Indiana Jones
Turkije
Ik loop rechtstreeks de lokale riolering in wanneer ik van ons huis naar beneden
het dal in loop. De huizen van ons dorp lozen de ravijn in, via een indrukwekkend stelsel
van uitgehakte pijpleidingen. Beneden tekenen de bruine strepen langs de hoge wanden zich
duidelijk af.Ik loop verder. De geur is na voorafgaande voorspelbaar. Maar na enige
honderden meters verandert het 'water' van kleur en geur. En de ravijn ook.
De steile wanden zitten vol met duiventillen. Gaten die beschildert zijn met rode
verf. Duiven schijnen zo hun honk te herkennen. Elke duivenmelker schilderde zijn
duiventil op zijn eigen wijze. Het duivenmelken bestond uit het verzamelen van de
duivenstront. Dit was goede mest. Ooit, want men schijnt het of te zijn vergeten of te
hebben ingeruild voor kunstmest. Of men is naar de grote stad vertrokken voor een beter
leven…Ik loop verder. De sloot stinkt niet meer maar kabbelt onbegrijpelijk schoon
water.
Ik loop onder uitgesleten stenen bogen door. Dan is er links van me een donkere
ingang van een diepe grot. Ik loop naar binnen. De grot blijkt een doorgang te zijn van
zo’n vijfhonderd meter lang: een doorgang van een rivier die hier ooit gestroomd
heeft. Het laatste stuk leg ik af in volstrekte duisternis. De onderaardse weg kronkelt
zich van links naar rechts en weer terug.Opeens sta ik te knipperen met mijn ogen in het
felle zonlicht.
En voel ik mij Indiana Jones, de ontdekkingsreiziger. Want - dan opeens - zie ik en
stelsel van kerkjes en grotten met schilderingen en steenhouwerwerk van ongekende
kwaliteit. Een vierkant kruis. Het kruis van de byzantijnse kerk, uit 1400 of veel ouder,
hoe bijzonder hier.Wat een pracht en wat een ontdekking. Met opgewonden en vernieuwde
energie beklim ik met een fanatieke ontdekkingslustde door de meedogenloze zon beschenen
heuvel. Bovenaangekomen glim ik van trots en genot. Ik heb een klooster ontdekt! Een
verborgen byzantijns klooster van minstens vijfhonderd en misschien wel duizend jaar oud!
Ik drink water, veel water, bijna mijn hele rantsoen voor die wandeling en vervolg na
lang verpozen mijn weg.Het pad daalt. Terug naar de riool die schone beek geworden was.
Dan, opeens, plotseling, onverwacht, is daar een touristenbord, zo'n bord wat je verteld
wat er te zien is: Balkan kilise: balkan kerk! Niets nieuws onder die meedogenloze zon.Gvd
na een hoop pret...
De omgeving van Babayan