Skyrider Magazine, mei '96. Dit verhaal is geschreven door Rogier van de Berg van de Hoornse Puchclub de Skyriders. Hij verteld hierin over zijn Puchjeugd , die hij in Hoorn doorbracht. Rogier is een van de oprichters van de Skyriders en houdt zich -buiten het rondbrommeren- voornamelijk bezig met hun website. Je ziet 'm op de eerste foto bezig met z'n Puch.


De Sixties, dat was Blits!

Een te gekke tijd met een heerlijk "Puch-gevoel".

In de jaren '60 toen wij, de zogenaamde G 1's (Generatie een), op de middelbare school zaten, werden we in de stad op school geconfronteerd met scholieren van het platteland, die op Kreidler en Zundapp reden. Wij, de G1's, reden natuurlijk op Puch. Er was altijd een grote tegenstelling tussen Zundapp-en Kreidlerrijders en de G1-Puchrijders. Ik wil niet zeggen dat we in principe als vijanden tegenover elkaar stonden, maar er was altijd strijd en meningsverschillen welk merk het beste was.

Ik reed in de Sixties op een Puch Skycross. Eerst met een orgineel stuur, later met een ander stuur. Als ik nu de foto's bekijk was dat eigenlijk een onwijs groot stuur. Ook had ik een VS 50 zonder motorblok. Deze VS 50 was dan voor de zomer. In de winter reed ik op mijn Puch Skycross en 's zomers bouwde ik het blokje onder mijn VS 50. Zo reed ik op twee verschillende types. De VS 50 beviel mij het best. Alleen 's winters, als het had gesneeuwd bleven de klonten sneeuw in het voorspatbord, het zogenaamde banaan-spatbord, vast zitten. Je moest dan uitkijken dat je voorwiel niet blokkeerde. Met de Skycross had je daar vanwege de hoge spatborden geen last van. Dat was dus een van de redenen om steeds dat motorblok om te zetten. Helaas heb ik er maar weinig foto's van. Alleen van mijn Skycross heb ik een paar oude foto's teruggevonden.

In die tijd probeerde je jezelf zoveel mogelijk van anderen te onderscheiden. Ik denk dat dat van alle tijden is. Om mezelf te onderscheiden had ik me een oude bontjas van mijn moeder toegeeigend. In de winter was dat op de Puch goed tegen de kou. Natuurlijk moest je haar lang zijn. Het recalcitrant zijn was tot levenshouding verheven. We hadden in die tijd nogal last van een generatiekloof en je moest je natuurlijk afzetten tegen het gezag en tegen alles wat je door de oudere generatie opgelegd kreeg.

Een Puch dat in het begin toch een heel normale bromfiets was, mocht van mijn ouders niet. De oudere generatie vond dat wat al te provocerend. Kan je nagaan hoe er gereageerd werd als je daar ook nog eens een hoog stuur opzette en dan met een bontjas aan rondreed met aan de zijkant van je Puch een 'dienstpukkel' met je schoolboeken erin. Het mooie van zo'n generatiekloof was ook dat je omgeving er zich mee ging bemoeien. Mijn ouders hadden het op een gegeven moment maar opgegeven. "Lang haar, bontjas, Puch: ach laat maar, het gaat wel over", was hun houding. De buren spraken mijn ouders daar op aan: "Hoe kan je hem in godsnaam zo laten rondlopen? Wat moet er van hem terechtkomen?".

Ook bij de leraren streek het tegen de haren in. Tegen mij werd eens door een leraar gezegd: "Als ik zo'n kop met haar had als jij, zou ik de hele dag op de kerktoren gaan zitten en de wind door mijn haren laten wapperen". Een andere leraar zei dan weer: "Of je gaat naar de kapper of je gaat van school af en dan ga je maar in een beatgroep spelen". Dat kan je je anno 1996 toch niet meer voorstellen? De intolerantie ten top! Ja, en die leraren die dat toen zeiden hadden zo'n 5 jaar later ook hun haren over hun oren groeien.

Ik weet nog goed dat iemand bij ons op school op een zwart/gele Puch Skyrider naar school kwam met een Terlenka broek aan met aan de onderkant van zijn pijpen een bontrandje. Dat kon dus volgens de leraren helemaal niet. Hij had een broek aan waar de leraren normaal ook mee rondliepen en zo'n broek had hij verminkt met bontranden. De durf alleen al. Hij werd naar huis gestuurd om een andere broek aan te trekken. Terwijl we in de klas zaten hoorden we hem met zijn Puch met doorgeslagen pot, om het gebouw heen rijden richting huis. Hij kwam op school terug met een vale met chloor uitgebleekte spijkerbroek. Dat kon ook niet en hij werd voor de rest van de dag geschordt.

Op school was het in die tijd ook verboden om een T-shirt te dragen. Dat was toen hartstikke blits hee! Maar in de ogen van de oudere generatie, voor ons de intolerante ouwe, was dat een borstrok, ondergoed dus, en dat kon je niet zomaar als een shirt dragen. Tussen de opnamen van de film 'Help' van de Beatles droeg Paul Mc Cartney een donkerblauw T-shirt. Er stonden foto's van Paul in de Tuney Tunes, TeenBeat en Muziek Expres. Bij de meiden op school was het T-shirt van Paul Mc Cartney het gesprek van de dag. Dus dat T-shirt werd door de 'Sixties-jeugd' geadopteerd en iedereen ging het dragen. Er was geen houden meer aan. Op school was het niet tegen te houden en een verbod haalde ook niets meer uit.

's Zomers gingen we op hete dagen op de Puch naar het strand. Lekker in je T-shirt achter het hoge stuur. Dat was namelijk heerlijk verkoelend. Je voelde dan de wind door die korte mouwen onder je oksels blazen. Geen helm op, dat was toen nog niet verplicht, en een doorgeslagen pot. Zonder helm hoorde je het geluid van je Puch extra goed. De meeste G1's die ik nu nog spreek hebben het altijd over dat specifieke Puchgeluid, het geluid van het doorgeslagen potje. Ik had dan een lekkere meid achterop. Ze had zich dan helemaal uitgedost voor zo'n stranddag. Ze zat dan achterop op het metalen rekje, zonnebril op, zo'n 'Beatlebril', haar handen om mijn middel, minirok en met blote voeten in haar 'flatjes'. Ik droeg een spijkerbroek en bordeelsluipers, de zogenaamde Clarks.

Het leek wel of deze 'Puch-periode' jaren heeft geduurd, terwijl het maar een periode van twee en een half jaar is geweest. Jammer he, dat het zo snel ging!

Terug naar de diverse Puch artikelen index