Jacht - een beeldverhaaltjeKLIK
Onze verwensingen......KLIK
Wilddiner Kasteel Huis BerghKLIK
Uitsnijden van een reeKLIK
JachtimpressieKLIK
Noel des Chasseurs KLIK
Eend (aint) they sweet... of: Hoe lekker is een eendenbout? KLIK
De groeten aan Maxje.... een voorname(n) groep!KLIK
Jacht & Wildavond Sociëteit "De Vereeniging" KLIK
Even nagenieten... maar waar zijn de hoorns??? KLIK
Sint en Piet zaten te denken: Avonturen achter de Zeedijk ! KLIK
Es blies ein Jäger wohl in sein Horn..... KLIK
Er is een jager getrouwd..... KLIK
Nimrod 2008: maandag 10 november KLIK
Hubertusmis Weelde KLIK
Mutstypes... KLIK
Stehfanfare... in plaats van Teckelfanfare.... KLIK
Hubertusmis Maartensdijk KLIK
Jagthuijs... Jagtmaal..... Jagthoorns..... KLIK
Muziek en nog veel meer uit het Groen KLIK
Hirsch tot, Sau tot, Reh tot, Fuchs tot. KLIK
Altijd feest KLIK
Zo, en nu eerst een Bavaria! (?) KLIK
Wild- en Wijn-Event KLIK
Training voor Oktoberfest KLIK
Steigeren op Monumentendag KLIK
Een gezegende zondag.... KLIK
De Alpenhoorn hoor'n... KLIK
Paddo's maar dan anders KLIK
Lekblazen KLIK
Drie Betoeterden schieten met z'n drieën één bok KLIK
Wel eens een beer aan de tand gevoeld? KLIK
Gore plaatjes. En toch mooi. Hé? Kijk maar! KLIK
Optreden op hoog niveau KLIK
Nieuw clubhuis Overlopers!!!KLIK
Aangeboden: jachtveld incl. terreinwagenKLIK
Website Jagdhornbläser RoetgenKLIK
De kortste jachthoornblazersgrap...KLIK
Teckels kunnen ook jachthoornblazen (denken ze...)KLIK
Berkenhorst: 't was weer feest!KLIK
Stan's feestvarkenKLIK
Sau tot. Teckel nicht...KLIK
De (winter-)koning te rijkKLIK
Horen, zien, en niet meer zwijgenKLIK
Nieuwe jas!KLIK
Wie schrijft ontsnapt...KLIK
Mauser zonder jachtakte of verlof kopen!KLIK
Jachtexamen 2008KLIK
Wildtellingen, al zes stuks?KLIK
De Hoge Veluwe, met en zonder stress.KLIK
Raadsel bij roodwildtellingen op de VeluweKLIK
Betoeterd (bijna) live! filmpje Eichsfelder JägermarschKLIK
Foto-impressie NK JachthoornblazenKLIK
Je neemt er altijd wat van mee, zo'n NK Jachthoornblazen....KLIK
Betoeterd 3e op NK Jachthoornblazen; kort kort kortKLIK
Collega bezoekt generale repetitie...KLIK
La Chasse et La Betoeterd et Saint HubertKLIK
Reewildtentoonstelling NuenenKLIK
Reh tot... zweethonden aan het werkKLIK
Regioblazen in Fort Ruigenhoek!(?)KLIK
Aangeklede Buks...KLIK
Von Trapp Familie op NK Jachthoornblazen????KLIK
Blazen, eten, en vervolgens uitblazenKLIK
Spoordonk: voorbij het vagevuur rechtsaf....KLIK
NK Jachthoornblazen: zonder standaard......KLIK
Terugblik Golf- en Country Club De Biltse DuinenKLIK
HunderufKLIK
Het verband tussen varkenskoppen en jachthoornblazers: St. AnteunisKLIK
Nieuwsarchief 2007: KLIK

Jacht - een beeldverhaaltje
Tekst mag u zelf invullen. Het wijst zich eigenlijk vanzelf. Van de jachthut in de vroege morgen via de wagen met jagers en drijvers, het veld, hondenwerk, het tableau maken, een borreltje in de hut, gezamenlijk nakaarten, of gewoon kaarten, en tenslotte het vertrek... Jachthoornblazen ontbreekt uiteraard niet....
Tja, dat maakt u allemaal niet mee als u gewoon naar de poelier gaat.... Dat is een stuk makkelijker, maar véééél saaier!







Onze verwensingen......
Wat optredens betreft zit het jaar er voor Jachthoorngenootschap Betoeterd nu op. Maar er "moet" nog wel een aantal malen op diverse plaatsen gejaagd worden dit jaar, en dan gaan de (pless-) hoorns natuurlijk wel mee! En op een der allerlaatste dagen hebben we nog een Betoeterd-diner, waarbij uiteraard ook geblazen wordt.

Weest dus niet bevreesd, onze hoorns verroesten niet... En wij ook niet.... O ja, de eerste week van 2009 zijn we ook niet thuis. De oorzaak? Tja, dat kunt u vast zelf wel invullen..... Niet? Dan geven wij u een kleine hint: we nemen alleen kleine hoorns mee....



Tijd voor ontspannen, en relativeren. Bedenk: het leven is geen snelweg, maar een landweg waar je af en toe stil moet staan om van het uitzicht te genieten....

Namens Jachthoorngenootschap Betoeterd wensen wij iedereen nu alvast "einen guten Rutsch in das neue Jahr", en de jagers onder u "Weidmansheil!"


Wilddiner Kasteel Huis Bergh
Dinsdagavond 16 december 2008 sloten wij het jaar 2008 af, wat optredens betreft. Deze keer om te gaan blazen bij een wilddiner voor een ondernemersvereniging in 's-Heerenberg. Nadat het gezelschap eerst 's-middags in het stadje had vergaderd, wandelde men over de oprijlaan en de brug, door de poort, de binnenplaats van Kasteel Huis Bergh op.



Alwaar wij hen verwelkomden met jachthoornmuziek. Het was toen al lang donker, enigszins mistig, en er was hier en daar wat sfeerverlichting aanwezig. Dat moet een mooi plaatje zijn geweest, dat houdt u nog van ons tegoed. Al met al een leuk intermezzo voor men de trappen besteeg en daadwerkelijk het kasteel inging dus.

Toen het hele gezelschap binnen was hebben wij voor aanvang van het diner in de twee zalen waar dit plaatsvond uiteraard nog "Zum Essen" geblazen. Bleek er zich ook nog een jarige dame onder het gezelschap te bevinden: dus natuurlijk nog even getrakteerd op de jagersversie van "Lang zal die leven"!

Daarmee zat ons programma erop, en togen wij naar de catacomben van het kasteel. Waar goed voor ons gezorgd werd: het was er warm en sfeervol, we kwamen nog een geharnaste ridder tegen, de kip hing boven het haardvuur in de pot, en we hebben heerlijk gegeten en een glaasje of twee gedronken.



De ambiance in het kasteel spreekt jagers en jachthoornblazers trouwens absoluut aan: er hangen tal van trofeeën aan de wand, en er zijn schilderijen met o.a. mooie jachtstillevens (weitas, kruithoorn, antieke jachtgeweren enz.) te bezichtigen. Ook zijn er hotelfaciliteiten en arrangementen, ja er is zelfs een bruidsarrangement met bijbehorende suite. Ai ai ai, als sommigen dit lezen krijgen ze vast de kriebels....

Mijnheer Goedleven & Mijnheer Goedleven...
Als uitsmijter nog even 2 kiekjes van Mijnheer Goedleven & Mijnheer Goedleven..... De mijnheer links zit te genieten..... De mijnheer in het midden is een wat teruggetrokken figuur die met een stalen gezicht toekijkt... en de mijnheer rechts gaat boven het (imaginaire...) haardvuur de kip klaarmaken....:




Uitsnijden van een ree
Gisteravond hebben we met een heel stel jagers, voorjagers ("hondenmensen"), en jachthoornblazers op de "Jachtsociëteit Amersfoort e.o." staan kijken hoe een jager een ree uitsnijdt. Een jager die ooit slager was. Nou, daar kun je heel wat van leren. Hij deed het "uit de losse Pols...." Maar hij leverde wel half werk! De andere helft deed namelijk een "cursist", die dus én de kunst moest afkijken én tegelijkertijd ook nog moest doorwerken. En dat is nog niet zo eenvoudig!

Van de achterbouten werd er eentje naderhand compleet uitgesneden, en bij de ander werd alleen het bot losgemaakt. (Kun je er na het kruiden weer instoppen en dan lekker op het bot braden).
We hebben er met onze neus bovenopgestaan, zie onderstaande foto's.



We hebben veel opgestoken. Ooit gehoord van een begrip als "jodenmuis"? En waarom een sukadelapje een sukadelapje heet? Wat is een binnenhaas/voorhaas/buitenhaas/achterhaas? Of hoe het ook allemaal mag heten. En hoe "splijt" je een reerug keurig doormidden zonder een zaag te gebruiken?

Ik ga het hier niet allemaal uitleggen, dat werkt ook niet, zelfs niet met foto's erbij. Ik kan alleen maar zeggen: krijgt u de kans om eens bij een echte ouderwetse ambachtelijke slager of poelier over zijn schouder mee te kijken, doe dat dan vooral! Vraag het uw slager eens, iemand die z'n vak verstaat vindt het immers meestal hartstikke leuk om daar wat van te delen en erover te vertellen.


Jachtimpressie
Wellicht weet u dat bij het jagen het "schieten" misschien maar 1% uitmaakt van de jacht. Maar "het grote publiek" weet dat vaak níet. Er is veel meer: lekker buiten zijn, dieren en planten zien, hitte, kou, muggen. Hondenwerk. Een borreltje. Een maaltijd. Jachthoornblazen. Enz. enz. En natuurlijk af en toe ook een dood dier, inderdaad. Niks mis mee, lekker scharrelvlees van een beest dat een fantastisch leven heeft gehad.

Kortom: denk bij jacht niet alleen aan een geweer... dan doe je jezelf ook te kort, trouwens... Daarom bijgaand wat sfeerbeelden van een lekker jachtdagje. En o ja, dames zijn óók actief in het veld...









Noel des Chasseurs
Letterlijk vertaald betekent dit kopje "Jagerskerst". En dat zit er weer aan te komen. De eerste sneeuw hebben we al gehad, zelfs tijdens een optreden. En u weet het, de almanak zegt "Sneeuwt het in november, dan valt kerst in december....". Reden dus om een sneeuwbuitje te installeren, en wat kerstverlichting op onze voorpagina te plaatsen.

Kerst wordt met allerlei dingen geassocieerd, met prettige bijzaken zoals lekker eten, een sneeuwlandschap, het kerstverhaal zelf uiteraard. En... met vrede op aarde. Dat laatste dat schijnt maar niet te willen lukken. Maar we blijven het proberen. Leest u ons stappenplan maar eens. Dat combineert het vreedzame met het vreetzame.... Staat het hele jaar door op onze site, trouwens. Wordt wel altijd in november en december het meest bezocht. Door mensen die op zoek zijn naar vrede. Of naar hazepeper.... klik hier voor ons stappenplan


Eend (aint) they sweet... of: Hoe lekker is een eendenbout?
Tja, leg dat maar eens uit. Of eigenlijk, leg dat maar niet uit. Dat kun je niet uitleggen. Soms kun je het wel zien, of vermoeden. Kijk maar eens even naar onderstaande kiekjes:



Over smaak valt niet te twisten natuurlijk. Want de één lust 'm met veren en al (foto links), en de ander prefereert 'm gekonfijt....
En wij? Gebraden of gerookt, met een glaasje druivensap erbij.... Het leven is een feest, maar je moet wel zelf de slingers ophangen... (Links deed Cooper dat, rechts Cor.)


De groeten aan MAXJE.... een voorname(n) groep!
Toeval bestaat... niet? Betoeterd is een kwintet. Eenvijfde van dit kwintet blijkt vanmorgen een collega te hebben die óók eenvijfde is van een kwintet! Een trekzak-kwintet (wéér een mooi woord voor scrabble!). Zie je wel: volgens ons... bestaat toeval niet. Wij kennen trouwens ook trekzakspelers die óók jachthoornblazen! Tip voor Maxje? En de trekzakacademie, waarover verderop in dit stukje meer wordt gemeld, is gevestigd in... Vreeswijk! Waar schrijver dezes járen heeft gewoond! Op een steenworp afstand van de scheepswerf aldaar....Hoe klein is de wereld....
Maar nu terug naar MAXJE: zij speelt sinds 2007 en bestaat uit : Ank van der Elst, Els Hertsworm, Jacqueline Zwezerijnen, Monique de Beer en Xandra Pieters.



De oplettende lezer heeft intussen natuurlijk al begrepen dat de naam MAXJE gevormd is door de eerste letters van hun voornamen. Een voorname(n) groep dus.....
MAXJE is ontstaan uit een lesgroep van de "Trekzakacademie" op de Museumwerf in Nieuwegein-Vreeswijk. De "Trekzakacademie" is een onderdeel van Kunstencentrum De Kom.

Een trekzak, trekharmonica of diatonische accordeon is een muziekinstrument verwant aan de accordeon. Het is gebaseerd op het principe van de doorslaande tong. Het instrument bestaat uit twee kasten met tongplaten. Deze zijn met elkaar verbonden door een blaasbalg die met beide handen uitgetrokken en ingeduwd kan worden. Beide handen openen ventielen naar de tongen door middel van knoppen. Met de rechterhand worden melodietonen gespeeld, met de linker begeleidingsakkoorden, evenals bij de accordeon. De trekzak werd in het midden van de 19e eeuw een populair instrument in de Vlaamse en Nederlandse volksmuziek. Sinds de jaren 1970-80 mag het zich in kringen van liefhebbers van de volksmuziek weer in een ruime belangstelling verheugen. Ook in de Ierse volksmuziek wordt het instrument veel bespeeld. (bron: wikipedia)



In Nieuwegein wordt lesgegeven op de Trekzakacademie.(zie ook www.trekzakacademie.nl)

Voor meer informatie over MAXJE en/of voor het aanvragen van een optreden kunt u contact opnemen met Xandra Pieters: rnx@planet.nl, telefoon 0347-373681 of Monique de Beer : moniquedebeer@xs4all.nl, telefoon 030-6018600.


Jacht & Wildavond Sociëteit "De Vereeniging"
Maandagavond 24 november 2008 was het weer zover: een Jacht- en Wildavond "oude stijl", in het sfeervolle gebouw van de Utrechtse (Heeren-)Sociëteit "De Vereeniging". Initiator van dit inmiddels traditionele diner is Cor J.M. Denneman van Forest Returns. Na een tijdje uit de running te zijn geweest heeft hij dit weer ouderwets aangepakt: met een continu draaiende jachtfilm op een van de wanden van de zaal, ter inzage liggende jachtboeken, een fotogeweer dat door iedereen geïnteresseerd werd bekeken, en een dubbele menukaart annex presentatie waarop werd ingegaan op jacht en natuurzorg, riten, ritualen en rituelen, Flora- en faunabeheer, en last but not least natuurlijk: Jachthoornblazen.


Het bleef niet bij papier: Jachthoorngenootschap Betoeterd was uitgenodigd om live jachthoornmuziek te verzorgen én mee te komen eten. Nou, daar offeren we ons graag voor op, zoals u weet. Tussen twee haakjes: het is een (Heeren)sociëteit, maar omdat Betoeterd twee dames kent wordt daar dus eenmaal per jaar een functionele uitzondering op gemaakt....

Ik spreek namens allen als ik zeg dat het een geweldige avond was, maandagavond: de leden van de sociëteit hebben genoten; gastheer Cor Denneman (zie o.a. foto linksonder) heeft genoten , en wij hebben genoten. We hebben lekker geblazen voor een leuk publiek; de tafelschikking was goed voor elkaar met o.a. zeer geanimeerde gesprekken met een "Jungjäger". Er waren trouwens meerdere jagers in de zaal! En geen enkele vegetariër....



We hebben veel oude bekenden gezien en gesproken. En.... een goed gesprek gehad met kokkin Judith Hovens (Rest. Mammoni, Utrecht): want dat menu, daar wilden we toch wel wat meer van weten. Het haas bijvoorbeeld, dat was klaargemaakt met o.a. panchetta (gekruid en gedroogd mager buikspek van een varken), bruine suiker, mosterd, een scheutje balsamicoazijn, mmmmmmm.... Geserveerd met gebakken bospaddestoelen en knolselderijpuree. Dat gaan we zelf ook eens proberen, goed voorbeeld doet goed volgen. Of wat denkt u van wildbouillon met een gekonfijte eendebout? Of carpaccio van hert, met een rouleau van eendenlever... Of, of, of...



Kortom, het was een vreetzame avond, daar op de Mariaplaats... En o ja, de leden zijn ook wat het hoornblazen betreft aan hun trekken gekomen: verspreid over de hele avond hebben we een groot aantal stukken ten gehore gebracht. Aan het eind van de bijeenkomst hebben we natuurlijk "Lang zal die leven" geblazen voor de keukenbrigade, en "Auf Wiedersehen". Poeh poeh, zwaar werk hoor, zo'n wilddiner begeleiden... Nu eerst even uitblazen.....




Even nagenieten... maar waar zijn de hoorns???
Na ons werkweekend in Duitsland (lees "Es blies ein Jäger wohl in sein Horn.....") hebben we nog wat fotomateriaal ontvangen. En als je terugkijkt dan is het weer nagenieten. Dat genieten, dat is op de foto trouwens ook goed zichtbaar. Wat dat betreft had de titel van dit stukje ook kunnen zijn "De buikencultus", "Bacchus in het groen", of "Waar rook is daar is vuur".










Maar die hoorns? waar zijn nou die hoorns? Nou gewoon, bijna geheel verscholen achter de buikencultus natuurlijk. Als u goed kijkt ziet u nog een glimp van een mondstuk, een koord, een riem of een kelk. Ze waren er dus wel! Volgende keer laten we ons van de andere kant zien en fotograferen...... (foto's Erik van Til)


Sint en Piet zaten te denken: Avonturen achter de Zeedijk !
Dat had u niet verwacht natuurlijk, meestal loopt dit rijmpje anders! Maar als u doorleest wordt alles duidelijk: "Avonturen achter de Zeedijk" is namelijk de titel van een onlangs bij uitgeverij Elikser verschenen jeugdboek, zeg maar een "Kameleon-achtig" boek, maar dan anders. Een serie belevenissen van schooljongens in de jaren zestig van de vorige eeuw, mijn bouwjaar dus, ongeveer.... In en rond het historische plaatsje Makkum.



Wat doen die jongens dan? Nou, meegaan als drijver op de jacht bijvoorbeeld, eieren zoeken, nesten beschermen, vissen danwel stropen, een geintje uithalen met een trofee van een keiler... Kortom, niks computerspelletjs, voor de TV hangen, of een vette hap scoren in de plaatselijke snackbar; nee lekker buiten zijn in de natuur, met soms alle nare gevolgen vandien. Nu begrijpt u inmiddels natuurlijk al waarom dit boek hier besproken wordt.

Zoals gezegd, het is een jeugdboek, dat spanning combineert met educatie: misschien wat voor (de kinderen van) de leden van de Tweede Kamer? Die kunnen dan hun vader of moeder vertellen dat er ook nuttige kanten zitten aan eierenzoeken, dat er ook vervelende kanten zitten aan o zo aaibare roofdieren, dat de natuur hard is en zeker geen Disney-tekenfilm, en ga zo maar door....

Er zit ook nog wat geschiedenis in verwerkt (Tweede Wereldoorlog), en ook iets doodgewoons zoals de werking van een ouderwetse sluis wordt uit de doeken gedaan. Wie weet dat nog tegenwoordig? Of hoe je zelfgevangen vis met een eigenhandig in elkaar geknutselde provisorische rookoven bereidt?

Kortom, heeft u, pardon hebben Sinterklaas en Zwarte Piet kinderen of kleinkinderen, en willen ze die op speelse wijze wat bijbrengen over de natuur , dan is dit dus een optie. En de kerstman zal het ook wel wat vinden: een gedeelte van het boek speelt zich namelijk af in een bar winterseizoen!

Avonturen achter de Zeedijk, door Jan van der Laan (zoon van een visser/broodjager, en o.a. al bijna 30 jaar preparateur), 190 pagina's, ISBN 978 90 8954 060 7, prijs € 16,00


Es blies ein Jäger wohl in sein Horn.....
Het waren er zelfs twee, en later bij het tableau drie.
Zoals u weet is het jachtseizoen open, en moet er dus hard gewerkt worden (ahum...): Drijven, posten, lunchen, gemütlich reden mit einander, weer drijven en posten, tableau maken en blazen, en tot slot Schüsseltreiben. Oftewel lekker eten. O,o daar hebben we toch zo'n hekel aan!
Bijgaand enkele sfeerbeelden van ons werkweekend in Duitsland, met foto's van o.a. Erik van Til. En als u na het zien van deze foto's nog steeds wilt gaan jagen of jachthoornblazen? Nou ja, dan moet u het zelf maar weten... Eigen schuld!







Er is een jager getrouwd.....
Dat komt wel meer voor natuurlijk. Maar deze trouwde min of meer in bijzijn van ons. Zonder dat-ie het wist! Zijn vader had namelijk geregeld dat wij direct na de trouwerij buiten het stadhuis klaar zouden staan en het een en ander ten gehore zouden brengen.



Het is al weer even geleden, zoals u aan de foto's zult zien, maar we hebben ze net binnen dus toch maar even terugblikken. Voor diegenen die willen trouwen en nog een mooi raadhuis zoeken: het was in Oudewater. En voor diegenen die juist van hun vrouw en/of schoonmoeder afwillen; er is ook een heksenwaag in Oudewater hahaha. En voor de ervaren jagers en/of sportschutters onder u: wellicht herkent u nog mensen op de foto.



Werkelijk alles zat mee in die week: de bruidegom had enkele dagen tevoren in de Eifel nog een bok gestrekt, dus Diana was hem goedgezind. En Pluvius evenzo; toen wij onderweg waren hoosde het namelijk, maar bij het raadhuis, waar het paar in open koets arriveerde bleef het droog. En tijdens onze eigen kleine "after-party" op een terras in het rustieke centrum van Oudewater, scheen zelfs de zon. Ach ja, ik zeg altijd "wij hebben twee kansen extra want het geluk is met de dommen én de goddelozen...."




Nimrod 2008: maandag 10 november
De kenners weten het: dat is de jachthondenwedstrijd der jachthondenwedstrijden! En maandag blies jachthoornblaasgroep 't Sticht daar, met mijn betere helft en mijzelve...

Heel kort: de organisatie was perfect. Jan Peter Spierenburg zal de komende dagen moeilijk lopen vanwege alle terecht en deskundig geplaatste veren, zullen we maar zeggen.....

En wij hebben het geluk gehad de winnaar, de heer Hans Mathijssen met zijn labrador Millers Square Blue, aan het werk te zien; een genot. Hond aan een denkbeeldig lijntje. Een echt koppel, geweldig! Er ging rust van uit, en het leek heel erg makkelijk. En als dat zo is, dan wil dat meestal zeggen dat er iemand aan het werk is die het héél goed in zijn vingers heeft. Zo ook hier: het léék heel erg makkelijk, het wás níet makkelijk...!

Bijgaand een foto-impressie. Geen compleet (beeld-)verslag van de Nimrod, dat treft u immers elders wel aan, de komende dagen of zelfs weken. Wel wat sfeerbeelden, en geloof me: u heeft wat gemist. Zelfs het weer werkte mee: kwestie van regenkleding meenemen.... dan blijft het voornamelijk droog...












Hubertusmis Weelde
Op zaterdagavond 8 november werd in Weelde (België) een Hubertusmis gehouden. En wat voor eentje. Horrido Moergestel verzorgde de muzikale begeleiding. Dat wil zeggen het jachthoorngedeelte. Het kerkkoortje mocht er ook zijn: knap wat een klein groepje vanaf het balkon ten gehore bracht; zullen wel vaak oefenen. Maar dat was natuurlijk allemaal "slechts" begeleiding. De hoofdrol was weggelegd voor de pastoor, en voor de jagers uit de omtrek.

De jagers hadden de kerk prachtig versierd met trofeeën en pasgeschoten wild, en de kerk was werkelijk tot de allerlaatste stoel gevuld. Er moesten zelfs mensen de hele dienst staan. Een stampvolle kerk dus, vol met (uiteraard) jagers, burgers, volwassenenen, kinderen, en... een overvloed aan honden. In alle leeftijden, van pup tot bejaard, van stil tot wriemelend, piepend, jankend, af en toe blaffend, maar over het algemeen heel behoorlijk onder appel staand.



En iedereen had schik. Niet in het minst vanwege de pastoor, die werkelijk de hele kerk vermaakte én ook nog wijze woorden sprak, lees maar eens verder.... Deze man had zich echt goed voorbereid, onder andere tijdens een vergadering met de jagers die naar verluidde tot in de kleine uurtjes duurde... Zal wel een spirituele bijeenkomst geweest zijn....

Hij vertelde het deels feitelijke en deels door legendes omgeven verhaal van Sint Hubertus, en benadrukte dat we mogen genieten van wild en van de gaven van het veld, mede dankzij jacht en wildbeheer. En genieten van het leven staat bij hem hoog in het vaandel. Zo sprak hij de vrouwen in de kerk toe "Awel, zijt niet boos als uw man na een dagje jagen een borreltje neemt, of twee of nog meer, laat hem genieten van het leven! Neemt er zelf ook een!" Of woorden van gelijke strekking.

Ook roerde hij een traditie aan die dreigt te verdwijnen, namelijk "dat het een goede gewoonte is dat de jagers achterom bij pastoor wat langsbrengen, hoeft maar één keer in de week hoor, niet te veel". En heel de kerk lachen, ze hadden de hint van mijnheer pastoor begrepen. Zo kende de hele preek de nodige kwinkslagen én wijze woorden.



Tot slot volgde de zegening van de honden. Dat gebeurde buiten de kerk "Mensen, blijf zitten hoor, ik ben zo terug". En dat was-ie inderdaad, met een gigantische wijwaterkwast en dito vat, om vervolgens plagerig de in de kerk gezetenen ook nog eens even flink te besproeien. Weer gelach natuurlijk. Na zijn slotwoord en de oproep om toch vooral straks een paar borrels te vatten (buiten de kerk) en daarna in zaal Sint Jan langs te komen voor de wildverkoop en, weer, de nodige borrels, bliezen we het Auf Wiedershen.

Om daarna naar zaal Sint Jan te gaan, waar bij opbod voor duizenden euro's wild werd verkocht. De opbrengst werd geschonken aan twee plaatselijke instellingen die zich bezig houden met ziekenzorg. En iedereen werd rijkelijk bedeeld met gratis drinken en sandwiches , met "gekapt", zult, of kaas. Allemaal bekostigd door de plaatselijke jagers. En door ons bij tijd en wijle muzikaal begeleid vanaf het podium.

De pastoor, inmiddels weer in burgertenue, veilde nog enkele van zijn eigen aankopen om de opbrengst weer weg te geven. Kortom, het was een demonstratie van het rijke Belgische/Roomse leven: daar kunnen ze in sommige parochies nog wat van leren. Net zo gezellig als het Anteunisfeest in Sterbos. Als Hubertus nog leefde zou hij het met me eens geweest zijn, denk ik....


Mutstypes...
Gisteren een lekker jachtdagje gehad. Ladies day, dus met de dames erbij. En goed weer. Nu bestaat er uiteindelijk geen slecht weer, alleen slechte kleding, zoals u weet, maar toch... Kleding, goede kleding, is héél belangrijk. En wil je geen koude voeten krijgen? Dan moet je wat op je hoofd zetten! Een hoed, een pet, of een muts. En die zijn er in allerlei soorten en maten.

Mutstypes dus. Ik heb een hele verzameling, en afhankelijk van welke ik gebruik zie ik er meer of minder intelligent uit... volgens mijn geliefde dan... die mij gisteren verbóód een muts op te zetten. "Want dan zie je eruit als een ******l!!!!"

Nou ja, dat valt toch wel mee? Spontaan bood medejachthoornblazer en gast Richard mij zijn hoedje aan, en kreeg hij even mijn muts op. Nou ja, ik moet toegeven: zelfs hij ziet er dan iets minder intelligent uit.... Zou mijn betere helft dan tóch gelijk hebben?



Tot zo ver het zeer belangrijke onderwerp (ahum...) kleding. Wat hebben we nog meer gedaan? Vele kilometers door het veld gesjouwd, gedreven, gejaagd, bij Geert op de deel geborreld en geluncht, een tableau verzameld, daar bij geblazen. En overdag genoten van mooi hondenwerk.



En bij het eten geblazen natuurlijk. Heerlijke boerenkool en hutspot, spek etc. verorberd, alvorens we weer naar huis terugreden. Met o.a. enkele duiven die schrijver dezes inmiddels heeft geplukt, bereid (peper, zout, roomboter, knoflook, zoete ui, suiker). Suiker?? Jawel, dan caramelliseert de ui lekker, probeer het maar eens! Ik heb er daarna samen met mijn betere helft tijdens de lunch van genoten... und ein kleines Glas Gewürztraminer dazu...
Want we mogen dan misschien wel mutstypes zijn, maar we weten wel wat lekker is......


Stehfanfare... in plaats van Teckelfanfare....
De insiders weten het: de echte baas van Betoeterd heet Mijnheer. Een statige standaardteckel, helemaal gek van de jacht, en gewend aan jachthoornblazen. Dus ook aan de Teckelfanfare.

Sinds ruim een half jaar hebben we er ook een bonsai-versie bij: Mauser. Volgens zijn stamboom een dwergteckel. Ja ja... nou na dit weekend hebben we daar zo onze twijfels over. Volgens onze waarnemingen is-tie ineens veranderd in een staande hond!

Wat wil het geval: zondag was het hele nest waar Mauser uit komt bij de fokker verzameld. Moeder Saar was er ook bij. Maar... eenmaal uit het nest weten de puppen echt niet meer wie de moeder was, en wie een broer of zus was. Het zijn gewoon andere honden, klaar. En laat er nu een teefje bij zitten, Tess, waar Mauser op slag zéér, zéér verliefd op werd. Met als gevolg een niet aflatende repeterende beweging...

Hij heeft dus de middag voornamelijk staande op zijn achterpoten doorgebracht.... Niets hielp .... wegsleuren, corrigeren? Contact? Vergeet het maar, hij dacht maar aan één ding.... Ik weet niet van wie hij dat heeft hoor, echt niet.... We hebben hem zo netjes opgevoed.....



Tja, daar zit je dan met je goeie gedrag.. En met een aardhond die zich ineens ontpopt als staande hond...
Maar ja, elk nadeel heeft zijn voordeel, zo zei iemand eens. Dus we gaan gewoon de Stehfanfare oefenen, in plaats van de Teckelfanfare!

Hubertusmis Maartensdijk
Zondag 26 oktober verzorgde Jachthoornblaasgroep 't Sticht samen met het Corps des Sonneurs van Jachtvereniging Soestdijk onder leiding van Edwin de Bies de muzikale begeleiding van de Hubertusmis in de katholieke kerk te Maartensdijk. Héhé wat een volzin.... Maar ja, het is ook niet niks.
Eerst werden de parochianen buiten al ontvangen met jachthoornmuziek. Daarna, eenmaal binnen in de kerk, had men er echt een mooi tafereel van gemaakt: het thema luidde Natuur en Arbeid, en er waren allerlei zaken te zien: opgezette dieren, landbouwproducten, fruit, bloemen.
De pastor hield geen standaardverhaal maar een echt op het thema en op Hubertus toegespitste preek (sermoen?) dus ook daar was veel aandacht aan besteed.
En , last but not least, werd natuurlijk de Windhager Jagersmesse van Herman Maderthaner uitgevoerd. Met aan het eind het altijd weer indrukwekkende "Großer Gott" waarbij de gemeente meezong.
Na afloop was er natuurlijk koffie, en deelde een oude jager aan de blazers Jägermeister uit. Bijgaand enkele sfeerbeelden, gemaakt door Marten de la Vieter:





Jagthuijs... Jagtmaal..... Jagthoorns.....
Zaterdagavond... herfst... uit eten? Wild, natuurlijk. En natuurlijk (!). Dat deden ook heel veel mensen in het Brabantsche, in Ulvenhout om precies te zijn. In restaurant 't Jagthuijs, om nóg preciezer te zijn. Met een borrel vooraf, op het terras, in de schemering, begeleid door Jagthoornblazers, van Horrido Moergestel met wat Betoeterd-volk ertussen. Bijgaand wat sfeerbeelden (foto's o.a Marloes Hak).






Muziek en nog veel meer uit het Groen
Op zondag 19 oktober vond in de Collse Hoeve in Nuenen het jachthoornfestival "Muziek uit het groen" plaats. Evenals vorig jaar waren er overdag allerlei stands met jachtgerelateerde producten, en was er 's-avonds een diner en fantastische ()dans-)muziek.

Overdag werd er uiteraard door alle deelnemende jachthoorngroepen een optreden verzorgd. Met wat mij betreft als hoogtepunt het optreden van de Belgische groep Waldo, wat kunnen die mannen, onder leiding van een vrouw, spelen zeg! Es, bes, pless, parforce, het maakt niet uit. Ook de es-groep Aprés Chasse, uit het hoge Noorden, mocht er wezen trouwens.

Tussendoor werd er uiteraard veel geroedeld. En er werd "examen" afgenomen: insigneblazen. Waarbij een der Betoeterden, Marika Wijs, het enige haar nog ontbrekende insigne, goud op parforce, behaalde.

Nu kunnen we natuurlijk een heleboel obligate "plaatjes" van jachthoornblazers publiceren, maar er was eigenlijk nog veel meer te zien, te horen of te proeven. Oordeelt u zelf maar!
Wat was er te zien? Twee bijzondere geweidragers bijvoorbeeld:



Of hoeden op markante koppen, pardon, hoofden:



En natuurlijk sprekers, NVJB-secretaris Dré Ploeger bijvoorbeeld, of Adri Oerlemans (dirigent van de organiserende groep Horrido-Moergestel), en last but not least een heuse spreekstalmeester die met kennis van zaken en humor het geheel aan elkaar praattte:



Tja, en je hebt natuurlijk altijd baas boven baas: je moet nooit gapen tegen een paard bijvoorbeeld, want daar win je het toch nooit van. En je kunt nog zo'n mooie "sik" kweken, maar die verbleekt toch bij het aanschouwen van een steenbok:



Iedereen kent wel bokbier, maar wist u dat er ook bokwijn bestaat? (foto René Wilson)



U weet, eten is een bijzonder nutteloze bezigheid (na een paar uur heb je alwéér honger!) maar als het dan toch moet, dan maar lekker en goed en in een goede sfeer. We slaan ons er wel doorheen. Bijgaand dus nog een actiefoto van Betoeterd.....



Nou vooruit, toch nog een plaatje van een gemengd roedel dan: (foto René Wilson)




Hirsch tot, Sau tot, Reh tot, Fuchs tot.
U kent ze vast wel, deze signalen. Na een weekje Polen mochten we ze allemaal blazen, op het tableau. En we hebben behalve van de prachtige natuur en van de jacht ook genoten van het wild en alle andere lekkere dingen die ter tafel kwamen. Vers tijdens het bersen geplukte paddestoelen bijvoorbeeld. Wel wordt vrijwel alle vlees door en door gaar geserveerd; bepaalde stukken rosé braden zoals bij ons dat gebeurt daar niet.

Verder was opvallend: de kennis van zaken waarmee daar wildbeheer wordt uitgevoerd, de forse wildschade aan landbouwgewassen, en, natuurlijk, het slechte wegdek...... En de armoede en slechte kwaliteit van (veel) huizen.
Zaken waar je als verwende Westerling niet altijd bij stilstaat. Maar het is niet alles kommer en kwel: er was ook plaats voor vrolijke noten. Jagdhornnoten. Hirsch tot, Sau tot, Reh tot, Fuchs tot dus.




Altijd feest
Wat ons betreft wel, dat weet u zo langzamerhand wel. "Waar nu weer?" denkt u natuurlijk. Nee, nee deze keer is het de titel van een boek. Dat ter tafel lag bij de in het vorige stukje genoemde barbecue (zie "Zo, nu eerst een Bavaria!").

Het boek, Altijd Feest - Ideeën en recepten voor onvergetelijke feesten gaat over thema-(feesten) en eten. Jawel, eten, u weet wel, één van onze hobby's. Nou zijn er natuurlijk héél veel kookboeken. Maar deze is grafisch vormgegeven door Laura Janssen.

Wie Laura Janssen is? Nou, toevallig heb ik van de moeder van Laura Janssen ooit een recept gekregen dat ik "De moeder aller kippensoepen" heb genoemd, omdat het zo ónt-zét-ténd-lék-kér is. En dat ik dus nog wel eens maak. Bovendien drijft ze weleens in ons veld, en haar beminde jaagt....Dus ja, als je dan een boek in handen hebt van "de dochter van" dan is dat natuurlijk wel een prima aanbeveling.

Naast het verzorgen van de vormgeving heeft ze (de dochter dus...) ook nog alle recepten gecheckt op volledigheid en smaak. Kijk, dát lijkt me nou een leuke baan..... Ik moet eerlijk zeggen, ik heb er nog geen recept van getest, maar uiteraard wel gelijk een thema gevonden dat jachthoornblazers en jagers aanspreekt: Ode aan de herfst. Zie bijgaande foto, als dat niet uitnodigend is, dan weet ik het niet meer....



Bent u geïnteresseerd? Het boek is uitgegeven bij Uitgeverij Terra Lannoo, ISBN 978-90-5897-799-1. Als u zich stort op de "Ode aan de herfst" dan komen wij desgewenst testen.... En jachthoornblazen..... Deal!


Zo, nu eerst een Bavaria! (?)
Zaterdagavond 4 oktober vond er een kleinschalige barbecue plaats van, voornamelijk, jagers. Niet met wild, deze keer. Wel met kippen. Plaats van handeling: ergens op de Utrechtse Heuvelrug. Met dan ook een kleinschalige vertegenwoordiging van jachthoornblazers van "De Heuvelrug" (1 man), "'t Sticht" (1 man) en "Jachthoorngenootschap Betoeterd" (1 man). Een soort kleine regiobijeenkomst als het ware.....



Maar daar ging het natuurlijk niet om, het ging om de kippen. En om de marinades. En om het procédé. Chef-kok Erik had gezorgd voor maar liefst 8 verschillende marinades. Elke kip werd op een holle "standaard" gezet, die op zijn beurt weer was bevestigd op een uitdruipbakje. Dit geheel stond op het rooster van de barbecue. De hitte van de barbecue verwarmde de lucht in de standaard, en indirect de kip. De huid bleef heel, de marinade daardoor behouden, en het vlees... dat was en bleef heerlijk sappig!



Als u goed naar het legertje kippen kijkt, en dan vooral naar het voorwerp waarop de kippen hebben plaatsgenomen, dan begrijpt u waar de titel van dit stukje vandaan komt......

Kortom, er zijn slechtere manieren om een kip te bereiden, of om de zaterdagavond door te brengen......


Wild- en Wijn-Event Lions Club Leiderdorp
De Lions Club Leiderdorp had zaterdag 27 september een Wild- en Wijn- Event georganiseerd, met een dagvullend programma voor leden en partners. 's-Ochtends werd er eerst geschoten bij een schietvereniging in Leiderdorp, waarna het gezelschap per touringcar op weg ging naar een parkeerplaats tussen Speuld en Drie, midden op de Veluwe dus. Alwaar wij in het bos verscholen langs de wandelroute naar Boshuis Drie stonden en men dus met jachthoornklanken verwelkomd werd. En met teckelgeblaf trouwens; onze Mauser maakte er een show van.

Door de leden mee te nemen op een fictieve jachtdag werden de functies van het jachthoornblazen uitgelegd en gedemonstreerd.



In een prachtig bos, met stralende zon, en een geïnteresseerd en nieuwsgierig publiek: wat wil je nog meer? Nou ja, een beetje aan de lijn trekken. Graven. Rondjes lopen om de bazin zodat deze in de lijn werd gewikkeld. Af en toe tijdens het blazen een ruk waardoor het vrouwtje een onverwacht vibrato ten beste gaf. U begrijpt, we hebben het nu even over de al genoemde teckel, Mauser. Die heeft zichzelf en het gezelschap uitstékend vermaakt. Er zijn van hem zo mogelijk nog meer foto's gemaakt dan van ons, geloof ik....

Na het Auf Wiedersehen wandelde het gezelschap door naar Restaurant Boshuis Drie, en gelegenheid die wij ook veelvuldig bezoeken. En wij wandelden de andere kant op, naar onze auto, en reden toen door naar ..... jawel, Boshuis Drie natuurlijk. Om heerlijk op het terras te genieten van de zon, het eten, de wijn, en de koffie. De koffie, ja. Die viel werkelijk bij iedereen in de smaak. Tsja, als je zo hard gewerkt hebt, dan ben je wel toe aan een cafeïnestoot!




's-Middags hebben we een kilometer of tien verderop nog een paar uur gerepeteerd, en na een kop soep werd het tijd om weer naar het westen te vertrekken. We reden het bospad af, sloegen af, de verharde weg op en ja hoor wat kwam daar aan rijden? De touringcar met Lions-leden, op weg van Wildpark het Aardhuis naar het wilddiner in Vierhouten. Een deel van het gezelschap heeft ook nog gefietst en gewandeld. Zo kruisten onze wegen zich nogmaals. Zeker weten dat zowel wij als zij terug kunnen kijken op een lange, vermoeiende, maar geslaagde dag. Mauser ook. Hoewel... hij kijkt helemaal niet, hij slaapt.. en droomt.... van koffie?


Training voor Oktoberfest
Zoals u misschien weet is in Beieren (München) het Oktoberfest begonnen. Dat begint trouwens altijd al in september, en houdt normaliter op op de 1e dag van oktober.
Vandaar de misschien wat verwarrende naam. Er komen allerlei tradities bij kijken: optochten in klederdracht, deelnemers én toeschouwers zijn voor een belangrijk deel gekleed in Lederhosen (de mannen/jongens/ja zelfs de allerkleinsten!)



of in Dirndl-jurken (de dames uiteraard, al of niet met indrukwekkend "balkon"....), bier, veel bier, nog meer bier...in een van de 14 grote tenten) ,én .... muziek natuurlijk. Blaaskapellen, vaak met marsen die een jachthoornblaasgroep ook niet zouden misstaan.



Kortom, dat moet je eigenlijk een keer meemaken. Dus daar wordt aan gewerkt. Lederhosen , nou ja, leren knickerbockers dan, hebben we al. Een hoed met een gemsbaard ook. De Dirndljurken? Ehhh. nee, nog niet, maar wat niet is kan nog komen... we gooien het eens in de groep. En dan het onderdeel bier... Hoewel ik het al wel lust, moet daar ook op getraind worden natuurlijk. We zijn begonnen met Mauser. Want als we gaan moet die ook mee natuurlijk. De eerste training verliep bemoedigend, in een warm septemberzonnetje, op het terras van Jachtschietcentrum De Berkenhorst, getuige bijgaande foto's...




Steigeren op Monumentendag
Op zaterdagmorgen 13 september waren we aan het steigeren. In de toren van de Dorpskerk in De Bilt. We bliezen daar, in bijzondere samenstelling (2 plessen en 3 parforcen, "normaal" spelen we meestal met 5 parforcen), ter gelegenheid van Monumentendag. Nu wilde het toeval (?) dat de toren van de dorpskerk gerestaureerd wordt. En dus keurig ter hoogte van de omloop ingepakt is in steigers en windbreekgaas.... En we dus min of meer vanuit het verborgene onze klanken over De Bilt uitstrooiden...



Koster Joost Paauw had op ons gerekend: de deur van de toren was al open. Maar toen... de trappetjes werden per verdieping steiler, en nauwer. En dan met een grote hoornkoffer op je nek... Eenmaal boven aangekomen was daar de beloning: door het gaas heen een prachtig uitzicht over het dorp, ondanks het wat miezerige weer. En na elk nummer de langzaam weerkerende echo: fantastisch! Je moet daarom wel iets gedragener spelen dan normaal. En de mensen beneden maar kijken waar dat geluid nu toch vandaan kwam....
Na een uur daalden we weer af, dat is nog lastiger trouwens. Hoewel, een uur? We waren ons begrip voor tijd kwijtgeraakt, omdat ook de klok gerestaureerd wordt. Zie bijgaand kiekje van de losse wijzerplaat!



Wat is het dan ineens lekker behaaglijk als je een uur in de wind hebt gestaan!
We mochten van de koster ook nog in de kerk blazen, wat we maar al te graag deden. Een mooi interieur, en wat een akoustiek!



En 's-middags ging plessblazer René Wilson nog optreden in een muziektent op een steenworp van deze kerk, met het orkest van de Biltse Muziekschool. Goed voor de embouchure, zo'n dagje!


Een gezegende zondag....
Zondag woonden we de verjaardag van jachthoornblazer Kees Vromans van Horrido Moergestel bij. En niet alleen jachthoornblazer, ook jager, filantroop (reist voor goede doelen naar o.a. Polen, en Afrika) en dat alles terwijl-ie niet meer "piep" is: hij werd zeventig. En sponsor van allerlei gezelschappen en goede doelen. Bijzonder was ook dat één van zijn dochters op dezelfde dag verjaarde: dubbel feest dus. Maar daarmee was het nog niet afgelopen, zo bleek later. Na het blazen van ettelijke nummers waaronder natuurlijk tweemaal "Lang zal hij/zij leven" verscheen ineens diaken Johan van Olmen ten tonele. Even uw geheugen opfrissen: die organiseerde het bezoek aan Rome, waar Betoeterd en Horrido en Nouveau Depart in 2006 voor de paus geblazen hebben. Al snel werd een van de redenen van zijn komst duidelijk: de Pauselijke zegen was aangevraagd (én toegekend) voor Kees en zijn vrouw Ria en de bijbehorende oorkonde werd uitgereikt.



Behalve het uitreiken van oorkondes is Johan trouwens ook érg bedreven in het vertellen van moppen, waarover misschien later meer... Als de censuurcommissie zich erover gebogen heeft, zeg maar...

Nog even terug naar de Pauselijke zegen. Voor de niet praktizerend katholieken en de praktizerende heidenen onder u behoeft dat wellicht enige toelichting. Vraag het anders ook eens aan een katholiek in uw omgeving. Je krijgt zoiets niet zo maar. Eigenlijk is het een "aflaat", maar het curieuze is dat die pas in werking treedt na je dood.... Maar dan zijn ook meteen al je schelmenstreken vergeven...In ieder geval hopen wij dat het nog heel lang duurt eer Kees en Ria hiervan (van het inwerkingtreden van de zegen dus...) kunnen genieten....



Zoals dat in het zuiden gaat, werd de inwendige mens daarna uitgebreid gevoed en gelaafd. Kortom: een gezegende zondag....


De Alpenhoorn hoor'n...
Dat kan. Ook in Nederland zijn er mensen die een alpenhoorn bespelen of zelfs zelf bouwen. Maar het mooist klinkt zo'n instrument natuurlijk in de Alpen zelf. En als u jachthoornblazer bent, vraag dan gelijk of u misschien ook eventjes mag blazen! Je weet maar nooit! Voor een jachthoornblazer met goede ademhalingstechniek is dat namelijk prima te doen! Pless-blazer René Wilson (JHBG Eemland)was onlangs in Beieren toen daar door 4 man een demo verzorgd werd, zie hieronder de fraaie sfeerfoto.



De volgende dag reed hij op de bonnefooi naar de werkplaats waar deze hoorns worden vervaardigd, en jawel: er was een blazer aanwezig. Het was weliswaar vakantie, maar deze man maakte toch tijd voor hem, liet hem de werkplaats zien, én... natuurlijk mocht hij de hoorns ook bespelen! Zo ziet u maar, van vragen wordt je nooit minder. Bijgaande fraaie foto's wilde ik u niet onthouden. René is de man met het niet-Beierse postuur... Wie de Beier is moet u zelf maar raden....



Als veelvuldig Zwitserlandganger, en met een Zwitserse vrouw als betere helft, zal het er toch een keer van moeten komen: weer een keer naar Zwitserland, waarbij we echter deze keer het Bündnerfleisch, de raclette, de Obstler, de Fendant, de Sahne ohne Zucker, de Murmeltiere, de Steinböcke, ja zelfs de gemzen gewoon voorbijlopen danwel rijden, opzoek naar een alpenhoorn. Misschien kunnen we wel een duetje blazen. Een Echofanfare. Gruß aus die Birge. Enzovoort.
Trouwens, nadat we dat gedaan hebben kunnen we natuurlijk gewoon weer wél stoppen bij het Bündnerfleisch, de raclette, de Obstler, de Fendant, de Sahne ohne Zucker, de Murmeltiere, de Steinböcke, ja zelfs bij de gemzen....Hmmm... ik krijg er steeds meer trek in...

Is uw vakantie net voorbij, en komt u voorlopig niet in Beieren (waar deze foto's gemaakt zijn, met dank aan René Wilson) of in Zwitserland? Neem dan eens een kijkje op deze website: www.alpenhoorns.nl. Leuk en informatief. Een must voor wie van een Alpenhoorn hout. Hout? Ja, hout. natuurlijk. He he...


Paddo's maar dan anders
U kent ze vast wel, de nieuwsberichten over paddo-gebruikers die onder invloed van een hoge brug springen, of uit een raam van een hotel of zo. Je schijnt na het gebruik van paddo's te denken dat je kunt vliegen. Nu is dat inderdaad zo, het is ook helemaal niet moeilijk. Vliegen, bedoel ik. De landing, die is pas moeilijk.... Niet doen dus!

Wilt u toch een keer het genot van paddo's ervaren, kijk dan eens goed rond in uw (jacht-)veld. Dat deden wij ook en plukten er de vruchten van: cantharellen. Een prachtige geurige diepgele paddestoel. Laat er vooral een stel staan, als u ze vindt, dan heeft een ander er ook nog plezier van. Spoel ze af, snij het onderste stukje van de steel af. Laat ze rustig drogen. Dat geeft u de tijd om een goede fles wijn uit de kelder te halen. Loop vervolgens naar uw diepvriezer of rij weer naar uw jachtveld. Kom terug met een ree. Snij tomaten in stukken, doe hetzelfde met een paar tenen knoflook. Snipper een ui. Pink een traantje weg (zie vorige zin). Zet een pan op het vuur, ZONDER, dus ik bedoel ZONDER boter of olie. Smoor de cantharellen en de tomaten tot het vocht verdampt is. Dat duurt wel een tijdje. Pak intussen nog een pan, doe daar WEL boter in, en fruit de ui en de knoflook. Als het vocht van de tomaten en de cantharellen is verdampt voegt u roomboter toe (andere boter bestaat trouwens niet, volgens mij), peper, zout, en de gefruite ui en knoflook. Maak de wijn open en proef. De wijn.



In de pan die u nu over heeft (de uien en knoflook zijn er immers uit), braadt u nu op een hoog vuur reerug. Is deze klaar, wikkel hem dan even in folie en laat hem rusten. Jachthoornblazers kunnen het ree voor de zekerheid nog even dood blazen. Maak eventueel, met wat wijn en Duitse en/of Zwitserse kruiden, in de nu al weer lege pan een saus. Duits of Zwitsers omdat dat nu eenmaal goede producten zijn, daar halen Nederlandse ingrediënten het gewoon niet bij. Hemelse geuren stijgen inmiddels op uit de pan met cantharellen en uit uw goed op temperatuur zijnde wijn. Een Rioja Reserva van een jaartje of vier, vijf bijvoorbeeld. Schep de cantharellen op een bord, haal het ree uit de folie en leg het eveneens op het bord, voeg eventueel wat saus toe, neem een slok van uw wijn, en geniet met uw neus en uw smaakpapillen. Als dessert neemt u natuurlijk bosvruchten. En wat dacht u van een geurige espresso met een truffel na?



Dat bedoel ik dus: Paddo's maar dan anders. Oók geschikt voor mensen met vliegangst! Als u dit allemaal op heeft kunt u trouwens niet eens meer vliegen, u komt simpelweg niet meer van de grond...
Het recept, ere wie ere toekomt, is van Rinus. De saus is een specialiteit van mijn betere helft, daar laat ik dat graag aan over. De rest van de uitvoering (het schieten van het ree, plukken van de cantharellen, kiezen, kopen en ontkurken van de wijn, en bereiden van alles behalve de saus) vond plaats door ondergetekende. Goed gedaan dat recept, Rinus, proost! Volgende keer gaan we eekhoorntjesbrood of kastanjeboleet zoeken....


Lekblazen
Zaterdag was er bij Tull en 't Waal (valk bij de Lek, u weet vast wel waar deze wereldstad ligt) een hondenwedstrijd. En het Sticht blies daar ter versiering. Schrijver dezes blies ook mee. Ook in es trouwens, deze keer. En onze Mauser hebben we ter plekke maar even de Lek ingestuurd, om te apporteren. Deed-ie ook nog, teckels die van water houden bestaan echt!



Het programma liep nogal uit, omdat er heel veel honden voor het A-diploma opgingen. (gefeliciteerd Jeltje, met je 2e plaats en maar liefst 92 punten!!) dus doodden we de tijd behalve met blazen ook met gezond eten: een gezonde hamburger, gezonde saté, gezond bier en jenever.. Schrijver dezes zat aan de jus en barst nu van de vitamine. Kortom, het was weer Lek-ker.

Tull en 't Waal, voor de enkeling die het niet weet, ligt trouwens ten zuiden van de Lek, ten oosten van Nieuwegein, op een steenworp afstand van de Beatrixsluizen en de A27 en Schalkwijk. Zo, weet u dat ook weer....


Drie Betoeterden schieten met z'n drieën één bok
Dat behoeft enige uitleg natuurlijk. We hebben niet overal in ons jachtveld een hoogzit. En daarom is een bersstok cq schietstok een handig hulpmiddel. Kant en klaar te koop, maar zelf maken is natuurlijk veel leuker. Eind vorig jaar hebben we daarom in het Duitse jachtveld van een onzer een mooie redelijk rechte hazelaar opgezocht en daar een tak van afgezaagd. Meegenomen, en laten drogen. Dan krimpt hij nog behoorlijk. In het voorjaar hebben we op de beurs Jagd und Hund in Dortmund een stel bussen aangeschaft met grove draad (je kunt de stok dan deelbaar maken, dat transporteert met name in de auto makkelijker), en een stevige punt. En op een ander standje aldaar kochten we een leuke hoedenspeld van een reebok. Een andere betoeterde had al eens een stuk geweistang (van een edelhert) aan mij gegegeven. Dat kwam mooi van pas om een gevorkt gedeelte uit te zagen. Ter versiering werd op een platte zaagkant het hoedenspeldje gemonteerd (gaatje boren, montagekit). De tak werd doormidden gezaagd, uiteinden passend gemaakt, wat montagekit in de bussen, tak erin, schroef haaks erin voor borging. Draadeinde in uiteinde van één tak, nauw passend gat in de "vork" boren, wederom wat montagekit erbij en voila: na een hoop gepruts heb je je eigen persoonlijke bers- annex schietstok.

Gewoon kant en klaar kopen is natuurlijk veel makkelijker. Maar ja, zegt u nu zelf: koopt u uw wild bij de poelier? Of bent u zo gek om bij nacht en ontij, bij koude en hitte, met een forse investering aan wapens, kleding, verrekijker enz., en na het afleggen van (vaak onverrichterzake) vele honderden kilometers uiteindelijk een (nog zelf schoon te maken) dier te bemachtigen dat u dus ook zo bij de poelier van de haak had kunnen plukken? Ja toch? Ik bedoel maar...

Zo'n bersstok is ook erg handig als je in het donker en de modder met tig kilo spullen om je nek door je veld loopt te soppen. Maar ja, het ding moest nog wel ingewijd worden natuurlijk. Een week geleden was het zover. Op een plek waar de bokken maar niet in de buurt van het zitje wilden komen. Een paarhonderd meter verder met bersstok en kruk in een sloot gaan zitten. Hoofd net boven het maaiveld. Muggenmelk rijkelijk aangebracht, anders zat ik hier nu niet meer.... En plotseling een telefoontje, van pakweg anderhalve kilometer verder in het veld: "Er komt een bok met gang jouw kant uit, over een minuut moet je hem kunnen zien!". Inderdaad, maar ook weer op een paarhonderd meter afstand... Gefiept, hij keek, maar stapte toch de mais in. Maar even later (zo leek het tenminste) kwam hij de mais uit, op een geit af die ik voor me had, en begon hij te drijven. Een paar kringetjes en hup de mais weer in. Nog even later herhaalde het tafereel zich, maar al drijvend bewoog het paar zich van mij af. En ja hoor weer de mais in, maar de geit bleef achter en kwam weer mijn kant op. Opeens kwam de bok de mais weer uit, kijker erbij, ja het is hem. Kijker weg, hand in de vork van de schietstok, daar het geweer op (anders komt je schot te hoog af, bij opleggen op een harde ondergrond), en de bok volgen in de geweerkijker. En meedraaien. Maar vooralsnog stapte de bok in de sloot die daar vlak voor de mais langs loopt, en kon ik slechts zijn kop en het bovenste randje van de rug zien: geen weidelijk schot mogelijk. Blijven volgen, en ineens, ja hoor uit de sloot, maar wel blijven lopen. Mijn hartslag gaat omhoog, zal ik even fiepen? De interesse voor de geit lijkt even geluwd. Ineens komt hij mooi breed, staat stil. Een keer diep ademhalen, safe was er al af, rustig de trekker overhalen nu en het schot is er uit. Achteraf blijkt er tussen het eerste zien van de bok en het vallen van het schot drie kwartier te hebben gezeten: in je beleving zijn het tien minuten, want de tijd vliegt voorbij maar het is toch echt zo.


Doorgrendelen, markeren, kijken. De bühne is leeg! Na enkele minuten eropaf, en na pakweg 10 stappen is al wat zichtbaar. Ter plekke (circa zeventig meter) een bladschot geconstateerd, hij heeft het schot niet meer gehoord maar is ter plekke omgeklapt. Mijn hartslag daalt langzaam, het zweet en de adrenaline blijft vooralsnog rijkelijk stromen. Het is zover: we hebben met z'n drieën één bok geschoten. De stok is ingewijd...


Wel eens een beer aan de tand gevoeld?
Dat kan, in Doorwerth. In het jachtmuseum aldaar is een steeds wisselende collectie te zien van zaken die met de jacht te maken hebben.


Het interieur van het kasteel is trouwens op zich al interessant. Maar wij gingen natuurlijk vooral voor de jacht-parafernalia. Een opgezette beer bijvoorbeeld: even aan de tand voelen dus. En jachthoorns (uiteraard!). Mooie maquettes van een eendenkooi, en de Parforce-jacht.


En een fraai tableau aan de muur:


Honden mogen niet mee het museum in, maar je kunt er pal naast wel prachtige wandelingen maken: bos, uiterwaarden. En o ja, de huisgebakken gemberboterkoek is erg, héél erg lekker.....


Gore plaatjes. En toch mooi. Hé? Kijk maar!
Het is al weer een paar weken geleden dat er 's-avonds in ons veld een reebok werd geschoten. Hup, in de auto, naar de boerderij, ontweiden. Het was inmiddels donker dus even de zaklantaarn erbij. Een "min ding" dat vol met keelhorzels bleek te zitten. Bloedende neus. Gauw even in het donker met een telefoontje toch wat fotootjes gemaakt. Gore plaatjes, met matige beeldkwaliteit.



Maar toch wilden we ze u niet onthouden: als je zoiets ziet is het afschot dubbel zo mooi! Vinden wij natuurlijk.
Mevrouw Th. en consorten van de PvdD zouden waarschijnlijk Kamervragen stellen: "Mevrouw de Minister, is het u bekend dat reeën onaanvaardbaar veel last kunnen hebben van keelhorzels? En dat dit ondraaglijk lijden voorkomen had kunnen worden door ze tijdig een zakdoek aan te bieden zodat ze hun neus hadden kunnen snuiten? Bent u bereid, eventueel in samenwerking met het bedrijfsleven (Kleenex!) hier wat aan te doen?" Enzovoort en zo verder....

Een ding is zeker: deze bok heeft er geen last meer van. Afdoende behandeling, door ons gesponsord. En o ja, hoewel mager(der) dan normaal wél voor consumptie geschikt. Ook nooit weg mevrouw Th.! Geniet u maar verder van uw muesli......


Optreden op hoog niveau
Dat gaan we doen op zaterdag 13 september. Serieus. Normaal staan we met beide benen op de grond. Een laag-bij-de-gronds gezelschap als het ware. Maar straks... ontstijgen we het aardse... en kijken we zelfs neer op ons publiek!!

En voordat u nu denkt "Zijn ze gek geworden? Wat een arrogantie! Waar zijn de rotte tomaten??" stel ik u gerust: we zijn niet beter of slechter of gekker of normaler (??) dan gewoonlijk.

Nee, op 13 september is het Monumentendag. En blazen wij hoog van de toren. Tientallen meters hoog. Van de toren van de kerk aan de Dorpsstraat in De Bilt namelijk....




Nieuw clubhuis Overlopers!!!
Insiders kennen de Veluwse jachthoornblaasgroep "De Overlopers" natuurlijk, u weet wel, die groep die grossiert in Nederlandse Kampioenschappen jachthoornblazen. En wellicht kent u ook hun mobiele clublokaal.


Sinds het NK 2008 mankeert er daar iets aan de schouw.... hetgeen Betoeterd in liefdevolle bewaring heeft genomen: een heel klein elandje. Een bonsai-eland, zeg maar. Nu is het zo dat je op spullen van een ander extra zuinig moet zijn. Wij hebben het beestje dan ook uitgelaten, geroskamd, gedrenkt, gevoerd, kortom vetgemest. Zodat-ie tezijnertijd blakend van gezondheid en weldoorvoed weer naar de Overlopers terug kan. Al of niet via een ecologische verbindingszone.

Er is alleen één klein probleempje... we hebben hem teckelvoer gegeven. Eiwitrijk, speciaal voor pups. Dat kan ik niemand aanraden. Onze eerste teckel, Mijnheer, is er te snel door gegroeid, onze tweede, Mauser, krijgt daarom alleen voer voor volwassenen. Maar als je nog wat puppybrokken hebt staan dan maak je die op natuurlijk. Maar wisten wij veel dat een eland daar óók zo reusachtig van gaat groeien!!! Sorry hoor, foutje!! Tja, eigenlijk zijn we bang dat-ie dus niet meer aan de schouw past. En überhaupt niet door de deur kan...

Dus, beste Overlopers, begin maar vast te bouwen aan de nieuwe hut... En geef ons een seintje als hij gereed is, graag met vermelding van de deurbreedte... Tot die tijd zetten we hem veiligheidshalve op water en muesli. Dat werkt perfect, ik gebruik het zelf ook, en ik ben graaaaatmager. Echt waar. U gelooft het niet? Van die eland dan, bedoel ik? Nou kijk dan zelf maar, links ziet u de foto van vlak na het "bruiklenen", en rechts de foto na onze liefdevolle verzorging. En die graatmagere-webmaster-foto? Die houdt u nog tegoed, die zoeken we nog....



Aangeboden: jachtveld incl. terreinwagen
U bent op zoek naar een jachtveld? Met roodwild? En heeft nog geen terreinwagen? Dan hebben wij de ideale aanbieding voor u!!!
Er zijn bisons (als u er ééntje oogst dan komt u de winter wel door....), ik geloof ook witstaartherten, en Mormonen. Voorzover bekend kennen deze laatsten een schoontijd van 12 maanden per jaar.... Taai vlees trouwens, vermoed ik...

Waar het is? O ja, Utah (foto met dank aan Anja de la Vieter!).
U dient wel te beschikken over wat tijd (heen- en weer kost wel een paar dagen), een verklaring van goed gedrag (anders kom je de States niet in...), een rijbewijs (de terreinwagen is een cabriolet, ik zou daarom ook een hoed en regenjas meenemen), en u moet op zijn minst het signaal "Hirsch tot" beheersen.

Is dat niet het geval, dan valt er wel wat te regelen: Betoeterd komt met alle plezier ter plekke blazen.....



Website Jagdhornbläser Roetgen
Van de geheimschrijver der NVJB kregen wij een tip over deze site. Meteen maar even gaan kijken dus. Deze site wordt zowel qua vormgeving als qua inhoud verzorgd door de man die ook de Duitstalige berichtgeving op de NVJB-site voor zijn rekening neemt: de heer Franz Duesing.
Ik ga niet alles verklappen, u moet gewoon zelf maar eens een kijkje nemen. Duidelijk is in elk geval dat men plezier heeft in het blazen; zie ook onderstaande foto!!


Vermeldenswaard is onder andere de presentatie van leden, aandacht voor Jungbläser, het gebruik van Google-maps,... ach ik ga niet alles verklappen, u moet gewoon zelf maar eens een kijkje nemen. Via onze links-pagina, of rechtstreeks: Jagdhornbläser Roetgen Een mooi stukje werk, in PHP!!


De kortste jachthoornblazersgrap...
Daar is-tie dan: "Piano blazen svp!"


Teckels kunnen ook jachthoornblazen (denken ze...)
Zoals wellicht bekend doet Betoeterd dingen vaak nét even anders. Zo ging het ook bij het insigneblazen van schrijver dezes. De precieze volgorde weet ik niet meer , maar onorthodox was-tie wel: ik ben in elk geval begonnen met goud op de parforce. Toen tussendoor een keer brons op de pless, daarna brons op parforce geloof ik, nog weer later ook zilver en goud op pless, en ja toen ontbrak er toch nog wat... zilver op parforce dus.

Vandaag, zaterdag 28 juni op de Berkenhorst, dus maar een poging gewaagd. Helaas, niet gelukt! Want bij de uitreiking kondigde muzikaal coördinator Edwin de Bies aan dat het zilveren insigne op parforce behaald was door.... Mijnheer De Jong!! Nou heet ik geen Mijnheer, maar een van onze twee teckels wel. Heb ík dat weer: ik heb me ingespannen, maar Mijnheer krijgt mijn diploma!



Hij is apetrots, en beweert nu dat-ie de enige ruwhaarteckel in Nederland is die kan hoornblazen.... We laten hem in die waan natuurlijk, en hebben het gelijk maar gevierd met gerookte paling....

Berkenhorst: 't was een feestje!
Zaterdag 28 juni vertrokken we voor het Blazerstreffen naar Jachtschietcentrum De Berkenhorst, Elspeet, Veluwe. En zoals dat hoort op de Veluwe, hebben we onderweg zelfs twee overlopers (met een kleine o, en niet in uniform, trouwens) gezien. Op pakweg 30 meter van de auto.. Het had gekund, dus.... In ieder geval kom je dan al een beetje in jachtstemming!

Er was van alles te doen, zaterdag: de Norma schietwedstrijd en een gezellig informeel jachthoorntreffen. Behoorlijk wat groepen deden hieraan mee, tot aan Limburgers en Brabanders toe! Er waren allerlei stands met jachtgerelateerde spullen, je kon target schieten met speciale luchtgeweren. Er was goed te eten (ook een hobby van ons...), er kon insigne geblazen worden (tientallen mensen maakten daarvan gebruik, het werd een lange zit voor de jury), en er werd natuurlijk geroedeld.


Ik zei het al, het was gezellig en informeel. Tijdens de gezamenlijke optredens nam Evert van Rhee (dirigent van onze gastheer Berkenhorst Blazers) de regie, en wees elke stem (1e, 2e, 3e pless, enz) zijn plek, zodat de groepen helemaal uit elkaar werden gehaald. Lekker mengen dus, en vervolgens op de dirigent letten.

Nou ja, opletten.... hahaha, wat is dat? Dat dringt niet altijd tot iedereen door, ook bij mij niet trouwens hoor ... Maar gedurende de dag viel er een stijgende lijn waar te nemen, dat wel. Keek in het begin misschien 30% naar de dirigent, aan het eind van de dag was dat gestegen tot wel pakweg 75%. Maar niemand die daarom maalde, we hadden veel plezier met elkaar, en ach een nummer als Hegewald of Hundefanfare kan nu eenmaal op honderdduizend manieren gespeeld worden, toch?



De inwendige mens werd niet vergeten , voor alle blazers waren er consumptiebonnen, en toen de aanvankelijke miezer en af en toe een stortbui voorbij waren en de lucht opentrok kwam de stemming er helemaal goed in. Felle zon, het terras stroomde vol, en er werd geroedeld dat het een lieve lust was. Es, bes, gepoetste en ongepoetste hoorns... en zo hoort het! Je houdt er een tevreden gevoel en een dijk van een embouchure aan over.


Kortom, iedereen heeft een hoop lol gehad, dat blijkt ook wel uit de foto's, we hebben nieuwtjes en muziekstukken uitgewisseld. De blazers, de NVJB, jagers, sportschutters en de medewerkers van de Berkenhorst die het allemaal hebben opgetuigd, kunnen terugkijken op een fantastische dag. Hopelijk volgend jaar weer! Misschien verzorgt Mijnheer dan wel een gastoptreden...


Stan's feestvarken
Stan Vorsselmans, al vele jaren jachthoornblazer bij Horrido-Moergestel, won tijdens het Anteunisfeest in januari in Sterbos, België, bij de loterij een big. Een levende big welteverstaan. En laat Stan nu ook een broer hebben die varkensfokker is, of was. En die dat kunstje niet verleerd is! Die bood aan de big op te fokken tot eetbare proporties, en er werd een datum geprikt waarop het volgroeide varken geconsumeerd zou worden.

Zo gezegd zo gedaan. Op zondag 15 juni waren er pakweg 100 jagers, jachthoornblazers, familieleden, en aanhang, aanwezig want voor een feestje en een hapje is natuurlijk iedereen altijd te vinden!

Nu hoor ik u denken "Dat moet dan wel een reuzevarken geweest zijn..." Jawel, dat wel, maar Stan en zijn vrouw Marja zijn niet voor één gat te vangen. Zo waren op het feest aanwezig: het (feest-)varken, een professionele Belgische slager en cateraar, maar ook kip, lam, groenten, krieltjes, sauzen, brood enz. enz. En natuurlijk twee steelpannen in reuzeformaat waarop het geheel bereid werd. Fotograaf Stef Evertse legde het voor u vast:


Het spreekt voor zich dat daarbij geblazen moest worden natuurlijk. Omdat het weer niet meewerkte werd al snel uitgeweken naar de jachthut (je kunt trouwens beter spreken van een jachtzaal!) waar niet alleen voor het varken geblazen werd, maar ook voor de slager. Die was namelijk jarig, zondag. Het varken niet, dat was niet bepaald jarig, maar wel lekker...


Sau tot. Teckel nicht...
Nee het gaat hier niet om een jachtongeval. Want zoals u weet kan een varken een teckel aardig de oren wassen. En andersom kan ook natuurlijk. En ook niet, of niet alleen, om het doodsignaal "Sau tot".
Waarom dan wel? Anja de la Vieter, jachthoornblazer bij es-groep 't Sticht én al heel lang fokker van ruwhaar teckels (van Mijnheer bijvoorbeeld!) keerde onlangs met opmerkelijke foto's terug uit The States. Een "burgervarken" had het loodje gelegd: Sau tot dus. Maar de Nachwuchs moest drinken. Wat nu? Ach, er is een zogende teckel in huis, aanleggen dus.


En ja hoor, het werkt. De foto's leveren het bewijs. De big heeft dus "Schwein gehabt"! En de teckel? Daar blazen we de Teckelfanfare een keertje voor. En nu maar hopen dat het biggetje als rasechte omnivoor zich straks niet tegoed doet aan de puppies...


De (winter-)koning te rijk
Op de veranda van de jachthut van een onzer blaasgenoten hangt een trofee. Van een hert. We hebben het daar al heel wat keren bekeken. Het staarde wat suffig voor zich uit, een beetje een leeghoofd als het ware. Maar nu, nu is daar verandering in gekomen! Niks geen leeghoofd meer, geen wazige blik, nee nee "ons" hert heeft nu heel wat aan zijn hoofd. Of eigenlijk: in zijn hoofd. Een nest. Van een winterkoninkje. Zie de foto's hieronder.


Op dit moment zullen de jonkies al wel uitgevlogen zijn. Keert de rust weer. En staart het hert, deze keer niet suf, maar rustig nagenietend, weer voor zich uit. Nagenietend ja, want hij was de (winter-)koning te rijk...


Horen, zien, en niet meer zwijgen
Wellicht herinnert u zich de berichtgeving over het NK Jachthoornblazen op de Hoge Veluwe nog (Kijk anders nog eens naar ons nieuws van april 2008). Belangrijkste nieuws voor de bes-groepen was natuurlijk weer (!) de winst van De Overlopers.

U kent de Overlopers niet, zegt u? Dan is een korte introductie op zijn plaats: ze blazen jachthoorn, zijn niet zwaarmoedig, houden van een geintje, een biertje, ook van fanta trouwens, en natuurlijk van jagen. Hieronder ziet u een sfeerbeeld van hen, genomen na afloop van het NK, vanuit hun clubhuis. En tevens een in hun clubhuis hangende uitbeelding van de uitdrukking "Horen, zien en zwijgen". Daar hebben ze geen aapjes voor nodig. Wel een reebok, en wat andere atttributen. De oplettende vrouwelijke kijkers herkennen wellicht een maandelijks accessoire... Kijkt u nog maar eens goed!


Maar behalve de net genoemde winst hadden de Overlopers ook een enigszins in nevelen gehuld verlies geleden. De nevelen zijn bij de Overlopers inmiddels al lang opgetrokken natuurlijk. Actief en inventief als ze zijn werden er onmiddellijk wildtellingen georganiseerd, werd er vergeleken met de tellingen van vorig jaar, en werd het duidelijk: een zeldzaam stuk roodwild was verdwenen!

Hieronder ziet u eerst het resultaat van de telling van vorig jaar (linkerfoto), en daarnaast het resultaat van een wildtelling op laten we zeggen de Utrechtse heuvelrug. Als u goed kijkt ziet u dat er 1 stuk is gemigreerd van links (Hoge Veluwe) naar rechts (Utrechtse Heuvelrug). Het kan haast niet anders of dat moet volgens de veelbesproken ecologische hoofdstructuur hebben plaatsgevonden.


Omdat u nu met uw neus tegen het scherm gedrukt zit om nog wat te kunnen zien, maken we het u wat gemakkelijker: een close-up van Horen Zien en Zwijgen (hieronder, linker foto).


Toen Alces alces, oftewel de "spontaan" met Jachthoorngenootschap Betoeterd meegelopen Eland het zwijgen dan eindelijk verbrak werd het hem bleek om de neus (rechterfoto). Heimwee wellicht? Of dorst? Wie zal het zeggen. Teergevoelig als we zijn , gaan we daar wat aan doen natuurlijk. Op een of andere manier komt-ie vast wel weer bij zijn bazen en bazinnen terecht...


Nieuwe jas!
Zoals u ziet heeft de site een nieuwe jas! Ander kleurtje, wat strakker. Leesbaarder door een effen achtergrond. En met dezelfde ludieke kijk op onze hobby's, dat dan weer wel natuurlijk....

Nu begrijpt u ook waarom het in mei zo rustig was: er werd geploeterd in het atelier! Maar zoals dat gaat met een nieuwe jas, is-tie natuurlijk nooit meteen 100,00 % af: Er zit vast wel ergens een knoopje los, dat weer vastgezet moet worden. Of je ontdekt een valse vouw, die gestreken moet worden. Je moet hem "indragen" zal ik maar zeggen....

Ontdekt u iets, mist u iets, of heeft u commentaar ? Doen! Klik op "contact" en lucht uw hart! Of schrijf iets in ons gastenboek. Bent u gelijk mode-recensent, als het ware....


Wie schrijft ontsnapt...
Een variatie op "Wie schrijft die blijft" natuurlijk. Tijd om te schrijven is momenteel schaars. Het NK Jachthoornblazen is net achter de rug, evenals de eerste repetitie. Feestdagen. Verjaardagen.

Maar we hebben het nog steeds druk. Want... "Mauser" is er nu natuurlijk. Onze nieuwste teckel. Tot onze opluchting en vertedering is onze andere teckel, "Mijnheer", absloluut niet jaloers. Integendeel, hij past op hem, speelt met hem, leert hem dingen, corrigeert hem voorzichtig. Maar krijgt ook al een koekje van eigen deeg, zo af en toe. Kan Mauser een speeltje bij Mijnheer niet uit zijn bek loskrijgen? Nou gewoon, dan bijt je hem even lekker in zijn poot, want dáár kan-ie natuurlijk wél bij... En dan doet Mijnheer misschien zijn bek wel open om (voorzichtig!) terug te bijten, laat het speeltje daardoor vallen, én je hebt weer een kans! Dat soort streken dus. Als u goed kijkt ziet u trouwens dat we eigenlijk 3 teckels hebben...

Ook als baas heb je geen moment rust. Opletten, belonen, voeren, op tijd laten rusten, uitlaten, de tuin nog eens extra van gaas voorzien....

En wat doe je dan, 's-avonds? Lekker even ontsnappen naar de voortuin, om op je gemak je jachtjournaal bij te werken bijvoorbeeld. En wie komt er dan ook aansluipen? Met een blik van "Héhé, nu éven wat tijd voor mezelf graag!!" ? Inderdaad, Mijnheer. Het leek wel een samenzwering. Even rust, baas; morgen begint het lieve leven weer!

Mauser zonder jachtakte of verlof kopen!
De naam Mauser zegt de jagers en/of sportschutters onder u natuurlijk heel veel. Het superdegelijke en veilige 98-systeem bijvoorbeeld, dat nog steeds wordt (na-)gebouwd. Niet voor niets wordt dit veel voor de jacht op de Big-Five gebruikt.... Als er een boze buffel op u af komt moet u immers wel een antwoord gereed hebben...

Een Mauser dus. Ik heb er altijd al een willen hebben. Dus hebben we de knoop maar doorgehakt. Wel is er een praktisch probleem: hij past niet in de wapenkast! En elk wapen dat op je jachtakte of bijzonder verlof staat, moet worden opgeborgen in... de wapenkast! Omdat dit onlosmakelijk met elkaar verbonden is hebben we als oplossing bedacht de Mauser dan maar niet op de jachtakte te laten zetten. En de aankoop buiten Bijzondere Wetten om te realiseren. Creatief toch?

Ja, zult u zeggen, maar ook gevaarlijk, onwettig, stom! Hohoho, zo gek zijn we ook weer niet... Want nu komt het... we hebben contact opgenomen met Bijzondere Wetten, en... het is OK!!! En nee, we hoeven de Mauser niet eens onklaar te laten maken!!! Hoe we dat voor elkaar hebben gekregen? Ach, kijkt u maar eens op onderstaande foto, dan wordt alles wellicht ineens duidelijk....

U ziet geen Mauser zegt u? Nog een keertje kijken dan. Links zit schrijver dezes, met moustache en garnituur. En rechts, liggend op mijn (ahum..) spierbundel zullen we maar zeggen, ligt Mauser. Onze over 6 dagen op te halen ruwhaarteckel MAUSER dus. Die alvast even oog- en baardcontact maakt met de baas, en denkt "Zo'n garnituur wil ik later ook... als ik groot ben". Let u eens op de tevreden mimiek van Mauser... Nogal wiedes natuurlijk, ik heb hem net verteld dat-ie niet in de wapenkast hoeft....

Jachtexamen 2008
Donderdagmiddag 24 april: zonnig weer. Waarom: omdat wij moesten blazen bij het Jachtexamen. Wat heeft dat er nu mee te maken? Nou, gewoon; na afloop gaan we op een terras zitten. En daar heb je dus mooi weer voor nodig.

Deze keer waren er (meen ik, uit mijn hoofd) 874 kandidaten voor het schriftelijk examen, en ongeveer 10 voor het mondeling examen. Een goede reden voor het afleggen van een mondeling examen is (bijvoorbeeld) dyslexie. Toch mooi dat zoiets geen belemmering vormt! Deze kandidaten hebben we dus niet gezien, want die zaten op het kantoor van de KNJV in Amersfoort.

Wij waren dus in de Veemarkthallen. Wie er nog meer waren? Nou ja, (bijna) alle 874 kandidaten natuurlijk, een gecommitteerde, toezichthouders, kortom allerlei mensen die bij de organisatie en uitvoering betrokken zijn.

En...... een kraaiachtigheid! Een kraaiachtigheid, dat is natuurlijk een verzamelnaam. Eksters, kraaien, roeken, kauwen, vlaamse gaaien vallen wat ons betreft allemaal onder "kraaiachtigheid". Het ezelsbruggetje dat ik ooit leerde tijdens de jachtcursus (dankjewel Rienk!) luidde: een kauw is grauw, een roek heeft een broek. Dus: kauw grijze plek op de kop; roek wat veren rond de poten. Ook het sociale leven (kraai: gezinsverband; roek: familie- dan wel kolonieverband) is een indicator.

Hoe dan ook, wij hebben daarom meteen "Veerwild" ten gehore gebracht. Voor de kenners ook nog "Reewild" en "Varken". En een aantal jachtfanfares totdat iedereen op zijn plek zat, de voorzitter nog een aantal huishoudelijke mededelingen deed, en tenslotte het examen officieel begon.

Het is nu afwachten voor de kandidaten, over een aantal weken is de uitslag bekend. Wij hebben er alvast eentje genomen. En nog eentje. In de zon. Op het terras. Op de goede afloop: Proost!

Wildtellingen, al zes stuks ?
Het raadsel rondom de merkwaardige uitslagen van roodwildtellingen op de Veluwe duurt voort. Gaat het nu om een vermissing, een foute waarneming, een exoot, een dubbeltelling? Vanuit het "Wilt en bijster Lant" (De Veluwe dus) bereikte ons het bericht dat het om zes stuks roodwild zou gaan. (Al zes. Of al ces. Of alces alces. Hé al die moeilijke woorden ook.)

Om de spreekwoordelijke verwarring nog groter te maken zij vermeld dat "er niet gezwegen zou worden!!!" En dat het zou gaan om "...niet de laatste maar misschien wel weer de eerste van de Veluwe!"

Waarop wij besloten dit wetenschappelijk aan te pakken. Waarnemen, zo mogelijk fotografisch en objectief vastleggen, en vervolgens vergelijken met een referentie. Waarden en normen dus hahaha.

Hieronder treft u een viertal waarnemingen aan. Het gaat om "Schalenwild" en "Flugwild". Alles geobserveerd binnen de hekken van Nationaal Park De Hoge Veluwe, op 19 april 2008.
En hieronder treft u ons referentie-monster aan. Bestudeert u het alstublieft goed, en help ons. Wij komen er niet uit. Zien we iets over het hoofd? Figuurlijk dan wel letterlijk? Misschien ziet u iets?

De Hoge Veluwe, met en zonder stress.
(door Gert Jan Heger) De Nederlandse kampioenschappen Jachthoorn blazen werden dit jaar gehouden op het park de Hoge Veluwe. Een schitterende lokatie en volop passend bij de sfeer die een dergelijk gebeuren omgeeft. Eigenlijk zeer sfeerbepalend. Voor de één wat verderweg, voor de ander wat dichterbij, maar iedereen was goed op tijd aanwezig. De verwachtingen hoog gespannen, schoenen gepoetst, evenals het koper. De organisatie van de NVJB met ondersteuning van de Overlopers (of andersom) was uit de kunst, alles liep als een goed gesmeerde machine. En waar er niet goed gesmeerd was kon dit verholpen worden met Een Neutje van Teutje.

Het "podium" was gemarkeerd met dennegroen, zodat het een beetje leek of je op het tableau lag (stond) en waarschijnlijk voelden de diverse groepen zich ook zo. Naarmate het eerste optreden naderde steeg de spanning. Marika moest als eerste van onze "groep" de spits afbijten met Het Sticht. Daarna als een haas omkleden om aan te treden als Betoeteraar. Heel Betoeterd hierna weer snel uit de broek om zich te vermommen als Horrido-er. En dit ging de hele dag zo door, dus kunt u nagaan wat we een bloot hebben laten zien daar in het bos. De eekhoorns keken hun ogen uit!

Na het eerste optreden was de spanning een beetje gebroken en kon er weer gelachen worden. Beter, alhoewel jachthoorn blazen een serieuze zaak is, zeker tijdens een concours, moet je het wel zien als een leuke en vooral gezellige bezigheid. Na de eerste ronde was het tijd voor de lunch en het insigne blazen. Of het nu kwam doordat sommige de mond nog vol hadden, maar niet iedereen heeft het begeerde speldje (en diploma) in ontvangst kunnen nemen. Maar dat mag de pret geenszins drukken en er komen nog meer gelegenheden om een poging te wagen.

In het middagprogramma konden de groepen zich uitleven. Zelf geschreven stukken, zorgvuldig gekozen stukken, minder goed gekozen stukken, alles passeerde de revue. Het is dat de wind behoorlijk koud was, anders hadden we zweetdruppeltjes kunnen waarnemen onder de hoedranden. Na het spelen van het vrije stuk was er dan eindelijk de gelegenheid om ontspannen en tevreden (?) van een Neutje te genieten. We hadden ons best gedaan en nu maar afwachten wat de dames en heer deskundigen er van vonden. En, natuurlijk tijd om te Roedelen! Altijd een happening waar iedereen (soms schoorvoetend) aan deelneemt. Ik verbaas me er altijd over op hoeveel verschillende manieren de Hegewald Fanfare geblazen kan worden. Dankbaar object voor de fotografen was natuurlijk kleindochter Juliëtte met de pless, vooraan bij opa, die driftig mee roedelde.

De Overlopers bleken bier gepoot te hebben in de zandduinen en dat was schijnbaar aan oogsten toe, wat onder groot toezicht gedaan werd. Prettig om de weer opgelopen spanning van de prijsuitreiking te breken. Maar uiteindelijk was die dan daar, het oordeel van de jury. Alle blazers dromden tezamen om de oordelen aan te horen, gelaten, dan wel hoopvol gestemd.

Trompes blazers; 1e prijs - Les Trompes du Deelerwoud met 1039 punten.
Es blazers; 1e prijs - 't Sticht met maar liefst 1225 punten! Een bijzondere prestatie.
Bes blazers; 1e prijs - Overlopers met 1112 punten.
Bes open tournooi; 1e prijs - Mystrie met 315 punten.
Solo blazen; 1e prijs - Johan Wijnen, Trompes.

Marika zat dus met 't Sticht in het zonnetje, ik denk, een uitzonderlijke prestatie om zoveel punten bij elkaar te sprokkelen. Betoeterd werd 3e bij de Bes blazers met 1025 punten. Uitermate tevreden en dat voor zo'n kleine "groep" die voor de eerste keer meedeed. Horrido Moergestel kreeg van de vakjury 835 punten toebedeeld, goed voor een 10e plaats (van de 12). We hadden op meer gehoopt. Het is niet zo dat Horrido slecht gespeeld heeft, de andere groepen waren gewoon nog beter! En dat is iets wat ook dirigent Adri niet in de hand heeft.

Bij het insigneblazen waren de juryleden denk ik iets minder soepel als voorgaande jaren.
6 gingen op voor goud, 1 geslaagd (Reinout de Jong, proficiat!)
9 gingen op voor zilver, 4 geslaagd
4 gingen op voor brons, 4 geslaagd (waaronder schrijver dezes, proficiat!! namens de webmaster)

Al met al weer een bijzondere dag waarbij iedereen heeft genoten van de jachthoornmuziek, van de sfeer, van het ontmoeten van oude bekenden, van het kennismaken met nieuwe bekenden, van de lokatie, van het blazen, van het bij elkaar zijn en waarschijnlijk ook van het Neutje van Teutje. De kruikjes waren niet aan te slepen.

Raadsel bij roodwildtellingen op de Veluwe
Uit doorgaans betrouwbare bron is ons ingefluisterd dat er zich merkwaardige zaken voordoen bij roodwildtellingen op de Veluwe.

Gaat het om dubbeltellingen? (Die kunnen veroorzaakt worden door overmatig drankgebruik, maar aangezien wij de ascetische kenmerken van onze bron kennen achten wij dit zeer onwaarschijnlijk!)
Trouwens, overmatig drankgebruik, hoe moet je dat definiëren? Valt daar het consumeren van het wel heel bijzondere onlangs ontdekte Veluwse bronwater ook onder? (zie de eerlijk geripte foto's hieronder....).Doch dit terzijde. Het kan behalve om een dubbeltelling ook juist om een exoot gaan natuurlijk. Een knaas (maar da's geen roodwild), een muntjak.... of zou 't iets groters zijn?
Nu ik erover nadenk moet het inderdaad welhaast een grote exoot zijn. Die zich wonderwel thuisvoelt tussen de overige toch wel bijzondere levensvormen op deez' aard in het algemeen, en op laten we zeggen de omgeving van Hoenderlo in het bijzonder...
Wij zullen eveneens wildtellingen gaan uitvoeren. Meten is weten. Watch this space for more!

Foto-impressie NK Jachthoornblazen
Beelden van afgelopen zaterdag, Nationaal Park De Hoge Veluwe. Met dank aan Marten/Anja de la Vieter en Sjan Fijneman en Marlous/Arno Hak voor een flink aantal foto's. Uitgekeken? Op de NVJB-site neuzen! Daar staat een sfeerimpressie met bijbehorend commentaar....

Je neemt er altijd wat van mee, zo'n NK Jachthoornblazen....
Een hoop gezelligheid bijvoorbeeld. Nieuwe kennissen. Hernieuwd weerzien met oude kennissen, uit binnen- en buitenland. Speldjes, oorkondes, ja zelfs trofeeën... Er valt van alles te horen. Er valt van alles te zien. Viel te zien. Nou ja is nog steeds te zien. Maar dan ergens anders... Of zo. Geloof ik. Onduidelijker kan ik op dit moment nog niet zijn.

Bes-klasse
Wat viel er dan allemaal te beleven? Het NK Jachthoornblazen in toonsoort Bes bijvoorbeeld. Waarbij de gastheren en -dames van De Overlopers wederom (noblesse oblige) de 1e prijs behaalden!!
Wij feliciteren ze, om ze op te monteren, alvast van harte met hun winst! Als u blijft lezen, dan begrijpt u dat ook van dat opmonteren. Misschien. Of anders zijzelf vast wel. Wellicht. Mogelijk. Misschien nauwelijks. Hopelijk. Maar onthou alvast: alles komt uiteindelijk goed...
Jachthoornblaasgroep Wildrijk feliciteren wij ook van harte met hun, ook wederom, zeer verdiende 2e plaats! En ja, de 3e plaats.... die werd binnengesleept door (zacht klinkt omfloerst tromgeroffel.....) een nieuwe deelnemer (stelletje broekies eigenlijk, lopen ook nog in een soort korte-broek-achtigheid...) door...... tsja, het hoge woord moet er dan maar uit.... door Jachthoorngenootschap Betoeterd!! We zijn zo trots als een aap met zeven ehhh... zeven eehhhh.... zeven toeters, zeg maar! Maar genoeg daarover!

Es-klasse, Mysterie, Trompe de Chasse
Natuurlijk was er ook een Es-klasse. En net zoals vorig jaar werd 't Sticht (met daarin trouwens óók 1 "Betoeteraar") kampioen Es! Proficiat!
En laten we de Open Klasse ook niet vergeten. Dat was een mysterieus gebeuren. Met 1 deelnemers. Jawel, 1 deelnemers. Hoewel. Gaandeweg werd het Mysterie (want zo werd het blazerscollectief aangekondigd) steeds groter.... een soort wonderbaarlijke vermenigvuldiging zeg maar. Bij dit zootje ongeregeld mochten wij meehelpen hen naar een formidabele ik geloof wel driehonderdzoveel punten te blazen... Het was eigenlijk een kruising tussen een optreden en roedelen geloof ik... de aandachtige toeschouwer ontwaarde Waternesters, Breukers, een NVJB-official, Betoeterden, een Eemlander, en nog een heel stel, te veel om zo snel te herkennen laat staan op te noemen.

En de jury? Die kon er wel om grinniken. Zeker toen het Mysterie ook nog een toegift ten gehore bracht. Apropos de jury. Internationaal. Een Duitse mevrouw die wij ook in Ladbergen hebben gezien en gesproken (werd daar prompt gecontracteerd door NVJB-er Edwin de Bies); Cees Bus (muzikaal leider van Eemland, zeer recent geopereerd en dan tóch aanwezig!) en muzikaal leider Nel van den Ouden van Jachthoorngroep Rotterdam. Ze hebben moeten afzien. Stilzitten met de wind in het gezicht, minder zon dan waar wij en zij op gehoopt hadden. Kkkkkkouuuuuuud. En dat urenlang volgehouden. Klasse!

Ook Trompe de Chasse - groepen gaven acte de présence. Zelfs een recent NVJB-lid geworden Belgische groep: Koninklijke Jachthoornkring "Jagermeesters van Sint-Hubertus" Brasschaat. Bij de "Trompisten" (niet te verwarren met trappisten..) werd Deelerwoud 1e.

Roedelen
Natuurlijk hebben we ook geroedeld dat het een lieve lust was. Wat begon met een stuk of 10 man groeide in no time uit tot pak hem beet 40 á 50 man. Lekker sparren met de trompes natuurlijk. Over en weer vlogen de noten over het terrein.
Nu zult u zo langzamerhand wel willen weten waarom de Overlopers opgemonterd moeten worden. Tja, zij ook... Gewoon verder blijven lezen. Alles komt goed. Beloofd is beloofd.

Soloblazen
Door naar het soloblazen. Een ongelooflijke hoeveelheid deelnemers deze keer. Ik schat een stuk of 20 waarvan pakweg 10 Trompeblazers (!!), 2 of 3 es-blazers, en een stuk of 7 besblazers waaronder schrijver dezes. De eindstrijd ging tussen Adri Oerlemans (pless, dirigent van Horrido-Moergestel) en een Trompe-blazer, wiens naam mij weer ontschoten is. Wat mij niet ontschoten is, is zijn immer gesoigneerde verschijning: indrukwekkende knevel, zwart zwierig alpino-achtig hoofddeksel.
Ik krijg dan altijd associaties met "du pain du vin du boursin" zeg maar. Ik zweer het, je ziet het stokbrood gewoon erbij, echt waar! Hoe dan ook, deze laatste (vooralsnog in mijn geheugen naamloze) mijnheer blies fantastisch en foutloos en won daarmee de Soloklasse. Voor Adri Oerlemans zat het venijn in de staart: zijn áller-áller-állerlaatste hoge noot ging de mist in, maar het applaus van het publiek was er niet minder om!

Insigneblazen
Het insigneblazen mogen we natuurlijk ook niet vergeten. Viel niet mee. Koud. Vocht in het instrument. Toch ook een beetje spanning natuurlijk. Voor alle uitslagen verwijs ik u naar de NVJB-site (zie onze LINK-S-pagina). Hier zij vermeld dat Gert Jan Heger en Reinout de Jong, beiden wel of niet behorend tot Betoeterd, brons respectievelijk goud behaalden op de pless. Wel of niet behorend, zegt u? tja, Betoeterd is een Genootschap, geen groep, vereniging of stichting. Kent dan ook geen leden laat staan donateurs. Ledenloos maar allesbehalve levenloos. Dus vandaar: wel of niet behorend tot.... Eigenlijk ook een beetje een mysterie... en die moeten er vooral blijven, of bijkomen, mysteries....

Tsja, mysteries...
Eigenlijk kun je daar niet zo veel over zeggen, over mysteries. Toch? Want dan zou het geen mysterie meer zijn. En als je alles begrijpt dan is de lol eraf. Overigens, soms is de vraag stellen tegelijkertijd het antwoord geven.... Tijdens een afrondend gesprek met een "Overloper-bagge", op weg min of meer naar de uitgang van het terrein, heeft ons Genootschap nog even tegenover haar uitgesproken dat het een reuzeleuke dag was, er was van alles te beleven en te doen.

Ik kan mij nog letterlijk een onzer zinsnedes herinneren, sterker nog, ik heb hem zelf uitgesproken "je neemt er altijd wel wat van mee, van zo'n NK Jachthoornblazen, vind je niet???" Hetgeen zij volmondig beaamde.

Kijk , dát bedoel ik nou; soms is de vraag stellen tegelijkertijd het antwoord geven.... Ook al dringt dat nog niet direct ten volle tot iemand door... Maar ja dat kon ook niet. Tot op dat moment was er immers maar één dame (nee geen Overloper, nee geen Betoeterde) ooggetuige geweest van het Mysterie..... 't Is wel een jachthoornblazer, dat wel. En ze was in het gezelschap van een Overloper-keiler, ook dat nog....
Maar ja, mannen hé, die kunnen maar één ding tegelijk... En hoewel overlopers/Overlopers zoals bekend zeer slim zijn, een goede (speur-)neus hebben, en over een zeer goed (muzikaal!!!!) gehoor beschikken, weet u vast ook wel dat hun gezichtsvermogen het moet afleggen tegen (bijvoorbeeld) roodwild....

Laat ik er nu alvast dit van zeggen: wij leven echt, echt, echt van harte mee met de overlopers. En zullen onze uiterste best doen hen op te monteren na dit verschrikkelijke verlies. Verlies zegt u? Ze hebben toch gewonnen? Jawel, jawel! En toch is er ook sprake van verlies. Zodra dat waargenomen wordt pas, natuurlijk. Tot dan weten ze niet wat ze missen.... hahaha... En u ook niet. Nog niet. Wordt vervolgd.....!!

Betoeterd 3e op NK Jachthoornblazen; kort kort kort
Kort kort kort: Jachthoorngenootschap Betoeterd heeft bij haar eerste deelname aan het NK de 3e plaats behaald!!! Er deden in totaal 13 besgroepen mee. Wildrijk werd 2e; De Overlopers 1e. In de open klasse werd het immer groeiend Mysterie 1e.... En bij de es-blazers werd 't Sticht opnieuw kampioen. Bij de Trompe de Chasse zegevierde Deelerwoud.
Even terug naar Betoeterd: Gert Jan Heger behaalde tevens het bronzen insigne op de pless; Reinout de Jong behaalde goud op de pless.

Dat was het laatste nieuws in het kort kort kort. Kort kort kort want we gaan nu naar bed bed bed. Na zo'n dag blazen en uiteraard bijbehorend copieus diner zijn we daar wel aan toe.... Wordt vervolgd!

Collega bezoekt generale repetitie...
Vrijdagmorgen 18 april traden wij naar buiten. Letterlijk. Het was namelijk onze generale repetitie voor het NK Jachthoornblazen.
Het was fris (maar ja, wat wil je, we bliezen bij een IJSbaan...). Het dooide, dat dan weer wel. En tijdens het musiceren was er van alles te zien. Mensen met (jacht-) honden die een kijkje kwamen nemen (dus snel even "Hunderuf" geblazen voor een mevrouw met een Viszla). Trimmers en familie die even kwamen luisteren. Een waterrat die even snel een paar meerkoeteitjes dacht in te pikken. De meerkoet, die daar héél anders over dacht, en de rat verdreef! We hebben ook nog een nummer geblazen onder begeleiding van een politiesirene. Wat een amateurs, ze kenden maar 2 tonen....
Er kwam ook nog een collega-fluiter langs die plaatsnam op ons wagenpark en het geheel aanhoorde. Zie onderstaande foto's. Het is misschien even zoeken, maar echt, hij staat op de foto!

La Chasse et La Betoeterd et Saint Hubert
Zaterdag stond voor ons geheel in het teken van de jacht. Eerst even naar de uiterwaarden om twee jachtbootjes leeg te hozen. Met dit weer is dat op een gegeven moment toch echt nodig.
En toen door naar Schijndel om op uitnodiging van jachthoornblaasgroep La Chasse mee te blazen bij het 50-jarig jubileum van Jachtvereniging (inmiddels heet dat met een modern woord WBE - Wildbeheereenheid) Sint Hubertus. En 's-avonds door naar Nuenen, om weer op te treden bij de reewildtentoonstelling aldaar. (Zie ook het vorige nieuwsbericht).

Jubileum St. Hubertus
De burgemeester van Schijndel opende de viering van het jubileum door een per apport aangevoerde oorkonde voor te lezen.
Hoewel, eerst werd onze gelegenheidscombinatie (La Chasse avec extension...) uitgenodigd De Begroeting te blazen. Dus eigenlijk heeft La Chasse het een beetje geopend, toch?
Maar alle gekheid op een stokje, er was van alles te doen. Na de gebruikelijke kortere en langere toespraken was het de beurt aan de hondenmensen die allerlei demonstraties verzorgden. Altijd weer leuk om te zien, en een welverdiend applaus waard.

Ook waren er twee valkeniers, een toch heel aparte manier van jacht bedrijven. Tussendoor bliezen wij uiteraard de nodige stukken. Waarbij La Chasse ook een prachtig voor ons onbekend stuk ten gehore bracht (en er prompt voor zorgde dat wij een kopie van de bladmuziek kregen!). Welk nummer? Tja, dat moet u maar een keer komen beluisteren... Bij een van onze volgende optredens...

Op de linkerfoto hieronder probeert de pless-blazer ons warm te maken voor een geheel nieuwe blaashouding. De rest van het gezelschap lijkt nog niet overtuigd... Rechts laat Gert Jan zich voorlichten over de geluidloze jacht...
Zelfs het weer werkte mee: in de loop van de middag kwam de zon door! Aan het eind van de middag was er voor de gasten gelegenheid om met kruisbogen te schieten. Het verenigingsgebouw herbergt namelijk een al zeer lang bestaande boogschuttersvereniging. Ook dat werd heel vroeger natuurlijk niet voor de sport maar voor de jacht gedaan.

Na de nodige versnaperingen werd het tijd om te vertrekken naar Nuenen. Om daar weer aan te sterken bij een heerlijk warm borrelgarnituur, en vervolgens het avondprogramma met Horrido Moergestel te verzorgen. Ik blijf waarschuwen , mensen begin er niet aan aan dat jachthoornblazen: feest vieren, eten en drinken, optreden, het is een zwaar leven. Echt.... (hahaha).

Reewildtentoonstelling Nuenen
Vrijdagavond 4 en zaterdag avond 5 april wordt in Nuenen een reewildtentoonstelling gehouden. Waarin het (bokken-)afschot van afgelopen jaar wordt getoond. De waarnemend voorzitter van de Vereniging "Het reewild" hield een toespraak, waarin hij erop wees hoe belangrijk het is dat je laat zien wat je doet, en hoe je het doet. Om ook in de toekomst te kunnen blijven beheren. En de aanwezigen konden volop kijken naar en discussiëren over de 537 tentoongestelde geweien.
Daarnaast waren er stands met allerlei interessante zaken: verrekijkers en geweerkijkers, hondenbenodigdheden zoals dummy's, vetkleden enz., jachtkleding en accessoires (H & B Beek en Donk was aanwezig).
En ook voor de inwendige mens werd gezorgd: in een grote tent kon je "limonade" kopen, en er kwamen later op de avond bitterballen rond.
Het was een drukte van jewelste. Het spreekt voor zich dat hier ook jachthoorn gespeeld moest worden. Wij waren er dit maal als onderdeel van Horrido Moergestel.
Het was derhalve een drukke avond; jachthoornblazen, oude bekenden (jagers en/of jachthoornblazers) ontmoeten en bijkletsen, trofeeën bekijken, de stands "inspecteren" want je weet maar nooit of er iets is wat je ineens nodig blijkt te hebben......
Ook geïnteresseerd? Vanavond kunt u ook nog komen kijken (en luisteren, want wij zijn er natuurlijk ook weer): in Restaurant De Collse Hoeve, Collse Hoefdijk, Nuenen. Kan niet missen. Wie weet tot ziens!

Reh tot... zweethonden aan het werk
Zondag vond de kwalificatiewedstrijd voor zweethonden van Jagende Brak Nederland plaats. Dan blijkt hoe klein de wereld is: een van de keurmeesters herkende ik meteen omdat ik destijds zijn werk met teckels en draadharen veelvuldig in de praktijk heb gezien (drijfjacht op vossen). Hij was toen nog voorjager, en ik eerst drijver en later in het bezit van mijn jachtakte. Inmiddels heeft ook hij al een aantal jaren zijn akte behaald. En ben ik ook aangestoken door het teckelvirus en dus in het gelukkige bezit van een, overigens vandaag verjarende, teckel die eveneens zweetwerk doet.

Omdat onze teckel "Mijnheer" niet mee kon doen (hij heeft de kwalificatie al behaald) werd ik deze keer ingezet als wedstrijdleider, met als nevenfunctie het doodblazen van het stuk, een reeënvel in dit geval. Maar dat gebeurt natuurlijk alleen als de combinatie binnen de gestelde tijd bij het stuk aankomt. Gelukkig is dat bij twee combinaties (van de 5) gebeurd. Als je alles van een afstandje volgt, dan lijkt het zo makkelijk. Maar de praktijk is anders. En dan is het interessant om te zien hoe de combinatie voorjager-zweethond tewerkgaat. En wat er voor spoor is uitgezet. Zenuwen en wedstrijdspanning spelen een rol. Maar gelukkig, zoals gezegd, er kon worden geblazen. Reh tot... Eind goed, al goed. Niet gehaald? Volgend jaar weer proberen. Kom ik weer blazen. Afgesproken.

Regioblazen in Fort Ruigenhoek!(?)
Gisteren nam René Wilson van Jachthoornblaasgroep Eemland contact op met ons, of er op zéér korte termijn door een paar man mee geblazen kon worden door Betoeterd. Tja, hoe kort? Morgen? Nou dat kon. Zo simpel is dus soms regioblazen!
Waarzo? Fort Ruigenhoek, onderdeel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie. En waarom? Nou, dat zit zo: Er is een bijzonder Lange Afstand Wandelpad aangelegd, en dat wordt deze week officieel geopend. Een groepje mensen loopt van het begin, via Groenekan, naar het einde. Het 170 kilometer lange wandelpad is het eerste Lange Afstand Wandelpad dat volledig toegankelijk is voor mensen met een lichamelijke beperking. De wandelroute verbindt Paleis Noordeinde met Paleis Het Loo: Een Koninklijke Weg dus. En dat pad loopt pal langs het in Groenekan gelegen Fort Ruigenhoek.
Nou, dat leek ons een leuk item. Dinsdagmiddag zouden de wandelaars/rolstoelfietsers een lunchstop maken bij het fort, en daar wonen wij maar een paar (auto-)minuten vandaan. En zeg nu zelf, je blaast niet elke dag in een fort. En als hongerige fietser wordt je ook niet elke dag ontvangen met hoorngeschal en "Zum Essen"!
Omdat wij aan de vroege kant waren konden we mooi even inblazen in een van de gewelven. Geweldig, wat een akoustiek! En het leek wel of we altijd in deze samenstelling bliezen, 2 plessen en 1 parforce! Begroeting, Ländler, Auf auf zum fröhlichen jagen: het klonk allemaal even lekker.
We kregen een privé-rondleiding en uitleg over dit uit 1870 daterende fort. Zelfs in de kruitkamer hebben we geblazen dat de vonken eraf vlogen, dit keer kon dat namelijk geen kwaad. Er ligt allang geen kruit meer...
Toen de wandelaars aankwamen bliezen wij "op het dak" van het fort, in de allengs harder neerkomende regen. Maar dat heeft de pret niet gedrukt. Gewoon na afloop je hoorn omkeren en je kunt weer verder...
Ook aan onze lunch was gedacht: dik in orde. Al met al een leuk intermezzo. Zo'n snelle, kleinschalige regiobijeenkomst hebben we nog nooit meegemaakt!

Aangeklede Buks...
Buks wordt hier niet voor niets gespeld met een HOOFDletter. Buks is namelijk geen buks. Buks is een Hond. En wel een Teckel. En dan eentje met ballen. Qua temperament dan. Psychisch gesproken dus. Technisch gesproken is het weer een heel ander verhaal. Omdat er aan de dubbelloops van Buks iets ehhh... laten we zeggen iets mankeerde, moest hij "geholpen" worden.


Nou, uit hoofde van Buks kan ik u mededelen dat het woord "geholpen" zelden zo verkeerd en misplaatst wordt gebruikt als bij dit soort ehhhh.... ingrepen. En Buks, eigendom van een ons bekende jachthoornblazer, blaast momenteel een toontje lager. (Hoewel... misschien juist een toontje hoger?). Hoe het ook zij, om technische redenen die wij uit oogpunt van discretie niet verder zullen onthullen kreeg Buks tijdelijk een geweerhoes pardon beschermende kledij aan. Naar verluidt een haute-couture-rompertje dan wel T-shirt. Waarin Buks heel zielig de wereld inkeek. Getuige bijgaande foto. Hij voelde zich dan ook echt zwaar kl**** [censuur]. Volgens de laatste berichten voelt hij die overigens juist NIET meer, en maakt hij het goed. Gelukkig. De eerstvolgende keer dat we hem zien blazen we de Teckelfanfare voor hem. Als troost. Want het is en blijft een hond met ballen!

Von Trapp Familie op NK Jachthoornblazen????
De voorbereidingen voor het NK 2008 zijn in volle gang. Repetities overal in den lande. Nieuwe aanmeldingen. Ook helaas afzeggingen. En zelfs een "mystery group" volgens de NVJB-website. (Kijk maar eens hier: www.nvjb.nl, klik op concoursen 2008).

Maar nu de nieuwste ontwikkeling: met een geheime camera is vanavond, 13 maart 2008, een generale repetitie van de Von Trapp Familie opgenomen. Druk bezig met het aanpassen van de nieuwste outfit uit, zo lijkt het, een of ander Alpenland.


Wie o wie zijn dit? En wat gaan zij ten gehore brengen? Tirolermuziek? Alpenhoorn wellicht? Of toch es- of besmuziek? De aandachtige toeschouwer heeft wellicht een vermoeden. Ook mij kwamen sommigen vagelijk tot zéér bekend voor...



Zoals u ziet is het een deels letterlijk onthullende en/of verhullende reportage, waarvan wij u natuurlijk niet álles laten zien... Er moet ook wat te raden overblijven, nietwaar!!!

Om het naadje van de kous te weten, en het live te zien en te horen zit er maar één ding op: u was het toch al van plan natuurlijk, maar nu is het helemaal onontkoombaar: een bezoek aan het NK jachthoornblazen op de Hoge Veluwe. Voor luister- én kijkgenot! Komt dat horen, komt dat zien!

Blazen, eten, en vervolgens uitblazen
Mensen vragen wel eens aan ons: wat zijn jullie nu eigenlijk: een groep jagers, een blaasgroep, of een eetclub? Tja, van alles wat eigenlijk. Een potpourri of zo. Gewoon Betoeterd.

Hoe het ook zij, zaterdag was het weer hoog tijd voor een wildfestijn, we verzinnen altijd wel een aanleiding.
In dit geval zat onze vriezer gewoon véél te vol. En moesten we nodig "voorjaarsopruiming" houden. Er komt immers steeds weer vers wild bij ( we zijn ook een groep jagers, weet u nog), dus moet je ook weer plaats maken. We combineerden het met een autoshow (binnen een tijdsbestek van een paar maanden heeft het hele gezelschap nieuwe auto's; de laatste is al lang besteld maar moet nog binnenkomen), en natuurlijk een repetitie. Tenslotte staat het NK Jachthoornblazen voor de deur.

In een Veluwse jachthut lieten we ons vervolgens haas, ree, duif, eend, en gans, en fazant met diverse sauzen en andere lekkernijen zoals zelfgebakken uienbrood goed smaken.
Die gans trouwens (een Canadees) was er eentje van de twee die ik op de laatste jachtdag van 2007 heb geoogst. Nog nooit eerder eentje kunnen en mogen schieten, en dan ineens twee. Tip: marineren in ketjap. En dan in olie met knoflook, mmmmmm. Tja, intussen begrijpt u vast wel waarom men wel eens vraagt of we een eetclub zijn... Vanmiddag dus maar eens een flink stuk met de honden in het bos gelopen om wat overtollige "grammen" kwijt te raken. Is ook weer goed voor de ademhaling, en dát is weer goed voor het blazen.. Ziet u wel, we zijn toch óók een blaasgroep, pardon jachthoorngenootschap! Ook hond Casper genoot mee. O, en trouwens: laat u niets wijs maken. Kabouters bestaan wel, zeker in zo'n bosrijk gebied als de Veluwe. Bekijkt u alle foto's nog maar eens een keertje goed... En nog wat: portsaus op een houtkachel (foto onder): mjammjammjam, een recept uit Hoog Soeren, met wat extra inbreng van Joke.... ik heb mijn vingers nageteld, ze zitten er allemaal nog aan, maar het scheelde niet veel!

Spoordonk: voorbij het vagevuur rechtsaf...
Vandaag hebben we geblazen bij de uitvaart van een jager. Met 3 passies: jagen, tuinieren en fietsen. Dus vanochtend, ditmaal als Horrido-Moergestel-lid, met mijn betere helft naar de wereldstad Spoordonk getogen. Alwaar met nog een stuk of 6 blazers de mis begeleid zou worden. We waren een halfuur te vroeg ter plekke zodat er nog even overlegd kon worden waar we konden gaan staan. Tenslotte moet de familieleden en de overige kerkgangers je kunnen zien én horen.

Maar wat schetst onze verbazing: hel en verdoemenis werd door een verzuurde koster over ons gezelschap uitgestort "want in deze kerk wordt niet gepraat!" Terwijl alle binnendruppelende kerkgangers nog druk en duidelijk hoorbaar liepen of zaten te praten. En (tegen de dirigent) zei de koster " Jij maakt helemaal niets uit! Wij bepalen wel waar je kunt gaan staan!" Waarop de door de koster ingefluisterde pastoor het ook nog eens dunnetjes overdeed, de dirigent op hoge poten meenam naar een zijkamer en hem daar nog eens op niet mis te verstane wijze de mantel uitveegde! Nou, die pastoor ken ik niet, en wil ik ook niet kennen, maar onze dirigent ken ik toevallig wel! En als er één aimabel en bescheiden persoon is, dan is hij het wel! Wie hem de mantel uitveegt moet nodig eens in de spiegel kijken volgens mij. Afijn, je bent er voor de overledene en voor de familie, en niet voor de clerelij... pardon voor de clerus... Speciaal voor beide heren, en met een knipoog naar de overledene (een van zijn hobby's was immers tuinieren) plaatsen we hierbij een bekende plant, vaak in gedroogde vorm in huiskamers aanwezig. Nee ik bedoel niet de pompoen. Lekker in de soep, trouwens. En het gaat ook niet over de fraaie Keulse pot. 't Is een vilein doordenkertje!
vrede en liefde, ja ja...
De dienst begon, en wat schetst onze verbazing: het was een en al liefde, vrede en zalvende woorden die de pastoor "spontaan" opdreunde... Mijn betere helft en ik keken elkaar eens aan, slikten wat, en overdachten stilzwijgend het een en ander. Op zo'n moment weet je weer wat je niet mist, gloeiende gloeiende gloeiende!!!. Als u mocht denken dat politici hypocriet zijn, nou, ga dan eens naar de kerk in het algemeen en naar Spoordonk in het bijzonder, zou ik zeggen.... O ja, als u wilt weten waar Spoordonk ligt? Men volge gewoon de weg naar het vagevuur (elke praktizerende katholiek, voorzover die er zijn tenminste, weet het vagevuur te vinden) en ga dan rechtsaf. Nog een flink eind doorrijden, het is eenrichtingsverkeer dus u kunt niet terug, en dan bent u er....
Héhé, dat lucht op. Letterlijk godvergeten lieden ook, bah! Vandaar dat zojuist genoemde eenrichtingsverkeer.... Maar kom, laat ik niet oordelen, er schijnt hoop te zijn voor iedereen....
Gelukkig heeft de overledene er niets van gemerkt, en de familie ook niet. Die hebben het optreden op prijs gesteld en ons netjes bedankt. Zo kan het ook, pastoor...

vagevuur-proof...
En mocht u nu niet meer naar Spoordonk durven in verband met het vagevuur, dan moet u dat misschien maar niet doen ook. Wij komen er ook niet meer. Maar dat heeft niets met het vagevuur te maken, zoals u zult begrijpen; dat deert ons niet want dat is alleen gevaarlijk voor gelovigen... en wij zijn gelukkig in zonde levende heidenen. Blissfull ignorance, heet dat! En in de hel of de hemel komen we ook niet: een beetje jager kiest immers voor het Walhalla en/of de eeuwige jachtvelden! Daar heb je namelijk (zie plaatje hieronder) wild, leuke mensen, en jachthonden... Weidmannsheil!

NK Jachthoornblazen: zonder standaard......
Op zaterdag 19 april is het weer zover: het Nederlands kampioenschap Jachthoornblazen. Op de Hoge Veluwe, georganiseerd door De Overlopers in samenwerking met de NVJB. Waarbij uit het hoofd wordt geblazen. Dat is zo omdat het in de reglementen staat. Geloof ik. Of het is zo omdat De Overlopers geen standaardgezelschap zijn. Of misschien wel omdat je in het jachtveld ook geen bladmuziek bij je hebt. Ook geen glimmend gepoetste hoorn trouwens... Liefst een ouwetje, dof, met wat deuken en krassen, en als-tie kon praten....

Hoe dan ook, het is geen standaardgebeuren! Temeer daar ik verwacht dat, net zoals in Horst vorig jaar, er weer lekker veel groepen zullen deelnemen. Zo zie en hoor je nog eens wat nieuws! Kom dus kijken en luisteren op 19 april! Meer weten? Kijk op de site van de NVJB: www.nvjb.nl en klik dan op "Concoursen 2008". Daar is ook de "bezetting" van het concours te volgen: het zijn nu al 8 groepen (stand van zaken per 31 januari) dus dat worden er makkelijk een stuk of 15 denk ik zo.

Heeft u zich ook al aangemeld? Plankenkoorts soms? Ach wat, ook hier geldt de Olympische gedachte "Meedoen is belangrijker dan winnen". En erbij zijn is ook hartstikke leuk. Het wordt mooi weer trouwens. Ik kan het weten, want ik woon vlak bij het KNMI. Maar ik zeg er niet bij wanneer het mooi weer wordt hé, wel even opletten! Neem anders gewoon én je jachthoorn én je laarzen mee....

Terugblik Golf- en Country Club De Biltse Duinen
De tijd vliegt. Het is al meer dan een jaar geleden dat Jachthoorngenootschap Betoeterd het genoegen had om bij de Mauritshoeve (net buiten Maartensdijk en Lage Vuursche gelegen) te blazen ter gelegenheid van een wilddiner. En niet zo maar een diner, nee, een diner als afsluiting van een 2-daagse zogenaamde wildwedstrijd.

Het restaurant zat werkelijk bomvol. En.... niet alleen met golfers, maar deels ook met jagers, vrouwen of dochters van jagers, wildliefhebbers, kersverse jachtdiplomabezitters, kortom met mensen die wisten wat wild en jagen inhoudt.

Omdat we onlangs nog een serie foto's binnenkregen van dit sfeervolle gebeuren (met dank aan fotograaf Hans Bouman!), blikken we nog even terug.

Een wildwedstrijd kent natuurlijk ook een prijsuitreiking; het zal u dan ook niet verbazen dat de prijzen waren: een stuk wild! Bijvoorbeeld een eend, een fazant, of een haas. Nog in de veren of in de jas, dus wel zelf schoonmaken! Kijk dat zien wij nou graag, en dat merkten we ook aan de vele leuke reacties. Kenners in de zaal, en erg gezellig.

Uiteraard hebben we buiten eerst veiligheidshalve het hele tableau nog eens doodgeblazen (zeker is zeker!); en daarna binnen uitgelegd wat we aan het doen waren en wat jachthoornblazen eigenlijk voor functie heeft.

Hunderuf
Elke jachthoornblazer kent dit signaal natuurlijk, dus daar hoef ik het niet meer over te hebben. Voor degene die zegt "Waar heb je het over?" volgt hieronder volledigheidshalve tóch de muziek, én de begeleidende Duitse tekst:

Maar waarom dan toch de titel Hunderuf? Welnu, deze hele week lijkt in het teken van de hond te staan. De jachthond wel te verstaan.

Hond nummer 1
Dinsdagmorgen zag ik langs de oude weg Utrecht-Amersfoort een hond lopen. Op een paarhonderd meter. Niets bijzonders. Maar meestal loopt er wel een mens bij. Dit keer niet. Sterker nog, voorbijzoevend met pakweg 70 km/h meende ik waar te nemen dat het een pup was. Bruin. En een jachthond. Dus gestopt, achteruitgereden en weer gestopt. En ja hoor, het was een pup, van ongeveer 3 maanden, die prompt onder mijn auto dook (die staat nogal hoog op de wielen). Vanuit de verte leek het een labrador, maar nu bleek het een Duitse staande langhaar. Voorzichtig het beest naar de zijkant van de auto gepraat en gelokt (koekje!) en intussen maar hopen dat hij niet onverwacht de weg op zou hollen. Hebbes! En dat gold voor 2 kanten: ik had de hond en hij had mij. Gebeten. Uit angst. In beide handen. Lekker scherp hoor, zo'n melkgebit! Afijn, in de auto getild en even kalmerend toegesproken. En toen naar het politiebureau waarna ik voorzien van pleisters en een routebeschrijving naar een dierentehuis reed. Hond afgeleverd, het bleek trouwens geen hij maar een zij, en toen gezellig naar het ziekenhuis voor een tetanusinjectie. Met als toetje een antibioticumkuur. Kwam goed uit want ik was toch flink grieperig, gaat dat ook meteen over. Wie zei dat ook alweer "Elk nadeel heeft zijn voordeel"?

Hond nummer 2 en 3
Nu hebben wij thuis ook twee jachthonden, Beamish (Lab) en Mijnheer (teckel). Laatstgenoemde kreeg uit solidariteit met zijn baas ook griepachtige verschijnselen. Inmiddels toont hij wel weer gezonde belangstelling voor reepeper en hondekoekjes, dus dat zal wel weer loslopen.

Hond nummer 4 tot en met 7
Nu wil het geval dat Mijnheer zijn roots in Maartensdijk heeft liggen. En zijn fokster heeft met zijn "tante" (Hera uit de Commandeurshoeve, uitmuntend én een lief karakter, wat wil je nog meer?) nu een nestje met (uiteraard) puppies. De reuen zijn allemaal al gereserveerd, maar er zijn ook teefjes, 4 stuks. Vandaar "hond 4 tot en met 7"!

De tijdelijke minnaar van tante heette Idefix vom Rosenstrauch. Jawel! Ik weet niet hoe het u vergaat, maar als ik lees "Idefix", dan trekken Gallische wouden, Asterix en Obelix, everzwijnbout en in het stof bijtende Romeinen aan mijn geestesoog voorbij.... Idefix, en dan ook nog eens "vom Rosenstrauch"!!! Alleen om de naam al zou je er toch eentje nemen? U vermoedde het waarschijnlijk al: Herr Idefix vom Rosenstrauch komt uit Duitsland. Is volgens zeggen mooi van bouw, met goede harde beharing, heeft een lief karakter, en als kwalificatie uitmuntend. Nou, al beet-ie en had-ie kromme poten, met zo'n naam neem je dat op de koop toe. Als toegift hieronder nog een foto van de "puppietrog" of eigenlijk moet ik natuurlijk zeggen "Stamm-Tisch":


Geïnteresseerd?
Bent u geïnteresseerd in een hond die min of meer geparenteerd is aan Mijnheer? Neem dan contact op met de Commandeurshoeve, Anja de la Vieter, tel. 0346-212337, e-mail kampioenandor@hotmail.com .
Krijgt u van mij alvast een gratis advies voor een naam: wat dacht u van "Mevrouw"? En wie weet, als Mijnheer en Mevrouw nog eens nader kennis zouden maken volgt er ook nog een "Kind"....

Het verband tussen varkenskoppen en jachthoornblazers: St. Anteunis
Ik ga het u op 2 manieren uitleggen: via tekst, en met een voor zichzelf sprekende foto.
Eerst en vooral: wie of wat is St. Anteunis eigenlijk? Daarvoor moeten we naar België toe. Op 17 januari is het officieel de feestdag van Sint-Antonius. Voor de meeste Nederlanders onbekend, in België ligt dat anders. Her en der in het Vlaamse land sneuvelen er dan een paar varkentjes ter ere van Sint-Antonius. Een oude traditie waarbij na een Sint-Antoniusmis per opbod geofferde varkenskop, -poten, pensen en "kipkap" verkocht worden. De boeren hoopten hiermee hun varkens te behoeden tegen allerhande kwalen. Omdat 17 januari nu eenmaal midden in de week valt, wordt het Antoniusfeest uit praktische overwegingen veelal in het daaraanvoorafgaande weekend gevierd.

Horrido zónder Joep...
Jachthoornblaasgroep Horrido-Moergestel (een bere-gezellige groep waarin een aantal Betoeterden meespeelt) was ook dit jaar weer van de partij. Zondagmorgen vroeg op dus, om af te reizen naar Sterbos, een gehucht dat behoort bij de gemeente Wuustwezel.
Om 09.30 ving de mis aan, die afwisselend door Horrido Moergestel en door een vierhoofdig koortje met verschillende instrumenten werd begeleid. Met als bijzonder einde het In Memoriam voor jachthoornblazer Joep Peters, die precies twee maanden geleden overleed. Vreemd, om dan de eerste keer zónder hem te moeten optreden. Ter nagedachtenis speelden we aan het einde van de mis een potpourri van stukken die hij altijd zo graag blies én beluisterde.

De vérkens...
Na afloop staken we over naar het verenigingsgebouwtje. Voor de ingang van het verenigingsgebouw hing een gepekeld varken gemoedelijk aan het spit te draaien; later zou hij in stukken gesneden , met brood erbij, worden verkocht. En ik kan u verzekeren; dat smaakte prima! Sonja Bakker zou er voor vallen, geloof me!
Maar we gingen pas naar binnen naat we een bonte stoet ruiters, paard- en wagens, trekkers enzovoort langs hadden zien komen die door Sint Anteunis werden gezegend.
Ook wij werden niet overgeslagen; dus vanaf dit moment brengen wij gewijde klanken voort, als het ware... ahum ahum....

gekapt, beuling, pluimen, kuisen, amaai....
Binnen vond de "veiling/verloting" van vlees én wild plaats. En ook daarvoor geldt: een bezoek bij onze zuiderburen is altijd goed voor je talenkennis. Als de veilingmeester (voor de gelegenheid verkleed als St. Anteunis) iets aanprees wat wij niet begrepen, dan vroegen we het gewoon, en dan was men meteen bereid voor ondertiteling te zorgen.... We geven er een paar door:
"gekapt" betekent "gehakt";
"beuling" (uit te spereken als beuuuuuuuuuhhhhling of zoiets) betekent "bloedworst"; ook erg lekker trouwens...
en "pluimen en kuisen" (van de fazanten) betekende natuurlijk "plukken en schoonmaken"...
En amaai dan? Ja, dat zoekt u zelf maar eens op.... Amaai.....

levend vérken
Je kon ook het gewicht schatten van een levend vérken, en hem winnen. Stan Vorsselmans, blazer bij Horrido, was de gelukkige. En wij ook. Want Stan heeft een broer die alles weet van varkensmesten, gaat het beestje (nu nog ongeveer 29 kg) vetmesten, en dan.... is het natuurlijk weer tijd voor een feestje, waarbij we hem met z'n allen (famile, buren, en jachthoornblazers) gaan oppeuzelen!

Bij de veiling werden ook twee varkenskoppen verloot. En daarbij is het de gewoonte dat de "gelukkige winnaar" ófwel St SAnteunis kust, ófwel de varkenskop.. Op onderstaande foto twijfelt de winnaar nog geloof ik, en St Antheunis wacht vol spanning af...
Het zal u inmiddels uit bovenstaande tekst duidelijk zijn wat het verband tussen varkenskoppen en jachthoornblazers is. In het algemeen dan. Ze zijn er allebei bij, bij St Anteunis... Maar ik had u ook beloofd een en ander nog met een foto uit te leggen. Bestudeert u onderstaande foto maar eens goed.
Weet u wat, we maken er meteen een prijsvraag van: hoeveel varkenskoppen ziet u hier hahaha.... Wie het weet mag het zeggen. De winnaar ontvangt een pakket eigenhandig gefileerde vérkenssteerten, lekker voor in de erwtensoep...