Volkskrant 26-3-56


Lionel Hampton met sterke arm van podium gezet

Jazzfeest in Amsterdam en Den Haag

Amsterdam, 23 maart- Lionel Hampton werd plotseling door een paar stevige Amsterdamse politie agenten in zijn kraag gegrepen en met juist iets meer dan zachte drang van het Concertgebouw-podium verwijderd. Dat gebeurde precies om half drie in de ochtend van Palmzondag

Lionel keek beurtelings beteutert en woedend; zijn anders zo vrolijke ogen schoten nu vuur. Wat deerde hem het klokje van gehoorzaamheid, als daar ruim twee en een half duizend jonge mensen en alle staten van uitbundigheid pret zaten te vieren en maar geen afscheid wilden nemen van zijn onweerstaanbare yell 'Hey Baberiba', die tot in het oneindige en aan bezwijmelens toe voor herhaling vatbaar bleek.

Eigenlijk was het psychologisch ook wel het meest ongunstige moment om zo onverbiddelijk en met dat machtsvertoon in te grijpen. Het zat er helemaal in om de herrie nu maar kalm uit te laten vonken en haar de kans te geven om rustig weg te ebben. Men was te vrolijk gestemd om een dreigende houding aan te nemen, ofschoon daar niet veel meer toe nodig scheen. Veel afkeurend gejoel bleef gelukkig de enige reaktie. Zand er over; al was het slot wat naar, jong Amsterdam had een jazz-festijn naar zijn hart beleefd.

Veel meer dan dolle pret was het geheel inderdaad niet; met jazz had het geval heel weinig van doen. Lionel zelf tokkelde met veel koddige omhaal zijn boogies uit de vibrafoon en jongleerde als een kwajongen met de trommelstokken. Een indrukwekkende kopersectie ontketende met baldadig lawaai orgieen van gekrijs en gefluit in de zaal, die bij herhaling op kookhitte kwam. Meer had het in feite niet om het lijf, maar het was aardig en voor de jeugd zeer aanstekelijk van aard. Jammer bijgevolg, dat daar aan het einde zo'n nare domper op werd gezet.

In Den Haag

Zaterdagavond gaven Hampton en de zijnen in de Houtrusthal de Haagse jeugd kans haar jazz-plezier uit te leven. Een paar duizend fans waren van de partij. Incidenten zijn er niet geweest. Slechts een keer heeft men de jongelui tot de orde moeten roepen. Dat was tijdens de vijf minuten pauze, die men meende te moeten gebruiken om zelf muziek te produceren door lege limonadeflesjes van de tribunes naar beneden te gooien.

De vertoning bereikte haar toppunt, toen 'Crazy Hamp' -zelf door het dolle heen- samen met de drummer-danser Curley Hamner een bijzonder stukje slagwerk weggaf, waarbij de stokken afwisselend de drum en de hoofden van beide drummers raakten. Met een ferme sprong boven op de drum -het vel bleef nog heel- besloot Lionel Hampton een minutenlange roffel.

Terug naar de krantenindex