Waarom mevrouw Sap fout zit (en niet alleen zij)     (9 februari 2012)

Mevrouw Sap heeft de Kunduz missie in Afghanistan gesteund. Dat was volgens haar een "politiemissie". Dat is een merkwaardige opvatting omdat het aantal militairen dat mee is gegaan om de "politietrainers" te beschermen een zeer ruim veelvoud er van bedraagt.

Je zou je in gemoede kunnen afvragen of het niet effectiever is om een aantal geschikte kandidaten naar Nederland te halen en deze hier op te leiden. Je hebt dan die hele militaire rataplan aan bescherming niet nodig.

Verder is het zo dat indien politiemensen, die door hen "getraind" zijn, in gevecht zouden raken met aanhangers van de Taliban of aanverwante groeperingen deze – in de praktijk – met het Afghaanse leger mee zullen vechten om ze te proberen uit te schakelen. Ik ga er dan vanuit dat ze loyaal zullen blijven aan de Karzai regering in Kabul, hetgeen op z'n zachts gezegd twijfelachtig is.

Er zijn namelijk tal van incidenten bekend waarbij zelfs veiligheidstroepen van Afghanistan gemene zaak hebben gemaakt met de Taliban.(•)

Men kan ook zeggen dat "we de Afghanen in de steek laten" als we er zouden weg gaan. Ik vraag mij af of dat een juiste weergave van de werkelijkheid is. Je kunt ook tegen beter weten in aan een uitzichtloze onderneming deelnemen.

Ik wil graag eens wijzen op een publikatie door John Boyd, een beroemd Amerikaans militair publicist die daar ooit een uitvoerige presentatie over gaf.(†) Ik wil u graag even op pagina 108 uit deze presentatie wijzen. Het gaat over het bestrijden van een Guerrilla. Ik vertaal:

  • Ondermijn de doelstellingen van de guerrilla en vernietig hun samenhang door integriteit en deskundigheid van de overheid te demonstreren en de behoeften van de mensen te dienen, in plaats van ze te verarmen ten behoeve van een hebzuchtige elite.
  • Neem politiek initiatief om corruptie uit te roeien en zichtbaar te bestraffen. Selecteer nieuwe leiders met erkende bekwaamheid en aanhang onder de bevolking. Zorg ervoor dat ze rechtvaardigheid nastreven, grieven elimineren en verbindt de overheid met de gewone mensen.
Daarna merkt hij op: "Indien u zo'n politiek programma niet kunt realiseren zou men van partij kunnen wisselen." (!!)

Waar wordt het Karzai regime en m.n. de krachten waar het op steunt, door gekenmerkt? Welnu, in zeer aanzienlijke mate: Corruptie, machtsmisbruik, het tegendeel van integriteit, onderling opportunistisch verraad.

Kortom: Men vecht in feite voor een verloren zaak. Rond 2002/2003 is er in enige mate sprake geweest van een "window of opportunity" om de zaken in Afghanistan een slinger in de goede richting te geven. Dat heeft men (m.n. de VS, die daartoe de middelen hadden) laten lopen. De oorlog in Irak ging voor – vanuit de VS gezien misschien logisch, want dáár zit de olie ...

En daarom zit mevrouw Sap, en bepaald zij niet alleen, volgens mij fout. Men vecht voor een verloren zaak. Het enige wat we vanuit Europa kunnen doen is op low profile basis de mensen die Afghanistan niet tot een theocratie willen laten verworden (moreel) te steunen. Meer zit er (helaas) niet (meer) in.

Mazzel & broge, Evert

(•) Truth, lies and Afghanistan, how military leaders have let us down (Lt. Col. Daniel L. Davis)
(†) Patterns of Conflict (John R. Boyd)

Naschrift 12/2/2012:
Hieronder een link naar de vrijwel definitieve versie van het "niet confidentiële" deel van het rapport door Lt. Col. Daniel L. Davis

Dereliction of Duty II: Senior Military Leaders' Loss of Integrity Wounds Afghan War Effort

Hij eindigt met: When one further factors in the fact that the loss of so much American blood did not bring about any observable progress in reducing Afghan Government corruption, achieved only marginal degradation of the Taliban and no more than sporadic improvement in the capability of the Afghan Security Forces, the gulf between what our senior leaders say and the truth of the situation on the ground in Afghanistan becomes very difficult to explain.

Naschrift 27/10/2014:
De waarheid gaat de verbeelding maar al te vaak te boven. Leest u dit ontstellende verhaal maar eens.

Ik citeer:
"But Anand Gopal’s No Good Men Among the Living shows that everything has not been said. His new and shocking indictment demonstrates that the failures of the intervention were worse than even the most cynical believed. Gopal, a Wall Street Journal and Christian Science Monitor reporter, investigates, for example, a US counterterrorist operation in January 2002. US Central Command in Tampa, Florida, had identified two sites as likely “al-Qaeda compounds.” It sent in a Special Forces team by helicopter; the commander, Master Sergeant Anthony Pryor, was attacked by an unknown assailant, broke his neck as they fought and then killed him with his pistol; he used his weapon to shoot further adversaries, seized prisoners, and flew out again, like a Hollywood hero."

As Gopal explains, however, the American team did not attack al-Qaeda or even the Taliban. They attacked the offices of two district governors, both of whom were opponents of the Taliban. They shot the guards, handcuffed one district governor in his bed and executed him, scooped up twenty-six prisoners, sent in AC-130 gunships to blow up most of what remained, and left a calling card behind in the wreckage saying “Have a nice day. From Damage, Inc.” Weeks later, having tortured the prisoners, they released them with apologies. It turned out in this case, as in hundreds of others, that an Afghan “ally” had falsely informed the US that his rivals were Taliban in order to have them eliminated. In Gopal’s words:

The toll…: twenty-one pro-American leaders and their employees dead, twenty-six taken prisoner, and a few who could not be accounted for. Not one member of the Taliban or al-Qaeda was among the victims. Instead, in a single thirty-minute stretch the United States had managed to eradicate both of Khas Uruzgan’s potential governments, the core of any future anti-Taliban leadership—stalwarts who had outlasted the Russian invasion, the civil war, and the Taliban years but would not survive their own allies.

Gopal then finds the interview that the US Special Forces commander gave a year and a half later in which he celebrated the derring-do, and recorded that seven of his team were awarded bronze stars, and that he himself received a silver star for gallantry.

Dit soort incidenten hebben zich talloze malen voorgedaan in Afghanistan tijdens deze z.g. "war on terror". Trekt uw conclusies ...