Parnassia

Laatst heb ik de roman gelezen Parnassia van Josha Zwaan.

 

Het gaat over het leven van een Joodse vrouw die als klein meisje in een christelijk gezin wordt opgenomen, tijdens de 2e wereldoorlogen, om haar uit de handen van de nazi’s te houden.

In het christelijke gezin wordt ze ook christelijk opgevoed. Ze moet haar Jood zijn verloochenen, waarna later blijkt dat ze mede  daardoor in een ernstige identiteitscrisis terechtkomt, met vele dramatische gevolgen voor haar  leven.

 

Dit hield mij bezig, want hoe belangrijk is het om te mogen zijn wie je bent.

Is het niet essentieel in een mensenleven?

Niet mogen zijn wie je bent , zoals bij deze vrouw gebeurde, wat een vreselijke boodschap is dat . Naast de boodschap die ze kreeg: je mag er niet zijn.

 

Dit is wat het Joodse volk overkwam in de 2e wereld oorlog , maar eigenlijk al vanaf de tijd dat het antisemitisme begon.

En wat is het schokkend en intriest als je de geschiedenis erop naslaat en ziet dat het antisemitisme juist in de christelijke kerk zoveel voorkwam.

 

De boodschap van de Naam van God zoals Hij zich openbaarde is gelukkig totaal anders: Hij noemt zich "Ik ben die Ik ben".

God Is Wie Hij is en wil en zal dat altijd blijven. Is het ook niet daarom dat Hij zegt in Zijn wet: Maak geen beeld van Mij?

 

Wat is het toch in de mens, dat  dat nu juist is wat er vaak gebeurd. Steeds maken mensen een beeld van God, ze leggen hun denkbeelden over God vast in dogma’s (Stickers plakken op God) die ze dan ten koste van alles verdedigen of anderen daarmee aanvallen. Het is echter slechts een schijnzekerheid. Godsdienstoorlogen en fundamentalisme komen hier vandaan.

Heel vaak zie je dat mensen een openbaring van God krijgen en heel hun beeld van God op die openbaring  gebaseerd blijft, terwijl God zich steeds opnieuw openbaard aan mensen.

 

Toen het volk Israël uit Egypte was bevrijd, prezen zij de God van de bevrijding. Maar God wou verder. Na de bevrijding kwam het oud-testamentische Pinksteren: de wetgeving op de Sinaï. Hier was het volk echter niet klaar voor. Ze zeiden tegen Mozes: Wij kunnen dit niet verdragen, praat jij maar met God. Ze bleven als het ware steken bij de God van de bevrijding. Bij de berg Sinaï wilden ze van deze God een beeld hebben om voor altijd vast te kunnen houden. Ze lieten toen Aäron een gouden kalf maken om hiermee God te aanbidden.

 

En ook een beeld maken van andere mensen door stickers te plakken. Het gebeurt helaas maar al te vaak en het zorgt er dan voor dat je niet vrij  bent , dat een ander bepaalt wie jij bent.

God kun je niet vatten in een beeld: Hij is “Ik ben die Ik ben”. Hij is als een rivier die je niet kunt stilzetten. Als levend water dat altijd beweegt. Als je God zo leert kennen, leer je ook jezelf kennen.

Hij zegt tegen je : Je mag zijn wie je bent, want Ik Ben het die jou heeft gemaakt naar Mijn beeld, je bent Mijn kind.

Je mag groeien als een rivier die zijn bron heeft in Hem en breder en breder wordt naarmate de tijd verstrijkt.

 

Ik hoop en bidt voor iedereen, maar in het bijzonder voor het Joodse volk, dat ze mogen ontdekken wat Gods Naam voor hen betekent. Dat ze mogen zijn wie ze zijn en dat ze bij Hem thuis mogen komen. Wat een zegen zal dat zijn voor hen en voor de hele wereld. Lees maar eens Ezechiël 36!

 

 

 

 

 

 

 

Made with Namu6