Berini klinkt Italiaans maar is even hollands als molens, klompen en tulpen. De bedenkers waren
Bernhard Neumann,
Rinus Bruynzeel en
Nico Groenendijk. Zij werkten bij Hart Nibbrig & Greeve (HNG). Na de oorlog lag Europa in puin. Goed vervoer was niet voorhanden en bij HNG wilde men een auto gaan bouwen voor het volk. Het moest een soort Trabant worden. De Nederlandse herstelbank zou alles gaan financieren. Toen men echter eens goed ging uitrekenen wat alles zou gaan kosten kwam men op dit besluit terug. HNG ging niet bij de pakken neerzitten want vanuit Duitsland hadden ingenieurs de blauwdrukken van een hulpmotor meegesmokkeld. Deze motor zat geheel in de naaf van het achterwiel gebouwd inclusief de benzinetank. Er werd een prototype gebouwd en weldra was men aan het testrijden. Omdat voor elke verandering telkens het hele wiel gedemonteerd moest worden hadden Bernhard, Rinus en Nico een beter idee. Van onderdelen van het eerste motortje werd een ander motorje gemaakt dat nu ineens rolaandrijving had en net als een solex boven het voorwiel was gemonteerd. Van twee aan elkaar gesoldeerde koplampen van een DKW motorfiets werd het eerste tankje gemaakt dat daardoor zijn karakteristieke ei-vorm kreeg. De bijnaam voor de Berini M13 werd daarom al gauw: Het EITJE.
Anders dan bij de Solex kon de Berini op elke bestaande fiets worden gemonteerd en men kon de motor vanaf het stuur zodanig bedienen dat de rol vrij van de band kwam. De eerste eitjes waren 26 cc maar in 1951 werd dat al gauw 32 cc. De Berini had een roterende inlaat en de topsnelheid lag in de buurt van de 30 km/h en dat was beduidend hoger dan de 20 km/h van concurrent Solex. De eerste Berini's werden geintroduceerd eind december 1949.
Het motortje in het achterwiel waar het allemaal mee begon ging niet verloren, want dit zou de latere
Cyclemaster worden
