Official homepage Luc Souren

<body> <p>lucsouren@planet.nl</p> <p>Een verslag van een reis uit het complexe heden naar het einde van de tijd, naar een samenleving in zijn meest elementaire vorm een samenleving van vissers in hun eeuwige haat-liefde verhouding tot de oceaan, verdiept door beschouwelijkheid en magische verhalen. De eenvoud van dat bestaan is ook terug te vinden. Dit werk wordt gemaakt met een beitel en een mes, op basis van wrakhout , zeildoek en verf, temidden van handwerkslieden, in een vissershut of op het strand. Sommige strandvondsten dragen namen, misschien ooit van een schip, als Cordero de Deus, Lam Gods. Het werdt de naam van een serie houtdrukken. Veertienhonderd kilometer verder dan Portugal, op de Azoren, kleine eilanden die vijfduizend meter opsteken van de zeebodem. Ze waren in de vroege middeleeuwen Bourgondisch bezit en er zijn daar heel wat vlamingen sindsdien. De eilanden lijken daar aangebracht zo midden in de zee om in alle richtingen te luisteren, in de perseptie van de kunstenaar: de 'Oren van de Azoren' horen wonder wat. Verre signalen uit het niets. Souren identificeerde zich met de eilandbewoners en met hun leven, dat eeuwenlang geschraagd werd door de walvisvaart. De vissers weten dat dat tijdperk tot de historie behoort en zoeken naar tijdverdrijf- terwijl Japanse Walvisvaarders wetenschappelijk onderzoek doen tussen de eilanden van de Zuidpool. Sourens dialoog met de diepzee ging ook op de Azoren voort. Terwijl onbekende vogels onbegrijpelijke teksten schrijven in de blauwe lucht, en verhalen worden verteld als duizend jaar eerder, spoelen de meest bizarre voorwerpen aan na misschien honderd jaar te hebben rondgezworven. Naast houtdrukken ontstonden ook enkele beeldhouwwerken. Een enkel vereeuwigd een hond, significatie voor een eenzaam leven. Eenvoud, armoede en melancholie zijn essentiële kenmerken van hun expressie. Ze hebben iets eerbiedwaardigs. Iets geheimzinnigs zelfs, als cultusvoorwepen </p> </body>