De watermolen werd gebouwd omstreeks

   Volgens de molenliteratuur werd in 1275 de banmolen van de heerlijkheid Wijlre gebouwd. Voorlopig is echter
   een cleernis uit 1420 de eerste schriftelijke vermelding van het bestaan der molen uit Wijlre. In 1485 dook nog
   een rekening op voor het herstel van de molen betaald door de toenmalige Heren van Wijlre, Gerard Scheiffart
   van Merode. In de 18e eeuw krijgt men wat meer gegevens over de molenaars, zo wordt in 1755 Johannes Tack
   beëdigd als molenaar. Zijn zoon Jan Peter Tack werd in 1781 molenaar totdat hij in 1828 overleed. Hierna is
   vermoedelijk zijn schoonzoon Hubertus Klinkenberg molenaar geweest. Vanaf 1850 tot 1882 was Willem Tack een
   neef van de vrouw van Hubertus Klinkenberg molenaar. Op 30 maart 1855 wordt door de Provinciale Waterstaat
   van Limburg de watermolen van Wijlre opgenomen. Hierdoor werden ook enkele afmetingen bekend en wel van
   de raderen: 1 rad had een middellijn van 5,13m en het 2e rad 5,35m, de hoogte van de schoepen niet
   meegerekend. Ook had de molen een dubbele functie: ze was graanmolen maar ook oliemolen. In 1917 komt dan
   de familie Hupperichs als molenaar en pachter van het boerenbedrijf in beeld. De familie Hupperichs bleef tot
   1952 de molenaar van Wijlre, dit ondanks dat de molen in 1949 aan de familie Otten was verkocht. Vanaf 1952 was
   Jan Otten de molenaar en vanaf 1961 werd hij tevens de eigenaar. Sinds enige tijd wordt een gedeelte van het
   complex verhuurd als vakantieappartementen.|