Jain’s
India/Turkije
In India heb je naaktlopers. Dat zijn Sadhu’s die naakt lopen. Sadhu’s
zijn te vergelijken met de vroegere bedelmonniken in Europa. Ze hebben alles afgezworen,
tot en met de kleding aan toe. Nix geen bezit meer. In Europa en vooral in Frankrijk is
dat nu meer een gebeuren voor ludieke nudisten die nog net geen buikje hebben of hun face- en borsten- lift hebben gehad.
In India heb je naaktlopers en naaktlopers. De eerste groep houdt het
bij het afzweren van aardse geneugten zoals een onderbroek. De tweede groep, de
Jain’s gaan nog even een stapje verder: zij lopen en naakt en doden geen enkel insect
op hun weg, daarbij geholpen door een zachte borstel waarmee ze de weg voor hun voeten
schoon borstelen. In de tempels zie je de gelovigen Jain’s met doekjes voor hun mond:
niet tegen stof, hoewel niet af te raden, niet tegen de slechte adem, hetzelfde, maar om
de mogelijkheid insecten in te ademen en zo te doden te voorkomen. De Jain sadhu’s
gaan dus nog enkele schoongemaakte stappen verder.
Ik ben een groot deel van mijn leven vegetariër geweest. Dus dit soort
maatregelen vielen bij mij in de smaak. Ik ben zelfs macrobioot geweest, hetgeen een nog
strengere vorm van veganisme is dan bekend. Ik was toen achttien dus hetzij mij vergeven.
Op die leeftijd doe je wel meer rare dingen hoewel de meeste van mijn
vrienden leukere rare dingen wisten te verzinnen.
In Ecuador, waar ik veel later een tijdje woonde, was het moeilijk vegetariër zijn.
Men eet in Zuid Amerika, Argentinië in het bijzonder maar ook in Ecuador kan men er wat
van, veel vlees. Dus paste ik me met enige tegenzin maar na enkele stukjes sappig vlees
met wat meer gemak, aan.
Ik werd ooit vegetariër omdat ik Rozenkruiser werd. Die twee gaan
samen. Om de verlichting te bereiken past het niet om alcohol te drinken, te roken en
vlees te eten en eigenlijk horen de vleselijke lusten er ook niet bij. Die laatste heb ik
nooit los kunnen laten dus begrijpelijkerwijs zat de verlichting er niet voor me in.
De jain’s hopen wel op die verlichting hetgeen in het Hindi ‘Mooksa’
heet. Het niet doden van insecten draagt daar blijkbaar toe bij.
Ik dood wel insecten en wel op zo’n groot mogelijke schaal. M.a.w.
ook toen ik in India was ging ik flink op muggenjacht. Liefst bestreed ik met chemische
middelen die naargeestig zoemende ellendelingen. Ik slaap werkelijk niet met een mug op
m’n kamer.
Hier, in Turkije, hebben we vliegen. Het is een dorpse omgeving met
boeren en stront. Een paar dagen geleden heb ik twee van die vliegenstrips gekocht. Van
die plastic slingers vol met lijm. Ik was de vliegenjacht zat. Elke dag met een
vliegenmepper door het huis. Op het gasfornuis, in de slaapkamer om zeven uur
s’ochtends zoemend rond je neus, in de broodmand, op de gebraden kip. Er plakken nu
vijftien vliegen aan de strip die in de keuken hangt. En evenzoveel aan de andere die in
de gang hangt. Het heeft wel iets zieligs, zo’n vastgeplakte vlieg. Net als
vogellijm.
Zappend zag ik ooit een natuurfilm. Zo’n film die laat zien hoe
rechtschapen de natuur “geschapen” is. Een spin rolde een mug in een cocon nadat
ze deze lichtelijk verdoofd had. Een heerlijk vers hapje voor later. Zoiets als een
zwemmende kreeft in een chic restaurant. De
smakelijke mug kon geen kant meer op: een Frodo zonder Sam.
De natuur is hard. En Sam is soms ver te zoeken.
Spin, Pascoal Spice Village, Goa,India. Zeker naartoegaan als je in Goa bent!!!