We hebben een poes.
Turkije
We hebben een poes. En die noem ik ratje. De poes verscheen enkele weken geleden
onregelmatig op ons terras maar sinds een dag of tien is ze er rond etenstijd. Een kat
blijft waar ze te eten krijgt. In het begin stuurde ik haar nog weg maar op de een of
andere manier heeft zo’n poes door dat ik het niet echt meen. Nu is ze er dus elke
avond en eet mee.
Gisteravond heb ik haar maar een eigen bakje gegeven en een gedeelte van het gehakt
voor haar gereserveerd. Eergisteravond kreeg ze nog de botjes van de lamskoteletjes zo op
de terrasvloer. Ze geeft kopjes tegen de terras stoelen, spint zo hard dat ze er bijna bij
omvalt. Miauwen doet ze niet, het schijnt zo te zijn dat katten alleen miauwen naar mensen
toe, maar daar ben ik niet zeker van. Zij kan het nog niet. Ze is wit met grijze vlekjes,
een witgrijze lapjeskat. En ze is mager maar dat zal deze weken wel veranderen.
Wat mij meteen opviel is met welk een gemak en bluf ze zich aan ons opdrong. Nix
‘de kat uit de boom kijken’, ze gaf meteen kopjes, een echte verleidster dus. En
dat voor een wilde poes die ik voorheen nooit gezien had. Er zitten er hier nog een hele
hoop: een zwart witte, een rode lapjeskat etc. Maar deze wist meteen tot ons door te
dringen.
Nu zit ze na haar gebedelde maaltijd op de terrasmuur haar bek af te likken, zich
te wassen en triomfantelijk naar de andere katten te loeren. Ze doet net of het haar huis
is… Ja, want ze probeert nu ook naar binnen te sluipen. We hebben zo’n Italiaans
plastic lintgordijn voor de voordeur hangen. Daar moet ze nog aan wennen, aan die
wiebellende kleurtjes maar ze is er al een keer doorheen geslopen. W. stuurde haar weer
naar buiten. Dat is onze grens! Zij weet al beter… Spinnen en kopjes gevend kroop ze
tegen m’n been.
Een van de vele dorpspoezen in de winterse slagroom.
Home Paintings C.V. Reisverhalen inhoud