Cees van Rij

Het gezin

Cees is geboren op 05.09.1934 in de Ampèrestraat in Schiedam.
Vader, Johannes Bertus van Rij werd geboren op 10.12.1904 te Nieuwerkerk aan de IJssel en overleed in 1964. Hij werd wees toen hij 16 jaar was. Hij ging werken bij Wilton Feyenoord in Schiedam. Hij wordt er bikker, classificeerder. Als hij werkt met een hogedrukslang, breekt die. De straal krijgt hij vol in zijn gezicht, waardoor hij een oog moet missen. Hij wordt dan overgeplaatst naar het gereedschapsmagazijn. Hij viert er zijn jubileum.
Oorlog
In de oorlog werd het gezin gebombardeerd. Ze wonen inmiddels op de Parallelweg, omdat de huur in de Ampèrestraat te hoog was! Bovendien werd de woning op de Parallelweg gratis behangen.
Bij een razzia in Schiedam werd pa opgepakt. Hij moest een tijd in Duitsland werken, waar hij op een gegeven moment kans zag te ontsnappen en terug te keren naar Nederland.
Moeder, Johanna Elisabeth van Wezel, geboren op 20.10.1907 in Rotterdam, kwam uit Middelharnis / Sommelsdijk. Haar vader was schoenmaker in Rotterdam Zuid. Na de huishoudschool ging ze werken in de keuken van het ziekenhuis in Schiedam. Cees zegt schamper dat ze er moest koken voor de klassepatiënten, mensen uit de duurdere stand. Toen ze trouwden is ze er gestopt en werd ‘gewoon’ huisvrouw. Eenmaal weduwe ging ze werken bij de firma Coebergh, waar ze de koffie verzorgde. Ze hadden twee kinderen, Cees en Betsy.
Thuis, bij Cees, wordt geregeld over vakbond, het NVV, en de politiek ( PvdA) gesproken als er iets bijzonders gebeurd is. Pa zorgt er ook voor dat Cees zich aansluit bij de vakbond, de Algemene Nederlandse Metaalbewerkersbond, ANMB, die via de Industriebond NVV overgegaan is, na de fusie met het katholieke NKV, in FNV Bondgenoten.
Jeugd.
Cees gaat na de kleuterschool naar de openbare Edisonschool, met alle problemen die er in oorlogstijd zijn. Na het lager onderwijs gaat hij naar de ambachtsschool, de latere LTS.
Huwelijk
Cees is inmiddels ruim vijftig jaar getrouwd met Maria Francina (nee, niet katholiek!) Reevers uit Den Haag. Ze is er geboren op 4 oktober 1937. Na de lagere school haalde ze het diploma mulo-B in Rotterdam, waar ze sinds 1950 woonde. Het is inderdaad een opleiding met wiskunde en dat was een vak, dat haar niet echt lag.
In 1953 ging ze werken op een accountantskantoor en na een jaar kwam ze bij Unilever, waar ze 7 ½ jaar, tot haar huwelijk in 1961 bleef werken. Haar baas zorgde er voor dat ze een flat konden betrekken.
Ze kregen twee kinderen, een dochter, die sukkelde met haar gezondheid en jong gestorven is en een zoon die na een HTS – opleiding nu een functie heeft als ict-ingenieur bij Atos. Omdat zoonlief een jongedame uit Fijnaart trouwde en in Roosendaal ging wonen, zijn Cees en Riet in ’94 ook naar het zuiden afgezakt, wat ze nog steeds heel goed bevalt.
Werk
Na de ambachtsschool, hij is dan nagenoeg 16 jaar oud, gaat Cees in 1950 werken bij Van Rietschoten en Houwens op de Westzeedijk in Rotterdam als leerling – tekenaar op de afdeling scheepsinstallaties.
Zijn loopbaan wordt onderbroken door de militaire dienst in november ’54. Hij zal 17 maanden lang in Ede bij de verbindingstroepen het vaderland dienen als tekenaar. Omdat hij tijdens de keuring een wat minder positieve houding toonde, vermeldt zijn conduitestaat hier het bijzondere beroep van "soldaat tekenaar zonder vooruitzichten". Hij zou nooit soldaat eerste klas worden. Hij lijkt er niet wakker van te liggen!
Omdat hij VMTO had gedaan, bestond er de mogelijkheid van een opleiding tot vlieger. Het leek hem wel wat, hoewel hij begreep, dat je bij zo’n dure opleiding wel voor vijf jaar moest tekenen na de opleiding. Het besliste "nee" van zijn vader, een echte SDAP-man van de één-meiviering (in het Passagetheater in Schiedam!) en het gebroken geweertje, liet verder geen keus meer over.
Zijn vader kan wat later zijn gelijk halen. Als een aantal van de militairen "half gek" terugkomen uit Indonesië, zegt hij: "Zie je nou wel!" Het was wel jammer, dat die militairen voorrang kregen bij de loting op de avondschool voor de HTS-opleiding. Cees volgde vier jaar de avondopleiding UTS in de Witte de Withstraat.
Na het leger
Dank zij een bevriende soldaat, met connecties in de liftenbusiness komt hij in juni ’56 terecht bij Electrolift, op de Meent in Rotterdam op de tekenkamer. Nuchter stelt Cees vast, dat hij dus even wat bij moest leren.
Het bedrijf wordt in 1965 overgenomen door Otis. Dit gebruikt zijn machtspositie om te zorgen, dat de liften voortaan uit de fabriek in Frankrijk komen. Het onderhoud blijft hier, maar ook de tekenkamer gaan ze centraliseren, in Amsterdam. Omdat Cees in verband met de verpleging van zijn dochter aan Rotterdam gebonden is, krijgt hij een andere functie, namelijk die van werkvoorbereider. Na een goed jaar gaat hij naar de afdeling commercieel, voor het verkopen van liften, roltrappen en het onderhoud er van. Omdat hij een auto van de zaak krijgt, kan hij zijn Fiatje van de hand doen.
Hij wordt senior verkoper en is in de laatste jaren bij Otis bevorderd tot hoofd van het onderhoudsgebeuren in Rotterdam, met 50 monteurs en 5 chef-monteurs.
De bond
In het keurig met zegels volgeplakte lidmaatschapsboekje van de ANMB kun je aflezen wanneer Cees lid is geworden: 31 december 1951. Hij relativeert het een beetje. Hij was gewoon lid, niet echt actief. Hij genoot wel van de vakantiehuisjes van de bond, die hij diverse keren bezocht, de Boulevard in Egmond aan Zee, ’t Zeepe in Burg Haamstede en ook in Leersum. Een probleem was, dat je er wel voor ingeloot moest zijn.
O.R.
Rond 1970 vertegenwoordigde hij een jaar of vier, vijf het NVV in de O.R. op het kantoor van Otis in Rotterdam. Je merkte wel, zegt Cees als ik hem vraag naar de verschillen tussen de vakbonden, dat NVV en NKV de bloedgroepen waren die het dichtste bij elkaar stonden.
Aan een staking heeft hij nooit deelgenomen. Wel heeft hij met de O.R. gewerkt aan een, gelukkig overbodig, sociaal plan voor Otis. Tijdens de onderhandelingen zat hij in het monumentale pand van de diamantbewerkersbond aan de Henri Polaklaan in Amsterdam, waar tegelijkertijd in een andere zaal gewerkt werd om de sluiting van Ford Hembrug te voorkomen.
Over het lidmaatschap van de bond zegt hij gekscherend dat hij "vergeten is om het op te zeggen". Hij vindt het duidelijk wel belangrijk om lid te blijven. Meer dan zestig jaar lid is niet niks! "En", zegt hij, "dank zij de bladen van de bond blijf je goed op de hoogte".
BondgJub2011CeesvRij.jpg (68283 bytes)
Cees en Riet, zestig-jarig jubileum  in zaal Burgerhout 2011
Politiek en acties.
Sinds hij een nogal verantwoordelijke functie in het bedrijf heeft gekregen, stemt hij niet meer op de PvdA. Nee, ook niet op de SP, hij is meer naar rechts opgeschoven. Maar uiteraard is dat een zaak voor Cees zelf. Hij is niet zo politiek ingesteld. Ook de demonstraties tegen de kernwapens van ’81 en ’84 heeft hij aan zich voorbij laten gaan.
SUM, de stichting uittreding metaal
In 1993, Cees is dan 58 jaar oud, maakte hij gebruik van de regeling van de SUM. Hij is nu al weer 19 jaar thuis en hij geniet er van met volle teugen. Na een jaar al verhuisde hij naar Roosendaal en kan zich overgeven aan zijn hobby’s.
Gedurende tien jaar was hij lid van de schietvereniging Engelbrecht van Nassau. Hij hielp er enthousiast bij de bouw van hun nieuwe onderkomen op Vierhoeven. Draden trekken, dat kon hij nog wel! Hij zat er ook in de toelatingscommissie. Intussen heeft hij zijn twee wapens maar verkocht.
Graag schildert hij ook: portretten of stillevens, met grote invloed van Gubbels, Maar hij is ook een gedegen fotograaf, die altijd zijn eigen negatieven af heeft gedrukt. En dan is er zelfs nog tijd over om twee keer per week te sporten in de sportschool.
Als ik hem interview is hij net drie weken met zijn echtgenote naar de winterzon geweest. Terwijl het buiten een graad of zes onder nul is, verzucht hij: twintig tot vijfentwintig graden! Een mooie hobby.

Sjoerd van der Veen
http://home.kpn.nl/v20nd81s