In herinnering aan Ronald Naar     (23 mei 2011)

In 1983 maakte ik voor het eerst "d.m.v. voetenwerk" kennis met het hooggebergte.  Voor die tijd had ik zo'n zes maal een soort van privé Tour de France gereden.  Het betrof een tocht in het Karakoram gebergte in noord Pakistan.  Bij die tocht beklom ik de eerste berg in m'n leven, de 5650 m hoge Gorogondo Peak.  Dat deed ik solo.  Overigens: Het was een eenvoudige firn route (maximaal 45° steil).

Dat bracht mij op ideeën.  Zo meldde ik mij bij een expeditie naar de Makalu II aan die in 1985 plaats zou hebben.  Op die manier kwam ik voor het eerst in contact met Ronald Naar, die dit op touw zette.  Na een Kaunergrat cursus in 1984 volgde in de zomer van 1985 een stevige trainingsweek.  En zo stond ik daarna op 11 oktober 1985 samen met Ronald Naar, Wim Teeuwissen en Nawang Thile op de top van de 7680 meter hoge Makalu II.

Dit was zonder hem onmogelijk geweest, want het is ondenkbaar dat dit ooit via een meer "formele" route via de Alpenvereniging was gerealiseerd.  Ik ben daar ooit (na m'n Everest expeditie!!) voor een cursus Alpien trektocht leider afgewezen omdat ik o.a. iemand in een 2-min rotsroute over een rotsrandje heen nazekerde (ja, er zat ook een haak).  Via hem ben ik in staat gesteld om in één keer de sprong naar het expeditieklimmen op grotere hoogte te maken.

Ik ben daarna nog 3 maal met hem op stap geweest:  Denali (1986, Alaska), Gasherbrum II (1988, Pakistan) en Everest (1992).

Het was niet altijd de gemakkelijkste persoon om mee om te gaan.  Ik durf de stelling wel aan dat als je nog nooit een keertje (knallende) herrie met hem hebt gehad dat een teken van karakterzwakte zou kunnen inhouden.  Maar ik kon i.h.a. zeer redelijk met hem overweg, en hij ook zeker met mij.  En regelmatig zaten we wèl op een lijn.

Een incident dat mij nog helder voor de geest staat is het geval van de stervende Indiër vlak bij de tenten van kamp IV op South Col tijdens de expeditie in 1992.  Ik ben daar op afstand in enige mate ooggetuige van geweest.  Latere gesprekken van mijn kant met de militaire Indische expeditie completeerden het beeld.  Op 2 mei zie ik rond de middag vanuit kamp III een aantal mensen omhoog gaan.  Het blijken later leden van de Indische "civilian" expeditie te zijn.  Rond zonsondergang zitten ze op de Gele Band, halverwege kamp IV.

Mijn gedachte op dat moment: "Jullie hebben een probleem, jullie gaan véél te langzaam, en als jullie verstandig zijn taai je nu af naar beneden."  Dat doen ze niet.  Één man bereikt South Col en roept om hulp.  Dat wordt door de jongens boven (Ronald, Hans en Edmond) gehoord, maar in donker en in de spindrift (het waait behoorlijk) kunnen ze niemand vinden.  De volgende ochtend worden de mensen in kamp IV benaderd door leden van de Indische militaire expeditie: "We have a casualty".  Deze mensen vertrekken vervolgens terug omlaag.

Op enige afstand van de tent ligt een gestalte bewegingsloos in de sneeuw ... de "casualty".  Kennelijk dood, want de Indiërs zijn zonder omhaal vertrokken.  Later volgt de bekende scene met de bewegende hand.  Een laatste opflikkering van het leven van een stervende man.

Hier maakte Tom Simpson bij Karel van de Graaf groot misbaar over.  Onterecht werd de indruk gewekt dat de man nog te redden zou zijn geweest.  Ik heb enkele dagen later de mensen rond Karel van de Graaf opgebeld, en hen gevraagd of zij in mijn verhaal, dat de zaak toch wel behoorlijk nuanceerde, geïnteresseerd waren.  Men was niet geïnteresseerd ...   Immers, hier kwam een beeld naar voren van slecht voorbereide mensen die daar rond de 8000 eigenlijk niets te zoeken hadden.

Terugkomend op de tochten:  Ik koester dierbare herinneringen aan de diverse expedities met hem.  Vanaf hier kan ik slechts Tilleke, Victor en Boris veel sterkte toewensen in de komende tijd.

Mazzel & broge, Evert

Naschrift 29/5/2011:
Kennelijk zat het met zijn gezondheid niet meer helemaal snor.  Dat blijkt uit dit berichtje dat ik vanavond aantrof, toen ik op zoek was naar de plek om de familie te condoleren.

Ronald Naar had fragiele gezondheid

Het maakt het overlijden van hem wat begrijpelijker.  Immers, een mens gaat – ook als ie naar flinke hoogte gaat – op zo’n relatief jonge leeftijd niet zo maar dood.

_____________________________________

Auteur: casino spellen

Bedankt voor de informatieve post. Bedankt voor deze blog. Bedankt voor de post over In herinnering aan Ronald Naar