29 September - 8 Oktober 2011
Vorig jaar
Vorig jaar, 2010, hebben we noodgedwongen ons jaarlijke tripje Pyreneeën laten varen. Edwin had in de zomer een trombose in zijn been opgelopen en moest bloedverdunners slikken; niet een echt goed moment om in de Pyreneeën met rugzakken rond te trekken.
In November hebben we in plaats daarvan een gezellig lang weekend doorgebracht in een vakantie-huis in de Ardennen (huize Mozes, in Ouren/België) met kampvuur en veel borrelen in de tuin (en de hond op schoot :O).
Voorbereiding
Dit jaar ziet er beter uit; de trombose is onder kontrole en we zijn up-en-running. De planning is om in Andorra, waar we in 2009 zijn geëindigd, de route weer op te pakken en verder oostwaards te trekken.
In de voorbereiding is het duidelijk dat we weer met de KLM naar Toulouse vliegen. Maar met de trein vanuit Toulouse verder naar l’Hospitalet-prés-l’Andorre, van daar verder met de bus naar Andorra la Vella/Les Escaldes en dan nog een stukje lopen om een plek voor onze tentjes te vinden? Dat gaat volgens het reisschema niet lukken op één dag. We besluiten om een taxi te reserveren die ons ophaalt van het vliegveld van Toulouse en in één keer naar Andorra la Vella/Les Escaldes (1230m) brengt. Kost wel even wat, maar spaart aéroport navette, trein, bus, en eventuele hotel kosten in Andorra uit.
Nog even wordt het spannend met het verzamelen van expeditie- en cruesli ontbijt en pasta- en rijst avondmaaltijden. Het ontbijt is niet (meer) te verkrijgen in de buitensportwinkels en wordt als alternatief per internet besteld. De levertijd wordt spannend, omdat een nieuwe partij (verbeterde receptuur?) aangemaakt moet worden. Een week voor vertrek is alles kompleet.
Van Les Escaldes/Andorra naar Ax-les-Thermes/Fr
Bij aankomst in Toulouse staat de taxi er op tijd (ca. 12:30 uur) en brengt ons in 2:30 uur naar Andorra. Een blik van de taxi driver op onze wandelkaart levert, volgens hem, een betere plek op om te starten dan we zelf in gedachten hadden: iets minder hoogte meters te maken op de eerste dag en wat minder steil.
Onderweg tanken we de benzineflesjes voor de benzinebrander vol en om 15:00 uur staan we aan .
De eerste halte zou volgens de planning de zijn. Als we daar aankomen zijn we nog lang niet moe. De hut in of verder lopen en dan de tentjes ergens opzetten? We doen het laatste. Om 18:00 uur zetten we de tentjes op een mooie plek langs de . Het begint wat te regenen en er valt een enkele klap onweer, maar het is snel over en we kunnen onze eerste maaltijd (pasta ham/kaas) maken. Daarna is het tijd voor een kampvuur en wordt de traditionele fles Grappa met een zak nootjes geleegd.
’s Ochtends is het strak blauw, maar wel flink koud. Volgens Harm hangen de ijspegels in zijn tentje. Een nadere bestudering van het fenomeen ijspegel brengt Edwin en mij niet verder dan het waarnemen van wat ijskristallen op het dak van het tentje. Maar vooruit, Harm heeft een punt; er is wel sprake van enige ijsvorming.
Na het ontbijt gaan we op stap, eerst richting en daarna verder naar . Dit was in de oorspronkelijke planning een plek om te overnachten. (Op zich zijn de refuges die we onderweg passeerden prima om te overnachten: schoon en hout voor een vuurtje is aanwezig, evenals een zaag en een bijl voor het grotere werk.) Het is echter nog vroeg in de middag. We besluiten om verder te lopen: door de (grens Andorra/Spanje) en vervolgens af te dalen naar de . Deze cabane zou volgens internet niet toegankelijk zijn, maar blijkt dat wel te zijn. Een blik in het inwendige van de cabane motiveert ons echter om de tentjes toch maar op te zetten: .
’s Avonds vindt Harm, die de hele dag al overvloedig heeft lopen klagen over een zware rugzak (oké, 20kg bij vertrek), een fles Ouzo in zijn rugzak. Geen wonder! Sportief als we zijn verlossen hem graag van dit extra gewicht....
Deze dag heeft een verrassing voor ons in petto. Na het ontbijt vertrekken we richting . De pas is het oostelijke drie-landen punt van Spanje, Andorra en Frankrijk. Daarna gaat het verder over de GR7/GR107 naar beneden, richting Porta.
Als we halverwege wat uitrusten, zit Harm zijn schoenen te bestuderen en komt tot de ontdekking dat de zool van zijn linker schoen lost zit. Zelfs te los om verder te lopen. We zijn echter niet voor één losse zool te vangen.
Er wordt een reparatie setje met prikker, tangetje en ijzerdraad te voorschijn getoverd en de zool wordt met diverse ijzerdraadjes aan de basis van de schoen vastgezet. Enige zorgen maken we ons wel; het is zaterdag en evt. nieuwe schoenen kopen in een dorp/stadje zal vandaag en morgen en ook overmorgen (zondag en maandag) waarschijnlijk niet lukken.
’s Middags laat vinden we het wel genoeg. Doorlopen naar Porta voor een eventuele sportwinkel heeft geen zin; daar is het al te laat voor. We blijven dus maar 'boven' en zetten de tentjes neer langs de oever van de . En de andere schoen van Harm? Ook daar zit de zool inmiddels los. Ervaren als Harm inmiddels is, ondergaat ook deze schoen een reparatie....
Als Harm ’s ochtends zijn schoenen inspecteert ziet hij dat de ijzerdraadjes door de zool heen getrokken worden. Het is dus geen reparatie die lang zal houden. Beneden in Porta zullen we wel komen, maar er zal een oplossing bedacht moeten worden, desnoods met een aantal dagen pas-op-de-plaats.
In aangekomen gaan we eerst maar eens koffie drinken in het plaatselijke bar/restaurant/hotel en informeren naar eventuele sportwinkels: Porta? Porté de Puymorens? Ax-les-Thermes? De dame achter de bar komt met een beter idee: Pas de la Casa (PdlC) in Andorra: hardstikke toeristisch en altijd open op Zondag en met voldoende sportwinkels. Op ons verzoek belt ze een taxi en informeert naar de prijs voor één persoon (met rugzak) retourtje PdlC. Valt mee!: €46. Doen we! De taxi komt voor en Harm verdwijnt richting PdlC.
Edwin en Rob lopen ondertussen door naar , waar we langs de kant van de weg op Harm zullen wachten. We zijn er nog maar net (uurtje lopen), als de taxi langszij komt en een breed lachende Harm, mét nieuwe schoenen, uitstapt. Da’s snel! We kunnen dus zonder vertraging verder!
Over de GR7 gaan we richting Etang de Lanoux (Estany de Lanòs) en vinden daar een prachtig veldje om de tentjes neer te zetten, vlak aan de oever van het .
Het blijft prachtig weer. ’s Ochtends staat er een prachtige zon aan een strak blauwe hemel.
Als we na het ontbijt de tentjes afbreken komen er twee ‘oudjes’ aan. Het is een schotse man met zijn vrouw, inmiddels wonend in Frankrijk. Ze hebben gekampeerd aan de andere kant van de heuvel van waar wij staan. De rugzakken die ze dragen wekken onze interesse: een ‘knapzak’ op de rug en waterzakken voorop op de buik. Een Nieuw-Zeelandse vinding, zo vertellen ze, waarbij je goed in evenwicht loopt. Ziet er goed uit! Nieuwsgierig naar hun leeftijd vertelt de man dat hij 71 jaar is! Bij het afscheid zwaait hij met zijn arm en roept: “We’re not dead yet!”. Nee, dat is wel duidelijk.
Vlak voor we vertrekken komt er een kudde paarden ‘ons veldje’ op lopen. Prachtig! Ieder volwassen paard heeft een veulen bij zich. De volwassenen kijken even naar ons en gaan over tot de orde van de dag: grazen. De veulens zijn nieuwsgieriger en staan ons van korte afstand te observeren.
We lopen nu één dag voor het schema. Gaan we er een rustige dag van maken? Eerst maar eens over de GR7/GR107C langs het Etang de Lanoux. De eerste mogelijkheid voor een overnachting is de . Deze cabane staat op een vlakte aan de noord-oost kant van het Etang de Lanoux. Het idee om hier een extra dag te spenderen staat ons niet erg aan: het is nog vroeg en een beetje saaie omgeving. We gaan verder richting Refuge d’en Beys.
Vanaf de Cabane Rouzet kun je echter vier kanten op. De kant waar we vandaan komen: duidelijk. De GR10 op naar Portella de la Grava en het Lac des Bouillouses: ook duidelijk. En dan over de GR10/GR107C naar de Coll de Coma d’Anyell (richting noord-west) of over de GR7 naar Portella d’Orlu en de Refuge d’en Beys (richting noord). Met zoveel mogelijkheden nemen we prompt weer de verkeerde afslag. Als we plotseling aan de oever van het Etang de Lanoux staan bedenken we ons dat dat niet de bedoeling was. Terug? Of doorsteken en naar boven klimmen om de GR7, die daar ergens moet lopen, op te pikken? We besluiten tot het laatste.
Langs diverse zeer drassige veldjes en prachtige kleine meertjes pikken we uiteindelijk de GR7 op. Onderweg zien we af en toe wel een wit-rood markering.
(Thuis blijkt dat op de on-line kaarten van het IGN de route naar de de Portella d’Orlu verlegd is naar de ‘route’ die wij hebben gelopen. Van een goede markering of ingelopen pad is echter nog geen sprake.)
Vanuit de beginnen we aan de afdaling naar de Refugi d’en Beys. Het pad is echter lastig: één grote aaneenschakeling van blokkenvelden in een smalle kloof. Hoewel het slechts een afdaling is van ca. 430m doen we er ruim 2 uur over.
De is inmiddels onbewaakt; een laddertje en een luik geven ons toegang.
Omdat we nu twee dagen voor lopen op schema besluiten we om deze dag in de Refuge d’en Beys te blijven. Het is een prima hut, het winterverblijf is open en biedt 2 x 6 slaapplaatsen. ’s Middags vinden we wat oud hout (achtergelaten bouwmateriaal?) dat we met een schop en een soort hark in stukken trekken om ’s avonds in de open haard te branden.
Van de route, zoals gepland, gaan nu wat afwijken. Edwin’s ex-trombose been is wat dikker geworden en een laatste klim door de Couillade d’en Beys naar Cabane Eychouzé en het Étang de Naguille ziet hij niet meer zo zitten. Geeft niet, het was als een extraatje bedoeld als we te vroeg zouden zijn. We kunnen vanuit deze refuge gemakkelijk afdalen naar Ax-les-Thermes, met nog een overnachting onderweg in de tentjes.
Om het idee van het extraatje niet helemaal te laten schieten gaan Harm en Rob ’s ochtends voor vertrek nog even samen de in; mooi! Maar wel ontzettend steil. Boven ons horen we wat gemekker; een kudde berggeitjes staat ons nieuwsgierig gade te slaan.
Terug in de refuge maken we nog een kop koffie en gaan op pad. We hebben er al gauw genoeg van en zoeken een , zetten de tentjes neer, gaan eens lekker poedelen in de rivier en daarna drogen in de zon.
Dan verschijnt er een semi-officiëel persoon, met rubberlaarzen aan, die meldt dat dit het Réserve Nationale d’Orlu is en dat kamperen uitsluitend is toegestaan van 19:00 tot 9:00 uur. Wat te doen? Edwin stelt dat we niet kamperen, maar een bivak hebben opgeslagen. Verder maken we weinig aanstalten om verandering in de situatie aan te brengen en na 5 minuten zwijgen geeft de man het op en verdwijnt weer .... In het uiterste geval zouden we de stokken even uit de tentjes hebben getrokken en de ze plat op de grond hebben neergelegd. Hoezo kamperen? Hoezo bivak?
Het is nog steeds stralend weer. We staan wat vroeger op en breken toch eerst maar de tentjes af, bereiden daarna een ontbijt en gaan vervolgens op stap.
Dit gaat Edwin zijn dag worden! Thuis had hij al gekeken of er geo-caches op dit deel van de route liggen. En dat doet het! Onderweg slagen we er in om alle drie de chaches ‘te scoren’.
Voor de eerste cach onderweg lopen we nog 'even' 300m op-en-neer naar een mooie waterval. Onderweg komen we een schapenherder met 3 prachtige collies tegen. Of we boven schapen hebben gezien? Nee, maar wel bij de refuge d'en Beys. Die blijken van de 'baas' van de refuge te zijn en zullen zeker opgehaald worden.
Aangekomen in Orlu (840m) was het oorspronkelijke plan om in de plaatselijke Gîte d’étape te overnachten om ons weer een beetje toonbaar te maken alvorens verder te gaan naar eindbestemming Ax-les-Thermes. Jammer genoeg is de gîte juist per vandaag gesloten! Er is ook nog een camping die we even inspecteren, maar die is niet echt aantrekkelijk. Een blik op de hemel laat overigens zien dat er wat windveren ontstaan; een weersomslag kondigt zich aan! We besluiten om dan maar in één keer door te lopen naar Ax-les-Thermes.
In zoeken en vinden we een eenvoudig en goedkoop hotel (hotel Le Grillon). We gaan lekker douchen, bier drinken op het centrale plein en heerlijk eten……….
’s Nacht word ik wakker: het regent! En niet zo’n beetje ook.
Deze dag ligt helemaal open. Buiten is het somber, het miezert en af en toe regent het flink door. We verkennen toch maar het stadje, kopen een krant, drinken koffie, gaan ergens lunchen, scoren nog een drietal caches, drinken ergens een biertje en gaan daarna weer lekker eten.
Dag 10
Ax-les-Thermes – Amsterdam
Als we vandaag wakker worden ligt er sneeuw op de toppen van de bergen rondom Ax. En ook al zijn we qua uitrusting op alles voorbereid, we realiseren ons dat we veel geluk hebben gehad met het prachtige weer. Alle wandeldagen een strak blauwe lucht met veel zon! Dat hebben we ook wel anders meegemaakt in eerdere jaren...
Met de trein gaan we naar Toulouse, pakken een lunch op de Boulevard de Strasbourg, pakken de navette richting Aéroport Toulouse-Blagnac en worden door de KLM keurig op tijd op Schiphol afgeleverd.
(c) Rob Udo
Oktober 2011
Carte de Randonnées, Pyrénées No 21: Andorra - Cadí, 1:50000; Institut Cartogràfic de wCatalunya
Carte de Randonnées, Pyrénées No 8: Cerdagne - Capcir, 1:50000; Institut Géographique National
(Volgens GPS-ontvanger log file)
|
Dag |
Plaats |
Δ [m] |
Δ [m] / dag |
|---|
| 1 |
|
- |
+338m
(+708 -390m
8.78km
hr) |
|
338 |
| 2 |
|
- |
+573-488m
(+979 -887m
13.04km
hr) |
|
573 |
|
-488 |
| 3 |
|
- |
+445 -776m
(+1193 -1561m
15.65km
hr) |
|
445 |
|
-776 |
| 4 |
|
- |
+721 -210m
(+1511 -1018m
17.83km
hr) |
|
-210 |
|
+721 |
| 5 |
|
- |
+172 -447m
(+1856 -2091m
14.46km
hr) |
|
172 |
|
-447 |
| 6 |
|
- |
+0 -0m
(+0 -0m
0km
hr) |
| 7 |
|
- |
+415 -904m
(+957 -1547m
11.15km
hr) |
|
415 |
|
-904 |
| 8 |
|
- |
+296 -1014m
(+2447 -3121m
26.67km
hr) |
|
|
+296 - 296m |
|
-718 |
| 9 |
|
- |
-
|
|
Totaal |
Δ [m] volgens de kaart:
Δ [m], afstand[km] en [hh:mm] volgens GPS data: |
|
+2960 -3839m
(+9652m -10614m;
107.59km;
hr) |