|
|
Jachtig leven...en de beste wensen voor 2008 KLIKLaten we even de agenda doornemen, dan begrijpt u meteen de kop van dit artikel: 1 december: jachthoornblaasrepetitie, vergaderingetje over de plannen voor 2008, en wilddiner. Bescheiden, slechts 7 gangen geloof ik. Ha. Ha. 3 december : repetitie jachthoornblazen. 5 december: jachtdag met gasten, in ons eigen veld. Met geweren maar ook honden en jachthoornblazers natuurlijk (gelooft u mij, de volgorde is geheel willekeurig...). Nadien diner. 
6 december repetitie jachthoornblazen en wat partijen op band gezet. 7, 8 en 9
december:
jagen in Duitsland. Gelardeerd met voedzame maaltijden en jachthoorngeschal uiteraard. 10 december repetitie jachthoornblazen.  
19 december grote jachtdag in eigen veld met gasten en zovoort. 's-Avonds uiteraard diner.
21 december jagen in Langbroek, prachtig vriezend weer, copieuze lunch . Helemaal top. 23 december wilddiner ter gelegenheid van de 25-jarige
bruiloft van een onzer... 28 december jagen ergens in een Utrechtse polder bij vrienden van ons. 29 december jagen op de Maas, vanuit een boot,
is weer eens wat anders! Met collega-jachthoornblazer/jager/lekkerbek hahaha. Kortom, we leiden een jachtig leven. Echt rustig zal het wel nooit worden, maar vanaf januari kunnen we weer een beetje ademhalen. Maar dan begint de aanloop naar "Bronkhorst" alweer. Dat voor deze keer op/in de Hoge Veluwe ligt, trouwens.En er moet trouwens ook nog een stel geiten geoogst worden. Hoogzitten moeten worden onderhouden. Er moet worden gevoerd. Repetities van 3 groepen/gezelschappen bijgewoond. Nieuwjaarsdiners worden genuttigd. En begin februari is de beurs Jagd und Hund! En, en en.... Voordat ik helemaal in de stress schiet...... vanaf deze plaats nog een vooruitblik: 
Wij wensen u en de uwen een gelukkig, gezond , en bovenal "jachtig" 2008 toe! Als u begrijpt wat ik bedoel....
Sinterklaas bestaat niet! Tenminste, dat hoorde ik deze week van Carley.... Of het waar is? Zou best kunnen natuurlijk. Dus? Dus moet je er zelf maar een feestje van maken! En dat doen we dan ook volop! We jagen ons een slag in de rondte; waarbij uiteraard, op z'n minst bij het tableau, ook de jachthoorn tevoorschijn komt natuurlijk. En we maken wild schoon, eten het op, vriezen een deel in voor de komende wilddiners en "gewone" maaltijden; én... laten af en toe voor ons koken.  Het is een goede gewoonte van ons Genootschap om niet al te veel liggende gelden in kas te hebben: we zijn tenslotte geen bank. Tenzij er iets anders aangeschaft moet worden (bladmuziek, kleding, e.d.) wordt het geld meestal zo snel mogelijk omgezet in voedsel. Met daarbij uiteraard een lichte voorkeur voor.... wild! Omdat we weer met een nijpend probleem zaten (te veel geld in kas) moest dat opgelost worden. Om het nuttige met het aangename te combineren verzamelden wij ons daarom op 1 december 's-middags op de Veluwe, om wat snode plannen te smeden voor het eerste halfjaar van 2008 (regeren is vooruitzien...); daarna in een sfeervolle jacht-annex blaashut in wording pakweg anderhalf uur te repeteren, om vervolgens... ja u raadt het al natuurlijk... om vervolgens naar een horecagelegenheid te gaan. In Hoog Soeren om precies te zijn, voor een wel zeer uitgebreid wilddiner. Met ook de niet-blazende partners erbij uiteraard. In slechts vijfeneenhalf uur hebben wij wat hapjes genuttigd.... Begoten met bijpassend vocht, bij elke gang weer wat anders....   Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, natuurlijk: wat is een wilddiner zonder jachthoornblazers? Niet compleet! Dus even aan de eigenaar gevraagd of we misschien even, even maar..., want... enzovoort? En jawel, graag zelfs! Dus even naar buiten gehold. De instrumenten uit de auto's gesleurd, en na een korte uitleg voor alle mede-eters de Begrüßung en Zum Essen geblazen. Echt, het eten smaakt daarna nóg beter! Moet u ook eens proberen. En als u zelf niet kunt jachthoornblazen, dan huurt u ons gewoon in! Te oordelen naar het applaus viel zowel het eten als het onverwachte optreden in de smaak. Aan het eind van de avond, of eigenlijk moeten we zeggen aan het begin van de ochtend, trokken we onder het genot van een sigaar en een goed glas, begeleid door een kopje koffie, de conclusie dat het probleem (te veel geld in kas) wederom, door stug doorzetten ( 7 gangen geloof ik!) toch maar weer op bevredigende wijze was opgelost. Gerustgesteld rolden wij huiswaarts.... Op naar het volgende diner.... Onderweg heb ik nog scherp opgelet op alle daken; en inderdaad: geen Sinterklaas en geen Zwarte Piet gezien! Zou Carley dan tóch gelijk hebben? Heerenlogement: (H)eerlijk eten en (H)eerlijk blazen  Toen het diner begon, en daarna tussen de diverse gangen in, is er volop geblazen en werd de gasten het een en ander uitgelegd over de jacht en over het jachthoornblazen. Er zaten ook kenners in de zaal trouwens; zo kregen wij van een mevrouw het verzoek om "Haas dood" te blazen!  Kortom een heerlijk avondje, en eigenlijk dus een ongeplande regio-avond, zou je kunnen zeggen... Het heeft vást zo moeten zijn, dat de muzikaal coördinator van de NVJB aanwezig was!  Hubertusmis Alphen   We werden welkom geheten in de grote hal met koffie, waarna we ons opstelden op de grote bordestrap. Blijkt dat een traptrede wel erg smal is om je muziekstandaard op te zetten! Maar uiteindelijk heeft iedereen een plaatsje gevonden. Zelfs de restaurateur die ook wilde meeblazen. Alle gasten hadden zich in de hal verzameld dus konden we losbarsten. Veel bekende stukken werden ten gehore gebracht waaronder de diverse toepasselijke dood-sigalen. Uiteindelijk werden de gasten door de honger (of lekkere trek) het restaurant in gedreven en hebben wij daar de laatste nummers geblazen. Leuke bijkomstigheid was dat er bij de ingang van het restaurant op een tafel een mooi tableau was gelegd. Hazen, konijnen, fazanten en duiven, mooi gedrapeerd op stemmige herfsttakken. Na het Auf Wiedersehen zat onze taak er op en konden we na een weekend blazen, eindelijk onze lippen wat rust gunnen en laten afkoelen met een glas wijn. Daar waren we wel aan toe! (tekst: Gert Jan Heger) Bij Sint Hubertus op de koffie.... Op zondag 28 oktober werd in de Michaelkerk de Hubertusmis gevierd. De eshoorngroepen 't Sticht en de Sonneurs van Jachtvereniging Soestdijk en besgroep Eemland zorgden voor de muzikale begeleiding. Dus 's-morgens naar de kerk getogen voor de muziek, en tevens en passant natuurlijk de werkelijk onnavolgbare preek aangehoord. Waarin gesproken werd over o.a . Joost van den Vondel (u welbekend natuurlijk van o.a. de Vorstelijcke warande der dieren), en ons ook bekend door Gert-Jan's wonderschone kreupelrijm: zat in zijn gondel. Toen verloor hij zijn tondel. O, wat zondel....! Maar ik dwaal af. Voor de heidenen onder u nog even een korte samenvatting van de preek. Het ging helaas nauwelijks over Hubertus en de jacht. Wel o.a. over het belang van bidden, dat je daarmee je eigenbelang uitschakelt, maar ook (en daar komt het al genoemde onnavolgbare...) dat je daardoor Mxx Hxxxxxxx-koffie [censuur] van gaat drinken!!! U ziet, zelfs nu kan ik dit niet uit mijn strxx [censuur] krijgen. Niet in het echt, en niet op papier. Maar ach, daar gaat het ook niet om. Wij kwamen voor de muziek. En die mocht er wezen.  Ook mooi: bij het herdenken van de overledenen werd Mimi de Graaf nog genoemd. Zij was het die vele jaren de drijvende kracht achter de Hubertusvieringen is geweest. Ik herinner me o.a. nog goed een buiten-uitvoering, onder haar regie, bij de Mauritshoeve in Maartensdijk. En nog enkele jaren eerder een fantastische mis in Leusden, met dennetakken, valkeniers, jachthonden.... En natuurlijk jachthoornblazers, waaronder schrijver dezes. Na de dienst in De Bilt werden er door de eshoornisten nog enkele extra nummers gespeeld, en iedereen bleef zitten om te luisteren. En daar doe je het voor. De datum voor volgend jaar is ook al bekend: 26 oktober 2008. Het thema voor de preek nog niet. Ik zou willen voorstellen: heb het eens over wijn. Aanknopingspunten en bijbelteksten zat: "het is de wijn, die 't hart verheugt" bijvoorbeeld.... Gastvrijheid en Gastronomie: wilddiner Tjaarda Zaterdag 27 oktober toog Betoeterd naar het hoge Noorden ter begeleiding van een wilddiner, in Golden Tulip Hotel Tjaarda Oranjewoud te Oranjewoud, nabij Heerenveen. Tjaarda dus. Fraai gelegen in het bos. We waren ruim vóór de aankomst van de gasten aanwezig, en konden op ons gemak even de regie doornemen. Toen de eerste gasten arriveerden stelden wij ons op in de lobby, om ze door het blazen van jachthoornmuziek alvast in de stemming te brengen. Het toeval wilde dat er nog eens een heel goede akoustiek was óók. Grenzend aan de lobby bevonden zich het restaurant (De Oranjetuin), maar ook een Grand Cafe, en een bar. Wij dachten: als we hier gaan blazen dan gaan na 1 of 2 nummers de deuren van de bar dicht, maar nee, iedereen kon de muziek kennelijk waarderen en verschillende binnenkomende hotelgasten knoopten een praatje aan om wat meer informatie te krijgen. Zo ook een mevrouw wiens zoon Franse hoorn speelt, en een meneer die in een barbershopkoor zingt. Zo zie je maar, muziek is een universele taal.  Na een half uurtje waren alle gasten gearriveerd, en eigenlijk zouden we net het restaurant binnengaan toen we en verzoek kregen: zou het mogelijk zijn om even voor enkele gasten die in het Grand Café zaten wat te spelen? Zij hadden hier speciaal om gevraagd. Maar natuurlijk! Dus even in ganzemars naar de bewuste tafel in het Grand Café, en wat bleek: dit verzoek was afkomstig van de reeds genoemde barbershopzanger alsmede een internationaal gelauwerde sportvrouw ! Ik zal niet verklappen wie het is; maar hou even in gedachten dat we vlakbij Thialf waren... Hartstikke leuk, zo'n intermezzo! Vervolgens natuurlijk terug, het restaurant in, waar iedereen onder het genot van een aperitief kon luisteren naar onze "Begroeting". Er was gezorgd voor een microfoon, zodat we ook een korte uitleg erbij konden geven. Er was gezorgd voor een prachtig gedekte tafel voor ons Genootschap, voor goede wijnen, heerlijke gerechten... Je kunt eigenlijk beter zeggen: waar was niét voor gezorgd?? Werkelijk, van deze gastvrijheid, voorbereiding, en organisatie kunnen heel wat "westerse" zaken nog wat leren!  Tussen de gangen door bliezen we steeds enkele stukken, veelal geïnspireerd door het menu. En als dat niet kon, dan bliezen we gewoon een ander signaal of stuk, want zeg nou zelf, wat moet je blazen bij gegrilde tilapiafilet op wilde spinazie, overgoten door schuim van morilles? Eresaluut misschien, voor de kok (én de bediening!)?? Bij bonbon van paddestoelen en duivenborst met truffeldressing samen met een carpaccio van coquilles met saffraandressing daarentegen kun je zonder meer "Veerwild" ten gehore brengen. En "Fazant" paste goed bij de dubbelgetrokken wildbouillon, geserveerd met een taartje van geconfijte fazant. Waarmee we de tournedos van hazenrugfilet met saus van kruidnagel begeleidden laat zich raden.... En na de canneloni van kastanjegelei gevuld met een mousse van witte chocolade, geserveerd met sorbetijs van stoofperen, namen we afscheid met "Auf Wiedersehen". U ziet wel, het leven van een jachthoornblazer kan zwaar zijn.... Het gewicht van een jachthoornblazer daardoor ook..... Toe nou mensen, begin er niet aan. Ga lekker op dieet, wordt vegetariër, drink water (hadden ze daar trouwens ook, hun eigen samengesteld mineraalrijk water, en 't smaakte schrijver dezes nog goed ook!!!), en ga niet, ik herhaal NIET, jachthoornblazen. Doet u het toch? OK, ik heb genoeg gewaarschuwd, ik sta niet voor de gevolgen in... In het ergste geval krijgt u ruzie met uw buren. Maar in het beste geval, zoals wij vaak ervaren, kunnen de gevolgen ook REUZE leuk zijn!  A propos, heeft u eens een keertje geen zin om te koken, en hebt u niet naar mij geluisterd? Dus u bent nog steeds NIET op dieet, GEEN vegetariër, en drinkt MET MATE water? Ga dan eens naar Tjaarda, wandel door de bossen, en geniet daarna in "restaurant "De Oranjetuin" in Oranjewoud. U zult er géén spijt van krijgen! Beeldverslag Muziek uit het Groen (Met dank aan fotograaf Stef Evertse!)         Muziekfestijn Collse hoeve: bere(n)leuk! Zondag 21 oktober: Muziek uit (of in) het groen: muziekfestijn annex minifair, en wilddiner, Collse Hoeve, Nuenen. Kort samengevat alvast dit: het was lachen, swingen, eten, sterke verhalen vertellen of aanhoren, en o ja, er is ook nog héél veel geblazen natuurlijk!!  Ik zou trouwens haast het insigneblazen nog vergeten. Jolanda en Arno (Horrido Moergestel) , Marika en Reinout (Jachthoorngenootschap Betoeterd & Horrido Moergestel ) en last but not least Gert Jan (Jachthoorngenootschap Betoeterd & Horrido Moergestel & Eemland) haalden allen hun insigne. Variërend van pless tot parforce en van brons tot goud geloof ik, maar ik kan het ook niet allemaal bijhouden. In ieder geval proficiat! Gert Jan heeft tevens goud gehaald in een bijzondere categorie: kampioen verkleden... Gelukkig zat er genoeg tijd tussen de diverse optredens van "zijn" gezelschappen, zodat hij toch steeds op tijd in het juiste tenue aantrad. Voor ons viel het nog wel mee, 4 x omgekleed geloof ik, maar hij spande de kroon met 6 keer , meen ik. Reken maar uit: 3 gezelschappen, die én 's-ochtends én 's-middags het podium op "moeten"... Nog een gelukje dat Marika bij es-groep 't Sticht "gewoon" in Betoeterd-outfit kon meespelen...  En ook dank aan de NVJB en de jury, die toch maar met alle spullen moet slepen en een oordeel moet vellen. Helaas, het is onvermijdelijk: aan het eind van zo'n dag moet er ook gegeten worden: ganzenlever, gerookte wildzwijnfilet, tarbot, wilde eendenborst enzovoort. U begrijpt, er moest heel wat werk verzet worden. Maar we hebben ons er dapper doorheen geslagen. Onder het genot van muziek van een werkelijk voortreffelijke band hebben we op de dansvloer het eten nog even aangestampt....  Dat autorijden en slapen prima samengaan is ook weer bewezen. Gelukkig zat er wel een wakkere jachthoorngenoot achter het stuur... In de vroege maandagochtend reden we De Bilt weer binnen, moe maar voldaan zoals dat heet. Luttele uren later sprongen we weer vrolijk en fris ons bed uit en renden naar onze auto's om weer blakend van enthousiasme naar het werk te gaan! Ach ja, beste lezers, u moet niet alles geloven wat ik vertel, hier vloeien feitelijkheden en sprookjes in elkaar over....  Fort Vechten in het thema van de jacht Woensdag 10 oktober was een bijzondere middag. Niet alleen was mijn betere helft jarig, maar het weerhield haar niet om, samen met de rest van Jachthoorngenootschap Betoeterd, op te treden in Fort Vechten, nabij Bunnik. Daar had de BHIK (Bunnikse Handel- en Industrie Kring) namelijk een middag/avond georganiseerd die geheel in het teken stond van de jacht. Dus aangeblazen door jachthoornblazers. Tijdens het inblazen hebben we ook eventjes in een van de vestingwerken gespeeld: omgelofelijk wat een galm! prachtig! Tijdens de ontvangst van de gasten hebben we in een heerlijk herfstzonnetje buiten geblazen. Na een poosje was het tijd voor jachthondendemonstraties, op het boven-/binnenterrein van het fort. Voor de meeste toeschouwers een openbaring.  Onder de "demonstranten" bevonden zich ook bekenden uit de hondenwereld, die uit de naar verluidt soms ietwat cryptische teksten op onze site meenden te hebben opgemaakt dat wij onlangs op de Veluwe waren wezen trouwen. Nu klopt dat inderdaad, maar is dat tegelijkertijd ook onjuist.... [Zouden ze dit bedoelen met cryptisch??? Als u begrijpt wat ik bedoel...]. Het is toch echt zo: het klopt én het is onjuist! Maar toch nogmaals hartelijk dank vanaf deze plaats voor jullie gelukwensen hahaha!!!! Daarna gaf een valkenier uitleg over zijn mooie beroep, en verzorgde hij een demonstratie.  Voor ons was de verrassing compleet toen de organiserende gastvrouw Francien uitpakte met een grote plant-in-pot voor de jarige , én ons allemaal ook nog eens voorzag van een fles van dat donkerbruine vocht dat ijs-en ijskoud genuttigd dient te worden, u kent het wel. De naam heeft ook iets met de jacht van doen.... Klasse, en erg attent! Op de onderstaande foto ziet u links GertJan, al feleciterend, en rechts dus mijn betere helft....  Heerlick geblaesen in Ermelo Plaats van handeling: conferentieoord/hotel-restaurant "De Heerlickheyd van Ermelo", in het gelijknamige Veluwse plaatsje uiteraard. Op een prachtige vrijdagavond hebben we aldaar het wilddiner aangeblazen aan het begin van het ICS-congres. Wilt u weten hoe de Heerlickheijd van Ermelo eruit ziet? Gaan kijken, en eten! Wilt u weten hoe de omgeving van Ermelo eruit ziet? Zie een voorbeeld hieronder:  De Nederlandse Sectie van het International College of Surgeons (ICS) bestaat in 2007 56 jaar en heeft als belangrijkste doel een wetenschappelijk programma te presenteren in de vorm van het Najaarscongres. Dit congres wordt georganiseerd door leden, waarvan er trouwens diverse zelf ook jagen, zo bleek ons ter plekke. Kortom, het nuttige werd met het aangename verenigd, en gesmeerd door enkele glazen goede wijn danwel heerlicke cappuccino deden wij ons uiterste best. We hadden volop gelegenheid om het een en ander uit te leggen, en hebben en passant alle wildsoorten die er daar in de buurt rondlopen zekerheidshalve "doodgeblazen". Schaapjes tellen U heeft het hier al kunnen lezen: José Struik (jachthoornblazer bij 't Sticht)gaat als "bezemwagen" mee met een trektocht met schapen van Rhenen naar het Randmeer boven
De Eem. En we hadden u foto's beloofd. Hierbij vers van de pers wat kiekjes.      Lekker natuurlijk, als opwarmertje. In de loop van zaterdag en zondag werd Waldtreiben nog vaker gespeeld trouwens, o.a. door de Overlopers, maar ook door enkele Duitse groepen, ook een keer maar in een "halve" versie. Daarna speelden we een tussendoortje: "Teckelfanfare". Ter ere van Rufus (Gert Jan z'n teckel) en Mijnheer (onze teckel). Hebben we de rest van het treffen niet meer gehoord. De Teckelfanfare bedoel ik. En ten slotte als uitsmijter de Echo-Parforce. De naam zegt het al: een vraag-antwoord-stuk, met een aantal echo's, een solo, en een aantal stukken erin die we met z'n allen bliezen. Nou, ik kan u vertellen dat na de eerste solo-hoge noten er wel wat van je afvalt. Als het fout gaat hoor je dat natuurlijk onmiddellijk. Maar het ging NIET fout, het ging bij IEDEREEN lekker. We "gleden er niet van af", en dan lukt de rest natuurlijk ook. Heerlijk, dat is echt genieten. Niet voor niets gerepeteerd, dus! We hebben trouwens maar liefst 588 punten gehaald, waarover later meer! zondag Zondagmiddag kwamen enkele groepen niet opdagen, en moesten er wat gaten in het middagprogramma gevuld worden; toen hebben we het programma, aangevuld met nog enkele nummers, nog een keer geblazen. Des te blazer, des te leuker nietwaar.   Op een gegeven moment ontdekten we dat er voortdurend mensen naar een hoek van het park liepen om iets te bekijken. Het leek wel een schrijn, of een altaar. Eens even poolshoogte nemen. En wat bleek? Ons (of eigenlijk Karin's) geliefde Beteuterde Standaardje was terug! Prachtig versierd, en met een collectebus ernaast voor een financiële bijdrage aan de kostbare psycho-sociale hulp. Want dat moet je natuurlijk wel professioneel laten begeleiden, zo'n schokkend weerzien! Daarop zijn wij naar de Overlopers getogen (die natuuuuuurlijk allemaal ineens Haas heetten....) en hebben we de overdracht beklonken met Gijsbrecht van Aemstel-borrels en uit niet nader te noemen onderdelen volgens strikt geheim recept gefabriceerde ambachtelijke worsten. Mensen u bent gewaarschuwd, pas goed op uw standaard(teckel)! Tja, wat valt er verder nog te vertellen? Blazen, luisteren, roedelen, kletsen, eten, drinken, slapen. En: Stef, bedankt voor je foto's! Heb ik trouwens al gezegd dat we maar liefst 588 punten hebben gehaald? Ja? Nou, dat zal ik u vererop in dit stuk wel uitleggen. En toen was het ineens zondag.   De zondag begon met een oecumenische openluchtkerkdienst. Met een dominee met gitaar en mooie zangstem, da's weer eens wat anders. En slim natuurlijk: hadden we gelijk alle kerkgangers alvast als publiek! Daarna ging het blaasprogramma weer van start. Ook nu weer gezamenlijk openen, als het even kon roedelen, enzovoort enzovoort. En dan natuurlijk gezamenlijk afsluiten, met een enorme schare blazers: kippenvel. maandag Maandag weer op ons gemak vertrokken. Met een fan-tas-tisch weekend achter de rug. Complimenten voor de gemeente Ladbergen, die dit geheel belangeloos organiseert! En mazzel gehad met het weer. Niet bloedheet zoals 2 jaar geleden, maar zacht weer met een enkele keer een beetje miezer.   O ja, ik zou u nog wat meer vertellen over de gehaalde punten : maar liefst 588 stuks! Nou weet u, dat zit zo: in de zaal van het naastgelegen gemeentehuis hadden de vrouwen van de schietvereniging een verzameling heerlijke taarten gebakken. Voor een prikkie te krijgen, koffie of thee erbij, dik in orde. Ze waren dan ook niet aan te slepen, die taarten. Met amandel, appel, kruisebessen, banaan, kwark, ananas, chocolade, slagroom, nog meer slagroom, kersen, er kwam geen eind aan zo leek het wel. Maar aan alles komt een eind, ook aan zo'n enorme hoeveelheid taart. Maar liefst 49 taarten zijn er opgegaan. Elke taart had 12 punten. Voelt u'm al? Nee? Rekent u even mee: 49 taarten maal 12 punten is.... inderdaad ja, 588 punten! Zo, weet u dat ook weer! Wilt u ook zoveel punten scoren? Kom dan over 2 jaar ook naar Ladbergen, kijken we of we dit record scherper kunnen stellen!   Ladbergen Bläsertreffen 2007; schokkend nieuws! We kunnen er een boek over schrijven, maar omdat de censuurcommissie dan wellicht ingrijpt doen we dat maar even niet hahaha. We zijn trouwens ook pas net terug in (of was het nou uit?) de Heimat, en noch lichtelijk gaar. Maar omdat we onze trouwe bezoekers niet mogen teleurstellen, in elk geval al een voorproefje van wat er nog komen gaat en wat reeds geschied(en)(is).... Het was ONTROEREND! EMOTIONEEL!!! Wij hebben de standaard weer in onze armen gesloten, met dank aan Gijsbrecht van Aemstel (Jos moet trouwens nog de groeten hebben van 'm) en natuurlijk een portie kl....worst {CENSUUR!!! CENSUUR} gloeiende gloeiende, zie je nou wel!  Het was ook spannend. REUZE SPANNEND! Je deed geen oog dicht!! Maar wel twee ogen... en dan te weten dat het gezelschap "Kiek doar-is" heet. Nou volgens mij kiekt-ie-helegoar nerreges noar! "Kiek-in-mien-hoed" of "Kiek noar de achterkant van mien oogleden", dat is dichter bij de waarheid!  Over de waarheid gesproken.... Soms kan die maar beter verborgen blijven. Lieve lezers, bent u beneden de 18 jaar? Heeft u een zwak gestel? Belijdend proteliek wellicht (jaja dat is geen schrijffout hoor, da's oecumenisch, ik merk het al, u bent vast een heiden, nou lees en kijk dan maar verder). DENK EROM U BENT GEWAARSCHUWD!!! Leest u nog steeds? Nou, dan moet u het zelf maar weten. Het is schokkend, werkelijk SCHOKKEND!! De jachthoornblaaswereld schudt op haar grondvesten! Tot in het verre De Bilt is dat geregistreerd. Nou vooruit, daar komt-ie dan: De EHBD-kist van De Overlopers die bevat.... (om de spanning nog even op te voeren vertel ik u intussen: EHBD betekent Eerste Hulp Bij Dorst). Daar gaan we weer, ik waarschuw niet meer: De EHBD-kist van De Overlopers bevat:..... AAAAAaaaaaaaarghhhhh.... FANTA! Nou vraag ik u FANTA??? OK OK de aandachtige toeschouwer zal de mede-aanwezigheid van coke en Iers appelsap hebben opgemerkt, maar toch... FANTA!!!!!!  Ik hou op, ik schei uit, mijn teer gestel moet deze schok nog verwerken. Ik wens u ook veel sterkte. Rest mij nog te vertellen dat we tijdens het Ladberger Bläsertreffen al fondsen hebben ingezameld voor psychiatyrische hulp. Met hulp van de Overlopers, zo zijn ze dan ook weer. Tot de volgende keer. Sterkte. Varkens rukken op; en wij zijn er even niet!!! U heeft het vast wel gelezen of gezien: de varkens rukken op. Op de Veluwe in het algemeen, in Epe in het bijzonder, omgeving Hoenderloo nog bijzonderder (want dat zijn allemaal Overlopers...), in Limburg, Drenthe, ja waar niet? Bijgaand weer een kiekje van onze hoffotograaf Charlotte. Apart varken , en nog wat veerwild erbij...  Het is wel op, tja, laten we maar zeggen het buurveld, niet ons eigen veld in ieder geval. Als u goed kijkt begrijpt u 't. Eigenlijk moet het beest gauw eens naar een dermatoloog, zal ik maar zeggen. Heeft u een idee waar dit varken loopt, of welke huidaandoening het heeft? Mail het dan. Hoofdprijs: een voetreis naar Rome. Enne.. dat-ie niet bij ons loopt is maar goed ook. We hebben namelijk even geen tijd voor beheren. We "moeten naar Ladbergen", met nog een stuk of 30 groepen, waarvan 8 Nederlands. Er komen maar liefst 600 blazers (m/v). ZESHONDERD!!! Tsjongejonge wat zien we daar tegenop zeg. Heel veel blazen, eten, roedelen, kletsen. Maar ja je moet er wat voor over hebben. En het nakende weerzien met onze standaard vergoedt veel natuurlijk! Kortom, we zijn er even niet. Lichamelijk afwezig. En over de geestelijke scherpte... ach dat moet u zelf maar beoordelen! Misschien tot ziens in Ladbergen??? Dene exoot na dandere Dene mens schiet met een geweer, dandere met een camera, de derde met allebei...     De bazin van de vermiste komt vandaag terug van vakantie en kan weer opgelucht / opgelicht (doorhalen wat niet van toepassing is) ademhalen! Op basis van berichtgeving en een foto op de site van De Overlopers (foto staat op magische wijze ook hieronder), en na minutieuze vergelijking en bestudering van beide foto's, geloven wij dat nu toch een doorbraak in het onderzoek is bereikt.  Het mysterie is opgelost , zeg maar. We hebben voor de identificatie ook de neef van de vermiste nog even erbij gehaald (onderstaande foto, 4e van links, donker getint, en luchtig "gekleed"), en die zegt ook: de gelijkenis is treffend, dat zit wel snor. Maar ja, of je die neef nu wel helemaal moet geloven? Bekijkt u zijn foto nog maar eens goed...'t is eerder een nicht dan een neef als u 't mij vraagt!  Ladberger Bläsertreffen: relaxen op 8 en 9 september! Dit (tweejaarlijkse) jachthoornblaastreffen vindt plaats in het Duitse plaatsje Ladbergen op 8 en 9 september van dit jaar. Trefwoord: relaxed! Het is geen competitie, wel wordt van elke groep gevraagd vooraf 4 muziekstukken op te geven die op het podium zullen worden uitgevoerd.  Weet u wat? Schrijf zelf in of kom kijken en luisteren! Pakweg 3 kwartier rijden vanaf de grens bij Oldenzaal en u bent er al. Klik hiervoor meer informatie. Een rood gekleurd paard in alle mogelijke tinten De hoornblazer en/of jager onder u denkt nu waarschijnlijk "waar slaat dat op?". Tenzij.... u een paardenmens bent! Dan denkt u namelijk onmiddellijk aan "vos". Een jager daarentegen denkt bij een "vos" nou niet onmiddellijk aan een paard.... Toch is het wel eens leuk om over een muurtje heen te kijken, naar een ander "vakgebied". Paarden dus. Volgens paardenmensen is een vos een rood gekleurd paard in alle mogelijke tinten/variaties. Bij een vos kunnen lichte manen en staart voorkomen. Vooruit, nog een eye-opener... vos maal vos blijft altijd vos. Voor jagers een open deur, maar ja , het gaat hier natuurlijk over paarden...    Roken werkt zeer verslavend ; begin er niet mee! Allereerst mijn hartelijke dank aan de bedenker van deze tekst... die de sigaren- of sigarettenroker onder u wellicht bekend zal voorkomen. Waarover later meer. Eerst even iets over het ontbreken van rooksignalen....wat is het toch stil in het (hoornblaas-)land. Op de meeste sites gebeurt helemaal niets, men is tijdelijk uitgeblazen, zo lijkt het. Tot overmaat van ramp (?) is de Tweede Kamer met reces, dus nu is het land echt volledig onbestuurd. Hoe moet dat nu???? Maar schijn bedriegt. Er gebeurt genoeg. Het vorige weekend waren Nederlandse groepen zowel in Westerlo als in Elspeet actief ("onze" Gert Jan behaalde zilver op parforce!), waren niet te vergeten de Belgen zelf óók actief in Westerlo natuurlijk, vrijdagavond hebben we nog geblazen op de afsluitende barbecue van de Jachtsociëteit Amersfoort e.o., en verschillende Nederlandse groepen prepareren zich natuurlijk op het treffen in september in Ladbergen. O ja, de verslavende werking van roken, daar kom ik nu op terug. Dat bleek namens tijdens eerdergenoemde barbecue... Daar hebben we en passant de beginselen van de edele rookkunst afgekeken. Gelijk maar even zaterdagavond én zondagavond uitgeprobeerd. Ik heb het hier natuurlijk niet over sigaren roken (dat hoef ik niet meer te leren), en natuurlijk al helemááááál niet over sigaretten roken (daar begin ik niet aan). Nee, het gaat hier over het roken van vlees of vis. In beginsel is het simpel, maar je moet het in de praktijk uitproberen en experimenteren. Hier volgt een snelcursus: 1. Men neme een barbecue (bij gebrek aan een rookoven). 2. Men vange een vis of men schiete een gans/eend/duif/of iets anders.... Kip is ook lekker. 2. Men drenke beukenhouten of eikenhouten latjes/splinters/zaagsel/krullen in water (het hout mag immers niet branden, alleen roken!) en men deponere het op de gloeiende briketten. Deksel erop en roken maar. 4. Vuistregel: 1 kwartier per cm vlees, vanaf beide kanten gerekend. Voorbeeld: een ganzeborst van 4 cm dik: dat is 2 cm vanaf beide zijden, dus rooktijd is ongeveer een half uur. 5. Probeert u het eens, dat roken. Bij twijfel komen wij wel proeven... Maar denk eraan, wij hebben u gewaarschuwd: "Roken werkt zeer verslavend ; begin er niet mee!" Flierefluiters in Westerlo Op zaterdag 7 juli was Horrido Moergestel (incl. enkele Betoeteraars) bij het kasteelfeest in Westerlo. Alwaar ook het Groene Hout, Wartoe, Waldo, de Jachthoorngezellen van Meerdaelwoud, en Jachthoorngroep Botermelck La Garenne uit Schoten, samen met het Eerste Zeeuwse Jachthoornkorps uit Tholen aanwezig waren.  En natuurlijk was Polleke van de partij. Polleke, zo moet u weten, heeft ooit de bes-parforce van mijn betere helft overgenomen, en blaast er bij Jachthoorngroep Botermelck la Garenne zijn partij mee.  Het oorsponkelijke programma was dat elke groep 4 verplichte stukken zou blazen, waarbij een jury zou oordelen, en daarna konden vrije stukken geblazen worden. Maar ook hier geldt: niets veranderlijker dan de mens, want later bleek dat alle stukken, d.w.z. drie optredens per groep met 4 resp. 3 en 3 stukken, werden beoordeeld. Waldo ging welverdiend met de eer van beste groep strijken, die kunnen er echt wat van! Hadden we ook al geconstateerd toen we vorig jaar bij hen op bezoek waren. Alle leden van deze groep spelen zowel es als bes, en mooi! Ga er maar aanstaan! Het deed ons goed dat er ook een 100% parforcegroep (net als Betoeterd meestal is, dus) bij was. En je hoort weer eens iets nieuws. Voor de inwendige mens werd ook goed gezorgd, door een Belgische barbecue (is echt iets anders dan wat Hollanders denken bij het woord barbecue!), en natuurlijk liquide middelen. Was hard nodig ook: de middag begon bewolkt, maar allengs werd het mooi weer, en heet! Ook bij de liquide middelen ontdekten we weer iets nieuws: op het bord bij de toog stond het lijstje frisdranken en andere dranken vermeld, en daartussen stond... 'ne Flierefluiter. Dat kenden we niet, alleen dat een Hollander bij een flierefluiter denkt aan iemand die vrolijk door het leven gaat. Desgevraagd zei de barman: "awel, 't is 'ne straf bierken, en als ge 'r hier een paar van vat, dan gaat ge zéker óók heel vrolijk door het leven!" We hebben er ter plekke dus maar meteen eentje "geïmporteerd", en nog een paar naar Holland geëxporteerd. Tja, wat valt er verder te vertellen. Er was van alles te zien: zweethonden, WBE-stands, kunst, roofvogels (zie de hieronder afgebeelde volgroeide uilskuikens). Ze staan niet voor niets in deze volgorde: ze hebben 0 resp. 1 resp. 2 ogen open.... Allemaal een midagdutje aan het doen denk ik.       Opsporing Verzocht Wij hebben een soort deja-vu- geloof ik. En ervaren een gemis. Wie of wat missen wij? En sinds wanneer? Onder welke omstandigheden vond de vermissing plaats? Welnu, het gaat om een slanke doch enigszins instabiele persoonlijkheid. (Nou, vanwege de kwaliteit "slank" kunt u mij in ieder geval al uitsluiten hahaha). Enerzijds staalhard, anderzijds toch wankelend door het leven gaand. Heeft al heel wat meegemaakt tijdens reizen van hot naar haar. Wordt soms spontaan het gezelschap binnengehaald, krijgt dan een tik op de neus, en staat er vervolgens voor spek en bonen bij. Wie o wie is het? We laten u nog even in spanning. Eerst even de omstandigheden. Dinsdagavond, aan een bosrand op de Veluwe. In aanwezigheid van Betoeterden, Waternesters, en Overlopers. Gaat er al een lampje branden nu, misschien? Nee? Nou vooruit, zoals het een opsporingsbericht betaamt plaatsen wij hieronder een foto.  Als wij niet onmiddellijk reageren, heb dan even geduld a.u.b. Misschien zijn we net even naar Slachtofferhulp, of naar de Stichting Correlatie...... Waternest en Overlopers op bezoek bij Betoeterd - korte versie Druk en bere(n)gezellig! Zo, dit was de korte versie.... Waternest en Overlopers op bezoek bij Betoeterd - lange versie Voor de nieuwsgierigen onder u hebben we natuurlijk ook een uitgebreide versie. Er gebeurt namelijk nogal wat op zo'n avond. Van bewegwijzering tot regelen van parkeerplaatsen voor mensen en dieren, catering, goochelacts, eten, drinken, de wereldpolitiek doornemen, de visvangst op de Veluwe dit jaar (erg goed!)en o ja, blazen. Veel blazen. En nog meer blazen. En tenslotte uitblazen. Tja, parkeren... Locatie: een bosrand in Elspeet.  Geen programma Na aankomst en koffie en zo werd het niet tijd voor het officiële programma. Tenslotte heeft Jachthoorngenootschap Betoeterd géén statuten, géén  En zo wijst alles zich vanzelf, niets moet, alles kan. Op de foto hierboven ziet u, als u hééél goed kijkt, trouwens een muziekstandaard, en wel zoals de Overlopers hem het liefst zien: dichtgeklapt dus! Ook de ooit door hen geadopteerde standaard werd nog eventjes naar buiten gedragen (hij had heimwee) maar toen weer gauw met rust gelaten.  De Overlopers speelden hierop in door geheel in stijl aan te kondigen dat zij ook niet zo van den officiële zijn; daarom ook geen speech zouden houden, en in de niet-gehouden speech ook vooral niet in te zullen gaan op (enzovoorts enzovoorts...), waarna de niet-gehouden speech afgesloten werd door Betoeterd te flessen (!). Oftewel flessen met drank te overhandigen als attentie. Daarbij wellicht geïnspireerd door ons logo? Wie zal 't zeggen... We weten nog niet wat erin zit, de officële flesopening vindt namelijk pas plaats op de eerstvolgende repetitie.... Wij laten ons graag verrassen (maar dan wel met dubbel-r natuurlijk). Visstand op de Veluwe Misschien weet u het al: de blazers van het Waternest komen onder de rook van Amsterdam vandaan. Alwaar tamelijk weinig zwart- c.q. grofwild zit. Op de Veluwe daarentegen schijnt juist de visstand wat minder te zijn. Het Waternest had daarom een flinke partij haring meegenomen, om de plaatselijke visstand te verbeteren. Maar ja, de Flora- en Faunawet verbiedt het uitzetten van dieren in een ander revier... dus toen hebben we de haringen maar gewoon opgegeten. Errrrug lekker! Die haring speelde ook nog een rol bij onze illusionist en multifunctionele Betoeteraar Gert Jan: hieronder, op de linkerfoto,   Blazen, gewicht schatten, de wereldpolitiek.. We zeiden het al, er gebeurt van alles op zo'n avond. Zo schat Bram op onderstaande foto het gewicht van twee Betoeterden (met het oog op de barbecue?);  neemt een Overloper de gelegenheid waar om op een GEPOETSTE ja u leest het echt goed een GEPOETSTE pless te spelen (vertelt u dit ook alstublieft niet verder; heeft-ie voor de foto natuurlijk gauw weer omgewisseld!),  en wordt naderhand de politieke situatie in de wereld even doorgenomen. G.B.J. Hilterman is er niet meer, dus iemand moet 't doen, nietwaar.  Vroeg naar bed Tja, u kent het wel, nog even bijpraten, hapje (Drentsche reebok, Elspeter saté, Biltse sate-saus... bah, maar ja 't moet op toch?), biertje, biertje, borreltje, en o ja er was ook frisdrank geloof ik, en zo wordt het al gauw vroeg.  Vuur aan, feestverlichting aan, en uiteindelijk: op huis aan. Maar dat ging zo maar niet: nee, het Waternest had twee heuse oorkondes vervaardigd, een voor het gastheerschap van Betoeterd (nou, de dank is geheel aan onze kant, want wat is een gastheer zonder gezellige gasten? helemaal niets!); en een oorkonde voor het mede-te-gast-zijn geloof ik, die aan de Overlopers werd overhandigd. Na enige discussie over de kleur van de oorkonde en de al dan niet hieraan verbonden persoonlijke voorkeuren (...) was het dan zo ver. De avond was voorbijgevlogen. Iedereen ging vertrekken.  Tot ziens, in Ladbergen (september 2007) of op andere plaatsen! En wij? Wij beraden ons nu alvast op de volgende keer. Niet óf-tie er komt natuurlijk want dat staat buiten kijf; maar wannéér! Zoekplaatje: duivenborst Op de een of ander manier lijkt onze tuin momenteel wel een asielzoekerscentrum. Het ene na het andere ouderpaar komt aanvliegen, bouwt een woning, verricht met veel plezier de voorbereidende handelingen (nee, ik heb het dus niet over het nestje-bouwen... dat hebben we al gehad!), en..... gaat zitten broeden. In het geval van het goudhaantje is dat niet goed afgelopen, zoals u weet. En dit vogeljong (wat voor eentje is 't eigenlijk?) kwam ook nog even gedag zeggen, door tegen het raam te vliegen. (zie foto):  En er zit ook al weken een ongebraden duif in de pergola. Vandaag constateerden we dat ze jongen had. Al dagen wellicht, maar je moet wel echt goed kijken, wil je ze zien! Bestudeert u onderstaande plaatjes maar eens: eerst moeder-duif, concentreer u op de borst/buik. Daar zit u iets.  De volgende foto; ingezoomd, het wordt nog niet veel duidelijker. Er zit kop noch staart aan, zo lijkt het.  Maar... als moeder even weg is, dan blijkt dat het inderdaad "iets" is: harige pluizige jonge duiven, met een verrassend brede snavel trouwens.  Van ons mogen ze het deze keer overleven... Dan spelen we voor één keertje graag NIET "veerwild dood"! Veerwild dood, helaas Normaal gesproken betekent dit signaal dat er veerwild op tableau ligt: duif, eend, of (in het buitenland) andere
lekkernijen. Het woord "helaas" is dan niet op zijn plaats. Waarom dan nu wel? Omdat onze goudhaantjes dood zijn. | |
"Hallelujah!"
En als u de foto's nu nóg een keertje bekijkt, en u let ook op de achtergrond, dan ziet u ook steeds een toeschouwer met wisselende blikrichting, eveneens voorzien van hoofddeksel trouwens.
Het moge duidelijk zijn: van het gevoelvol bespelen van een ventielpless met slechts één hand, én zonder de ventielen te gebruiken natuurlijk, kijkt menigeen op. Maar 't kán dus wel: de foto's zijn het bewijs.....
Twee rooie ruggen...pecunia non olet!
U als lezer bent ongetwijfeld ook geboren in het gulden-tijdperk. Toen heette duizend gulden ook wel een (rooie) rug. Maar over zoiets ordinairs als geld gaat het hier niet. Immers : geld daar praat je niet over, dat heb je gewoon. Of niet natuurlijk....
In ieder geval hadden we vanmiddag twee rooie ruggen. Onder grote belangstelling van Mijnheer en Beamish werden ze vakkundig gefileerd door mijn betere helft; en mooiere biefstuk kun je niet hebben! Precies, het gaat hier om biefstuk, niet om (papier-)geld.
Uiteraard hebben we onze labrador Beamish en onze teckel Mijnheer na afloop wat kleingeld oftewel wat restjes gegeven. Ook zij waren het er volledig mee eens: voor geld halen ze hun neus op, voor reevlees gaan ze desnoods elkaar te lijf....
Jachthond in de pot...
Ze zeggen wel eens dat een hond op zijn baas lijkt, of omgekeerd. Dat kan ik niet helemaal ontkennen, maar ik zal het ook niet helemaal bevestigen! In ieder geval hebben onze ruwhaarteckel Mijnheer en ik wel zo onze gemeenschappelijke liefhebberijen. Jacht uiteraard, en lekker eten natuurlijk.
Als ik 's-nachts thuiskom vanuit het jachtveld, en hij mocht niet mee, dan hoor ik hem al van verre jammeren. Enkele minuten vantevoren weet hij al op de een of andere manier dat ik eraan kom, en dan moet hij natuurlijk even laten merken dat hij vreselijk, ik bedoel vreeeselijk, om niet te zeggen VREEEESELIJKKK geleden heeft, doordat hij niet mee was!
Verder is hij akelig niewsgierig, en wordt het tableau (in dit geval een bok)fanatiek besnuffeld. Dat wil zeggen, de kop van de bok, de rest was naar de slager. Gelukkig hebben we die rest inmiddels ook, en om te beginnen heeft mijn betere helft van het poulet reeragout gemaakt. Waarna Mijnheer werkelijk de bodem uit de pan heeft proberen te likken. Hij kan zo in de kast, echt waar (de pan natuurlijk ...). Mijnheer trad alle tafelmanieren én de pan met voeten, dus vandaar: de (jacht-)hond in de pot.
Muis dood, vos dood
Het laatste is een bekend jachthoornsignaal, maar het eerste is ongehoord. En wat ik afgelopen woensdagavond meemaakte ook. Ik zat op een post in het jachtveld, en hield een sector in de gaten waar mogelijk in de loop van de avond een vos vandaan zou kunnen komen. En zag van alles: hazen, een wulp, reeën, eenden, nijlganzen. Maar geen vos.
Bij zonsondergang stond ik op, besloot met mijn kijker even een 360 graden-rondje te maken, en verstarde: schuin achter mij, op 100 meter, liep een vos! En die had het weiland al bijna verlaten, hij stond vlak bij de sloot. Snel een paaltje opgezocht en mijn geweer opgelegd, want op zo'n afstand uit de vrije hand op zo'n klein doelwit, dat wordt niets.
Blaastoilet maken
Verwacht hier geen bouwinstructie van een rustiek met schaaldelen betimmerd en van gefiguurzaagd hart voorzien "gemak". Nee, het gaat over de voorbereidingen die je allemaal moet treffen voordat je überhaupt aan blazen toekomt.
Wat dat betreft hebben we een idiooot drukke week achter de rug met allerlei gelegenheden en in allerlei tenues. Maandag én dinsdag in burger, woensdag in Horrido-Moergestel-kledij, donderdagmiddag bij de jachtexamens in Jachthoorngenootschap Betoeterd-tenue, en vrijdag bij Ridder Alferink wederom in Betoeterd-uitrusting.
Daarbij wordt weinig aan het toeval overgelaten. De dames van het gezelschap wringen zich in alle mogelijke bochten voor geheimzinnige inspecties, waarvan de heren het nut ontgaat. Maar het zal allemaal wel ergens goed voor zijn natuurlijk... Zie foto's hieronder:
En de heren? Die kijken eerst verbaasd toe, en beginnen vervolgens zelf ook met een inspectierondje. Gevaarlijk wordt het pas, als een dame met een schaartje op je af komt , en met een ietwat vileine lach meldt dat er een draadje los zit bij je. Op een ,eh ,tja, ahum, laten we zeggen strategische plaats! En dat ze dat er nú af gaat knippen! Nou, dan wil je wel stilstaan hoor, want voor je het weet ben je gepromoveerd (?!) van parforceblazer tot sopraan.
Voeg daarbij inspectie van de schoenen (gepoetst?), de afweging wel/niet jasje (nee dus, veel te heet), hoed (idem), en dan nog soms voor een nummer even overleg (zie foto onder), en u begrijpt: het maken van een blaastoilet is een hele toer.
Na de paus nu ook voor H.M. de Koningin?!
Onze bekendste toehoorder is tot op heden de paus, zoals u weet. Maar een week geleden kregen we ineens een telefoontje waarin we in zekere zin door
H.M. de Koningin werden ontboden. Wat was namelijk het geval? Op 27 april was regen voorspeld. Lintjesregen, om precies te zijn.
En in "ons" geval
ging het om een bekende KNJV-bestuurder: de heer Gerard Alferink zou benoemd worden tot Ridder in de orde van Oranje-Nassau, en of wij konden komen blazen. Het eerste wist-ie
uiteraard niet, en de boodschap was dan ook onder embargo. Maar het tweede (jachthoornblazers) wist-ie óók niet, en het is een liefhebber van
jachthoornmuziek, zo werd ons verzekerd.
Dus togen wij door files, via sluiproutes, en kilometers zandwegen naar Lunteren. Alwaar wij niet alleen de gedecoreerde
aantroffen, maar een heus gezelschap kenners. Het ene na het ander verzoek werd namelijk gedaan, van jachtsignalen tot aan Horrido toe.
"Gerard Alferink is geridderd vanwege zijn bijzondere rol bij de totstandkoming en het herstel van een overlegstructuur waarin schijnbaar tegengestelde belangen
werden overbrugd. Daarmee leverde hij een bijdrage aan de goede werking van de natuurwetgeving in ons land."
Deze laatste zinnen zijn afkomstig uit de officïele berichtgeving vanuit de KNJV. Wij zouden hieraan toe willen voegen: wat ons betreft krijgt hij
het lintje ook voor zijn muziekkennis: het overkomt ons namelijk echt niet elke dag dat men weet wat je speelt, en zelfs verzoeknummers opgeeft. Zélfs niet bij jachtgezelschappen!
Wellicht verklaart bovenstaande foto het een en ander: er zit namelijk meer muzikaal (zang-)talent in de familie (2e van links) , en bij deze nogmaals onze dank voor degene die even onze camera hanteerde (4e van links)!
Vijfenvijftig: da's een Horrido waard!
Een jager uit het zuiden des lands werd deze week 55. En vond dat een Horrido waard, een groot feest voor zijn vrienden en jachtmaten, en een optreden
van Horrido Moergestel, om precies te zijn.
Gevraagd naar de reden om nu juist het getal 55 te vieren, antwoordde hij: "Wie zegt me dat ik 60 wordt? Of zelfs maar 56? Je leeft nu, en ik wil dat
jullie nú een feestje vieren!".
Hij heeft gelijk natuurlijk, alles is betrekkelijk, en de dag plukken is daarom belangrijk.
En een feest werd het, want dat kunnen ze daar in het Brabantsche natuurlijk. De Betoeterden die meeblazen in Horrido Moergestel werden zelfs eerst
getracteerd op een diner bij de dirigent thuis, omdat we anders nooit door fileproblemen op tijd hadden kunnen zijn. Kijk, dát is nog eens
meedenken!!
Dat de wereld klein is, bleek maar weer eens toen we ook gasten uit een Utrechtse jachtcombinatie aantroffen. Na een perfecte verzorging van de
inwendige mens en na een behoorlijk aantal nummers geblazen te hebben gingen de gasten aan tafel, genoten wij op het terras nog even na met een
heerlijke cappucino, en zoefden wij tenslotte weer tevreden huiswaarts.
Jachtexamen 2007
't Is al even geleden dat ik ooit in een examenzaal zat... En toch begon ik weer te zweten. Maar niet van de spanning dit keer, 't was gewoon warm.
Zo'n 700 kandidaten zaten in de Veemarkthal in Utrecht te zwoegen voor het theoretische deel van het jachtexamen. Maar niet nadat ze eerst door
Betoeterd naar
hun plaats geblazen waren....
En als je toch nog een paar minuten moet wachten vóórdat je de envelop met de examenopgaven mag openen, dan is het
een lekkere ontspanning, even naar jachthoornmuziek luisteren.
Altijd weer leuk voor ons om in zo'n grote hal te blazen: de echo, het volume dat je
zelfs met maar 5 blazers (m/v) tot in alle hoeken kunt voortbrengen, ook de dynamiek (hard/zacht) is goed waarneembaar. Nu nog 8 weken wachten, en
de kandidaten weten of ze het gehaald hebben. Wij wensen iedereen alvast toe dat ze het gehaald hebben, en vervolgens ook een gastjagerverklaring of,
nog luxer, een plekje in een combinatie weten te bemachtigen!
En heeft u uw jachtexamen niet gehaald? Gewoon doorgaan, dan zien wij u en hoort u ons wellicht volgend jaar weer!
Brakken en een Sauerlander Halbmond... da's zweten geblazen
't Heeft even geduurd maar daar zijn ze dan: foto's van een typisch evenement voor een brakkenhoorn. (met dank aan fotograaf Pettrik Kafoe!)
Zweetwerk. Teckel. Brak. Sauerlander Halbmond. Blazen. Trofee. Zo, dat verhaal lijkt me duidelijk. U mag zelf de werkwoorden en bijwoorden invullen
om het nog wat op te leuken. Met onderstaande foto's komt u vast een heel eind.
Hieronder: Fotokwis, wie is wie. Zeg nou zelf: baas en hond zijn qua haardracht nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Ik kan u verklappen: ze hebben dezelfde kapster.
En hier dan de buit: na 500 m zweten, de Paul Schneider trofee uit handen van , natuurlijk, Paul Schneider.
En daarna werd er weer geblazen natuurlijk....
Sfeerfoto's NK Jachthoornblazen
Een foto zegt vaak meer dan 1000 woorden. Daarom wat sfeerfoto'tjes, met véél minder dan 1000 woorden. En ja, je was erbij, óf je had erbij moeten
zijn, daar in Horst. Voor de nieuwste mode op het gebied van baarden en snorren, jachthoornblazen voor gehandicapten (doorzetters!), voor.. nu ja vul
maar in. Maar onthoud; live is het mooiste. Zelf ook gaan blazen dus. En deelnemen. Tot ziens in Park De Hoge Veluwe, in 2008.
Centraal ziet u een blazer die eerbiedig buigt voor de dirigent (?). Of het kan ook zijn dat-ie snel wat condens of zweetdruppels uit zijn hoorn laat lopen, daar wil ik af wezen...
Vanonder deze vervaarlijke moustache kwamen werkelijk zéér mooie trompes-de-chasse tonen vandaan. Stijlvol gekleed, compleet met alpino, alleen misten wij het stokbrood en de Paturain... Maar die moet u er maar bij denken.
Ruwhaarteckel Mijnheer vraagt zich ook al af: "Parbleu, pas de Paturain?!" Onze lab Beamish kijkt berustend...Dan maar weer gewoon brokken en water....
Keilers en bagges, die tezamen knorrend goed waren voor goud... én als gastheer fungeren voor het volgende NK!
Ernstig als immer, zo blijkt ook uit deze foto weer. Wij waarschuwen u alvast: standaards zijn verboden! Volgende jaar dus weer een kort ritje voor de Nuffield en het bijbehorende prachtig gerestaureerde rollende clubhuis.
Kijk, dat is pas een doorzetter! Deze al niet meer piepjonge Duitse deelnemer laat zich niet weerhouden door een paar krukken. Sterker nog, hij maakt er nuttig gebruik van.
Met een hedendaagse jeugdkreet zouden wij willen zeggen: "RESPECT !!!"
Zo maar even toekijken en luisteren. En te zien en te horen was er genoeg. En gezien de hoge opkomst deze keer mag het gerust een luisterrijk NK worden genoemd.
Horst 2007: een veer op het jagershoedje van de NVJB
Een veer kun je laten, je kunt hem ergens insteken (naar het schijnt...), maar deze keer zetten we hem ergens óp: op het NVJB-hoedje! Want het NK
Jachthoornblazen van afgelopen zaterdag mag zonder meer zeer geslaagd worden genoemd. Daar zal heel wat werk voor zijn verzet. Chapeau dus!
Tot de hoogtepunten behoorde wat ons betreft het insigneblazen en het soloblazen.
Insigneblazen
Bij het insigneblazen deed 100% van de vaste kern van Betoeterd mee, en... 100% haalde het! Brons voor Marika, Karin, GertJan en Reinout, en Goud voor Wim!
Solo-blazen
En bij het soloblazen schopten we het tot de laatste ronde.
Tót, niet tot en met. Maar dat hoort er allemaal bij. Wie het wel tot en met de laatste ronde schopte, én deze ronde ook won: Adri Oerlemans,
dirigent van Horrido Moergestel. Won ook goud met insigneblazen, trouwens. Adri, gefeliciteerd!
De groepen waar wij in meespeelden boekten een wisselend resultaat: van 1e bij es ('t Sticht, gefeliciteerd!) tot 7e bij bes (Horrido Moergestel).
Na afloop hebben we als Horrido Moergestel tijdens het diner, elders in Horst, de hoogte- en dieptepunten nog eens de revue laten passeren. Het ongewild blazen van een
potpourri bijboorbeeld, is wel origineel, maar veel punten leverde het niet op natuurlijk. Maar we hebben wél plezier gehad!
En last but not least: onze hartelijke felicitaties voor de Overlopers die voor de zoveelste keer kampioen zijn geworden (we zijn de tel kwijt geraakt!).
Zij organiseren volgens jaar samen met de NVJB in park De Hoge Veluwe het NK 2008. Nou, dat staat garant voor wéér een gezellige dag, want het is deze
groep wel toevertrouwd met een geheel eigen insteek te komen.
Een voorbeeld van hun verrassende insteek treft u op bijgaande foto aan, trouwens....
De jachtexamens komen er weer aan. En wij ook weer...
Op 26 april is 't weer zo ver: het theorie-examen in de Veemarkthallen in Utrecht, voor het jachtdiploma. Ook dit
jaar zijn we weer door de Stichting Jachtopleiding Nederland uitgenodigd om daarbij te komen blazen. Dat wil zeggen:
net voorafgaande aan het examen natuurlijk, op het moment dat de kandidaten binnen komen lopen en hun plaats opzoeken.
En ik verzeker u: alleen al voor de akoustiek van die grote Veemarkthal zou je 't al doen, dat blazen. En als het
even een moment van ontspanning en afleiding voor de zenuwachtige kandidaten is, dan is dat mooi meegenomen. Vanaf
deze plaats wensen wij Corrie en Frederik heel veel succes, en natuurlijk ook alle andere kandidaten!
Wablief? 't Archief?
"Hoe langer ik keek, hoe groter het leek". Deze wonderschone tekst van het gedicht "Heelal" van Jules Deelder, u weet wel, de nachtburgemeester
van Rotterdam, gaat ook op voor ons archief. Zoals u weet groeit het heelal met de snelheid van het licht, en ons archief deed daar niet veel voor
onder. We hebben het daarom in onze digitale bunker opgeborgen. Alles heeft zijn houdbaarheidsdatum tenslotte, en het heeft ons weer heel wat vrijgekomen
Megabytes opgeleverd. Maar wilt u een bepaald artikel nog eens lezen, stuur een mail, en we trekken de la open....
Tableau blazen én opeten!
Zaterdagavond was het weer zover: een culinair samen zijn van de "componenten" van Betoeterd (we kennen immers geen formele leden!) en hun partners.
En uiteraard stond er geen tofu, zeewier of andere ongein op het menu: nee, wild zou er gegeten worden. En wel uit onze eigen jachtvelden. Fazant,
eend, duif, haas, en ree deze keer. Eerst de voorpret, het tafeldekken, slepen met spullen en wildservies, wijn en ander sappen inkopen,
op diverse locaties werd hard gewerkt aan groenten, eigengebakken broden. sauzen, en desserts.
Tenslotte was het zover: met een glas sjampoepel werden de gasten ontvangen, gingen de stekkers erin, en konden de gourmets gaan gourmetten.
Ook voor de honden (Beamish en Mijnheer) was het feest: bij zoveel vlees valt er natuurlijk wel eens een stukje af...... Maar níet aan tafel
natuurlijk, je bent stom als je je honden zo leert bedelen.
Na veel vlees, saus, knoflook, ui, wijn, fris, nog meer vlees, en nóg meer vlees maakten we ons op voor het dessert. Om moed te verzamelen gingen
we eerst naar buiten, waar we bij de vuurkorf en een prachtige volle maan nog even een aantal nummers bliezen, waaronder een echofanfare.
Prachtig, in het donker, met een ietwat vochtig wordende atmosfeer!
Slechte paashazenstand dit jaar
Hoewel pas rond 14 april de nationale wildtellingen plaatsvinden is nu al duidelijk geworden dat met name de paashazenstand bedroevend laag is.
Bijgaande foto spreekt voor zich. Waarschijnlijk ligt het aan een cacaotekort in het biotoop.
Mijnheer wint Paul Schneider Trofee op zweetspoor 500m
En wie mag Mijnheer dan wel wezen? De trouwe lezers en insiders weten het: onze ruwhaar teckel die volgens officieuze berichten daadwerkelijk
de baas van Betoeterd zou zijn..... De hond achter de schermen zeg maar. Zie bijgaande foto (met dank aan Wim Valks!)
Volgers en keurmeesters genoten, op "het stuk" werd "ree dood" geblazen; op de verzamelplaats werd "Lang zal hij leven" geblazen en geposeerd met
de naamgever van de trofee, de heer Paul Schneider (foto: achterste rij, 2e van links; foto met dank aan Pettrik Kafoe!).
En nu? Mijnheer komt op de zweethondenlijst, en krijgt vanavond uiteraard extra lekker te eten. En voor zijn 2e verjaardag een lijst om zijn
certificaat. 't Zal Mijnheer verder worst wezen natuurlijk; die wil gewoon lekker verder met natuurnazoeken. En het schijnt dat-ie naar aanleiding
van zijn prestaties inmiddels al bijna vaste verkering heeft.....
Vught is schoon. En Nuenen ook!
In Vught blies Horrido Moergestel met enkele Betoeterden op de jagersschoonmaakdag. Vandaar het begin van de titel.
Goed om te zien dat ook hier
jagers en schooljeugd zich inzetten voor een schoonmaakactie,de natuur mooi houden doe je namelijk niet door bijvoorbeeld slechts lid te worden van
Natuurmankementen, of hoe die club ook maar heet...
Nee, daar komt ook lijfelijke arbeid bij kijken! Reden dus, om ze in de brandweerkazerne waar
men verzamelde na gedane arbeid muzikaal welkom te heten. Ook de nodige "groene" mensen in de zaal, jagers, en nog een blazer van La Chasse gespot;
helaas zonder hoorn!!! Volgende keer meenemen, dan blaas je mee, Joop!
Al vrij snel moesten we door naar Eindhoven, voor een bruiloft. Bijzonder, omdat o.a.beide families jagende families zijn. En dat is natuurlijk
altijd leuk om voor te spelen.
Na de bruiloft reden we naar het naburige Nuenen voor de nazit, zoals dat heet. Een gezellige receptie met borrels
en heeeerlijke amuses.... En op het moment dat u dit leest zit een gedeelte van het gezelschap waarschijnlijk al in het vliegtuig naar Lapland,
waar het kerkelijk huwelijk wordt voltrokken. Vandaar ook het rendier op de bruidstaart!
Kortom, een drukke maar leuke dag, met leuk publiek. En ook in Nuenen was 't dus schoon!
De wereld is klein. En schoon. Soms zelfs Schoon.
En zeker de jachthoornwereld. Zo lezen we net dat het Eerste Zeeuwse Jachthoornkorps lid is geworden van de NVJB.
Ik ken ze (nog) niet persoonlijk, maar van Polleke (lid van de Belgische Jachthoornblaasgroep Botermelck-la Garenne)
heb ik begrepen dat beide groepen soms samen oefenen én optreden. En dat het een aanwinst is.
Amaai Polleke, nu
kunde-gij toch ook niet achterbijven, wel? Misschien zien we elkaar wel op de kasteelfeesten in Westerlo? Horen en
zien we ook onze vorige Parforce nog eens!
Nog meer belangrijk nieuws: Bram Schoon is het 500-ste lid van de NVJB. Nu hadden wij onlangs het genoegen te komen
buurten bij het Waternest, alwaar wij kennis hebben gemaakt met Bram. En er doen vele verhalen over hem en van hem de
ronde... Tja, we gaan natuurlijk niet uit de school klappen... maar dat het schoon is dat Schoon officieel en
gecertificeerd (en gebronsd) lid is, da's zeker!
Wij zijn dan ook trots u een authentieke Betoeterd-archieffoto te kunnen presenteren. Onze hartelijke certificaties,
Bram! Pardon, ik bedoel natuurlijk onze hartelijke felicitaties!
De baard van de burgemeester....
Op zondag 18 maart trad Horrido Moergestel (waarvan 80% van Betoeterd ook lid is) op in Westmalle. Tijdens een mis in een verzorgingstehuis,
en later tijdens een boomplantdag, eveneens in Westmalle, in het naastgelegen bos. Mensen konden een eikje kopen voor € 7,==, en sponsorden
daarmee de aanplant van nieuw bos. En de burgemeester had zijn eigen stimuleringsregeling bedacht: als er meer dan 5000 (VIJFDUIZEND!) bomen verkocht
zouden worden, zou hij zijn baard eraf laten halen! En plein publique! Kom daar maar eens om in het grijze Nederland! Misschien heeft het feit dat
een burgemeester in België een GEKOZEN burgemeester is, ook wel wat van doen met die publiciteitsstunt, maar toch!
Uiteraard hebben wij de "planters" een hart onder de riem gestoken door in het bos wat nummertjes te blazen. Maar ook binnen, in een soort feestzaal,
hebben wij de boel vermaakt. Het is altijd een gebeurtenis, zoiets, met name in het gastvrije zuiden.
Afijn, op een gegeven moment werd in aanwezigheid van een van België naar verluidt bekende acteur (FC De Kampioenen; schijnt een ook onder
Nederlanders populaire tv-serie te zijn) bekend gemaakt wat de stand was.... Veeeel te hoog! Vijfduizendvierhonderdachtentachtig bomen!
Dus:
onder grote belangstelling nam de burgemeester plaats op het podium, en ging de dorpsbarbier aan het werk. Onder het genot van een Westmalle
zat de zaal het gade te slaan. Het ging tenslotte nu eens niet om des keizers baard, maar om des burgemeesters baard....
Maar daarmee was het nog niet afgelopen. Er kwam een koor optreden onder de welluidende naam “De Kaaters”, met lekkere swingende jaren dertig
muziek; er waren uilen en andere roofvogels te bewonderen, later kwam er nog een fanfare opdraven. Kortom, het bleef nog lang druk en gezellig in Westmalle.
En de baard van de burgemeester..... die groeit gewoon weer verder, net als de geplante eikjes!
Jede Consequenz führt zum Teufel
Genesis 't Sticht Kronieken Hosea Marius Betoeterd Schuilkerk Utrecht. Het lijkt wel een kwis: "Wat hoort er in dit rijtje niet thuis?"
Het antwoord: alles hoort in dit rijtje thuis. En het rijtje had nog veel langer kunnen zijn. In Genesis, Hosea, Kronieken en op nog veel meer plaatsen in de bijbel
is sprake van hoorngeschal. Bij feesten, en andere gelegenheden. 't Sticht en Betoeterd zorgen ook voor hoorngeschal bij feesten en
andere gelegenheden. Ziedaar de overeenkomst. En zaterdagavond was er weer zo'n gelegenheid: een bekende uit de jacht- en hondenwereld, Marius,
vierde zijn 45-jarig huwelijk. In de Schuilkerk in Utrecht dus. Waarmee het eerste raadsel verklaard is. Maar er volgt er nog een!
Werkelijk verstopt vlak naast de Catharijnesingel ligt er een prachtige kerk en verenigingsgebouw. Om precies te zijn: de schuilkerk van Ste
Gertrudis, ontstaan in 1645 uit de samenvoeging van enkle claustrale huizen van ca. 1240. Gerestaureerd in 1991 en 1992.
Een fraai kerkje met dito akoustiek, mooie balkons/galerijen, prachtige wand- en plafondschilderingen. Voor de liefhebbers: uiteraard zijn het
schilderijen uit de Utrechtse School. We noemen "De doop van Cornelius" (lees het maar na in Handelingen 10 vers 11-48), geschilderd in de 17e eeuw. En: "De doop van de kamerling uit Ethiopië".
Oftewel; toen wisten ze ook al wat inburgeren was...
De wereld is klein, soms aangenaam klein. Want je ziet op zo'n gelegenheid leden van de jachtsociëteit, mensen uit de hondenwereld (trainers en
trainingsmaatjes), jagers. Met het bijbehorende ophalen van oude herinneringen en sterke verhalen staat alleen dat al garant voor een leuke avond.
En dat we tussen de bedrijven door mochten meegenieten van Indische lekkernijen, ijs, koffie, bonbons en spiritualiën, tja,
dat is ook geen straf...
Op het podium staand in een kerk met zulke mooie schilderingen en een aandachtig en enthousiast publiek, dat deed ons weer even terugdenken aan
Rome.
Kortom, wij hebben genoten, de gasten ook, en gastheer Marius ook. En dáár gaat het natuurlijk om.
Ik kon het niet laten; even rondlopen door het kerkje , het een en ander bekijken, wat foto's maken.Bij het bekijken van de stichtelijke
teksten aan weerszijden van de galerij viel me iets op: aan de ene kant stond "Aanbidt denheere uwen Godt in geest en waerheid". Maar aan de
ander kant stond "Aenbid Godt in zyne heylige plaetse". Hoe kan dat nu? Aanbidt en Aenbid? Dat is toch niet consequent? En ik mag aannemen dat
deze teksten ongeveer tegelijkertijd zijn aangebracht. Geen gedoe met het Groene Boekje of spellingshervormingen, dat kenden ze toen nog niet.
Maar al doordenkende viel alles weer op zijn plaats: u weet het vast ook wel: "Jede Consequenz führt zum Teufel!" Hé hé, is dat ook weer opgelost...
Vasculaire dienst, patente reiniging, en andere curieuze zaken
Gisterenavond was het zover... Betoeterd toog met 5 mens sterk richting, ja welke richting eigenlijk op? Naar het Waternest. Dat ergens bij Diemen
en Muiden in de buurt lag, zoveel was ons duidelijk. Via een kronkel hier, en een afslag daar, in het donker en in de stromende regen bevonden we ons
tenslotte vlak bij de bewoonde wereld, en toch ook weer niet. Water, een polderweggetje, een hek aan het eind van dat weggetje. Een auto.
Zou het...? Ja dus, er brandde wat kaarslicht in een onder een boom verstopte oude schaftkeet (model Pipo-wagen), en er kwam iemand door het
hek naar buiten om ons welkom te heten. Dus : jachtkleding aan (waterdicht en warm), hoed op, laarzen aan, hoorns gepakt en stampen maar. Binnen
enkele
minuten kwamen er nog wat auto's aanrijden, en zelfs een motorrijder met Pannelandconnecties. Voor wiens vrouw wij tijdens het jachtexamen (nou ja,
eraanvoorafgaand natuurlijk) zelfs hebben geblazen. De wereld is klein. Koffie, taart, en kennismaken met het (op 2 man na complete) gezelschap. De voertaal was Amsterdams. En wie de foto's bestudeert ziet het al gauw; de ernst straalt er van af...
Al snel werd duidelijk dat iedereen wel een min of meer hem "gegunde" functie bekleedde: van vasculaire dienst (of was het nou facilitaire
dienst???), cateraar, Hornmeister, tot voorzitter, en fondsenwerver. Wie het precies weet mag het zeggen. Toen gevraagd werd naar de organisatie
van Jachthoorngenootschap Betoeterd konden wij naar waarheid antwoorden dat die niet bestaat: wij zijn gelukkig bestuurloos, van statuten hebben we nog nooit gehoord,
iedereen heeft over alles alles te zeggen oftewel een baas hebben we niet.
Kortom: we zaten op dezelfde lijn. Na koek en zopie was het tijd voor
het echte werk: naar buiten, de regen in, en blazen. Roedelen, om de beurt een stuk, of samen een stuk blazen. En na een koffiepauze natuurlijk
de jachtsignalen en enkele andere stukken. Waaronder toch wel een heel bijzonder klinkende Jagdherrnruf of zoiets... 't leek verdacht veel op
het eresaluut, dus begonnen we maar mee te doen. Om aan het eind samen vast te stellen dat het inderdaad het eresaluut was. Zelfs es werd er geblazen, Point du jour schalde het duister in.
Nooit geweten dat er zoveel (regen)water in een parforce gaat trouwens. Af en toe gewoon op zijn kop houden dus maar.
Later op de avond werden onder het genot van koffie of iets sterkers en kaas en worst spectaculaire onthullingen gedaan. Zo werd ons een verder vervolmaakte versie van
de hoornreiniger gedemonstreerd. Aan de wieg hiervan stond Henk, die wij weer kennen en waar wij mee blazen in een ander gezelschap. Wederom, wat is
de wereld toch klein. Het Waternest besprak op overtuigende wijze de mogelijkheden van deze vinding, waaraan zij een vermogen gaat verdienen
waardoor de stichtingskosten van het clublokaal weer enigszins terug kunnen worden verdiend. Het spreekt voor zich dat dit vertrouwelijke en
strategische informatie is, vertel het dus alstublieft niet verder!
Zoals dat met visionaire gezelschappen gaat, werd er natuurlijk ook naar de toekomst gekeken. Bijvoorbeeld naar een nog te organiseren treffen , ergens aan een bosrand,
met andere woudlopers annex jachthoornblazers. Bij gebrek aan een gewone maan werden de mogelijkheden van een halve maan besproken. En tenslotte
draaiden we er, na een beregezellige avond, een punt aan: om middernacht was iedereen weer thuis. Voor nog meer
onthullende foto's en inside information raadplege men de site van 't Waternest KLIK, dat op deze zeer natte maandagavond
zijn
naam eer aandeed.....
Betoeterd gaat te water
Boottocht? Nee. Jacht op waterwild? Ook niet. Nee, we gaan dinsdag 6 maart op bezoek bij Het Waternest. Geen jagende blazers, maar blazende jagers.
Biotoop: ergens onder de rook van Diemen of Muiden (hangt ervanaf hoe de wind staat). In een weiland, onder een viaduct, in een landbouwschuur? We wachten het af, onze navigatie en begeleidende kanttekeningen van ene lastpak (lastpak 1 om precies te zijn) brengen ons wel waar we moeten zijn.
Morgenavond weten we het. Hoorns, warme kleding, en goed humeur mee.
Zou dit nu onder interlocale activiteiten vallen??? Of onder "weidelijk" blazen?
mijnheer,mevrouw, en Mijnheer
Deze keer weinig tekst, wel een zoekplaatje. Behalve Stichters en NVJB-bestuursleden zijn ook mijnheer (met kleine m), Mijnheer (met grote M) en mevrouw zichtbaar....
En wat zijn ze aan het doen? Natuurlijk... eten. Na het blazen, dat wel. Reelever, verpakt in eend. Ja ja, hoe dat zit verklappen we misschien nog wel eens. Bah wat lekker.
O ja, volgens tot op heden onbevestigde berichten is Mijnheer (met grote M) de baas van Betoeterd. Volgens ons heeft Betoeterd geen baas, en Mijnheer eigenlijk ook niet... DENKT-ie...
Tja een teckel hé, die denkt dat ie niet hoeft te luisteren, maar hij doet het toch. Naar zijn baas én naar jachthoornmuziek. En ZONDER te gaan janken.
Jachthoornklanken bij kasteel Prattenburg
Zondagmiddag 17.00 uur verzamelen bij Motel Maarsbergen. Vandaaraf in ganzenmars naar Landgoed Prattenburg bij
Veenendaal. Verjaardag jachtopzichter. Dat was zo ongeveer wat we wisten, een paar dagen geleden. We: dat wil zeggen
een gelegenheidsgezelschap met jachthoornblazers van De Heuvelrug, 't Sticht, en Jachthoorngenootschap Betoeterd:
Ilonka, Kees, Anja, José, Rien, Marika en Reinout.
De jarige, een 60 lentes geworden jachtopzichter, wist nog minder dan wij: hij wist namelijk van niets. Dat wil zeggen
dat het begeleidende jachthoornblazen een verrassing was, voorbereid door zijn vrouw. 
Bij aankomst op Landgoed
Prattenburg stelden we ons op voor het koetshuis van het kasteel, en ontvingen de jarige met "De Begroeting",
uiteraard gevolgd, door "Lang zal hij leven", "Horrido" en "Jägermars nr. 3".
Daarna was het tijd om naar binnen te
gaan. Het koetshuis, waar de koffie / borrel / maaltijd plaatsvond, was een zeer sfeervolle ruimte. We noemen : een
kroonluchter en diverse wandlampen van hertengeweien, gezellige warmte door een brandende houtkachel, trofeeën van o.a.
wild zwijn en reebok aan de muur, gobelins, sfeervolle zitjes met banken om heerlijk in weg te zakken. En niet in de
laatste plaats (in de loop van de avond) het heerlijke eten waar de vrouw en familie van de jarige voor gezorgd hadden. Klasse!
Na de koffie en de borrel hebben we ons opgesteld voor het kasteel, waar we begeleid door een allengs harder
vallende regen zo ongeveer alle wildsignalen hebben geblazen van de wildsoorten die op het landgoed voorkomen of
voorkwamen: konijn, haas, veerwild, fazant, ree.
En daarna de Treibermarsch (het "bierlied", waarbij Rien het twee
maal zuiver en op tijd roepen voor zijn rekening nam...), en toen natuurlijk "Zum Essen".Wat klinkt dat toch
mooi, aan de rand van het bos, in het donker. En voor de gasten een mooi begin van het diner.
Onderuitgezakt op de bank,
met een goed glas een een heerlijk bord binnen handbereik waren we het er al spoedig roerend over eens dat het
leven van een jachthoornblazer bij tijden zwaar is, zeer zwaar..... Maar nú even niet!!!
De bewoners van het kasteel, de familie Van Asch van Wijck, kwamen de jarige feliciteren, maakten met iedereen
een praatje, en boden het dessert aan; een werkelijk fantastische chocoladetaart, mooi om te zien, heerlijk geurend,
en dito smakend.
Kortom, de gasten en wij hebben een bijzonder aangename avond doorgebracht op dit ongeveer 150 ha grote bosrijke
landgoed: een avond om in te lijsten. Met "Jagd Vorbei", "Halali" en "Auf Wiedersehen" namen we afscheid en keerden
tevreden huiswaarts.
Zweet zweet zweet jij ook?
Het lijkt wel mode te worden, zweetwerk. Voor alle duidelijkheid: we hebben het over nazoeken van valwild of ziek
wild met zweethonden. De verenigingen, stichtingen en forums (fora?) komen als paddestoelen de grond uit. Als het maar
geen rage wordt, een hond een kunstje leren. Soms schiet men door, uiteraard moet een zweethondengeleider weten waar
hij mee bezig is en dus is een jachtakte handig, maar verplichten is weer een stapje te ver lijkt mij. En zelf als
geleider het vangschot geven daar wordt ook heel divers over gedacht. Aan de andere kant: als je een jager meeneemt
daarvoor, omdat je je zelf wilt (moet!) concentreren op je hond, dan moet je natuurlijk wel 100% vertrouwen hebben in
die persoon. Opdat je hond en/of jijzelf niet "ook gaan zweten" zal ik maar zeggen.
Als u nu denkt "Waar heeft-ie het in vredesnaam over?", neem dan eens een kijkje op sites die over zweetwerk gaan.
Bijvoorbeeld
Jagende Brak Nederland of
Vlaamse Zweethonden Groep of
Zweetwerk Forum.
O ja, wat heeft dat nu met jachthoornblazen te maken? Nou, als je compleet te veld gaat, dus gewapend met geweer én
hond én jachthoorn, dan is er natuurlijk niets mooiers dan aan het eind van een geslaagde nazoek het stuk wild ook
ter plekke "dood te blazen".
De gezellen van Artemis: Trompe de Chasse
De gezellen van Artemis hebben op 1 november hun website gelanceerd. En wat voor eentje! Werkelijk heel mooi
vormgegeven, met een duidelijke uitleg over hun samenstelling, voertaal, instrument, evenementen enz.
Want er is meer dan es of bes of pless of parforce dat de moeite waard is. In 2007 wordt zelfs een eigen
CD uitgebracht. Hopelijk kunnen we ze voor die tijd al een keertje live horen, in Horst of tijdens de Game Fair?
Tot die tijd moeten we het maar even doen met hun website, waarop ze trouwens ook te beluisteren zijn.KLIK HIER Kijken en luisteren dus!
Hert werd tijd voor een andere vormgeving
Nee, het is geen "het" maar "hert". Hert werd tijd, dus. Als u goed kijkt snapt u de achtergrond van deze opmerking...
Ook als u niet zo goed kijkt trouwens. Eigenlijk kan de meest opvallende verandering u helemáál niet ontgaan!
Als-ie u wel ontgaat bent u namelijk (vrijwel) stekeblind, en derhalve niet in staat tot:
- computergebruik
- autorijden
- bladmuziek lezen (maar da's geen ramp)
- jagen (da's wel een ramp)
- en moet u allerlei dingen op de tast doen (no comment)
Als u wat langer kijkt zult u nog meer veranderingen zien. Bijvoorbeeld het stilstaande menu aan de linkerzijde, dat
altijd in beeld blijft, ook al scrollt u naar onderen. Handig, u raakt minder snel het spoor bijster. Daarmee hebben
we gelijk de belangrijkste reden voor de verandering te pakken: verbeterde navigatie.
Elk voordeel heeft zijn nadeel, zo zei eens iemand wiens sport ik niet beoefen. Weergave van sommige leestekens en
afbeeldingen is nog niet helemaal zoals ik het hebben wil, maar dat komt wel.
Hert komt allemaal goed.
Halbmond: lustopwekkend (voor brakken dan...)
Veel zijn er niet van: Sauerlander Halbmond. En er zijn in Duitsland zelfs maar enkele gezelschappen waar ze nog in
de praktijk worden ingezet, bij de brakkenjacht. Op de site van de Duitse Brakken Club kwam staat veel informatie over
deze vorm van jagen, en ook aan de historie van het "halvemaanblazen" wordt ruim aandacht besteed. Een gedeelte van
die tekst wil ik u niet onthouden, en treft u hieronder, onvertaald, aan. (Wilt u echt álles lezen, ga dan hier naar toe.)
Der Halbmond, auch halber Mond genannt, ist ein großes, halbkreisförmiges Jagdhorn. Er wird aus Kupfer gefertigt
und am Mundstück, Mittelteil und Stürzenrand mit Messing beschlagen.
Charakteristisch ist das Riemenzeug, auch Ledergehänge oder Hornsatz genannt, das vielfach mit dem Wappen oder den
Initialen des Besitzers geschmückt ist. Die Hornlänge (ohne Mundstück) liegt zwischen ca. 110 und 130 cm.
Der Durchmesser beträgt ca. 55 cm, das Gewicht bewegt sich zwischen 950 und 1 450 g. Der Halbmond ist heute meist
in B gestimmt, früher auch in C. Er wird auf der linken Seite mit dem Schalltrichter nach hinten getragen.
Dieses große Jagdhorn gehört von alters her zur Ausrüstung der Brackenjäger und war seit dem 17. Jahrhundert im
ganzen norddeutschen Raum, von den Niederlanden bis nach Ostpreussen verbreitet. Der Halbmond wurde aus dem etwas
kürzeren und weniger gebogenen Flügelhorn entwickelt, das bei Streifjagden auf den beiden Flügeln mitgeführt wurde
und daher seinen Namen trägt. Die Flügelhörner waren meistens aus Messing gefertigt. Flügelhörner und Halbmonde
fanden auch Eingang in die Militärmusik und wurden noch um 1800 bei den Jägerbataillonen geblasen.
Halbmonde wurden in alter Zeit oft als Paare gefertigt, da die Meuten von jeweils zwei Rüdemännern (Piköre) geführt
wurden. Der Halbmond wurde ursprünglich nur mit einer Hand, meistens der linken geblasen, da der Jäger in der anderen
Faust die Hundekoppel, die Waffe oder die Zügel hielt. Dabei wurde das Riemenzeug auf dem Unterarm aufgelegt und
verhinderte so das Durchrutschen des großen Hornes. Zur Stabilisierung werden zuweilen Eisen- oder Messingstege
zwischen Stürze und Mundstück eingezogen, die meistens durch das Riemenzeug verdeckt sind.
Mit dem Aufkommen kleinerer, handlicher Jagdhörner wurde der Halbmond mehr und mehr verdrängt und ist heute nur
noch bei den Sauerländer und Markendorfer Brackenjägern in Gebrauch. Daher rührt auch die heute übliche Bezeichnung
"Sauerländer Halbmond", was historisch nicht ganz korrekt ist, da der Halbmond keine ausschließliche Schöpfung des
Sauerlandes ist.
Wenn sich der Halbmond bei den Brackenjägern bis auf den heutigen Tag erhalten hat, so liegt das daran, daß das Blasen
bei der Brackenjagd einfach eine Notwendigkeit geblieben ist. Die Brackenjäger haben also in ungebrochener Tradition
an dem Halbmond, dem Standardhorn des 17. und 18. Jh., festgehalten. Dagegen war das Blasen bei der übrigen Jägerei
im 19. Jh. weitgehend in Vergessenheit geraten. Es wurde erst in der 1. Hf. unseres Jahrhunderts wiederbelebt,
wobei man sich des modernen Fürst-Pless-Horns bediente, das aus dem kleinen Militärsignalhorn entwickelt worden
war.
Auf dem Halbmond werden die alten, überlieferten Brackenjagdsignale geblasen. Die Brackenjäger selbst sprechen aber
nicht von Signalen, sondern viel stimmungsvoller von Hornrufen. Aus Westfalen stammen die sechs Brackenjagdsignale,
die Eingang in die vom Deutschen Jagdschutz-Verband herausgegebene Sammlung der offiziellen Jagdsignale gefunden
haben:
- 1. Aufbruch zur Jagd
- 2. Es ist angestellt
- 3. Hunde los!
- 4. Wild tot
- 5. Sammeln
- 6. Hunde aufkoppeln!
Aus dem Wiehengebirge, soweit es zum Fürstbistum Osnabrück gehörte, sind sechs, sehr melodische Brackenjagdsignale
überliefert:
- 1. Aufbruch zur Jagd
- 2. Hase tot
- 3. Sau tot
- 4. Fuchs tot
- 5. Reh tot
- 6. Sammeln ("Tüfo")
Die westfälischen Signale "Hunde aufkoppeln!" und "Wild tot!", besonders aber das hannoversche Signal "Hase tot!",
malen das Geläut der Meute nach. Dieser Effekt läßt sich noch verstärken, wenn die Noten mittels Stimm- oder
Krummbogen in As-dur transponiert werden.
Die westfälischen Brackenjagdsignale sind wie die hannoverschen lange Zeit nur mündlich überliefert worden. Die
westfälischen Signale wurden nach 1900 von Fritz Tödheide-Loheide in Noten gesetzt, die hannoverschen erst 1935
von Carl Depker. Gustav Wiechert, Markendorf, hat die hannoverschen Signale aufgezeichnet, wie sie heute von den
Markendorfer Hornführern geblasen werden.
Diese hannoverschen Brackenjagdsignale sind wohl die melodischsten und stimmungsvollsten Signale, die für Naturhörner
mit kleinem Tonumfang komponiert worden sind.
Die Hornrufe sind sämtlich Jagdleitsignale; auch die Tot-Signale hatten ursprünglich Leitfunktion, da sie unmittelbar
nach Erlegung des Wildes geblasen wurden und der gegenseitigen Verständigung dienten. War das Wild zur Strecke
gekommen, so konnte man die Jagd abbrechen und "Sammeln!" bzw. "Hunde aufkoppeln!" blasen. War das Wild gefehlt
worden, blieb man auf seinem Posten in der Hoffnung, daß die Bracken das Wild noch einmal vor die Flinte bringen
würden.
Der Brackenjäger lenkt seine Hunde mit dem Horn. Haben diese sich verjagt, so rüdet oder bläst er sie heran. Die
Gewöhnung an den Hornruf "Hunde aufkoppeln!" setzt schon beim Welpen ein und zwar beim Füttern. Folgt der Hund auch
im Revier dem Hornruf, so wird er liebevoll empfangen und beim Wiederaufkoppeln mit einem saftigen Brocken belohnt.
Auf diese Weise erhalten die Hornrufe für die Bracken eine lustbetonte Note.
Met betrekking tot die laatste zin kan ik eraan toevoegen: lustopwekkend is-ie niet, zo'n Halbmond... maar als je erop geblazen hebt: dan is-ie wel een beetje heblustopwekkend.....
Elf februari 2007: halve maan waargenomen in Limburg
De jagers onder u trekken hun wenkbrauwen nu op natuurlijk. En als u onze pagina JAGERS checkt
(HIER) dan ziet u het ook: de maanfase op 11 februari is toch echt anders!
Hoe zit het
dan? Simpel: het is geen Hollandse maan, maar een Sauerlandse halve maan! Oftewel een Sauerlander Halbmond. En wat mag dat dan wel wezen? Nou, een
heel bijzonder instrument dat traditioneel gebruikt werd (en soms wordt) bij de brakkenjacht. En vandaag, 11 februari 2007, liep ik met Mijnheer (onze ruwhaar teckel)
een zweetspoorproef bij.... Jagende Brak Nederland. In Limburg. Begint u 'm al door te krijgen?
En daar was ook Nel de Jong (nee, geen familie)
die voor mij dit traditionele instrument had meegenomen, omdat zij wist dat ik graag een keertje op een Sauerlander Halbmond wilde blazen.
Een van
de bijzondere aspecten aan een Sauerlander Halbmond is dat hij de lengte heeft (totale buislengte) van een pless, maar anders, warmer klinkt. Komt
door de wijde mensuur én door het gebruikte materiaal: roodkoper. Dat is zacht, en kwetsbaar trouwens, en geeft een prachtig warm geluid. De
toonhoogte is dus wel gelijk aan die van een pless, maar de warmte van het geluid niet: die is mooier (vind ik, maar vonden ook onze toehoorders!).
En als u zich realiseert dat het instrument dus kwetsbaarder is dan een normaal instrument dan begrijpt u dat ik in mijn nopjes was dat Nel dit
risico toch wilde nemen en mij erop liet blazen. Nogmaals bedankt Nel!!! Samen met Nel de Jong en Marlies van de Ven (de betere helft van Anton
hahaha)hebben we nog een aantal plessstukken geblazen.
... meer dan een hondenkont....
Het leuke is dat het lijkt of je met een parforce staat te blazen, maar het geluid is dus
níet een octaaf lager dan een pless! Zelfs Anton vindt het leuk: "Zo leren de voorjagers ook dat er nog meer is dan een hondenkont...."
Kortom, zelfs als Mijnheer vervolgens slecht gelopen zou hebben (wat-ie niet deed, integendeel, zelfs niet ná het betalen...!) was mijn dag toch al geslaagd.
Die (tussenzin) kan Anton u verduidelijken: "Het 'goed lopen' wordt bij de JBN altijd VOOR het moment van betaling verteld hahaha". Zelfs als het giet van de regen (en dat deed het, zondagmorgen) blijft Anton z'n humor droog... En dan nu een quote van mij,
een opmerking die ik regelmatig tegen Anton maak:"Ach meneer, wat heeft u daar een leuke poedel bij u!" En Anton maar volhouden dat het een beagle is.....
Enfin, u weet intussen; op 11 februari was het écht halve maan in Limburg..... O ja, en op 10 februari ook, maar dan op z'n Hollandsch..
Horrido Moergestel blaast de digitale snelweg op
Jachthoornblaasgroep Horrido Moergestel kent u vast al wel. Dat is het gezelschap waardoor Jachthoorngenootschap Betoeterd en Nouveau Depart eind
2005 werden uitgenodigd mee te gaan blazen in Rome. En van het een kwam het ander... zodat nu 80% van de "harde kern" van Betoeterd nu al weer meer
dan een jaar lid is van Horrido Moergestel en met veel plezier meeblaast.
Een gezellige club, waar het niet aan plezier ontbreekt. Wat wél ontbrak was een website. En daar wordt toch steeds meer naar gevraagd. Tot nu toe was overigens wel op onze (Betoeterd-)site regelmatig wat te lezen over Horrido Moergestel.
Maar vandaag is Horrido Moergestel zélf de digitale snelweg opgeblazen.... voort in de vaart der volkeren. Een voorzichtig begin met een eenvoudige pagina,
maar het begin ís er!!!
Klik HIER, en breng een bezoekje!
Je weet maar nooit wat je nodig hebt!!!
Jachtattributen. Schilderijen. Modeshows. Vissen (= immers ook jagen, maar dan zonder knal....). Worst en andere vleeswaren. Geweren. Kijkers. Prepareren. Meubels.
Hebbedingetjes. Soms enorme prijsverschillen. Boeken, CD's. Zere voeten, volle tassen, lege magen, volle magen. Polleke en compaenen hier. Marjan
en Ans daar. Dré en Olaf overal. St. Bavo Grenzland, ja zelfs een rotte met een Overloper spotte ons, en werd later nog op verschillende plaatsen in het revier
waargenomen.
Kortom, we hebben het over Dortmund. Jagd und Hund (und Jagdhornbläser).
Van alles te zien en te koop dus. En niet te vergeten: plesshoorns
in soorten en maten
(een of meer windingen, van ordinair messing met skai tot goudmessing en leren omwikkeling enz. enz.). Vooral een grote plesshoorn met één winding, in
goudmessing, maakte indruk op ons..... Die brede kelk en buis maakt een heel verschil uit qua mensuur en klank.
Qua hoogte blijft het natuurlijk een pless, maar hij blaast iets lichter en vooral: hij is veel warmer
van toon. Een duetje samen met een niet-omwikkelde pless met vrijliggende buizen klonk ook heel goed. Bij het uitproberen (hal 4, 10 minuten na openingstijd....), zo bleek achteraf, hadden we Nederlands publiek.Grappig: zo'n enkelwindige pless ligt qua
formaat
bijna op dat van een drie keer gewikkelde parforce, en kun je ook op die manier vasthouden: arm erdoorsteken en dikkere gedeelte dat uiteindelijk
in de kelk uitmondt op je arm laten rusten. Met één arm te bedienen dus.....
Parforcen, Taschenhörner.. Ook even geprobeerd natuurlijk! Helaas, helaas, geen Sauerländer Halbmond, die willen we nu zo graag eens horen want
dat geluid schijnt echt onvergelijkbaar te zijn met alle andere jachthoorns. Zo blijft er altijd wel wat om naar uit te kijken.
Kortom, een gezellig dagje Dortmund en veel bekenden gezien en gesproken. En nog veeeel meer onbekenden gezien en gesproken. Geslaagd met inkopen
doen. Natuurlijk hebben we ons geconcentreerd
op hal 4, die wij in het luttele tijdsbestek van ongeveer 5 uur al "gedaan" hadden. En toen nog even door enkele andere hallen geracet.
Op de valreep nog even een mooie jachthoorn-CD aangeschaft.
Conclusie: volgend jaar moeten we weer.... al is het maar om daar op één dag weer een
hoop bekenden te spreken.... En je weet bovendien maar nooit wat je nodig hebt nietwaar? Gert Jan zegt altijd "Dat weet ik pas als ik er ben!!!".
Er is rook uit de schoorsteen gekomen....
Tja, sinds onze muzikale bedevaart naar Rome denken wij in dit soort metaforen. Het gaat nu echter niet om zoiets
belangrijks / triviaals (zelf doorhalen wat niet van toepassing is) als het kardinale(n)(-) overleg over de keuze van
een nieuwe paus.
Waar gaat het dan over? Nou, over de definitieve datum en locatie van het NK Jachthoornblazen in
2007. De kleur van de rook, vraagt u? Wit! En wat mag dat dan wel betekenen? Nou, dat het besluit is genomen.
En wat is dat dan? Nou OK, daar komt-ie dan: het blijft zaterdag 14 april, in Horst. Lieg ik, dan lieg ik in commissie.....
Zeker weten? Blijf de NVJB-site volgen voor de laatste ontwikkelingen. Gaan wij intussen lekker door met repeteren.
Met Horrido Moergestel voor het NVJB-gebeuren in Horst, en met Jachthoorngenootschap Betoeterd voor het Ladberger Bläsertreffen. Beide
evenementen kijken we naar uit. U komt toch ook?
NK Jachthoornblazen: ergens in 2007
Lekker vage titel, zult u misschien zeggen. Klopt. Vroeger was het in Bronkhorst, dit jaar was de planning Horst,
eerst op zondag 15 en toen op zaterdag 14 april. Maar op 14 april is er een Nationale Wildteldag..... En veel jachthoornblazers
zijn uiteraard ook jager, en in dit geval ook wildteller.... Dus conflicteren die evenementen. Het is even afwachten welke datum (en locatie?)
het nu definitief wordt. Misschien blijft het wel 14 april, en komen er minder groepen, of komen sommige groepen met
minder personen? De tijd zal het leren. Raadpleeg voor de laatste stand van zaken de NVJB-site.KLIK
Is so-wie-so de
moeite van het
bezoeken waard, vinden wij.
Valkerij en educatie
Jawel, er is weer een nieuwe site en een nieuwe stichting: de site van de Stichting Behoud Valkerij en Educatie Nederland, kortweg SBVEN.
SBVEN is een nieuwe stichting, begin 2007 opgericht door drie mensen die allen de valkerij een warm hart toedragen.
Tot de doelstellingen van SBVEN behoort:
- het geven van educatie en lezingen aan scholen en instellingen
- het houden van seminars voor bedrijfseducatieve doeleinden
- het houden van een beurs
- het op locatie kunnen tonen van de verschillende aspecten van de valkerij
- het geven van specifieke demonstraties met als doel het tonen van de jachttechnieken van de diverse dag- en
nachtroofvogels
- opvangen/verzorgen/revalidatie van gewonde roofvogels en uilen
- desgewenst vogels voor belangstellenden trainen of helpen met het trainen van roofvogels en uilen
Zoals u wellicht weet is er in 2006 in Spijkenisse een Valkerij en Roofvogelbeurs georganiseerd. Jachthoorngenootschap
Betoeterd, met in een gelegenheidssamenstelling een stel "Stichters" erbij, heeft toen onder tropische
omstandigheden opgetreden.
Dit jaar kunnen we er helaas niet bij zijn, want we gaan naar Ladbergen. En je kunt
maar op één plaats tegelijk zijn, zo leert ons de fysica..... Jammer, maar helaas. Met andere woorden: heeft uw
jachthoornblaasgroep belangstelling voor een optreden aldaar, informeer dan eens bij SBVEN. Je weet maar nooit.
Ook in 2007 zal deze beurs weer plaats gaan vinden, georganiseerd door SBVEN. Klik voor meer informatie op SBVEN
Vreetzaam/vreedzaam samenzijn jachtsociëteit Amersfoort e.o.
Onder de kop "Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......" publiceerden wij al eerder een berichtje over
het nieuwjaarsdiner van de Jachtsociëteit. Omdat er nu net vers van de pers foto's zijn binnen komen rollen van
Rienk Terpstra, die een perfecte sfeerindruk geven, volgt hierbij een aantal foto's van zijn hand, én nog een
keertje het bewuste artikeltje.
En als u denkt "Terpstra, Terpstra? waar heb ik die naam eerder gehoord?" dan kon dat wel eens kloppen: hij heeft
zeer velen (waaronder mij) via de (toen nog) KNJV-PBNA jachtcursus de theorie bijgebracht... wellicht is het bekijken van deze foto's dus een feest der
herkenning.
Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......
Afgelopen donderdagavond was het weer zo ver: de Jachtsociëteit Amersfoort e.o. organiseerde haar nieuwjaarsdiner.
Uiteraard werd dit alles ook aangeblazen door soosleden: twee genoten van Jachthoorn Genootschap Betoeterd met het stemmige en tweestemmige (ja dat klopt)
"Begrüssung" , Zum Essen, en als "uitsmijter" de Hegewaldfanfare (door ons ook wel de Regenwoudfanfare genoemd).
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. Deel II en SLOT
Deel I van dit verhaal heeft velen aan het denken gezet. Het zal toch niet.....? Of ......? Suggesties, variërend van golden retriever tot midlifecrisis borrelden
op. En ach, laat ik eerlijk zijn, het IS eigenlijk ook niet te raden. Het heeft te maken met de afstand België - Nederland. Geografisch gezien is die
slechts gering. Maar cultureel gezien bestaat er een veel grotere afstand. En niet alleen met het Groot Dictee der Nederlandse Taal winnen de
Vlamingen het van ons. Vind ik tenminste. Denk eens aan de gastvrijheid, de gastronomie, de gezelligheid.
Maar ik dwaal af. Na het hele gebeuren in Sterbos waren wij bij Stan en Marja op de koffie genodigd. Nu ja, koffie.... Dat wil zeggen koffie, bier,
wijn, verse ter plekke gebakken wafels, eventueel brood met gebakken ei enz. enz.
Die wafels: die moet je proeven. Vers ter plekke gebakken dus,
en te beleggen met naar keuze (of met alles, kan ook...) ijs, poedersuiker, stroop, slagroom.... Een echte hartversterking dus.
En er stond nóg iets op tafel: een schaaltje met iets dat eruitzag als geraspte Parmezaanse kaas, maar dan met een net wat andere kleur.
Een zaagselkleur zeg maar. Volgens zeggen was dat ook prima te combineren met vers brood en geitenkaas. Voorzichtig een klein puntje geprobeerd...
hemels!!! Direct een paar sneden brood met genoemde combinatie op. Amaai amaai, da's lekker zunne...
Maar wat wás het nou? Gele bietensuiker van het merk Cassonade Graeffe. Wablief? Cassonade Graeffe. Kent u dat niet? Ik ook niet. Desgevraagd werd
er een pak uit de keuken
gehaald van dit goedje, het blijkt alleen in België verkrijgbaar te zijn, is dat even zonde. Misschien ga ik het wel importeren... En nu komt het.
Weet u nog wat ik zei over de cultuurafstand tussen Nederland en België? Met dat in uw achterhoofd citeer ik letterlijk een
stuk van de reclametekst op het pak Cassonade-Graeffe: " [...]Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. [...]". Kijk, dát bedoel ik nou. Geen
Nederlander zou zo'n lyrische tekst op een pak suiker zetten. Toch? Geen wonder dat je, als deze tekst uit haar context wordt gerukt, de meest
vreemde gedachten kunt krijgen. Het zij u vergeven... U hoeft uw hersenen niet meer te pijnigen. Met Colijn zeg ik: "Gaat u rustig slapen...
(de regering waakt over u....)". En hoe ziet "ze" (een pak Cassonade Graeffe gele bietensuiker dus....) er nou uit? Ok, beloofd is beloofd. Hierbij dus de foto:
Tel uw zegeningen, een voor een!
U heeft het al gelezen: zondag 14 januari was Horrido Moergestel in Sterbos, ik zou haaaaasst zeggen op een onchristelijk vroeg tijdstip... Om de
mis aldaar muzikaal te begeleiden én om Stan en Marja in de gaten te houden. Wat Stan (een Horridoblazer) namelijk niet wist en Marja en alle anderen
inclusief de familie wél, was namelijk dat hij aan het einde van de mis de Pauselijke zegen zou ontvangen... En wat Marja (de echtgenote van Stan) niet wist (en Stan en wij ook niet...) was dat ook zij die zou ontvangen...
Tja, er was wel ook veel familie in de kerk. Ook voor het Antonisfeest gekomen zeker?
Afijn, we hebben tijdens de mis heel veel nummers geblazen, en of de aankomende zegen ermee te maken had weten we nog steeds niet, maar een feit is
dat we nog nóóit zo lekker geblazen hebben als toen! De perfecte leiding van dirigent Adri Oerlemans heeft daar ook zeker aan bijgedragen.
En op het eind:
was daar ineens de aankondiging van de Pauselijke zegen en de uitreiking van een bijbehorende oorkonde. Wist Marja ook eindelijk wie die tweede was
die de zegen zou ontvangen. Voor de niet-katholieken onder ons : vraag het eens aan een wel-katholiek wat dit inhoudt. Je krijgt zoiets niet zo maar,
serieus, laat dat duidelijk zijn. In feite is het een aflaat, maar het curieuze is dat die pas in werking treedt na je dood.... Maar dan zijn ook meteen al
je schelmenstreken vergeven...In ieder geval hopen wij dus dat het nog heel lang duurt eer Stan en Marja hiervan (van het inwerkingtreden van de
zegen dus...) kunnen genieten....
Terug naar de titel van dit stukje: tel je zegeningen, een voor een.... De zegeningen waren om zo te zeggen niet van de lucht: buitengekomen
bleek er een hele stoet dieren, al of niet ingespannen, hinnikend, blaffend dan wel zwijgend, langs te trekken. Paarden, honden, mensen, ja zelfs enkele klassieke
landbouwtrekkers deden mee. Davy Crockett was er ook..... (zie foto hieronder)
Al met al een heel erg gezegende zondag dus...
Het zal ons een worst zijn!
Of een varkenskop! Of krabbetjes! Of poulet! Of een gehaktbal! Of zult.. of...
De oplettende lezer heeft, indien voorzien van een flinke biologie-bagage, natuurlijk al gemerkt dat er een hele verzameling varkensonderdelen wordt
genoemd. Dus inderdaad, het gaat over het eerder al genoemde "verken" van St. Anteunis of St. Antonis.
Op zondag 14 januari toog Horrido Moergestel naar Sterbos, een soort buurtschap die onder Wuustwezel valt. Ik zeg het maar even, voor het geval u de
laatste tijd weinig in Wuustwezel en omstreken bent geweest... Buiten het verenigingsgebouw in het "centrum" was al een levensgroot maar morsdood
varken te zien, die ronddraaide boven een 's-nachts al aangestoken houtvuur.
Terug naar aardsere geneugten: het verenigingsgebouw in. Nou wat we daar hebben meegemaakt, dat maak je je hele leven in Nederland niet mee.
De hele gemeenschap was aanwezig, voor op het podium waren vleeschhouwers bezig de waar in porties te verdelen.
Het spreekt vanzelf dat we tussendoor heel wat keren geblazen hebben. Al was het maar om St. Antheunis even een pauze te gunnen,
zodat hij zijn keel kon smeren. Het doel van dit alles; een goed doel, namelijk de plaatstelijke basisschool. Het geheel werd ook
gesponsord door plaatselijke weldoeners, en door jagers die flink wat wild ter beschikking hadden gesteld.
Er valt nog veel meer over te vertellen maar ik hou op. Volgend jaar gaan we weer! Want we voelden ons als een varken in de modder......
gelukkig dus...
Breuk verschiet van kleur en breekt met gebroken groen
Dat is net zo'n zin als "De kat krabt de krullen van de trap"... maar dan anders. Wat is er aan de hand? Bij een bezoekje aan het gastenboek van het Gezelschap De Breuk
ontwaarde ik onlangs al een StijlBreuk... een afwijkende kleur groen, een andere indeling, hé wat krijgen we nu?
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond - deel I
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. En ik heb haar onlangs ontmoet... In bijzijn van mijn vrouw.... waar gaat dit over???
Ja.... NIET wat u denkt, denk ik.... U raad het nooit. Nee, het is ook géén bier! En als u het wel denkt te weten, stuur dan eens een mailtje... of meld het in ons
gastenboek....
Binnenkort vertellen we meer over haar... Ze is suikerzoet, dat verklappen wij u alvast.... En komt uit het land der Belgen.
P.S. Dré helpt u alvast een handje: het is géén golden retriever. Dat is een hond die luistert.... Maar dat doet volgens mij
elke hond. Gehoorzamen is natuurlijk weer een héél ander chapiter! En dat ligt wel weer vrijwel nooit aan de hond, maar vrijwel altijd aan de baas...
P.P.S. Als we haar weer zien maken we een foto... u zult verrast zijn! Of niet natuurlijk, als u het al geraden heeft.
Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......
Afgelopen donderdagavond was het weer zo ver: de Jachtsociëteit Amersfoort e.o. organiseerde haar nieuwjaarsdiner.
En aardappelschotels met o.a. verse tijm of rozemarijn...
Koken dat kunnen ze, die soosleden. En dan een dessert.... warme peer gekookt in koffie, met ijs en chocoladeschaafsel (gééééén hagelslag zo
werd ons bezworen!)Dit alles begeleid door een voortreffelijke wijnkeuze maar water of cola (..) kon natuurlijk ook....
Uiteraard werd dit alles ook aangeblazen door soosleden: twee genoten van Jachthoorn Genootschap Betoeterd met het stemmige en tweestemmige (ja dat klopt)
"Begrüssung" , Zum Essen, en als "uitsmijter" de Hegewaldfanfare (door ons ook wel de Regenwoudfanfare genoemd).
St. Anteunis met zijn vérken
Op 17 januari is het officieel de feestdag van Sint-Antonius. Voor de meeste Nederlanders onbekend, in België ligt
dat anders. Her en der in het Vlaamse land sneuvelen er dan een paar varkentjes ter ere van Sint-Antonius. Een
oude traditie waarbij na een Sint-Antoniusmis per opbod geofferde varkenskop, -poten, pensen en "kipkap" verkocht
worden. De boeren hoopten hiermee hun varkens te behoeden tegen allerhande kwalen. Omdat 17 januari nu eenmaal midden in de week valt, wordt het Antoniusfeest uit praktische overwegingen veelal in het
daaraanvoorafgaande weekend gevierd.
Jachthoornblaasgroep Horrido-Moergestel (een bere-gezellige groep waarin een aantal Betoeterden meespeelt)vermaakt zichzelf én het
publiek deze keer bij het Antoniusfeest in Sterbos. Een beer is trouwens ook een "mannetjesvarken", doch dit terzijde...
Eerst wordt er een mis muzikaal begeleid, en daarna, ja daarna.... Het moet een heel gebeuren zijn met o.a het bij
opbod verkopen van vlees en/of wild voor een goed doel, en een soort loterij. Bij deze loterij schijn je zelfs
kans te maken op een levend varken, oftewel een vérken...
Dat vérken is een steeds weerkerend trefwoord bij Antonius. In een oud weerrijmpje over januari staat het als volgt
verwoord:
St. Anteunis met zijn vèrken,
Vader abt van Kouderkerken,
is er een die steeds verkiest,
dat het op zijn feestdag vriest.
Met dat laatste zal het wel loslopen: naar het zich nu laat aanzien zal het op 14 januari eerder dooien dan
vriezen.
Luie (jacht-)hond? Zet 'm aan het werk!
Het meeste weidwerk is inmiddels voorbij, de vriezer zit vol, en uw jachthond begint misschien langzamerhand weer
te fungeren als deurmat, tochtstrip, of ander niet-actief beest. Tenzij u weer gaattrainen natuurlijk. Komt dat
er niet van, dan hebben wij voor u een alternatief. Klik op de link aan het einde van dit verhaal, en kies voor
"openen", en een paar muisklikken verder wordt alles helder en duidelijk....luie hond?
Bouw eens een web!
Op de website van de NVJB wordt aan col-lega-jacht-hoorn-bla-zers-an-nex-ja-gers-an-nex-web-mas-ters-in-spe het aanbod
gedaan een gratis workshop websitebouwen te verzorgen.
Nou, dat lijkt me een grootkaliberschot voor open doel. Simpele opzet, geen ingewikkeld gedoe, en in 2 avonden kan er
al een eenvoudig web zijn ontstaan….
Schrijver dezes is ook nog niet zo lang geleden begonnen met zichzelf het een en ander aan te leren. Nou als ik het
kan, dan kunt u het toch ook? Als dat geen uitdaging is.... Na een eerste snel begin heb ik heel wat uren doorgebracht,
knutselend, grinnikend, mopperend, "achteruitbiddend", achter de computer. Zelfs in die mate dat mijn vrouw me
erachter vandaan moest sleuren, als het ware dan. In letterlijke zin is dat gezien mijn omvang en haar omvang
namelijk nog niet zo makkelijk in de praktijk te brengen...ahum.
Maar terug naar de opzet: simpel, snel, praktisch. Neem dus even een kijkje op de NVJB-site www.nvjb.nl (bij nieuws, actueel).
En, beste Nederlanders; het kost NIETS!!!
Begin dus maar vast te bedenken wat u voor tekst wilt, wat u en uw groep met een website wil doen, en alstublieft,
wees origineel! Geen na-aperij. Echt, mijn teksten worden soms (gedeeltelijk) overgenomen met type- en datumfouten
en al! Hetzelfde geldt voor rubrieken. En o ja, op het zoveelste verhaal over de geschiedenis van de jachthoorn zit ook niet echt nog iemand te wachten….
Ik ben benieuwd!!! Ik laat me graag verrassen (met dubbel rr natuurlijk als u begrijpt wat ik bedoel....)
Er is veel mast, dit jaar....
We horen het overal: er is veel mast dit jaar. Dat betekent dat de varkens, of (ever)zwijnen zo u wilt, moeilijk op de voerplek komen en bijvoorbeeld
mais aannemen. En er ligt dus beduidend minder scharrelvlees op het tableau...
Wie schetst onze verbazing: bij wat bersen door het digitale jachthoornblaasveld blijkt dat zelfs jachthoornblazers hiermee worden geconfronteerd. In de Flevopolder nog wel!!!
Zo ziet u op onderstaande foto weinig mast, geen zwijnen (naar ik meen!) en tóch een breuk!?
Wellicht is een kleine toelichting voor leken op zijn plaats:
mast = de oogst aan eikels, beukennootjes, kastanjes e.d.
aannemen = het door wild bezoeken van de voerplaats en tot zich nemen van het aangeboden voedsel
breuk = een symbolische jachttraditie, kijk maar eens hier
breuk = ook nog wat anders, maar als u bij bovenstaande link bent geweest weet u dat inmiddels...
overloper = (wild) varken in zijn tweede of derde levensjaar. Maar het is óók nog wat anders,
zie hier. Ook hier dus een dubbele betekenis...
Beschuit met muisjes bij de overlopers????
Al bersend door het digitale jachthoornblaaswoud kom je zo af en toe nieuw standwild dan wel doortrekkend gedierte tegen. Zo werden behalve overlopers ook ineens frislingen
waargenomen. Nee, het zal toch niet waar zijn? Is er iets moois gaande op de Veluwe? Zou met het zachte weer van de afgelopen maanden de werpketel
al in gebruik zijn? Hebben we een geboortekaartje, met roze of blauwe strik, gemist misschien?
Na wat voorzichtige omtrekkende bewegingen kon er dan eindelijk goed aangesproken worden: behalve overlopers blijken er inderdaad ook frislingen
te zijn die bedreven zijn in het jachthoornblazen. En wel bij onze oosterburen: het gaat om de jeugd-jacht-hoorn-blaas-groep Holm. hehe, wat een woord, misschien iets voor het Nationaal Dictee 2007
of zo. Te vinden op dit adres.
Voor de niet-jager/jachthoornblazer volgt hier een korte toelichting:
Überläufer (overlopers dus): Wildschweine im 2. Lebensjahr. Bei den Jugendjagdhornbläsern aus Holm Bezeichnung der Fortgeschrittenengruppe.
Frischlinge (frislingen dus): Wildschweine im 1. Lebensjahr (Ferkel). Bei den Jugendjagdhornbläsern aus Holm Bezeichnung der Anfängergruppe.
Tsja, geen kaartje gemist dus... En ach, na al die feestdagen zitten we nu ook niet echt om beschuit met muisjes verlegen....
"Pokkenherrie"
Nee, dat zeg ik niet, dat is een citaat. Het staat niet voor niets tussen aanhalingstekens. Een citaat dus, maar van wie? Van Mijnheer, onze ruwhaarteckel.
Vuur een hagelschot af, of een
grootkalibergeweer, maakt hem allemaal niet uit. Ook als een ander geweer dat doet, wat toch een "vreemde" knal is. Maar
gloeiende gloeiende gloeiende dat vuurwerk!!!! Heeft Mijnheer anders overal faecaliën aan (in overdrachtelijke zin, dat
wel, gelukkig), nu is uitlaten een kwelling voor hem. Terug naar huis gaat minstens 2 x zo snel als heen naar het veld
of het bos.....
Dus heren jagers; als u zo nodig óók lawaai wilt maken dan wel "siervuurwerk" wilt zien, pak
dan alstublieft uw hagelgeweer en schiet in de lucht.... Of een kogelgeweer met lichtspoormunitie voor mijn part... Niet in
de bebouwde kom s.v.p., maar in uw jachtveld...
"Maar, maar, maar, dat mág toch helemaal niet?" hoor ik u zeggen? Mijnheer hoort het u ook zeggen, en denkt "Ach wat, zeur niet zo, ik
heb toch ook overal faecaliën aan????"
Mijnheer wint Paul Schneider Trofee op zweetspoor 500m
En wie mag Mijnheer dan wel wezen? De trouwe lezers en insiders weten het: onze ruwhaar teckel die volgens officieuze berichten daadwerkelijk de baas van Betoeterd zou zijn..... De hond achter de schermen zeg maar. Zie bijgaande foto (met dank aan Wim Valks!)
Volgers en keurmeesters genoten, op "het stuk" werd "ree dood" geblazen; op de verzamelplaats werd "Lang zal hij leven" geblazen en geposeerd met de naamgever van de trofee, de heer Paul Schneider (foto: achterste rij, 2e van links; foto met dank aan Pettrik Kafoe!).
En nu? Mijnheer komt op de zweethondenlijst, en krijgt vanavond uiteraard extra lekker te eten. En voor zijn 2e verjaardag een lijst om zijn certificaat. 't Zal Mijnheer verder worst wezen natuurlijk; die wil gewoon lekker verder met natuurnazoeken. En het schijnt dat-ie naar aanleiding van zijn prestaties inmiddels al bijna vaste verkering heeft.....
Vught is schoon. En Nuenen ook!
In Vught blies Horrido Moergestel met enkele Betoeterden op de jagersschoonmaakdag. Vandaar het begin van de titel.
Goed om te zien dat ook hier jagers en schooljeugd zich inzetten voor een schoonmaakactie,de natuur mooi houden doe je namelijk niet door bijvoorbeeld slechts lid te worden van Natuurmankementen, of hoe die club ook maar heet... Nee, daar komt ook lijfelijke arbeid bij kijken! Reden dus, om ze in de brandweerkazerne waar men verzamelde na gedane arbeid muzikaal welkom te heten. Ook de nodige "groene" mensen in de zaal, jagers, en nog een blazer van La Chasse gespot; helaas zonder hoorn!!! Volgende keer meenemen, dan blaas je mee, Joop!
Al vrij snel moesten we door naar Eindhoven, voor een bruiloft. Bijzonder, omdat o.a.beide families jagende families zijn. En dat is natuurlijk altijd leuk om voor te spelen.
Na de bruiloft reden we naar het naburige Nuenen voor de nazit, zoals dat heet. Een gezellige receptie met borrels en heeeerlijke amuses.... En op het moment dat u dit leest zit een gedeelte van het gezelschap waarschijnlijk al in het vliegtuig naar Lapland, waar het kerkelijk huwelijk wordt voltrokken. Vandaar ook het rendier op de bruidstaart!
Kortom, een drukke maar leuke dag, met leuk publiek. En ook in Nuenen was 't dus schoon!
De wereld is klein. En schoon. Soms zelfs Schoon.
En zeker de jachthoornwereld. Zo lezen we net dat het Eerste Zeeuwse Jachthoornkorps lid is geworden van de NVJB. Ik ken ze (nog) niet persoonlijk, maar van Polleke (lid van de Belgische Jachthoornblaasgroep Botermelck-la Garenne) heb ik begrepen dat beide groepen soms samen oefenen én optreden. En dat het een aanwinst is.
Amaai Polleke, nu kunde-gij toch ook niet achterbijven, wel? Misschien zien we elkaar wel op de kasteelfeesten in Westerlo? Horen en zien we ook onze vorige Parforce nog eens!
Nog meer belangrijk nieuws: Bram Schoon is het 500-ste lid van de NVJB. Nu hadden wij onlangs het genoegen te komen buurten bij het Waternest, alwaar wij kennis hebben gemaakt met Bram. En er doen vele verhalen over hem en van hem de ronde... Tja, we gaan natuurlijk niet uit de school klappen... maar dat het schoon is dat Schoon officieel en gecertificeerd (en gebronsd) lid is, da's zeker!
Wij zijn dan ook trots u een authentieke Betoeterd-archieffoto te kunnen presenteren. Onze hartelijke certificaties, Bram! Pardon, ik bedoel natuurlijk onze hartelijke felicitaties!
De baard van de burgemeester....
Op zondag 18 maart trad Horrido Moergestel (waarvan 80% van Betoeterd ook lid is) op in Westmalle. Tijdens een mis in een verzorgingstehuis, en later tijdens een boomplantdag, eveneens in Westmalle, in het naastgelegen bos. Mensen konden een eikje kopen voor € 7,==, en sponsorden daarmee de aanplant van nieuw bos. En de burgemeester had zijn eigen stimuleringsregeling bedacht: als er meer dan 5000 (VIJFDUIZEND!) bomen verkocht zouden worden, zou hij zijn baard eraf laten halen! En plein publique! Kom daar maar eens om in het grijze Nederland! Misschien heeft het feit dat een burgemeester in België een GEKOZEN burgemeester is, ook wel wat van doen met die publiciteitsstunt, maar toch!
Uiteraard hebben wij de "planters" een hart onder de riem gestoken door in het bos wat nummertjes te blazen. Maar ook binnen, in een soort feestzaal, hebben wij de boel vermaakt. Het is altijd een gebeurtenis, zoiets, met name in het gastvrije zuiden.
Afijn, op een gegeven moment werd in aanwezigheid van een van België naar verluidt bekende acteur (FC De Kampioenen; schijnt een ook onder Nederlanders populaire tv-serie te zijn) bekend gemaakt wat de stand was.... Veeeel te hoog! Vijfduizendvierhonderdachtentachtig bomen!
Dus: onder grote belangstelling nam de burgemeester plaats op het podium, en ging de dorpsbarbier aan het werk. Onder het genot van een Westmalle zat de zaal het gade te slaan. Het ging tenslotte nu eens niet om des keizers baard, maar om des burgemeesters baard....
Maar daarmee was het nog niet afgelopen. Er kwam een koor optreden onder de welluidende naam “De Kaaters”, met lekkere swingende jaren dertig muziek; er waren uilen en andere roofvogels te bewonderen, later kwam er nog een fanfare opdraven. Kortom, het bleef nog lang druk en gezellig in Westmalle.
En de baard van de burgemeester..... die groeit gewoon weer verder, net als de geplante eikjes!
Jede Consequenz führt zum Teufel
Genesis 't Sticht Kronieken Hosea Marius Betoeterd Schuilkerk Utrecht. Het lijkt wel een kwis: "Wat hoort er in dit rijtje niet thuis?" Het antwoord: alles hoort in dit rijtje thuis. En het rijtje had nog veel langer kunnen zijn. In Genesis, Hosea, Kronieken en op nog veel meer plaatsen in de bijbel is sprake van hoorngeschal. Bij feesten, en andere gelegenheden. 't Sticht en Betoeterd zorgen ook voor hoorngeschal bij feesten en andere gelegenheden. Ziedaar de overeenkomst. En zaterdagavond was er weer zo'n gelegenheid: een bekende uit de jacht- en hondenwereld, Marius, vierde zijn 45-jarig huwelijk. In de Schuilkerk in Utrecht dus. Waarmee het eerste raadsel verklaard is. Maar er volgt er nog een!
Werkelijk verstopt vlak naast de Catharijnesingel ligt er een prachtige kerk en verenigingsgebouw. Om precies te zijn: de schuilkerk van Ste Gertrudis, ontstaan in 1645 uit de samenvoeging van enkle claustrale huizen van ca. 1240. Gerestaureerd in 1991 en 1992. Een fraai kerkje met dito akoustiek, mooie balkons/galerijen, prachtige wand- en plafondschilderingen. Voor de liefhebbers: uiteraard zijn het schilderijen uit de Utrechtse School. We noemen "De doop van Cornelius" (lees het maar na in Handelingen 10 vers 11-48), geschilderd in de 17e eeuw. En: "De doop van de kamerling uit Ethiopië". Oftewel; toen wisten ze ook al wat inburgeren was...
De wereld is klein, soms aangenaam klein. Want je ziet op zo'n gelegenheid leden van de jachtsociëteit, mensen uit de hondenwereld (trainers en trainingsmaatjes), jagers. Met het bijbehorende ophalen van oude herinneringen en sterke verhalen staat alleen dat al garant voor een leuke avond. En dat we tussen de bedrijven door mochten meegenieten van Indische lekkernijen, ijs, koffie, bonbons en spiritualiën, tja, dat is ook geen straf...
Op het podium staand in een kerk met zulke mooie schilderingen en een aandachtig en enthousiast publiek, dat deed ons weer even terugdenken aan Rome.
Kortom, wij hebben genoten, de gasten ook, en gastheer Marius ook. En dáár gaat het natuurlijk om.
Ik kon het niet laten; even rondlopen door het kerkje , het een en ander bekijken, wat foto's maken.Bij het bekijken van de stichtelijke teksten aan weerszijden van de galerij viel me iets op: aan de ene kant stond "Aanbidt denheere uwen Godt in geest en waerheid". Maar aan de ander kant stond "Aenbid Godt in zyne heylige plaetse". Hoe kan dat nu? Aanbidt en Aenbid? Dat is toch niet consequent? En ik mag aannemen dat deze teksten ongeveer tegelijkertijd zijn aangebracht. Geen gedoe met het Groene Boekje of spellingshervormingen, dat kenden ze toen nog niet. Maar al doordenkende viel alles weer op zijn plaats: u weet het vast ook wel: "Jede Consequenz führt zum Teufel!" Hé hé, is dat ook weer opgelost...
Vasculaire dienst, patente reiniging, en andere curieuze zaken
Gisterenavond was het zover... Betoeterd toog met 5 mens sterk richting, ja welke richting eigenlijk op? Naar het Waternest. Dat ergens bij Diemen en Muiden in de buurt lag, zoveel was ons duidelijk. Via een kronkel hier, en een afslag daar, in het donker en in de stromende regen bevonden we ons tenslotte vlak bij de bewoonde wereld, en toch ook weer niet. Water, een polderweggetje, een hek aan het eind van dat weggetje. Een auto.
Zou het...? Ja dus, er brandde wat kaarslicht in een onder een boom verstopte oude schaftkeet (model Pipo-wagen), en er kwam iemand door het hek naar buiten om ons welkom te heten. Dus : jachtkleding aan (waterdicht en warm), hoed op, laarzen aan, hoorns gepakt en stampen maar. Binnen enkele minuten kwamen er nog wat auto's aanrijden, en zelfs een motorrijder met Pannelandconnecties. Voor wiens vrouw wij tijdens het jachtexamen (nou ja, eraanvoorafgaand natuurlijk) zelfs hebben geblazen. De wereld is klein. Koffie, taart, en kennismaken met het (op 2 man na complete) gezelschap. De voertaal was Amsterdams. En wie de foto's bestudeert ziet het al gauw; de ernst straalt er van af...
Al snel werd duidelijk dat iedereen wel een min of meer hem "gegunde" functie bekleedde: van vasculaire dienst (of was het nou facilitaire dienst???), cateraar, Hornmeister, tot voorzitter, en fondsenwerver. Wie het precies weet mag het zeggen. Toen gevraagd werd naar de organisatie van Jachthoorngenootschap Betoeterd konden wij naar waarheid antwoorden dat die niet bestaat: wij zijn gelukkig bestuurloos, van statuten hebben we nog nooit gehoord, iedereen heeft over alles alles te zeggen oftewel een baas hebben we niet. Kortom: we zaten op dezelfde lijn. Na koek en zopie was het tijd voor het echte werk: naar buiten, de regen in, en blazen. Roedelen, om de beurt een stuk, of samen een stuk blazen. En na een koffiepauze natuurlijk de jachtsignalen en enkele andere stukken. Waaronder toch wel een heel bijzonder klinkende Jagdherrnruf of zoiets... 't leek verdacht veel op het eresaluut, dus begonnen we maar mee te doen. Om aan het eind samen vast te stellen dat het inderdaad het eresaluut was. Zelfs es werd er geblazen, Point du jour schalde het duister in. Nooit geweten dat er zoveel (regen)water in een parforce gaat trouwens. Af en toe gewoon op zijn kop houden dus maar.
Later op de avond werden onder het genot van koffie of iets sterkers en kaas en worst spectaculaire onthullingen gedaan. Zo werd ons een verder vervolmaakte versie van
de hoornreiniger gedemonstreerd. Aan de wieg hiervan stond Henk, die wij weer kennen en waar wij mee blazen in een ander gezelschap. Wederom, wat is de wereld toch klein. Het Waternest besprak op overtuigende wijze de mogelijkheden van deze vinding, waaraan zij een vermogen gaat verdienen waardoor de stichtingskosten van het clublokaal weer enigszins terug kunnen worden verdiend. Het spreekt voor zich dat dit vertrouwelijke en strategische informatie is, vertel het dus alstublieft niet verder!
Betoeterd gaat te water
Boottocht? Nee. Jacht op waterwild? Ook niet. Nee, we gaan dinsdag 6 maart op bezoek bij Het Waternest. Geen jagende blazers, maar blazende jagers.
Biotoop: ergens onder de rook van Diemen of Muiden (hangt ervanaf hoe de wind staat). In een weiland, onder een viaduct, in een landbouwschuur? We wachten het af, onze navigatie en begeleidende kanttekeningen van ene lastpak (lastpak 1 om precies te zijn) brengen ons wel waar we moeten zijn.
Morgenavond weten we het. Hoorns, warme kleding, en goed humeur mee.
Zou dit nu onder interlocale activiteiten vallen??? Of onder "weidelijk" blazen?
mijnheer,mevrouw, en Mijnheer
Deze keer weinig tekst, wel een zoekplaatje. Behalve Stichters en NVJB-bestuursleden zijn ook mijnheer (met kleine m), Mijnheer (met grote M) en mevrouw zichtbaar....
En wat zijn ze aan het doen? Natuurlijk... eten. Na het blazen, dat wel. Reelever, verpakt in eend. Ja ja, hoe dat zit verklappen we misschien nog wel eens. Bah wat lekker.
O ja, volgens tot op heden onbevestigde berichten is Mijnheer (met grote M) de baas van Betoeterd. Volgens ons heeft Betoeterd geen baas, en Mijnheer eigenlijk ook niet... DENKT-ie... Tja een teckel hé, die denkt dat ie niet hoeft te luisteren, maar hij doet het toch. Naar zijn baas én naar jachthoornmuziek. En ZONDER te gaan janken.
Jachthoornklanken bij kasteel Prattenburg
Zondagmiddag 17.00 uur verzamelen bij Motel Maarsbergen. Vandaaraf in ganzenmars naar Landgoed Prattenburg bij
Veenendaal. Verjaardag jachtopzichter. Dat was zo ongeveer wat we wisten, een paar dagen geleden. We: dat wil zeggen
een gelegenheidsgezelschap met jachthoornblazers van De Heuvelrug, 't Sticht, en Jachthoorngenootschap Betoeterd:
Ilonka, Kees, Anja, José, Rien, Marika en Reinout.
De jarige, een 60 lentes geworden jachtopzichter, wist nog minder dan wij: hij wist namelijk van niets. Dat wil zeggen
dat het begeleidende jachthoornblazen een verrassing was, voorbereid door zijn vrouw. Bij aankomst op Landgoed
Prattenburg stelden we ons op voor het koetshuis van het kasteel, en ontvingen de jarige met "De Begroeting",
uiteraard gevolgd, door "Lang zal hij leven", "Horrido" en "Jägermars nr. 3".
Daarna was het tijd om naar binnen te
gaan. Het koetshuis, waar de koffie / borrel / maaltijd plaatsvond, was een zeer sfeervolle ruimte. We noemen : een
kroonluchter en diverse wandlampen van hertengeweien, gezellige warmte door een brandende houtkachel, trofeeën van o.a.
wild zwijn en reebok aan de muur, gobelins, sfeervolle zitjes met banken om heerlijk in weg te zakken. En niet in de
laatste plaats (in de loop van de avond) het heerlijke eten waar de vrouw en familie van de jarige voor gezorgd hadden. Klasse!
Na de koffie en de borrel hebben we ons opgesteld voor het kasteel, waar we begeleid door een allengs harder
vallende regen zo ongeveer alle wildsignalen hebben geblazen van de wildsoorten die op het landgoed voorkomen of
voorkwamen: konijn, haas, veerwild, fazant, ree.
En daarna de Treibermarsch (het "bierlied", waarbij Rien het twee
maal zuiver en op tijd roepen voor zijn rekening nam...), en toen natuurlijk "Zum Essen".Wat klinkt dat toch
mooi, aan de rand van het bos, in het donker. En voor de gasten een mooi begin van het diner.
Onderuitgezakt op de bank,
met een goed glas een een heerlijk bord binnen handbereik waren we het er al spoedig roerend over eens dat het
leven van een jachthoornblazer bij tijden zwaar is, zeer zwaar..... Maar nú even niet!!!
De bewoners van het kasteel, de familie Van Asch van Wijck, kwamen de jarige feliciteren, maakten met iedereen
een praatje, en boden het dessert aan; een werkelijk fantastische chocoladetaart, mooi om te zien, heerlijk geurend,
en dito smakend.
Kortom, de gasten en wij hebben een bijzonder aangename avond doorgebracht op dit ongeveer 150 ha grote bosrijke
landgoed: een avond om in te lijsten. Met "Jagd Vorbei", "Halali" en "Auf Wiedersehen" namen we afscheid en keerden
tevreden huiswaarts.
Zweet zweet zweet jij ook?
Het lijkt wel mode te worden, zweetwerk. Voor alle duidelijkheid: we hebben het over nazoeken van valwild of ziek
wild met zweethonden. De verenigingen, stichtingen en forums (fora?) komen als paddestoelen de grond uit. Als het maar
geen rage wordt, een hond een kunstje leren. Soms schiet men door, uiteraard moet een zweethondengeleider weten waar
hij mee bezig is en dus is een jachtakte handig, maar verplichten is weer een stapje te ver lijkt mij. En zelf als
geleider het vangschot geven daar wordt ook heel divers over gedacht. Aan de andere kant: als je een jager meeneemt
daarvoor, omdat je je zelf wilt (moet!) concentreren op je hond, dan moet je natuurlijk wel 100% vertrouwen hebben in
die persoon. Opdat je hond en/of jijzelf niet "ook gaan zweten" zal ik maar zeggen.
Als u nu denkt "Waar heeft-ie het in vredesnaam over?", neem dan eens een kijkje op sites die over zweetwerk gaan.
Bijvoorbeeld
Jagende Brak Nederland of
Vlaamse Zweethonden Groep of
Zweetwerk Forum.
O ja, wat heeft dat nu met jachthoornblazen te maken? Nou, als je compleet te veld gaat, dus gewapend met geweer én
hond én jachthoorn, dan is er natuurlijk niets mooiers dan aan het eind van een geslaagde nazoek het stuk wild ook
ter plekke "dood te blazen".
De gezellen van Artemis: Trompe de Chasse
De gezellen van Artemis hebben op 1 november hun website gelanceerd. En wat voor eentje! Werkelijk heel mooi
vormgegeven, met een duidelijke uitleg over hun samenstelling, voertaal, instrument, evenementen enz.
Want er is meer dan es of bes of pless of parforce dat de moeite waard is. In 2007 wordt zelfs een eigen
CD uitgebracht. Hopelijk kunnen we ze voor die tijd al een keertje live horen, in Horst of tijdens de Game Fair?
Tot die tijd moeten we het maar even doen met hun website, waarop ze trouwens ook te beluisteren zijn.KLIK HIER Kijken en luisteren dus!
Hert werd tijd voor een andere vormgeving
Nee, het is geen "het" maar "hert". Hert werd tijd, dus. Als u goed kijkt snapt u de achtergrond van deze opmerking...
Ook als u niet zo goed kijkt trouwens. Eigenlijk kan de meest opvallende verandering u helemáál niet ontgaan!
Als-ie u wel ontgaat bent u namelijk (vrijwel) stekeblind, en derhalve niet in staat tot:
- computergebruik
- autorijden
- bladmuziek lezen (maar da's geen ramp)
- jagen (da's wel een ramp)
- en moet u allerlei dingen op de tast doen (no comment)
Als u wat langer kijkt zult u nog meer veranderingen zien. Bijvoorbeeld het stilstaande menu aan de linkerzijde, dat
altijd in beeld blijft, ook al scrollt u naar onderen. Handig, u raakt minder snel het spoor bijster. Daarmee hebben
we gelijk de belangrijkste reden voor de verandering te pakken: verbeterde navigatie.
Elk voordeel heeft zijn nadeel, zo zei eens iemand wiens sport ik niet beoefen. Weergave van sommige leestekens en
afbeeldingen is nog niet helemaal zoals ik het hebben wil, maar dat komt wel.
Hert komt allemaal goed.
Halbmond: lustopwekkend (voor brakken dan...)
Veel zijn er niet van: Sauerlander Halbmond. En er zijn in Duitsland zelfs maar enkele gezelschappen waar ze nog in
de praktijk worden ingezet, bij de brakkenjacht. Op de site van de Duitse Brakken Club kwam staat veel informatie over
deze vorm van jagen, en ook aan de historie van het "halvemaanblazen" wordt ruim aandacht besteed. Een gedeelte van
die tekst wil ik u niet onthouden, en treft u hieronder, onvertaald, aan. (Wilt u echt álles lezen, ga dan hier naar toe.)
Der Halbmond, auch halber Mond genannt, ist ein großes, halbkreisförmiges Jagdhorn. Er wird aus Kupfer gefertigt
und am Mundstück, Mittelteil und Stürzenrand mit Messing beschlagen.
Charakteristisch ist das Riemenzeug, auch Ledergehänge oder Hornsatz genannt, das vielfach mit dem Wappen oder den
Initialen des Besitzers geschmückt ist. Die Hornlänge (ohne Mundstück) liegt zwischen ca. 110 und 130 cm.
Der Durchmesser beträgt ca. 55 cm, das Gewicht bewegt sich zwischen 950 und 1 450 g. Der Halbmond ist heute meist
in B gestimmt, früher auch in C. Er wird auf der linken Seite mit dem Schalltrichter nach hinten getragen.
Dieses große Jagdhorn gehört von alters her zur Ausrüstung der Brackenjäger und war seit dem 17. Jahrhundert im
ganzen norddeutschen Raum, von den Niederlanden bis nach Ostpreussen verbreitet. Der Halbmond wurde aus dem etwas
kürzeren und weniger gebogenen Flügelhorn entwickelt, das bei Streifjagden auf den beiden Flügeln mitgeführt wurde
und daher seinen Namen trägt. Die Flügelhörner waren meistens aus Messing gefertigt. Flügelhörner und Halbmonde
fanden auch Eingang in die Militärmusik und wurden noch um 1800 bei den Jägerbataillonen geblasen.
Halbmonde wurden in alter Zeit oft als Paare gefertigt, da die Meuten von jeweils zwei Rüdemännern (Piköre) geführt
wurden. Der Halbmond wurde ursprünglich nur mit einer Hand, meistens der linken geblasen, da der Jäger in der anderen
Faust die Hundekoppel, die Waffe oder die Zügel hielt. Dabei wurde das Riemenzeug auf dem Unterarm aufgelegt und
verhinderte so das Durchrutschen des großen Hornes. Zur Stabilisierung werden zuweilen Eisen- oder Messingstege
zwischen Stürze und Mundstück eingezogen, die meistens durch das Riemenzeug verdeckt sind.
Mit dem Aufkommen kleinerer, handlicher Jagdhörner wurde der Halbmond mehr und mehr verdrängt und ist heute nur
noch bei den Sauerländer und Markendorfer Brackenjägern in Gebrauch. Daher rührt auch die heute übliche Bezeichnung
"Sauerländer Halbmond", was historisch nicht ganz korrekt ist, da der Halbmond keine ausschließliche Schöpfung des
Sauerlandes ist.
Wenn sich der Halbmond bei den Brackenjägern bis auf den heutigen Tag erhalten hat, so liegt das daran, daß das Blasen
bei der Brackenjagd einfach eine Notwendigkeit geblieben ist. Die Brackenjäger haben also in ungebrochener Tradition
an dem Halbmond, dem Standardhorn des 17. und 18. Jh., festgehalten. Dagegen war das Blasen bei der übrigen Jägerei
im 19. Jh. weitgehend in Vergessenheit geraten. Es wurde erst in der 1. Hf. unseres Jahrhunderts wiederbelebt,
wobei man sich des modernen Fürst-Pless-Horns bediente, das aus dem kleinen Militärsignalhorn entwickelt worden
war.
Auf dem Halbmond werden die alten, überlieferten Brackenjagdsignale geblasen. Die Brackenjäger selbst sprechen aber
nicht von Signalen, sondern viel stimmungsvoller von Hornrufen. Aus Westfalen stammen die sechs Brackenjagdsignale,
die Eingang in die vom Deutschen Jagdschutz-Verband herausgegebene Sammlung der offiziellen Jagdsignale gefunden
haben:
- 1. Aufbruch zur Jagd
- 2. Es ist angestellt
- 3. Hunde los!
- 4. Wild tot
- 5. Sammeln
- 6. Hunde aufkoppeln!
Aus dem Wiehengebirge, soweit es zum Fürstbistum Osnabrück gehörte, sind sechs, sehr melodische Brackenjagdsignale
überliefert:
- 1. Aufbruch zur Jagd
- 2. Hase tot
- 3. Sau tot
- 4. Fuchs tot
- 5. Reh tot
- 6. Sammeln ("Tüfo")
Die westfälischen Signale "Hunde aufkoppeln!" und "Wild tot!", besonders aber das hannoversche Signal "Hase tot!",
malen das Geläut der Meute nach. Dieser Effekt läßt sich noch verstärken, wenn die Noten mittels Stimm- oder
Krummbogen in As-dur transponiert werden.
Die westfälischen Brackenjagdsignale sind wie die hannoverschen lange Zeit nur mündlich überliefert worden. Die
westfälischen Signale wurden nach 1900 von Fritz Tödheide-Loheide in Noten gesetzt, die hannoverschen erst 1935
von Carl Depker. Gustav Wiechert, Markendorf, hat die hannoverschen Signale aufgezeichnet, wie sie heute von den
Markendorfer Hornführern geblasen werden.
Diese hannoverschen Brackenjagdsignale sind wohl die melodischsten und stimmungsvollsten Signale, die für Naturhörner
mit kleinem Tonumfang komponiert worden sind.
Die Hornrufe sind sämtlich Jagdleitsignale; auch die Tot-Signale hatten ursprünglich Leitfunktion, da sie unmittelbar
nach Erlegung des Wildes geblasen wurden und der gegenseitigen Verständigung dienten. War das Wild zur Strecke
gekommen, so konnte man die Jagd abbrechen und "Sammeln!" bzw. "Hunde aufkoppeln!" blasen. War das Wild gefehlt
worden, blieb man auf seinem Posten in der Hoffnung, daß die Bracken das Wild noch einmal vor die Flinte bringen
würden.
Der Brackenjäger lenkt seine Hunde mit dem Horn. Haben diese sich verjagt, so rüdet oder bläst er sie heran. Die
Gewöhnung an den Hornruf "Hunde aufkoppeln!" setzt schon beim Welpen ein und zwar beim Füttern. Folgt der Hund auch
im Revier dem Hornruf, so wird er liebevoll empfangen und beim Wiederaufkoppeln mit einem saftigen Brocken belohnt.
Auf diese Weise erhalten die Hornrufe für die Bracken eine lustbetonte Note.
Met betrekking tot die laatste zin kan ik eraan toevoegen: lustopwekkend is-ie niet, zo'n Halbmond... maar als je erop geblazen hebt: dan is-ie wel een beetje heblustopwekkend.....
Elf februari 2007: halve maan waargenomen in Limburg
De jagers onder u trekken hun wenkbrauwen nu op natuurlijk. En als u onze pagina JAGERS checkt
(HIER) dan ziet u het ook: de maanfase op 11 februari is toch echt anders!
Hoe zit het
dan? Simpel: het is geen Hollandse maan, maar een Sauerlandse halve maan! Oftewel een Sauerlander Halbmond. En wat mag dat dan wel wezen? Nou, een
heel bijzonder instrument dat traditioneel gebruikt werd (en soms wordt) bij de brakkenjacht. En vandaag, 11 februari 2007, liep ik met Mijnheer (onze ruwhaar teckel)
een zweetspoorproef bij.... Jagende Brak Nederland. In Limburg. Begint u 'm al door te krijgen?
En daar was ook Nel de Jong (nee, geen familie)
die voor mij dit traditionele instrument had meegenomen, omdat zij wist dat ik graag een keertje op een Sauerlander Halbmond wilde blazen.
Een van
de bijzondere aspecten aan een Sauerlander Halbmond is dat hij de lengte heeft (totale buislengte) van een pless, maar anders, warmer klinkt. Komt
door de wijde mensuur én door het gebruikte materiaal: roodkoper. Dat is zacht, en kwetsbaar trouwens, en geeft een prachtig warm geluid. De
toonhoogte is dus wel gelijk aan die van een pless, maar de warmte van het geluid niet: die is mooier (vind ik, maar vonden ook onze toehoorders!).
En als u zich realiseert dat het instrument dus kwetsbaarder is dan een normaal instrument dan begrijpt u dat ik in mijn nopjes was dat Nel dit
risico toch wilde nemen en mij erop liet blazen. Nogmaals bedankt Nel!!! Samen met Nel de Jong en Marlies van de Ven (de betere helft van Anton
hahaha)hebben we nog een aantal plessstukken geblazen.
... meer dan een hondenkont....
Het leuke is dat het lijkt of je met een parforce staat te blazen, maar het geluid is dus
níet een octaaf lager dan een pless! Zelfs Anton vindt het leuk: "Zo leren de voorjagers ook dat er nog meer is dan een hondenkont...."
Kortom, zelfs als Mijnheer vervolgens slecht gelopen zou hebben (wat-ie niet deed, integendeel, zelfs niet ná het betalen...!) was mijn dag toch al geslaagd.
Die (tussenzin) kan Anton u verduidelijken: "Het 'goed lopen' wordt bij de JBN altijd VOOR het moment van betaling verteld hahaha". Zelfs als het giet van de regen (en dat deed het, zondagmorgen) blijft Anton z'n humor droog... En dan nu een quote van mij,
een opmerking die ik regelmatig tegen Anton maak:"Ach meneer, wat heeft u daar een leuke poedel bij u!" En Anton maar volhouden dat het een beagle is.....
Enfin, u weet intussen; op 11 februari was het écht halve maan in Limburg..... O ja, en op 10 februari ook, maar dan op z'n Hollandsch..
Horrido Moergestel blaast de digitale snelweg op
Jachthoornblaasgroep Horrido Moergestel kent u vast al wel. Dat is het gezelschap waardoor Jachthoorngenootschap Betoeterd en Nouveau Depart eind
2005 werden uitgenodigd mee te gaan blazen in Rome. En van het een kwam het ander... zodat nu 80% van de "harde kern" van Betoeterd nu al weer meer
dan een jaar lid is van Horrido Moergestel en met veel plezier meeblaast.
Een gezellige club, waar het niet aan plezier ontbreekt. Wat wél ontbrak was een website. En daar wordt toch steeds meer naar gevraagd. Tot nu toe was overigens wel op onze (Betoeterd-)site regelmatig wat te lezen over Horrido Moergestel.
Maar vandaag is Horrido Moergestel zélf de digitale snelweg opgeblazen.... voort in de vaart der volkeren. Een voorzichtig begin met een eenvoudige pagina,
maar het begin ís er!!!
Klik HIER, en breng een bezoekje!
Je weet maar nooit wat je nodig hebt!!!
Jachtattributen. Schilderijen. Modeshows. Vissen (= immers ook jagen, maar dan zonder knal....). Worst en andere vleeswaren. Geweren. Kijkers. Prepareren. Meubels.
Hebbedingetjes. Soms enorme prijsverschillen. Boeken, CD's. Zere voeten, volle tassen, lege magen, volle magen. Polleke en compaenen hier. Marjan
en Ans daar. Dré en Olaf overal. St. Bavo Grenzland, ja zelfs een rotte met een Overloper spotte ons, en werd later nog op verschillende plaatsen in het revier
waargenomen.
Kortom, we hebben het over Dortmund. Jagd und Hund (und Jagdhornbläser).
Van alles te zien en te koop dus. En niet te vergeten: plesshoorns
in soorten en maten
(een of meer windingen, van ordinair messing met skai tot goudmessing en leren omwikkeling enz. enz.). Vooral een grote plesshoorn met één winding, in
goudmessing, maakte indruk op ons..... Die brede kelk en buis maakt een heel verschil uit qua mensuur en klank.
Qua hoogte blijft het natuurlijk een pless, maar hij blaast iets lichter en vooral: hij is veel warmer
van toon. Een duetje samen met een niet-omwikkelde pless met vrijliggende buizen klonk ook heel goed. Bij het uitproberen (hal 4, 10 minuten na openingstijd....), zo bleek achteraf, hadden we Nederlands publiek.Grappig: zo'n enkelwindige pless ligt qua
formaat
bijna op dat van een drie keer gewikkelde parforce, en kun je ook op die manier vasthouden: arm erdoorsteken en dikkere gedeelte dat uiteindelijk
in de kelk uitmondt op je arm laten rusten. Met één arm te bedienen dus.....
Parforcen, Taschenhörner.. Ook even geprobeerd natuurlijk! Helaas, helaas, geen Sauerländer Halbmond, die willen we nu zo graag eens horen want
dat geluid schijnt echt onvergelijkbaar te zijn met alle andere jachthoorns. Zo blijft er altijd wel wat om naar uit te kijken.
Kortom, een gezellig dagje Dortmund en veel bekenden gezien en gesproken. En nog veeeel meer onbekenden gezien en gesproken. Geslaagd met inkopen
doen. Natuurlijk hebben we ons geconcentreerd
op hal 4, die wij in het luttele tijdsbestek van ongeveer 5 uur al "gedaan" hadden. En toen nog even door enkele andere hallen geracet.
Op de valreep nog even een mooie jachthoorn-CD aangeschaft.
Conclusie: volgend jaar moeten we weer.... al is het maar om daar op één dag weer een
hoop bekenden te spreken.... En je weet bovendien maar nooit wat je nodig hebt nietwaar? Gert Jan zegt altijd "Dat weet ik pas als ik er ben!!!".
Er is rook uit de schoorsteen gekomen....
Tja, sinds onze muzikale bedevaart naar Rome denken wij in dit soort metaforen. Het gaat nu echter niet om zoiets
belangrijks / triviaals (zelf doorhalen wat niet van toepassing is) als het kardinale(n)(-) overleg over de keuze van
een nieuwe paus.
Waar gaat het dan over? Nou, over de definitieve datum en locatie van het NK Jachthoornblazen in
2007. De kleur van de rook, vraagt u? Wit! En wat mag dat dan wel betekenen? Nou, dat het besluit is genomen.
En wat is dat dan? Nou OK, daar komt-ie dan: het blijft zaterdag 14 april, in Horst. Lieg ik, dan lieg ik in commissie.....
Zeker weten? Blijf de NVJB-site volgen voor de laatste ontwikkelingen. Gaan wij intussen lekker door met repeteren.
Met Horrido Moergestel voor het NVJB-gebeuren in Horst, en met Jachthoorngenootschap Betoeterd voor het Ladberger Bläsertreffen. Beide
evenementen kijken we naar uit. U komt toch ook?
NK Jachthoornblazen: ergens in 2007
Lekker vage titel, zult u misschien zeggen. Klopt. Vroeger was het in Bronkhorst, dit jaar was de planning Horst,
eerst op zondag 15 en toen op zaterdag 14 april. Maar op 14 april is er een Nationale Wildteldag..... En veel jachthoornblazers
zijn uiteraard ook jager, en in dit geval ook wildteller.... Dus conflicteren die evenementen. Het is even afwachten welke datum (en locatie?)
het nu definitief wordt. Misschien blijft het wel 14 april, en komen er minder groepen, of komen sommige groepen met
minder personen? De tijd zal het leren. Raadpleeg voor de laatste stand van zaken de NVJB-site.KLIK
Is so-wie-so de
moeite van het
bezoeken waard, vinden wij.
Valkerij en educatie
Jawel, er is weer een nieuwe site en een nieuwe stichting: de site van de Stichting Behoud Valkerij en Educatie Nederland, kortweg SBVEN.
SBVEN is een nieuwe stichting, begin 2007 opgericht door drie mensen die allen de valkerij een warm hart toedragen.
Tot de doelstellingen van SBVEN behoort:
- het geven van educatie en lezingen aan scholen en instellingen
- het houden van seminars voor bedrijfseducatieve doeleinden
- het houden van een beurs
- het op locatie kunnen tonen van de verschillende aspecten van de valkerij
- het geven van specifieke demonstraties met als doel het tonen van de jachttechnieken van de diverse dag- en
nachtroofvogels
- opvangen/verzorgen/revalidatie van gewonde roofvogels en uilen
- desgewenst vogels voor belangstellenden trainen of helpen met het trainen van roofvogels en uilen
Zoals u wellicht weet is er in 2006 in Spijkenisse een Valkerij en Roofvogelbeurs georganiseerd. Jachthoorngenootschap
Betoeterd, met in een gelegenheidssamenstelling een stel "Stichters" erbij, heeft toen onder tropische
omstandigheden opgetreden.
Dit jaar kunnen we er helaas niet bij zijn, want we gaan naar Ladbergen. En je kunt
maar op één plaats tegelijk zijn, zo leert ons de fysica..... Jammer, maar helaas. Met andere woorden: heeft uw
jachthoornblaasgroep belangstelling voor een optreden aldaar, informeer dan eens bij SBVEN. Je weet maar nooit.
Ook in 2007 zal deze beurs weer plaats gaan vinden, georganiseerd door SBVEN. Klik voor meer informatie op SBVEN
Vreetzaam/vreedzaam samenzijn jachtsociëteit Amersfoort e.o.
Onder de kop "Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......" publiceerden wij al eerder een berichtje over
het nieuwjaarsdiner van de Jachtsociëteit. Omdat er nu net vers van de pers foto's zijn binnen komen rollen van
Rienk Terpstra, die een perfecte sfeerindruk geven, volgt hierbij een aantal foto's van zijn hand, én nog een
keertje het bewuste artikeltje.
En als u denkt "Terpstra, Terpstra? waar heb ik die naam eerder gehoord?" dan kon dat wel eens kloppen: hij heeft
zeer velen (waaronder mij) via de (toen nog) KNJV-PBNA jachtcursus de theorie bijgebracht... wellicht is het bekijken van deze foto's dus een feest der
herkenning.
Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......
Afgelopen donderdagavond was het weer zo ver: de Jachtsociëteit Amersfoort e.o. organiseerde haar nieuwjaarsdiner.
Uiteraard werd dit alles ook aangeblazen door soosleden: twee genoten van Jachthoorn Genootschap Betoeterd met het stemmige en tweestemmige (ja dat klopt)
"Begrüssung" , Zum Essen, en als "uitsmijter" de Hegewaldfanfare (door ons ook wel de Regenwoudfanfare genoemd).
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. Deel II en SLOT
Deel I van dit verhaal heeft velen aan het denken gezet. Het zal toch niet.....? Of ......? Suggesties, variërend van golden retriever tot midlifecrisis borrelden
op. En ach, laat ik eerlijk zijn, het IS eigenlijk ook niet te raden. Het heeft te maken met de afstand België - Nederland. Geografisch gezien is die
slechts gering. Maar cultureel gezien bestaat er een veel grotere afstand. En niet alleen met het Groot Dictee der Nederlandse Taal winnen de
Vlamingen het van ons. Vind ik tenminste. Denk eens aan de gastvrijheid, de gastronomie, de gezelligheid.
Maar ik dwaal af. Na het hele gebeuren in Sterbos waren wij bij Stan en Marja op de koffie genodigd. Nu ja, koffie.... Dat wil zeggen koffie, bier,
wijn, verse ter plekke gebakken wafels, eventueel brood met gebakken ei enz. enz.
Die wafels: die moet je proeven. Vers ter plekke gebakken dus,
en te beleggen met naar keuze (of met alles, kan ook...) ijs, poedersuiker, stroop, slagroom.... Een echte hartversterking dus.
En er stond nóg iets op tafel: een schaaltje met iets dat eruitzag als geraspte Parmezaanse kaas, maar dan met een net wat andere kleur.
Een zaagselkleur zeg maar. Volgens zeggen was dat ook prima te combineren met vers brood en geitenkaas. Voorzichtig een klein puntje geprobeerd...
hemels!!! Direct een paar sneden brood met genoemde combinatie op. Amaai amaai, da's lekker zunne...
Maar wat wás het nou? Gele bietensuiker van het merk Cassonade Graeffe. Wablief? Cassonade Graeffe. Kent u dat niet? Ik ook niet. Desgevraagd werd
er een pak uit de keuken
gehaald van dit goedje, het blijkt alleen in België verkrijgbaar te zijn, is dat even zonde. Misschien ga ik het wel importeren... En nu komt het.
Weet u nog wat ik zei over de cultuurafstand tussen Nederland en België? Met dat in uw achterhoofd citeer ik letterlijk een
stuk van de reclametekst op het pak Cassonade-Graeffe: " [...]Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. [...]". Kijk, dát bedoel ik nou. Geen
Nederlander zou zo'n lyrische tekst op een pak suiker zetten. Toch? Geen wonder dat je, als deze tekst uit haar context wordt gerukt, de meest
vreemde gedachten kunt krijgen. Het zij u vergeven... U hoeft uw hersenen niet meer te pijnigen. Met Colijn zeg ik: "Gaat u rustig slapen...
(de regering waakt over u....)". En hoe ziet "ze" (een pak Cassonade Graeffe gele bietensuiker dus....) er nou uit? Ok, beloofd is beloofd. Hierbij dus de foto:
Tel uw zegeningen, een voor een!
U heeft het al gelezen: zondag 14 januari was Horrido Moergestel in Sterbos, ik zou haaaaasst zeggen op een onchristelijk vroeg tijdstip... Om de
mis aldaar muzikaal te begeleiden én om Stan en Marja in de gaten te houden. Wat Stan (een Horridoblazer) namelijk niet wist en Marja en alle anderen
inclusief de familie wél, was namelijk dat hij aan het einde van de mis de Pauselijke zegen zou ontvangen... En wat Marja (de echtgenote van Stan) niet wist (en Stan en wij ook niet...) was dat ook zij die zou ontvangen...
Tja, er was wel ook veel familie in de kerk. Ook voor het Antonisfeest gekomen zeker?
Afijn, we hebben tijdens de mis heel veel nummers geblazen, en of de aankomende zegen ermee te maken had weten we nog steeds niet, maar een feit is
dat we nog nóóit zo lekker geblazen hebben als toen! De perfecte leiding van dirigent Adri Oerlemans heeft daar ook zeker aan bijgedragen.
En op het eind:
was daar ineens de aankondiging van de Pauselijke zegen en de uitreiking van een bijbehorende oorkonde. Wist Marja ook eindelijk wie die tweede was
die de zegen zou ontvangen. Voor de niet-katholieken onder ons : vraag het eens aan een wel-katholiek wat dit inhoudt. Je krijgt zoiets niet zo maar,
serieus, laat dat duidelijk zijn. In feite is het een aflaat, maar het curieuze is dat die pas in werking treedt na je dood.... Maar dan zijn ook meteen al
je schelmenstreken vergeven...In ieder geval hopen wij dus dat het nog heel lang duurt eer Stan en Marja hiervan (van het inwerkingtreden van de
zegen dus...) kunnen genieten....
Terug naar de titel van dit stukje: tel je zegeningen, een voor een.... De zegeningen waren om zo te zeggen niet van de lucht: buitengekomen
bleek er een hele stoet dieren, al of niet ingespannen, hinnikend, blaffend dan wel zwijgend, langs te trekken. Paarden, honden, mensen, ja zelfs enkele klassieke
landbouwtrekkers deden mee. Davy Crockett was er ook..... (zie foto hieronder)
Al met al een heel erg gezegende zondag dus...
Het zal ons een worst zijn!
Of een varkenskop! Of krabbetjes! Of poulet! Of een gehaktbal! Of zult.. of...
De oplettende lezer heeft, indien voorzien van een flinke biologie-bagage, natuurlijk al gemerkt dat er een hele verzameling varkensonderdelen wordt
genoemd. Dus inderdaad, het gaat over het eerder al genoemde "verken" van St. Anteunis of St. Antonis.
Op zondag 14 januari toog Horrido Moergestel naar Sterbos, een soort buurtschap die onder Wuustwezel valt. Ik zeg het maar even, voor het geval u de
laatste tijd weinig in Wuustwezel en omstreken bent geweest... Buiten het verenigingsgebouw in het "centrum" was al een levensgroot maar morsdood
varken te zien, die ronddraaide boven een 's-nachts al aangestoken houtvuur.
Terug naar aardsere geneugten: het verenigingsgebouw in. Nou wat we daar hebben meegemaakt, dat maak je je hele leven in Nederland niet mee.
De hele gemeenschap was aanwezig, voor op het podium waren vleeschhouwers bezig de waar in porties te verdelen.
Het spreekt vanzelf dat we tussendoor heel wat keren geblazen hebben. Al was het maar om St. Antheunis even een pauze te gunnen,
zodat hij zijn keel kon smeren. Het doel van dit alles; een goed doel, namelijk de plaatstelijke basisschool. Het geheel werd ook
gesponsord door plaatselijke weldoeners, en door jagers die flink wat wild ter beschikking hadden gesteld.
Er valt nog veel meer over te vertellen maar ik hou op. Volgend jaar gaan we weer! Want we voelden ons als een varken in de modder......
gelukkig dus...
Breuk verschiet van kleur en breekt met gebroken groen
Dat is net zo'n zin als "De kat krabt de krullen van de trap"... maar dan anders. Wat is er aan de hand? Bij een bezoekje aan het gastenboek van het Gezelschap De Breuk
ontwaarde ik onlangs al een StijlBreuk... een afwijkende kleur groen, een andere indeling, hé wat krijgen we nu?
En nu klopte de "link" ineens niet meer...
Even zoeken en ja hoor gelukkig de site is nog steeds spronglevend, maar wordt gereconstrueerd. Droogzwemmen voor de webmasterworkshop?
Voorjaarsschoonmaak? Volg de verrichtingen van de poetsvrouw (m/v)HIER Ik ben benieuwd naar het
eindresultaat!!! Hoewel, eindresultaat: elke poetsvrouw weet dat je nóoít klaar bent met je huishouden. En zo is 't met een site óók!
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond - deel I
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. En ik heb haar onlangs ontmoet... In bijzijn van mijn vrouw.... waar gaat dit over???
Ja.... NIET wat u denkt, denk ik.... U raad het nooit. Nee, het is ook géén bier! En als u het wel denkt te weten, stuur dan eens een mailtje... of meld het in ons
gastenboek....
Binnenkort vertellen we meer over haar... Ze is suikerzoet, dat verklappen wij u alvast.... En komt uit het land der Belgen.
P.S. Dré helpt u alvast een handje: het is géén golden retriever. Dat is een hond die luistert.... Maar dat doet volgens mij
elke hond. Gehoorzamen is natuurlijk weer een héél ander chapiter! En dat ligt wel weer vrijwel nooit aan de hond, maar vrijwel altijd aan de baas...
P.P.S. Als we haar weer zien maken we een foto... u zult verrast zijn! Of niet natuurlijk, als u het al geraden heeft.
Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......
Afgelopen donderdagavond was het weer zo ver: de Jachtsociëteit Amersfoort e.o. organiseerde haar nieuwjaarsdiner.
En aardappelschotels met o.a. verse tijm of rozemarijn...
Koken dat kunnen ze, die soosleden. En dan een dessert.... warme peer gekookt in koffie, met ijs en chocoladeschaafsel (gééééén hagelslag zo
werd ons bezworen!)Dit alles begeleid door een voortreffelijke wijnkeuze maar water of cola (..) kon natuurlijk ook....
Uiteraard werd dit alles ook aangeblazen door soosleden: twee genoten van Jachthoorn Genootschap Betoeterd met het stemmige en tweestemmige (ja dat klopt)
"Begrüssung" , Zum Essen, en als "uitsmijter" de Hegewaldfanfare (door ons ook wel de Regenwoudfanfare genoemd).
St. Anteunis met zijn vérken
Op 17 januari is het officieel de feestdag van Sint-Antonius. Voor de meeste Nederlanders onbekend, in België ligt
dat anders. Her en der in het Vlaamse land sneuvelen er dan een paar varkentjes ter ere van Sint-Antonius. Een
oude traditie waarbij na een Sint-Antoniusmis per opbod geofferde varkenskop, -poten, pensen en "kipkap" verkocht
worden. De boeren hoopten hiermee hun varkens te behoeden tegen allerhande kwalen. Omdat 17 januari nu eenmaal midden in de week valt, wordt het Antoniusfeest uit praktische overwegingen veelal in het
daaraanvoorafgaande weekend gevierd.
Jachthoornblaasgroep Horrido-Moergestel (een bere-gezellige groep waarin een aantal Betoeterden meespeelt)vermaakt zichzelf én het
publiek deze keer bij het Antoniusfeest in Sterbos. Een beer is trouwens ook een "mannetjesvarken", doch dit terzijde...
Eerst wordt er een mis muzikaal begeleid, en daarna, ja daarna.... Het moet een heel gebeuren zijn met o.a het bij
opbod verkopen van vlees en/of wild voor een goed doel, en een soort loterij. Bij deze loterij schijn je zelfs
kans te maken op een levend varken, oftewel een vérken...
Dat vérken is een steeds weerkerend trefwoord bij Antonius. In een oud weerrijmpje over januari staat het als volgt
verwoord:
St. Anteunis met zijn vèrken,
Vader abt van Kouderkerken,
is er een die steeds verkiest,
dat het op zijn feestdag vriest.
Met dat laatste zal het wel loslopen: naar het zich nu laat aanzien zal het op 14 januari eerder dooien dan
vriezen.
Luie (jacht-)hond? Zet 'm aan het werk!
Het meeste weidwerk is inmiddels voorbij, de vriezer zit vol, en uw jachthond begint misschien langzamerhand weer
te fungeren als deurmat, tochtstrip, of ander niet-actief beest. Tenzij u weer gaattrainen natuurlijk. Komt dat
er niet van, dan hebben wij voor u een alternatief. Klik op de link aan het einde van dit verhaal, en kies voor
"openen", en een paar muisklikken verder wordt alles helder en duidelijk....luie hond?
Bouw eens een web!
Op de website van de NVJB wordt aan col-lega-jacht-hoorn-bla-zers-an-nex-ja-gers-an-nex-web-mas-ters-in-spe het aanbod
gedaan een gratis workshop websitebouwen te verzorgen.
Nou, dat lijkt me een grootkaliberschot voor open doel. Simpele opzet, geen ingewikkeld gedoe, en in 2 avonden kan er
al een eenvoudig web zijn ontstaan….
Ik heb nog een sterk argument voor u, of eigenlijk voor uw partner, om mee te doen: Heeft u wel eens meegemaakt dat u
te horen kreeg "moet je nu alweer weg om te jagen, te blazen, te ....?"(vul zelf maar in.)? Nou, als u eenmaal de smaak
van het websitebouwen te pakken hebt dan komt dat voorlopig niet meer voor hoor!
Schrijver dezes is ook nog niet zo lang geleden begonnen met zichzelf het een en ander aan te leren. Nou als ik het
kan, dan kunt u het toch ook? Als dat geen uitdaging is.... Na een eerste snel begin heb ik heel wat uren doorgebracht,
knutselend, grinnikend, mopperend, "achteruitbiddend", achter de computer. Zelfs in die mate dat mijn vrouw me
erachter vandaan moest sleuren, als het ware dan. In letterlijke zin is dat gezien mijn omvang en haar omvang
namelijk nog niet zo makkelijk in de praktijk te brengen...ahum.
Maar terug naar de opzet: simpel, snel, praktisch. Neem dus even een kijkje op de NVJB-site www.nvjb.nl (bij nieuws, actueel).
En, beste Nederlanders; het kost NIETS!!!
Begin dus maar vast te bedenken wat u voor tekst wilt, wat u en uw groep met een website wil doen, en alstublieft,
wees origineel! Geen na-aperij. Echt, mijn teksten worden soms (gedeeltelijk) overgenomen met type- en datumfouten
en al! Hetzelfde geldt voor rubrieken. En o ja, op het zoveelste verhaal over de geschiedenis van de jachthoorn zit ook niet echt nog iemand te wachten….
Ik ben benieuwd!!! Ik laat me graag verrassen (met dubbel rr natuurlijk als u begrijpt wat ik bedoel....)
Er is veel mast, dit jaar....
We horen het overal: er is veel mast dit jaar. Dat betekent dat de varkens, of (ever)zwijnen zo u wilt, moeilijk op de voerplek komen en bijvoorbeeld
mais aannemen. En er ligt dus beduidend minder scharrelvlees op het tableau...
Wie schetst onze verbazing: bij wat bersen door het digitale jachthoornblaasveld blijkt dat zelfs jachthoornblazers hiermee worden geconfronteerd. In de Flevopolder nog wel!!!
Zo ziet u op onderstaande foto weinig mast, geen zwijnen (naar ik meen!) en tóch een breuk!?
Nou kan het varkensloze tijdperk na aanleg van de omstreden ecologische hoofdstructuur natuurlijk wel voorbij zijn, straks.
En dan komen er wellicht varkens vanaf bijvoorbeeld de Veluwe (omgeving Hoenderlo, om maar eens een zijstraat te noemen) oversteken, of
overlopen zo u wilt. Even buurten zogezegd. Dan heten het overlopers.
Het in jachthoornblaaskringen veel gebezigde gezegde "Met drank meer klank" wordt dan "Met mast meer gast".
Wellicht is een kleine toelichting voor leken op zijn plaats:
mast = de oogst aan eikels, beukennootjes, kastanjes e.d.
aannemen = het door wild bezoeken van de voerplaats en tot zich nemen van het aangeboden voedsel
breuk = een symbolische jachttraditie, kijk maar eens hier
breuk = ook nog wat anders, maar als u bij bovenstaande link bent geweest weet u dat inmiddels...
overloper = (wild) varken in zijn tweede of derde levensjaar. Maar het is óók nog wat anders,
zie hier. Ook hier dus een dubbele betekenis...
Beschuit met muisjes bij de overlopers????
Al bersend door het digitale jachthoornblaaswoud kom je zo af en toe nieuw standwild dan wel doortrekkend gedierte tegen. Zo werden behalve overlopers ook ineens frislingen
waargenomen. Nee, het zal toch niet waar zijn? Is er iets moois gaande op de Veluwe? Zou met het zachte weer van de afgelopen maanden de werpketel
al in gebruik zijn? Hebben we een geboortekaartje, met roze of blauwe strik, gemist misschien?
Na wat voorzichtige omtrekkende bewegingen kon er dan eindelijk goed aangesproken worden: behalve overlopers blijken er inderdaad ook frislingen
te zijn die bedreven zijn in het jachthoornblazen. En wel bij onze oosterburen: het gaat om de jeugd-jacht-hoorn-blaas-groep Holm. hehe, wat een woord, misschien iets voor het Nationaal Dictee 2007
of zo. Te vinden op dit adres.
Voor de niet-jager/jachthoornblazer volgt hier een korte toelichting:
Überläufer (overlopers dus): Wildschweine im 2. Lebensjahr. Bei den Jugendjagdhornbläsern aus Holm Bezeichnung der Fortgeschrittenengruppe.
Frischlinge (frislingen dus): Wildschweine im 1. Lebensjahr (Ferkel). Bei den Jugendjagdhornbläsern aus Holm Bezeichnung der Anfängergruppe.
En wilt u precies weten hoe het zit: Die Jugendjagdhornbläsergruppe Holm wurde 1981 von ihrem Korpsleiter Detlef Kleinwort gegründet. Ihre 32
jugendlichen Bläser sind in zwei Gruppen, die "Frischlinge" und die "Überläufer" aufgeteilt. Mit Fürst-Pless- und Parforce-Hörnern blasen sie Jagdsignale und Spielstücke auf Landes- und Bundeswettbewerben. Mehrfach wurden sie bereits
Landesmeister von Schleswig-Holstein und konnten 2005 den Vizebundesmeister stellen. Bei der Jugend steht dabei nicht nur die Pflege des traditionellen jagdlichen Brauchtums, sondern auch das kameradschaftliche Beisammensein
in der Gruppe im Vordergrund.
Tsja, geen kaartje gemist dus... En ach, na al die feestdagen zitten we nu ook niet echt om beschuit met muisjes verlegen....
"Pokkenherrie"
Nee, dat zeg ik niet, dat is een citaat. Het staat niet voor niets tussen aanhalingstekens. Een citaat dus, maar van wie? Van Mijnheer, onze ruwhaarteckel.
Vuur een hagelschot af, of een
grootkalibergeweer, maakt hem allemaal niet uit. Ook als een ander geweer dat doet, wat toch een "vreemde" knal is. Maar
gloeiende gloeiende gloeiende dat vuurwerk!!!! Heeft Mijnheer anders overal faecaliën aan (in overdrachtelijke zin, dat
wel, gelukkig), nu is uitlaten een kwelling voor hem. Terug naar huis gaat minstens 2 x zo snel als heen naar het veld
of het bos.....
Dus heren jagers; als u zo nodig óók lawaai wilt maken dan wel "siervuurwerk" wilt zien, pak
dan alstublieft uw hagelgeweer en schiet in de lucht.... Of een kogelgeweer met lichtspoormunitie voor mijn part... Niet in
de bebouwde kom s.v.p., maar in uw jachtveld...
"Maar, maar, maar, dat mág toch helemaal niet?" hoor ik u zeggen? Mijnheer hoort het u ook zeggen, en denkt "Ach wat, zeur niet zo, ik
heb toch ook overal faecaliën aan????"
Valkerij en educatie
Jawel, er is weer een nieuwe site en een nieuwe stichting: de site van de Stichting Behoud Valkerij en Educatie Nederland, kortweg SBVEN. SBVEN is een nieuwe stichting, begin 2007 opgericht door drie mensen die allen de valkerij een warm hart toedragen.
Tot de doelstellingen van SBVEN behoort:
- het geven van educatie en lezingen aan scholen en instellingen
- het houden van seminars voor bedrijfseducatieve doeleinden
- het houden van een beurs
- het op locatie kunnen tonen van de verschillende aspecten van de valkerij
- het geven van specifieke demonstraties met als doel het tonen van de jachttechnieken van de diverse dag- en nachtroofvogels
- opvangen/verzorgen/revalidatie van gewonde roofvogels en uilen
- desgewenst vogels voor belangstellenden trainen of helpen met het trainen van roofvogels en uilen
Zoals u wellicht weet is er in 2006 in Spijkenisse een Valkerij en Roofvogelbeurs georganiseerd. Jachthoorngenootschap Betoeterd, met in een gelegenheidssamenstelling een stel "Stichters" erbij, heeft toen onder tropische omstandigheden opgetreden.
Dit jaar kunnen we er helaas niet bij zijn, want we gaan naar Ladbergen. En je kunt maar op één plaats tegelijk zijn, zo leert ons de fysica..... Jammer, maar helaas. Met andere woorden: heeft uw jachthoornblaasgroep belangstelling voor een optreden aldaar, informeer dan eens bij SBVEN. Je weet maar nooit.
Ook in 2007 zal deze beurs weer plaats gaan vinden, georganiseerd door SBVEN. Klik voor meer informatie op SBVEN
Vreetzaam/vreedzaam samenzijn jachtsociëteit Amersfoort e.o.
Onder de kop "Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......" publiceerden wij al eerder een berichtje over het nieuwjaarsdiner van de Jachtsociëteit. Omdat er nu net vers van de pers foto's zijn binnen komen rollen van Rienk Terpstra, die een perfecte sfeerindruk geven, volgt hierbij een aantal foto's van zijn hand, én nog een keertje het bewuste artikeltje.
En als u denkt "Terpstra, Terpstra? waar heb ik die naam eerder gehoord?" dan kon dat wel eens kloppen: hij heeft zeer velen (waaronder mij) via de (toen nog) KNJV-PBNA jachtcursus de theorie bijgebracht... wellicht is het bekijken van deze foto's dus een feest der herkenning.
Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......
Afgelopen donderdagavond was het weer zo ver: de Jachtsociëteit Amersfoort e.o. organiseerde haar nieuwjaarsdiner.
Uiteraard werd dit alles ook aangeblazen door soosleden: twee genoten van Jachthoorn Genootschap Betoeterd met het stemmige en tweestemmige (ja dat klopt) "Begrüssung" , Zum Essen, en als "uitsmijter" de Hegewaldfanfare (door ons ook wel de Regenwoudfanfare genoemd).
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. Deel II en SLOT
Deel I van dit verhaal heeft velen aan het denken gezet. Het zal toch niet.....? Of ......? Suggesties, variërend van golden retriever tot midlifecrisis borrelden op. En ach, laat ik eerlijk zijn, het IS eigenlijk ook niet te raden. Het heeft te maken met de afstand België - Nederland. Geografisch gezien is die slechts gering. Maar cultureel gezien bestaat er een veel grotere afstand. En niet alleen met het Groot Dictee der Nederlandse Taal winnen de Vlamingen het van ons. Vind ik tenminste. Denk eens aan de gastvrijheid, de gastronomie, de gezelligheid.
Maar ik dwaal af. Na het hele gebeuren in Sterbos waren wij bij Stan en Marja op de koffie genodigd. Nu ja, koffie.... Dat wil zeggen koffie, bier, wijn, verse ter plekke gebakken wafels, eventueel brood met gebakken ei enz. enz.
Maar wat wás het nou? Gele bietensuiker van het merk Cassonade Graeffe. Wablief? Cassonade Graeffe. Kent u dat niet? Ik ook niet. Desgevraagd werd er een pak uit de keuken gehaald van dit goedje, het blijkt alleen in België verkrijgbaar te zijn, is dat even zonde. Misschien ga ik het wel importeren... En nu komt het. Weet u nog wat ik zei over de cultuurafstand tussen Nederland en België? Met dat in uw achterhoofd citeer ik letterlijk een stuk van de reclametekst op het pak Cassonade-Graeffe: " [...]Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. [...]". Kijk, dát bedoel ik nou. Geen Nederlander zou zo'n lyrische tekst op een pak suiker zetten. Toch? Geen wonder dat je, als deze tekst uit haar context wordt gerukt, de meest vreemde gedachten kunt krijgen. Het zij u vergeven... U hoeft uw hersenen niet meer te pijnigen. Met Colijn zeg ik: "Gaat u rustig slapen... (de regering waakt over u....)". En hoe ziet "ze" (een pak Cassonade Graeffe gele bietensuiker dus....) er nou uit? Ok, beloofd is beloofd. Hierbij dus de foto:
Tel uw zegeningen, een voor een!
U heeft het al gelezen: zondag 14 januari was Horrido Moergestel in Sterbos, ik zou haaaaasst zeggen op een onchristelijk vroeg tijdstip... Om de mis aldaar muzikaal te begeleiden én om Stan en Marja in de gaten te houden. Wat Stan (een Horridoblazer) namelijk niet wist en Marja en alle anderen inclusief de familie wél, was namelijk dat hij aan het einde van de mis de Pauselijke zegen zou ontvangen... En wat Marja (de echtgenote van Stan) niet wist (en Stan en wij ook niet...) was dat ook zij die zou ontvangen...
Tja, er was wel ook veel familie in de kerk. Ook voor het Antonisfeest gekomen zeker?
Afijn, we hebben tijdens de mis heel veel nummers geblazen, en of de aankomende zegen ermee te maken had weten we nog steeds niet, maar een feit is dat we nog nóóit zo lekker geblazen hebben als toen! De perfecte leiding van dirigent Adri Oerlemans heeft daar ook zeker aan bijgedragen.
Terug naar de titel van dit stukje: tel je zegeningen, een voor een.... De zegeningen waren om zo te zeggen niet van de lucht: buitengekomen bleek er een hele stoet dieren, al of niet ingespannen, hinnikend, blaffend dan wel zwijgend, langs te trekken. Paarden, honden, mensen, ja zelfs enkele klassieke landbouwtrekkers deden mee. Davy Crockett was er ook..... (zie foto hieronder)
Al met al een heel erg gezegende zondag dus...
Het zal ons een worst zijn!
Of een varkenskop! Of krabbetjes! Of poulet! Of een gehaktbal! Of zult.. of...
De oplettende lezer heeft, indien voorzien van een flinke biologie-bagage, natuurlijk al gemerkt dat er een hele verzameling varkensonderdelen wordt genoemd. Dus inderdaad, het gaat over het eerder al genoemde "verken" van St. Anteunis of St. Antonis.
Op zondag 14 januari toog Horrido Moergestel naar Sterbos, een soort buurtschap die onder Wuustwezel valt. Ik zeg het maar even, voor het geval u de laatste tijd weinig in Wuustwezel en omstreken bent geweest... Buiten het verenigingsgebouw in het "centrum" was al een levensgroot maar morsdood varken te zien, die ronddraaide boven een 's-nachts al aangestoken houtvuur.
Terug naar aardsere geneugten: het verenigingsgebouw in. Nou wat we daar hebben meegemaakt, dat maak je je hele leven in Nederland niet mee. De hele gemeenschap was aanwezig, voor op het podium waren vleeschhouwers bezig de waar in porties te verdelen.
Het spreekt vanzelf dat we tussendoor heel wat keren geblazen hebben. Al was het maar om St. Antheunis even een pauze te gunnen, zodat hij zijn keel kon smeren. Het doel van dit alles; een goed doel, namelijk de plaatstelijke basisschool. Het geheel werd ook gesponsord door plaatselijke weldoeners, en door jagers die flink wat wild ter beschikking hadden gesteld.
Er valt nog veel meer over te vertellen maar ik hou op. Volgend jaar gaan we weer! Want we voelden ons als een varken in de modder...... gelukkig dus...
Breuk verschiet van kleur en breekt met gebroken groen
Dat is net zo'n zin als "De kat krabt de krullen van de trap"... maar dan anders. Wat is er aan de hand? Bij een bezoekje aan het gastenboek van het Gezelschap De Breuk ontwaarde ik onlangs al een StijlBreuk... een afwijkende kleur groen, een andere indeling, hé wat krijgen we nu?
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond - deel I
Ze is zacht, bekoorlijk lekker en teder blond. En ik heb haar onlangs ontmoet... In bijzijn van mijn vrouw.... waar gaat dit over???
Ja.... NIET wat u denkt, denk ik.... U raad het nooit. Nee, het is ook géén bier! En als u het wel denkt te weten, stuur dan eens een mailtje... of meld het in ons gastenboek....
Binnenkort vertellen we meer over haar... Ze is suikerzoet, dat verklappen wij u alvast.... En komt uit het land der Belgen.
P.S. Dré helpt u alvast een handje: het is géén golden retriever. Dat is een hond die luistert.... Maar dat doet volgens mij elke hond. Gehoorzamen is natuurlijk weer een héél ander chapiter! En dat ligt wel weer vrijwel nooit aan de hond, maar vrijwel altijd aan de baas...
P.P.S. Als we haar weer zien maken we een foto... u zult verrast zijn! Of niet natuurlijk, als u het al geraden heeft.
Jagers (en blazers) hebben een hondenleven......
Afgelopen donderdagavond was het weer zo ver: de Jachtsociëteit Amersfoort e.o. organiseerde haar nieuwjaarsdiner.
Uiteraard werd dit alles ook aangeblazen door soosleden: twee genoten van Jachthoorn Genootschap Betoeterd met het stemmige en tweestemmige (ja dat klopt) "Begrüssung" , Zum Essen, en als "uitsmijter" de Hegewaldfanfare (door ons ook wel de Regenwoudfanfare genoemd).
St. Anteunis met zijn vérken
Op 17 januari is het officieel de feestdag van Sint-Antonius. Voor de meeste Nederlanders onbekend, in België ligt dat anders. Her en der in het Vlaamse land sneuvelen er dan een paar varkentjes ter ere van Sint-Antonius. Een oude traditie waarbij na een Sint-Antoniusmis per opbod geofferde varkenskop, -poten, pensen en "kipkap" verkocht worden. De boeren hoopten hiermee hun varkens te behoeden tegen allerhande kwalen. Omdat 17 januari nu eenmaal midden in de week valt, wordt het Antoniusfeest uit praktische overwegingen veelal in het daaraanvoorafgaande weekend gevierd.
Jachthoornblaasgroep Horrido-Moergestel (een bere-gezellige groep waarin een aantal Betoeterden meespeelt)vermaakt zichzelf én het publiek deze keer bij het Antoniusfeest in Sterbos. Een beer is trouwens ook een "mannetjesvarken", doch dit terzijde...
Eerst wordt er een mis muzikaal begeleid, en daarna, ja daarna.... Het moet een heel gebeuren zijn met o.a het bij opbod verkopen van vlees en/of wild voor een goed doel, en een soort loterij. Bij deze loterij schijn je zelfs kans te maken op een levend varken, oftewel een vérken...
Dat vérken is een steeds weerkerend trefwoord bij Antonius. In een oud weerrijmpje over januari staat het als volgt verwoord:
Vader abt van Kouderkerken,
is er een die steeds verkiest,
dat het op zijn feestdag vriest.
Met dat laatste zal het wel loslopen: naar het zich nu laat aanzien zal het op 14 januari eerder dooien dan vriezen.
Luie (jacht-)hond? Zet 'm aan het werk!
Het meeste weidwerk is inmiddels voorbij, de vriezer zit vol, en uw jachthond begint misschien langzamerhand weer te fungeren als deurmat, tochtstrip, of ander niet-actief beest. Tenzij u weer gaattrainen natuurlijk. Komt dat er niet van, dan hebben wij voor u een alternatief. Klik op de link aan het einde van dit verhaal, en kies voor "openen", en een paar muisklikken verder wordt alles helder en duidelijk....luie hond?
Bouw eens een web!
Op de website van de NVJB wordt aan col-lega-jacht-hoorn-bla-zers-an-nex-ja-gers-an-nex-web-mas-ters-in-spe het aanbod gedaan een gratis workshop websitebouwen te verzorgen. Nou, dat lijkt me een grootkaliberschot voor open doel. Simpele opzet, geen ingewikkeld gedoe, en in 2 avonden kan er al een eenvoudig web zijn ontstaan….
Schrijver dezes is ook nog niet zo lang geleden begonnen met zichzelf het een en ander aan te leren. Nou als ik het kan, dan kunt u het toch ook? Als dat geen uitdaging is.... Na een eerste snel begin heb ik heel wat uren doorgebracht, knutselend, grinnikend, mopperend, "achteruitbiddend", achter de computer. Zelfs in die mate dat mijn vrouw me erachter vandaan moest sleuren, als het ware dan. In letterlijke zin is dat gezien mijn omvang en haar omvang namelijk nog niet zo makkelijk in de praktijk te brengen...ahum.
Maar terug naar de opzet: simpel, snel, praktisch. Neem dus even een kijkje op de NVJB-site www.nvjb.nl (bij nieuws, actueel). En, beste Nederlanders; het kost NIETS!!! Begin dus maar vast te bedenken wat u voor tekst wilt, wat u en uw groep met een website wil doen, en alstublieft, wees origineel! Geen na-aperij. Echt, mijn teksten worden soms (gedeeltelijk) overgenomen met type- en datumfouten en al! Hetzelfde geldt voor rubrieken. En o ja, op het zoveelste verhaal over de geschiedenis van de jachthoorn zit ook niet echt nog iemand te wachten….
Ik ben benieuwd!!! Ik laat me graag verrassen (met dubbel rr natuurlijk als u begrijpt wat ik bedoel....)
Er is veel mast, dit jaar....
We horen het overal: er is veel mast dit jaar. Dat betekent dat de varkens, of (ever)zwijnen zo u wilt, moeilijk op de voerplek komen en bijvoorbeeld mais aannemen. En er ligt dus beduidend minder scharrelvlees op het tableau...
Wie schetst onze verbazing: bij wat bersen door het digitale jachthoornblaasveld blijkt dat zelfs jachthoornblazers hiermee worden geconfronteerd. In de Flevopolder nog wel!!! Zo ziet u op onderstaande foto weinig mast, geen zwijnen (naar ik meen!) en tóch een breuk!?
Wellicht is een kleine toelichting voor leken op zijn plaats:
mast = de oogst aan eikels, beukennootjes, kastanjes e.d.
aannemen = het door wild bezoeken van de voerplaats en tot zich nemen van het aangeboden voedsel
breuk = een symbolische jachttraditie, kijk maar eens hier
breuk = ook nog wat anders, maar als u bij bovenstaande link bent geweest weet u dat inmiddels...
overloper = (wild) varken in zijn tweede of derde levensjaar. Maar het is óók nog wat anders, zie hier. Ook hier dus een dubbele betekenis...
Beschuit met muisjes bij de overlopers????
Al bersend door het digitale jachthoornblaaswoud kom je zo af en toe nieuw standwild dan wel doortrekkend gedierte tegen. Zo werden behalve overlopers ook ineens frislingen waargenomen. Nee, het zal toch niet waar zijn? Is er iets moois gaande op de Veluwe? Zou met het zachte weer van de afgelopen maanden de werpketel al in gebruik zijn? Hebben we een geboortekaartje, met roze of blauwe strik, gemist misschien?
Na wat voorzichtige omtrekkende bewegingen kon er dan eindelijk goed aangesproken worden: behalve overlopers blijken er inderdaad ook frislingen te zijn die bedreven zijn in het jachthoornblazen. En wel bij onze oosterburen: het gaat om de jeugd-jacht-hoorn-blaas-groep Holm. hehe, wat een woord, misschien iets voor het Nationaal Dictee 2007 of zo. Te vinden op dit adres.
Voor de niet-jager/jachthoornblazer volgt hier een korte toelichting:
Überläufer (overlopers dus): Wildschweine im 2. Lebensjahr. Bei den Jugendjagdhornbläsern aus Holm Bezeichnung der Fortgeschrittenengruppe.
Frischlinge (frislingen dus): Wildschweine im 1. Lebensjahr (Ferkel). Bei den Jugendjagdhornbläsern aus Holm Bezeichnung der Anfängergruppe.
Tsja, geen kaartje gemist dus... En ach, na al die feestdagen zitten we nu ook niet echt om beschuit met muisjes verlegen....
"Pokkenherrie"
Nee, dat zeg ik niet, dat is een citaat. Het staat niet voor niets tussen aanhalingstekens. Een citaat dus, maar van wie? Van Mijnheer, onze ruwhaarteckel.
Vuur een hagelschot af, of een grootkalibergeweer, maakt hem allemaal niet uit. Ook als een ander geweer dat doet, wat toch een "vreemde" knal is. Maar gloeiende gloeiende gloeiende dat vuurwerk!!!! Heeft Mijnheer anders overal faecaliën aan (in overdrachtelijke zin, dat wel, gelukkig), nu is uitlaten een kwelling voor hem. Terug naar huis gaat minstens 2 x zo snel als heen naar het veld of het bos.....
Dus heren jagers; als u zo nodig óók lawaai wilt maken dan wel "siervuurwerk" wilt zien, pak dan alstublieft uw hagelgeweer en schiet in de lucht.... Of een kogelgeweer met lichtspoormunitie voor mijn part... Niet in de bebouwde kom s.v.p., maar in uw jachtveld...
"Maar, maar, maar, dat mág toch helemaal niet?" hoor ik u zeggen? Mijnheer hoort het u ook zeggen, en denkt "Ach wat, zeur niet zo, ik heb toch ook overal faecaliën aan????"