Waarom klei?
Keramiek - het werken met klei - staat voor mij voor werken met mijn handen.
Na jaren, waarin mijn hoofd in alles wat ik deed de boventoon voerde, heb ik voor mijn handen en mijn gevoel gekozenen klei werd mijn medium. Een bewuste keuze, niet makkelijk, wel voor mij zeer de moeite waard.
Bij het CKV in Almere heb ik in 2000 de eerste beginselen geleerd - het maken van een duimpotje, een ringenpot en een doosje van plakken. In dat eerste jaar stonden regelmatig de tranen in m’n ogen: getver wat voelt klei toch vies aan. Aan de andere kant genoot ik steeds meer, vooral het resultaat en de verrassing als het werkstuk uit de oven komt. Het is en blijft een eigenzinnig oerproduct.
Nog voor het eerste lesjaar om was droeg ik m’n eerste ‘broodje’ klei over de drempel. Het thuisgemaakte werkstuk nam ik dan half droog - op de fiets - mee naar het CKV zodat het daar gebakken kon worden. Dat halfdroog meenemen is niet altijd even geslaagd, regelmatig moest ik kleine vervormingen op de keramiekles weer bijwerken. En ik dacht regelmatig: Dit werkt niet. Zeker niet als een als rond bedoelde schaal uiteindelijk ovaal uit m’n fietstas komt en ook niet meer zonder ‘kleischeuren’ terug te vormen is naar de oorspronkelijk staat.
Aankoop eigen oven
En dus werd het tijd voor een eigen oven. Een kleintje. De eerste keer zelf stoken is een belevenis. Uren heb ik naast de oven gezeten. Zou het stookproces ook wel precies zo verlopen als de computer aangeeft? Jaap, mijn echtgenoot, heeft mij - terwijl ik uren stralend naast de oven zat - van koffie, koek en broodjes voorzien.
Wat een wonder als ik m’n eerste werkstuk - thuis gemaakt en gebakken - in m’n handen vasthoud.
Glazuren
Nu wilde ik natuurlijk ook thuis gaan glazuren. Omdat ik geen eigen werkruimte heb kies ik voor kant-en-klaar glazuren, zo blijft de keuken redelijk vrij van glazuurstof. Het glazuren en dus kleur aanbrengen op het werkstuk vind ik een moeilijk proces. Het liefst laat ik de klei zelf spreken door met de kleur van de klei te spelen, het afwerken met een transparantglazuur is dan voldoende.
Na drie jaar CKV ben ik overgestapt naar Christian Wisse, keramiste in Almere Buiten. Bij Christian vind ik de rust om grotere werkstukken te maken en leer ik meer aandacht aan mijn werkstuk te besteden.
Klei nog steeds koud, nat en glibberig?
Ja, maar dan als een heerlijke magische substantie waarin ik me lekker kan uitleven. Klei is - tot op zekere droogte - zo flexibel en zo gewillig. Klei daagt mij uit en doet dat op meerdere vlakken.
