Jan Verhoeven, Overveen, 18 september 2005
Zie ook Bedevaart naar Lourdes in 2007.
Van zondag 4 september 2005 tot en met woensdag 14 september 2005 maakte ik een bedevaart naar Lourdes en La Salette met een bus van Diepstraten uit Gilze.
Mocht je graag nog eens naar Lourdes of La Salette gaan dan hoop ik dat deze impressie je helpt bij het beantwoorden van de vraag: Is deze reis iets voor mij?
Het gaat hier om een volledig verzorgde reis inclusief alle overnachtingen en maaltijden. Alleen de lunch voor de eerste dag neem je zelf mee.
De reisleiding was in handen van Martin van Laarhoven (chauffeur), Bea de Bruin (gastvrouw) en pater Hans Putters (reisleider). Door hun grondige voorbereiding van deze reis en door hun grote inzet en hartelijkheid tijdens de reis hebben deze drie mensen er mede voor gezorgd dat de reis voor alle deelnemers een onvergetelijke ervaring werd.
De gang van zaken op de reisdagen is meestal hetzelfde.
's Ochtends koffers in de bus, ontbijten en dan op weg naar het reisdoel van die dag. Martin vertelt hoeveel kilometers we de vorige dag hebben afgelegd. We bidden een ochtendgebed, de pater zegt een overdenking en we zingen samen een Marialied.
Na ongeveer 2 uur rijden een stop met koffie naast de bus (ingeschonken door Martin en Bea) en gelegenheid om naar het toilet te gaan en de benen even te strekken.
s Middags lunch in de open lucht (als het weer dit toelaat, anders in de bus) gezeten op klapstoelen. Martin gaat rond met de drinkbouillon en Bea gaat rond met de door haar belegde boterhammen.
Na ongeveer 2 uur rijden een stop met fruitdrank en gelegenheid om naar de toilet te gaan.
Einde van de middag, aankomst in het hotel. Diner tussen 19.00 uur en 19.30 uur. Voor en na het eten kun je buiten nog een ommetje maken als je dat wilt.
Onderweg vertelt de pater allerlei over de geschiedenis en bijzonderheden van de plaatsen waar we langs komen.
In september kun je allerlei soorten van weer hebben tijdens de reis. Neem daarom zowel kleiding voor warme als voor frisse dagen mee. Neem ook iets mee om bij felle zon je hoofd mee te bedekken en een (opbouwbare) paraplu voor regendagen.
Tijdens de reis bezoek je verschillende plaatsen.
De eerste aanvond komen we aan in Nevers. De volgende ochtend is er een H. Mis in de kapel van het klooster in Nevers. In deze kapel staat ook de schrijn met daarin het nagenoeg onaangetaste lichaam van Bernadette Soubirous. We maken een wandeling door de tuin van het klooster. Dezelfde tuin waar Bernadette zo vaak en graag vertoefde.
De tweede avond komen we aan in Rocamadour. In de middeleeuwen kwamen hier pelgrims aan die op weg waren naar Compostella. De kerk is als het ware tegen de rotsen aangeplakt en bevat een beeld van de zwarte Madonna. Hoewel het flink regende hebben we toch de kerk bezocht. Bij droog weer loop je via een kruisweg naar beneden maar nu hebben we de lift genomen die ons veilig beneden brengt.
De derde avond komen we aan in Lourdes. Hier blijven we drie volle dagen (4 overnachtingen). Het hotel is vlakbij het heiligdom.
Een kleine opsomming van wat ik zoal gedaan heb in Lourdes (alleen of samen met anderen):
Het heiligdom verkennen, bezoek aan de verschijningsgrot, met je blote voeten in de Gave staan, kijken naar en deelnamen aan de kaarsprocessie, de H. Mis in de kapel van het Clarissenklooster, een rozenkrans gekocht, de kruisweg gelopen, het glasmuseum bezocht, in de ondergrondse kerk glaskunst met de verschijningen aan Bernadette fotograferen, geboortehuis van Bernadette bezocht, Cachot bezocht, gewandeld langs de Gave, gewandeld in de bossen van Lourdes en de druipsteengrotten van de wolf bezocht, de geheimen van de rozenkrans bekeken en gefotografeerd in de Rozenkransbasiliek, de nieuwe kruisweg voor de zieken bekeken en gefotografeerd, gebeden en gezongen, heerlijke cappucino gedronken bij cafetaria Jeanne d'Arc, samen met de reisgenoten de maaltijden gebruikt, gebuurd met deze en gene en nog veel meer.
Op de top van deze 1800 meter hoge berg is Maria op 19 september 1846 verschenen aan de twee herderskinderen Mélanie Calvat en Maximim Giraud. Hier blijven we een volle dag (twee overnachtingen).
Op de berg vindt je de basiliek, drie beeldengroepen van de verschijning, een bron, het gastenverblijf, een kapel met begraafplaats en niet te vergeten te schitterende natuur rondom.
Een kleine opsomming van wat ik zoal gedaan heb op La Salette (alleen of samen met anderen):
De door Bea voorbereidde gebedsdienst voorbereid, deelgenomen aan de kaarsprocessie, de kruisweg gelopen, meerdere malen de berg met het La Salette-kruis beklommen, foto's gemaakt van La Salette half in de wolken, de H. Mis in de prachtige kapel met de blauwe ramen bijgewoond, gewandeld in de bergen, een tekst laten klinken, samen gebeden en gegeten en gezongen en gelachen, een bronzen beeldje van Onze Lieve Vrouw van La Salette gekocht, genoten van het schitterende uitzicht dat na het optrekken van de wolken zichtbaar werd, genoten van de stilte en de bloemen en de vogels en de vlinders.
Tijdens de voorlaatste dag bezoeken we een middeleeuws ziekenhuis in Beaune. Het ziekenhuis heeft daken met gekleurde geglazuurde dakpannen die in een mozaiek-patroon zijn gelegd. Binnen geven de grote 50 meter lange ziekenzaal met altaar, de keuken en de apotheek een beeld van hoe het hier eens was.
De laatste nacht verblijven in een hotel aan de rand van Mirecourt. Een oud en klein stadje dat bekend staat om zijn vioolbouwers. Voor het avondeten hebben we een wandeling gemaakt langs de rivier. Na het avondeten een rondwandeling door het plaatsje waar nog een kapel uit de 11de eeuw te vinden is.
Nadat ik vorig jaar samen met mijn moeder voor de eerste keer deze reis had gemaakt wist ik nog niet of ik nog eens zou terugkeren. Binnen enkele maanden na de reis onstond al weer het verlangen om terug te keren naar Lourdes en La Salette. Dit jaar wist ik al op de laatste dag van de reis dat ik volgend jaar weer mee wil gaan.
Iemand vroeg mij : ben je niet bang dat het de tweede keer tegenvalt?
De eerste keer is
alles nieuw. Deze tweede reis bracht mij een verdieping van de eerste reis.
En ik besef nu: met Lourdes en La Salette ben je nooit klaar. Elke reis is een
ervaring op zich, zeker ook omdat je zelf veranderd bent en door de andere
samenstelling van de groep.
Ik schrijf deze ervaringen in willekeurige volgorde op. Misschien heb je er iets aan.
Ik was geraakt door de manier waarop pater Hans in de momenten van gebed en in de eucharistieviering voorging. Een manier die uitnodigde tot innerlijke deelname waardoor wij in het gebed en in de vieringen als reisgenoten en pelgrims samen waren.
Ik ben zelf geen kerkganger omdat ik in de regel bij een H. Mis niets voel. Hoe anders was dat tijdens deze reis! Voor het eerst sinds mijn kindertijd moch ik de H. Communie weer als sacrament beleven. Fijn te horen dat pater Hans volgend jaar weer meegaat. Pater Hans, bedankt!
De gebedsdienst in La Salette was voorbereid door Bea. Zij had mooie teksten uitgekozen en geschreven. Ook nu merkte ik dat ik het meest wordt geraakt wanneer iemand op eigen manier gestalte geeft aan een samenkomst, zoals door Bea was gedaan. Bea, bedankt!
De bus werd bestuurd
door Martin. En als je op een folder leest dat Martin van Laarhoven de
chauffeur is dan heb je een onvolledig beeld van wat hij doet.
Niet alleen is hij een heel ervaren chauffeur bij we je jezelf vooral bij La
Salette in veilige handen voelt, maar hij is ook de drijvende kracht bij het
organiseren en voorbereiden van de reis, de voorzanger bij het zingen, de
schenker van koffie en bouillon, de mens met een kwinkslag die voor iedereen
aandacht heeft en ook zelf pelgrim is. Martin, bedankt!
An Schilder leerde ik tijdens mijn eerste reis kennen toen we in Lourdes verbleven. An is een generatie ouder dan ik maar tegelijkertijd een geestverwant. En geestverwantschap kent geen leeftijd. Tijdens deze reis zouden we samen het reisverslag maken. In Lourdes stelde An voor om het dit jaar iets anders te doen. Geen verslag van dag tot dag maar een verslag van onze innerlijke ervaring met Maria. Boven op La Salette hebben we elk op onze eigen manier ons beeld van Maria laten horen. De tekst vindt je verderop onder Teksten. An, bedankt!
Jan de Jongh leerde ik eigenlijk pas na de eerste reis kennen. Van Jan mocht ik al zijn foto's gebruiken voor mijn website. Via Jan gebeurde het ook dat uiteindelijk dit jaar pater Hans met ons meeging. Jan is onvermoeibaar in het mensen enthousiast maken voor deze reis en maakt ook steeds tijdens de reis een videoverslag. Het was fijn om na een bezoek aan Jan thuis en de vele e-mails sinds de eerste reis, hem nu ook (samen met zijn vrouw Franca) 11 dagen persoonlijk mee te maken. Jan, bedankt.
Met Gaby Roegiers raakte ik in gesprek tijdens ons verblijf in Nimes, tussen Lourdes en La Salette. Gaby had eerder in de bus al een gedeelte van een bandje laten horen van een man die een heel persoonlijke weg naar Christus ging. We spraken over zijn gebedsavonden op Woensdag, de charismatische beweging en zijn initiatief om kanslozen in Nepal financieel te ondersteunen bij hun vakopleiding ( http://www.child-happiness.tk ). Op het eind van de reis kreeg ik van Gaby twee cassettebandjes mee met daarop voordrachten van Frans Vervenne over "Het woord Gods" en "Leven met Jezus". Vandaag, Zondag, heb ik in alle rust kunnen luisteren naar Frans Vervenne. Een groot geschenk. Gaby, bedankt!
Ik maakte deze reis samen met mijn moeder, mijn tweede zus José en mijn jongste broer Ron. Het was een onvergetelijke ervaring om met jullie op stap te zijn, mooie dingen te kunnen zien en meemaken en bovenal alle tijd voor elkaar te hebben. Moeder, José en Ron, Bedankt!
Wie net als ik gevoelig is voor plekken waar aarde en hemel elkaar raken, is een bezoek aan de verschijningsgrot als een Communie. Ik word stil van binnen. Stiller dan stil. En wanneer ik de grot met deze stilte in mij verlaat, zie ik voor mij de honderden mensen die voor de grot zitten of staan. In gebed of zomaar kijkend. Ook zij ervaren iets van die stilte. Een stilte die niet leeg of eenzaam is maar een stilte waar mensen in diepste zin samenzijn.
Een ervaring die moeilijk is over te brengen is die van de stemming en de sfeer die er tijdens de reis tussen de deelnemers groeit en de vele persoonlijke ontmoetingen. Deze stemming en sfeer was voor mij een belangrijke reden om een tweede keer mee te gaan, en is nu opnieuw een belangrijke reden om volgend jaar een derde keer mee te gaan.
Op weg naar Maria ontmoette ik mensen. Was het daarom dat Maria aan Bernadette vroeg: laat de mensen in processie toekomen? Opdat de mensen onderweg en tijdens de processie elkaar zouden kunnen ontmoeten?
Tijdens de reis werden woorden geproken. Enkele van deze teksten vindt je hierna.
Lezing in de gebedsdienst op La Salette,
zondag 11 september 2005.
Wanneer je iemand ontmoet in je leven, tegen
wie je alles kunt zeggen, die naar je wil luisteren en op wie je kunt rekeken.
Iemand die je begrijpt, zonder dat je alles onder woorden hoeft te brengen,
iemand die je zorgen en je vreugde in je leven deelt.
Als je zo iemand hebt ontmoet, dan heb je een vriend.
Vriendschap is een
prisma met vele kleuren. Je kunt uren praten en uren zwijgen.
Een glimlach, een knipoog, een handdruk en zelfd een traan verteld een heel
verhaal.
Vriendschap geeft kleur aan je leven.
Ze is frisgroen als de lente, goudgeel als de zomer, bruin als de herfst en wit
als de winter.
Wie een vriend heeft
gevonden, heeft een kostbaar geschenk gekregen.
Vriendschap zegt: "Ik ben blij dat je er bent, ik aanvaard er respecteer
je zoals je bent".
Vriendschap doet je houden van mensen, van dingen en van het leven.
Het geluk van de
vriendschap vindt je soms heel onverwacht.
Ze kan beginnen op een dag dat je voor het eerst je gedachten met iemand deelt.
Je weet wanneer ze er is, omdat je ineens niet meer alleen bent.
Echte vriendschap woont voor de rest van je leven in je hart.
Bij de beeldengroep op La Salette, maandag 12 september 2005.
Vorig jaar maakte ik
voor de eerste maal de bedevaart naar Lourdes en La Salette.
In Lourdes ontmoette ik An. Iemand die heel anders is dan ik. Toch vond ik in
haar een verwante ziel. Deze ontmoeting werd voortgezet met brieven en met
gesprekken in Tilburg bij An thuis. Het is voor mij vreugdevol, meer dan ik met
woorden kan uitdrukken, dat ik hier nu samen met An voor u ons beeld van Maria
mag laten klinken. Elk van ons op geheel eigen wijze.
Bij de beeldengroep op La Salette, maandag 12 september 2005.
Gilze, 4 september,
7 uur in de morgen.
Wij staan gereed en stappen in.
En naast de bus staan alle zorgen.
Die blijven achter, want onze zin
is als de zon zo vriendelijk warm.
En niet alleen is het goed weer,
We krijgen de zegen van de Heer.
Bij de beeldengroep op La Salette, maandag 12 september 2005.
Voor verschillende
mensen een aanschouwen,
't jonge meiske uit Lourdes dat vol vertrouwen
op zag naar de verschijning in de grot,
waarin zij voorzichtig een wenk zag van God.
Een zieke in de bus.
Vol zorg en vriendelijk medeleven,
Alles wat men haar kon geven!
Denkend toen!, An, wat verbaast je?
Zoek God niet te ver, Hij staat naast je!
Bij de beeldengroep op La Salette, maandag 12 september 2005.
Hoe zie ik Maria? Hoe zal ik haar beschrijven?
Enkele jaren terug mocht ik in La Salette een korte gebedsdienst voorbereiden en mijn overweging ging over Maria. Ik zag haar toen zo!
Ergens op zolder stond een vergeten beeldje. Onder de verflaag was het een mooi stuk houtsnijwerk. Helaas niet te zien.
Van alle
ongerechtigheden ontdaan stond het wat later in een antiekzaak.
Een verloren beeld, verstoten, vergeten.
Is het ook niet zo met de Moeder van Christus, Maria?
Bedolven onder kaarsvet en misgroeide devoties? Onder een verflaag van dogma's
en misplaatste eretitels?
Gerestaureerd is Maria weer een prachtig beeld. Wij zien haar weer zoals zij is.
Mijn eigen beeldje in mijn kamer is van glas. 't Is kleurloos en er zijn glassplintertjes af. Soms in ons leven zijn wij als dit glazen of verveloze beeldje.
Van ons, zoals wij
hier zitten, vader-moeder zijnde, vallen ook wel eens splintertjes, zeker als
wij niet voldoen aan wat men eigenlijk van ons voorstelt en verwacht bij wat
wij doen.
Veelal vallen splinters als wij zorg of moeilijkheden hebben. We worden
kleurloos.
Zo zal het met Maria als Moeder eveneens gegaan zijn. Zij zal ook wakker gelegen hebben, bezorgd. Wat denk je, daar onder dat kruis. Was zij toen niet kleurloos?
Hier over nadenkend is Maria's beeld na 2000 jaren niets veranderd. Ze zal ook niet veranderen! Zeker niet!
Straks, thuis, kijk ik met plezier weer naar mijn eigen geschonden beeldje. Mijn Maria! Zo was Zij, is Zij en zal Ze altijd blijven, mijn Moederke Maria.
Bij de beeldengroep op La Salette, maandag 12 september 2005.
Ik sta beneden,
Aan de voet van de berg,
Klim naar boven,
Bocht na bocht.
En eenmaal boven
Is La Salette als een gebed,
Stil en wijds,
Waar onze Moeder zit en weent,
En wij kinderen haar aanzien.
Waar onze Moeder spreekt,
En wij kinderen naar Haar luisteren.
Waar onze Moeder opstijgt naar de hemel,
En wij kinderen van Haar vertellen.
Nog klinkt voor elk hart dat luisteren kan,
Haar vraag om ons gebed.
Een Onze Vader, een Weesgegroet.
Eenmaal in de ochtend,
Eenmaal in de avond.
Ik begin boven,
Op de top van de berg
En wandel naar beneden,
Een Weesgegroet steeds in mijn hart.
En eenmaal thuis weer aangekomen,
In de stilte van mijn Weesgegroet,
Zei Moeder Maria zacht:
"Och kind, ik heb zó op je gewacht".
Bij de beeldengroep op La Salette, maandag 12 september 2005.
Het is misschien wat voorbarig wat ik nu ga zeggen, maar dan kunnen we er in alle rust naar luisteren.
Jan en ik hebben een indruk gegeven over alles wat wij onderweg tegenkwamen. Wij hebben het met eigen woorden verteld. Ieder op onze eigen manier.
Mogelijk heeft ook u iets ervaren van wat wij verwoord hebben.
Dit verslag wijkt helemaal af van wat wij in deze Lourdes- La Salette-reizen altijd mochten presenteren. Met veel liefde en zorg hebben Jan en ik hieraan gewerkt en we hopen dat u er ook van genoten hebt.
Persoonlijk mocht ik genieten om met u onderweg te zijn. Ik dank u, ook namens Jan, voor deze gezelligheid en hartelijkheid. Rest mij nog om 3 personen heel, heel hartelijk te danken voor alles wat zij voor ons deden.
Op de allereerste plaats onze Pater Hans die op een fijne manier ons begeleidde met verhalen, gebed en zang. Ofschoon het zijn eerste reis is die hij als reisleider mocht presenteren, zijn wij uiterst tevreden over hem. Pater Hans, heel hartelijk dank en u mag volgend jaar wéér mee.
Martien en Bea, ik noem jullie onder één naam. Wij mochten ervaren dat we een fantastische chauffeur en naast Bea, samen, een zorgzame vader en moeder voor ons mochten hebben, zo zijn jullie overgekomen.
Jullie hebben je uiterste best gedaan om het ons zo goed en gezellig mogelijk te maken. Martien en Bea jullie hebben de eerste dagen ook nog moeten slikken dat achter in de bus een kiepekooi gevestigd was. Naast kippen zaten er ook hanen en die kraaiden het hardst!
Ook namens Jan, verwacht ik dat alle reisgenoten het met ons eens zijn dat we het heel goed en fijn hebben gehad!
Dank je wel, dank je wel allemaal en tot volgend jaar.
In de bus, de laatste dag, op weg naar huis, woensdag 14 september 2005.
Op de laatste dag van de reis sprak An Schilder in de bus de volgende woorden:
Wij zijn op weg naar huis, bijna thuis!
Nog even en wij ontmoeten onze dierbaren weer.
De reis is voor een groot gedeelte achter de rug. We hebben ervan genoten!
We zagen elkaar deze dagen als broers en zussen. Dit is op zich al een "wonder".
En er schuilen zoveel wonderen in de bedevaartplaatsen die wij bezochten. 't Wonder Maria. Het waren niet alleen de Maria's die wij tegenkwamen. Nee, we kwamen ze niet tegen, want Maria, ons Moeder was thuis!
Zij wachtte op ons, en niet alleen ons, maar velen!
Maar buiten dit wonderlijke "thuiszijn" genoten wij ook van de prachtige natuur die we onderweg zagen.
En in deze totaal verschillende natuurvormen zagen wij, als je er tenminste open voor staat, ook Gods wonderen.
' Wonder van die hoge bergen met of zonder sneeuwtop.
De diepe dalen, afgronden. Hoe komt die berg zo hoog en hoe het dal zo diep?
Wij zagen stenen in allerlei groottes, afmetingen, maar we liepen ook over zand. Kleine korreltjes, als je ze oppakt glippen ze door je vingers.
We kwamen groene bomen tegen, hunn kruin omhoog ver in de lucht, azuurblauwe lucht.
Wij zagen bloempjes nietig en klein maar schitterend mooi in hun eenvoud.
Er is warmte en kou. Er is dauw en regen. Weldadige regen dat al wat groen is laaft en verkwikt.
Er is een zon, stralend aan de hemel. Warmtegevend naast een stralend licht.
Er is ook een koele bries.
Er staan sterren aan de hemel en een maan.
Zij verlichten de nacht.
Er zijn dieren, volgels, vissen in allerlei afmetingen en leefwijzen. In de lucht, op de grond in holen of nesten, vissen in wateren.
Er zijn mensen onderweg, jong, oud.
En al deze mensen ontmoeten elkaar, ergens…, ergens op deze wereld. Zij zoeken hun weg in deze onbeschrijflijkheid.
En wij, wij allen hier aanwezig, wij vonden elkaar, tijdens deze reis.
Wij spraken samen, aten samen, wandelden en genoten samen. En dit mag al "wonder" heten.
Naast het wonder van Lourdes- La Salette, daar is ook het wonder van de natuur.
De beleving van al wat ik beschreef, daarin zie ik "Gods" wonder!
Heel dicht was die God ons nabij.
Onbewust misschien, genoten wij van Zijn aanwezig zijn, Zijn grootheid, liefde en trouw.
Het is goed om even de knieën te buigen voor dit alles!
Dank brengend voor alles wat wij deze dagen samen mochten ervaren, sluit ik hiermee mijn verslag. Mijn visie op deze Lourdes-La Salette-reis. Ik spreek de wens uit dat wij nog heel lang aan deze reis en aan elkaar mogen terugdenken. Want dat mag ook "wonder" heten.
Dank je wel.
Na een gewone vakantie kom je thuis en hervat je normale bezigheden. Je hebt nog de herinneringen en foto's aan je reis. En als het goed is ben je weer uitgerust. De reis zelf is voorbij.
Hoe anders vergaat mij en vele anderen dit na een bedevaart. Tijdens de bedevaart zijn veel dingen misschien wel bijzonder maar tegelijkertijd ook weer gewoon terwijl je in Lourdes of La Salette bent.
Bij mij begint de eigenlijke reis pas als ik weer thuis ben. Alsof alles wat ik onderweg heb gezien, heb gehoord en heb mogen meemaken, nu werkzaam wordt. Het is iets wat ik elke pelgrim toewens:
De vreugde van het verzorgen van de kiem die je van je reis hebt mogen meenemen naar huis. Dat deze kiem uitgroeit en vrucht draagt in het dagelijks leven.
Voor mij begint dat thuiskomen al op woensdagavond als ik met mijn moeder in Gilze samen kijk naar de speelfilm over het leven van Bernadette. Ik had de DVD in Lourdes gekocht. Het is een mooie en integere film die mij nog dieper doet beseffen dat Maria voor ons allemaal aan Bernadette is verschenen.
Het thuiskomen gaat in Overveen verder met het weerzien van mijn gezin. Met het bekijken van de foto's, het schrijven van deze impressie, het luisteren naar de in Lourdes gekochte CD met Maria-liedjes en het luisteren naar de cassettebandjes met voordrachten van Frans Vervenne.
An Schilder sprak veel over dankbaarheid. Dit is ook in mij het eerste gevoel wanneer ik terugkijk naar deze reis: dankbaarheid voor de mensen die ik mocht ontmoeten en voor de inspiratiebron die zij vormden. Dankbaarheid voor de hartelijkheid en zorgzaamheid van de mensen die deze reis verzorgden. Dankbaarheid voor de goede stemming die tussen de mensen mocht ontstaan.