Vogelen
Turkije/India
Ik ben een slechte vogelaar. Met een verkijker gewapend loop ik door moeder natuur
en zoem in op vogels maar hun namen weet ik vaak niet en als ik ze opzoek in m’n
vogelboek weet ik niet meer goed hoe ie eruit zag. Dat moet je wel precies weten want er
zijn nogal wat vogels die op elkaar lijken.
Niettemin ken ik er toch een paar en dat is vooral te danken aan de rustige omgeving
van Wijk bij Duurstede waar ik 10 jaar gewoond heb en eigenlijk met het vogelen begonnen
ben. De grote diversiteit aan eenden en ganzen daar zorgden voor mijn nieuwsgierigheid.
Met boek in de auto, verkijker uit het raam bleven die beesten rustig zitten en kreeg ik
de kans de pijlstaart eend van het nonnetje te onderscheiden en de kolgans van de
brandgans. In India keek ik m’n ogen uit. De kleurenpracht van de vogels daar is
schitterend. En hun geluiden onovertroffen.
Gorgelende, metaalachtige klanken die je eerder bij de muziek van Pierre Henri zo
verwachten dan van vogels. In India was ik verrukt van het zien en kunnen volgen van een
‘paradise flycatcher’. Dat was in Pachmari in Madya Pradesh.
De paradise flycatcher in Pachmari, Madya Pradesh
Als hij vliegt wappert zijn lange staart als een vaandel achter hem aan.
Ook Ecuador staat bekend om zijn prachtige vogels en niet in de laatste plaats
vanwege de kolibrie. Vijfenzeventig procent van de totale wereldvogelbevolking woon daar.
Midden in Quito op het terras van een duitster die in la Foch een uitstekende
koffietent had, slurpte het vogeltje stilstaand in de lucht met onzichtbaar trillende
vleugels de honing uit een bloem. Je hebt niet eens een goed foto toestel nodig om de
kolibrie zo bezig te fotograferen.
In onze omgeving zitten er ook veel vogels. Vooral erg veel kwetterende mussen. In
alle toonaarden vertellen ze elkaar de meest grote onzin. Zo komt het mij voor. Mussen
doen toch niet erg serieus aan. Zwaluwen scheren met topsnelheid door de lucht en vangen
godzijdank veel vliegen. En er zijn hoppen zoals hier afgebeeld.
Een hop met opgestoken kuif
Maar ook prachtige geelzwarte vogels die op wielewalen lijken. Misschien zijn ze
het ook wel. Ik heb een aantal dingen vergeten mee te nemen zoals mijn vogelboek deze
keer. Stom, stom, stom. Er zitten hier aardig wat roofvogels die langzaam hoog in de lucht
hun luie toertjes draaien om opeens als een baksteen naar beneden te vallen. Op een van
die slagroomvulkaan toeters hier zag ik laatst een torenvalk zijn buit verschalken. Maar
ja, torenvalken hebben we in ons christelijke landje genoeg.
Vlak bij de vulkaan Erciyes ligt een zoutmeer, het Tuz Gölü. Het is een
vogelreservaat en vooral bij de echte vogelaars bekend om de witkopeend, een zeldzame
vogel. Ik ben er geweest maar heb alleen veel flamingo’s gezien. Ook prachtig om te
zien.
Een andere zeldzame vogel die ik wel gezien heb maar in India is de Siberische
kraanvogel. Daar zijn nog 50 stellen van in de wereld. Ik zag een paartje enkele dagen
achter elkaar op zo’n twee honderd meter afstand.
Er staat in dat vogelreservaat, Bharatpur bij Agra, een bordje:
"Val de siberische kraanvogel niet lastig, in uw volgende incarnatie
kunt u er ook een zijn!"
Dan moeten ze dus wel flink doorbroeden.
s'Nachts zit hier een steenuil voor het raam. Die had ik ook in Wijk bij Duurstede.
Een fel geschreeuw daarom wordt ie ook wel schreeuwuil genoemd. Maar nu begon er
gisterennacht een andere uil te schreeuwen. Met net een ander geluid. En nu weet ik niet
meer welke van die twee schreeuwlelijkerds de echte steenuil is!