Afscheid!

De dood is een natuurlijke zaak. Onverschillig de schouders ophalen of zelfs positief opkijken zullen maar weinigen bij het ontwaren van de laatste mijlpaal. De angst voor het grote afscheid is metersdik. De kans om onverwacht door de dood te worden overvallen, jaagt velen schrik aan. De doodsvrees is niet zelden negatief ingekleurd door ons ‘goed en kwaad’ besef. (p13) --Heb ik wel naar waarde geleefd? Voldeed ik wel aan mijn doelstelling? Maakte ik mijn taak wel naar behoren af?-- Dergelijke vragen zijn op zich wel goed en kunnen het best vóór het overlijden kunnen worden gesteld; beantwoord en afgehandeld. Dan kan men tevreden heengaan.

Bij respect voor het leven past respect voor een eervol afscheid als het leven er op zit. Onze doden gooien we niet zomaar weg. Traditioneel kunnen we de gestorvenen begraven of bijzetten in een familiegraf of op een begraafplaats van ‘volksgenoten’. Al dan niet met een bepaald ritueel. De hierna volgende gedachten zijn gebaseerd op letter en/of geest van ons verbondsboek. In onze Sjilosofie zijn wij het meest geporteerd voor een vorm van familiegraf voor begraven of bijzetten. Het is geen dwingend voorschrift om iemand op deze manier te begraven, maar wel het meest in overeenstemming met wat onze voorvaders deden.

Opties!

Het idee dat Adam en zijn nakomelingen na de dood weer aan de aarde worden toevertrouwd, is eerbiedwaardig oud (p16). En daarom ook een punt om te overdenken binnen ons Sjilo- Genootschap. Hoe gaan wij met onze doden om? Werpen wij ze zonder meer in de vergetelheid; jagen wij ze de lucht in of maken wij een familieplaats voor hen? Er bestaat geen specifieke wet die ons over dit onderwerp iets voorschrijft. Er is ons wel een traditie bekend betreffende onze voorouders. Zeker voldoende reden om er bij stil te staan. Nu is een traditie nooit overheersend, en onze Sjilosofie luidt uitdrukkelijk dat in een niet strikt omschreven voorschrift ieder geheel verantwoordelijkheid is voor de invulling van zijn daden, aannemend dat hij dat doet in de geest van ons verbondsboek. Dat houdt onder andere in, dat onze leden zelf verantwoorden dat hun familie wordt gebalsemd of gecremeerd; vooraf of nadien door een codicil van belangwekkende organen wordt ontdaan of spoorloos in de onderzoekende handen van de wetenschap verdwijnt.

Degenen die geloven in een lichamelijke opstanding uit de dood, mogen zich wel (vooraf) tweemaal bedenken met het zomaar weggeven van vitale organen. Je zult raar op je neus kijken als je merkt dat je na je herleving je hart mist; dat je geen hart meer hebt wegens gepleegde liefdadigheid. Ons laat het koud, als we een bepaald onderdeel missen, maar een afdwalende stroming als het Jodendom verbiedt met het oog (indien aanwezig) op de opstanding na het overlijden enig orgaan af te staan.

Samengevat bestaat er traditioneel een besliste voorkeur voor gewoon begraven of bijzetten na de dood. In de geest van onze voorvaders en op verzoek is het Sjilo- Genootschap er toe overgegaan om voor de volksgenoten die dat wensen een graf in eigendom te verwerven op een eigen begraafplaats. Leden van onze Huizen, maar ook niet-leden kunnen opteren voor een blijvende ligplaats bij ‘de volksgenoten’. Het terrein is pas verworven; wie er nu overheen wandelt, denkt mogelijk dat er een opstanding heeft plaatsgehad. Op verzoek zullen wij aan mogelijke belanghebbenden het reglement doen toekomen. De graven zijn er voor altijd en kosten niet zoveel als Avraham er voor betaalde, en een groter aantal opties kan de prijs nog aanzienlijk drukken.

Uit stof bestaan we en tot stof vergaan we. Hopelijk blijven wij gespaard voor groot verdriet. Mocht er iets in deze sector gebeuren, aarzel dan niet om uw volksgenoten om ondersteuning te vragen. Het is heel menselijk dat nabestaanden een periode nodig hebben om hun verdriet te verwerken. Zij kunnen dat heftig beleven door in een emotie hun kleding in te scheuren zoals in (p422), wat voor de dienstdoende priester echter niet was toegestaan. Of zij treuren een afgesproken periode van bijvoorbeeld 7 of 30 dagen. Het zijn rouwgebruiken die evenmin de status van wet hebben.

Hoe dan ook; het veld is beschikbaar en wij wensen u toe, dat u er nog vele jaren geen gebruik van hoeft te maken. M.J.W.

Veendam  פיינרם