Fietsen naar Santiago de Compostella

Jac van Rijn, Louk Severens en Wim Philipsen

Bert Hagendoorn, OFM
Kotak Pos 100
T I M I K A  99901
Papua – Indonesia

Ga naar Startpagina
of
Bekijk het affiche

Ga naar het prikbord
(Voir le babillard électronique)

 



Om de verschillende activiteiten in het kader van de bestrijding van aids te kunnen organiseren is er een nieuw trainingscentrum gebouwd.
Dit is een fors gebouw van tien bij twintig meter.
Het is geheel gebouwd met behulp van particuliere bijdragen.
Wat is er allemaal te vinden, daar binnen? Allereerst een ontmoetingsruimte.
Daar worden de bijeenkomsten gehouden.
Dan zijn er drie kamers waar deelnemers kunnen blijven slapen als er geen mogelijkheid meer is om ‘s avonds naar huis te kunnen.
Er is een keukentje, een secretariaat en een bergruimte voor het materiaal wat je zo af en toe nodig hebt.
Bijgaand enkele foto's van de bouw, vanaf het voorbewerken van de grond.
Wat de laatste foto laat zien is de achterkant van het gebouw.
Aan de voorkant is een pendopo, waar mensen wat kunnen zitten om bij te komen of ‘s avonds om wat recreatie te houden.

Wie gaan daar getraind worden?
Dat zijn allereerst de HIV-positieven die voor een A.R.V. behandeling in aanmerking komen.
Deze therapie vraagt een grote discipline.
De medicijnen dienen twee maal per dag op een vast tijdstip te worden ingenomen.
Dat klinkt niet zo moeilijk, maar in een samenleving waar het bewustzijn van tijd minimaal is, dient daar grote aandacht aan besteed te worden.
Een tweede groep is de familie van de HIV-positieve patiënt waar deze bij in huis is.
De familie hoort op de hoogte te zijn van wat er allemaal verwacht kan worden bij iemand die HIV-positief is.
Een derde groep bestaat uit de gezellen van de HIV-positieven, in Nederland ook wel “buddy’s genoemd.
Het is het streven dat iedere A.R.V. gebruiker een vertrouwenspersoon heeft, die geregeld bij hem of haar op bezoek komt.
Een vierde groep, dat zijn de jongeren.
Zoals in de afgelopen vier jaar gaan we door met het opleiden van “peer educators”, jongeren die aan hun leeftijdsgenoten de informatie geven die ze nodig hebben om te voorkomen dat ze zelf HIV-positief worden.
Ze praten over seks, veilig vrijen, beslissingen nemen en “meedoen zonder risico”.
Deze trainingen duren een week en er wordt behalve aan meer technische informatie veel aandacht besteed aan wat “life skill education” genoemd wordt.

Het probleem lijkt te zijn: hoe krijg je toegang tot de wereld van de jongeren?
De afgelopen twee jaar hebben we veel gewerkt met een popmuziek band.
Maar het ziet ernaar uit dat je daarmee bepaalde groepen jongeren niet bereikt.
Daarom zijn de plannen om in 2007 wat meer te gaan doen op het gebied van sport en kunst.
Gedacht wordt aan een basketball team en een volleyclub.
Door het meedoen aan competities kun je nieuwe contacten leggen, vooral als je daar op uit bent.
We willen ook komen tot vrij toegankelijke schilderscursussen voor jongeren die denken daar aanleg voor te hebben.
En voor de meer stille naturen en de vorsers is wellicht een computerruimte op zijn plaats.

Het nieuwe gebouw ziet er mooi uit op de foto.
Maar er is nog geen inventaris en geen elektriciteit en om die redenen is het nog niet in gebruik te nemen.
Daarnaast zijn er nog andere zaken die afgewerkt moeten worden, zoals de directe omgeving van het gebouw en een toegangsweggetje.
Maar de bankrekening van onze stichting is leeg op het ogenblik.
We zijn wat dat betreft van uw welwillendheid afhankelijk.
Grote organisaties investeren niet in gebouwen.
Maar je hebt ze op een gegeven ogenblik wel nodig.

Ik wil een greep doen uit de activiteiten van het afgelopen jaar 2006.

In februari hadden we een picknick voor een belangrijke risicogroep, de waria’s en de gay-gemeenschap.
Een ‘waria’ is een ‘wanita-pria’, mannen en jongens die zich als vrouw gedragen en als vrouw gekend willen worden.
In Indonesië spreekt men wel van ‘de derde sekse’.
Op een open plek in het bos aan de Mayon-rivier spraken we eerst over veilige en gevaarvolle seks.
Verschillende deelnemers kwamen over de brug met eigen persoonlijke ervaringen.
Daarna gingen de vuurtjes aan voor het roosteren van de meegebrachte vis.

In mei vierden we de World Memorial Candle Night met een kleine vierhonderd seks werksters in het seks centrum “Kilo Sepuluh”.
De night wordt gehouden ter nagedachtenis aan hen die reeds aan AIDS zijn overleden.
Er zijn er velen die de deelneemsters zich nog goed kunnen herinneren.
Een karaoke-wedstrijd na afloop maakte duidelijk, dat we hier te doen hadden met beroepskrachten uit de wereld van het entertainment.
Hoewel ik zelf niet ter plaatse was, gaven de peer educators van de PILA-groep in juli seks-, HIV- en AIDS-voorlichting aan een groot aantal middelbare scholen in Timika (het zijn er 26!).
PILA staat voor Pemuda Indonesia Lawan Aids, Indonesische jongeren die tegen de uitbreiding van de aids-epidemie vechten.
Het is meer een beweging dan een strikte organisatie.
Maar ze zijn daadkrachtig en volhoudend. Juridisch vallen ze onder onze stichting.
In september hebben we een groot jongerenevenement gehad in Timika.
Er traden zo’n twintig muziekbands en dansgroepen op.
Tussen de bedrijven door werd er aandacht gevraagd voor de vele aspecten van de aids-epidemie.
In oktober hebben we iets dergelijks gedaan in Mapurujaya, een stadje op zo’n twintig kilometer afstand van Timika.
Eind november kwam de klap op de vuurpijl: het evenement Dance 4 Life, waaraan alle middelbare scholen van Timika mee deden.
Ik hoop hiermede een impressie te hebben gegeven van hetgeen we hier mee bezig zijn.

Met vriendelijke groeten,

Bert Hagendoorn OFM.

Terug naar de top van de pagina.