen en mensen om zich heen. Populair bij iedereen maar van binnen heel erg eenzaam. Altijd vrolijk en opgewekt en zorgzaam. Waar waren nu al die vrienden en bekenden? Zo zittend bij dat goede mensje kwam er steeds meer boven borrelen met daarmee het besef dat we samen toch wel erg veel hebben meegemaakt. Dat zij net als ik, van binnen ondanks de mensen om haar heen, altijd enorm eenzaam is gebleven. Het kwam omdat ze als kind nooit normaal had kunnen functioneren in een normaal oerdegelijk Hollands gezinnetje. Mijn God, wat zaten we in mijn kinderjaren halverwege de vijftiger jaren samen luidkeels aan de gammele tafel te zingen. Angstig om me heen kijkend zat ik dan op haar schoot met sterk verwijdde pupillen mee te brallen. Over de stoomboot en hoort wie klopt daar kinderen. Het schoentje werd in de avonden daarvoor net voor het slapen gaan bij de kolenkachel gezet. Elke avond opnieuw werd die schoen volgepropt met stukjes brood en wortel voor het paard met een briefje erbij en elke morgen bleek dat het beest geen kruimel had overgelaten. Die schimmel kreeg meer te vreten dan wijzelf, leek me toen. Opeens werd er dan hard gerammeld en op de deur gebonsd, de voordeur ging een stukje open, een zwarte handschoen verscheen en een koude ijzige wind sloeg naar binnen. De pepernoten vlogen samen met de schuimpjes rond de oren. Als je dat harde snoepgoed tegen je oog kreeg werd het nog blauw ook. Wie zoet is krijgt lekkers, " wie stout is de roe, " klonk er luid uit dat kleine strotje terwijl die sterk vergrootte pupillen razendsnel in de rondte draaiden. En nog steeds denk ik dat volgens mij ons mam nog harder zong dan ik dat deed.....

Opeens schrok ik wakker uit mijn gedachten toen de nachtzuster de kamer binnen kwam. Ik vroeg haar; zuster als mijn moeder hier doorheen komt is er dan met die Parkinson nog kwaliteit van leven? Een ontkennende knik volgde. Waarop ik zei; willen jullie dan met de dokter overleggen om met de voeding te stoppen en alleen nog morfine en vocht toe te dienen? Ons mam haar hart, dat vol zat met liefde voor de medemens, heeft nog bijna 2 weken lang geklopt. In de nacht van 29 op 30 december fluisterde ik zachtjes in haar oor, " Mama, het is goed, ga maar naar tante Luus ". Je was een goeie moeder voor mij en Jeannette en ons Sjan en Ad en je drie kleinkinderen. Je bent super geweest voor iedereen, je hebt meer dan je best gedaan. Doe Helma de groetjes van me en niet vergeten Gijsje die we niet meer geboren zagen worden. Even daarna is ze ingeslapen.

Maak goede keuzes in 't leven. Wees respectvol tegen ieder die respect verdiend en probeer bovenal een goed mens voor je medemens te zijn ongeacht afkomst of religie. En tot slot; gooi je intimiteit niet te grabbel. Dat het u allen heel erg goed moge gaan in het leven. Cor Lauwerijssen.

De aardschollen glijden langs elkaar heen,
Onmerkbaar verandert het aangezicht der aarde; de evolutie kent geen stilstand, óh neen,
Houden de aardschollen elkaar tegen dan spitsen de krachten zich toe,
Plots zijn ze niet meer te houden, ze rukken zich los, en hoe,
Een aardbeving brengt de aardschollen daar waar zij moesten komen,
Zo kan de mens niet tegenhouden de evolutionaire kracht,
Het is een onstuitbare macht,
De een wil stilstand want hij heeft macht en geld,
De ander heeft niets, wordt niet gehoord, krijgt niets en grijpt ten langen leste naar geweld,
De krachten spitsen zich toe; oorlog, revolutie, níet meer te voorkomen,
Zij brengen partijen dáár waar zij móesten komen,
De Franse revolutie toen, andere conflictsituaties nu,
De geschiedenis is ter lering van U,
Had de één meteen begrepen en gegeven,
Dan had de ander zich niet op het uitzichtloze pad van geweld begeven,
Eerst als de IK-neem mens streeft te worden een IK-geef mens,
Is een vreedzame wereld niet langer een vrome wens.