December 2009 Oman visit

 

Back to Oman page,
terug naar Oman page

From Düsseldorf to Muscat in a snowstorm

To Ras Al Jinz, the Wahiba Sands and via Ibra to Finns


English Dutch / Nederlands

Prelude

This story is compiled by Christ Schreurs, from a nightmare delayed flight in a German snowstorm to New-year 2010. English translation, additions and details by his brother Jan, specifically for a tour in Oman to the turtle beaches of Ras Al Jinz, the 1000 Nights camp in the Wahiba Sands, a slightly too adventurous crossing of the Eastern Hajar Mountains from wadi Naam to Finns at the coast, followed by a day trip - walk to wadi Hajir in the Jabal Al Akhdar Mountains.

Sunday 20-12-2009

We left to Düsseldorf airport very early in the morning. Final destination is Muscat in Oman. That's where my brother Jan lives with his wife Lilian and that's where we will stay for the X-mas holiday period. 'We'  is a sizeable group including Ria, my wife, Jenny and Jan jr, both children of Jan and Lilian, Vera the girlfriend of Jan jr and last but not least cousin Rob. A group of six, with as many suitcases and bags, filling completely our two cars.

I am a bit tense. Our Swiss flight is due to leave at 10:15hrs. The first stage is to Zurich. We do have ample time but the weather forecast is bad with a snowstorm brewing. On route to the airport we do not have any problems, but after checking-in, waiting at the gate, it starts snowing outisde. More and more snow and no plane yet at our terminal. Shortly before the planned boarding time we hear the dreaded news that the airport will be closed because of the heavy snow. All flights in the next hours are cancelled, including ours. Nothing left but to collect our luggage again. Passengers are advised to proceed to the transfer counters of the respective carriers for further information and that's what we do.

While waiting for our luggage I have the sense of mind to directly go to the Swiss counter while the others collect the luggage. That gives me a bit of an edge on the rest of the crowd as the first one in what quickly becomes a long queue.

 The Swiss attendant quickly helps me. All other flights to Zurich today are fully booked, but they will probably be cancelled anyhow because of the heavy snow. Therefore I rebook our whole crew for the next day and to be sure for the very first flight of the day at 06:50 hrs, even if this implies a very early start from home.

We decide to take a coffee at the airport before hitting the road. It appears that the dense snow has even been blown into the parking garage.

The return home is far more difficult. The German motorway has hardly been cleared of snow and it keeps snowing more and more. The radio reports many problems on the roads as well as with the railroad network. The worst moment to be out there, but we have little choice but to brave the elements.

Finally home at 14:30 hrs, but first heading for a Greek restaurant to get something warm in our bellies. Meanwhile the blanket of snow has become really thick and the boys decide to build a snowman. An early night and early bed time. The next day we will need to be out on the road in the very early morning hours because of the snow and the early flight.

Prelude

Dit verhaal is opgetekend door Christ Schreurs vanaf een nachtmerrie vertrek in de sneeuwstorm vanuit Nederland tot aan nieuwjaar 2010.  Engelse vertaling, aanvullingen en details door broer Jan met betrekking tot een kleine rondreis in Oman naar de schildpadden van Ras Al Jinz, het 1000 Nights camp in de Wahiba Sands en een ietwat avontuurlijke doorsteek door de oostelijke Hajar bergen van wadi Naam naar Finns, gevolgd door een dagje naar wadi Hajir.

Zondag 20-12-2009

In alle vroegte zijn we op weg naar de luchthaven van Düsseldorf. Reisdoel is, uiteindelijk, Muscat in Oman. Daar woont mijn broer Jan met zijn vrouw Lilian, bij wie we de Kerstperiode te gast zullen zijn. En “we”; dat is een heel reisgezelschap. Want we hebben verder bij ons Jan jr en Jenny, kinderen van Jan en Lilian, Vera, de vriendin van Jan jr., en dan nog Rob, een neef van Jan en mij. Zes man in totaal, en met alle bagage erbij vult dat twee auto’s.

Ik ben een beetje gespannen. Onze vlucht met Swiss gaat om 10:15 vertrekken. De eerste etappe is naar Zurich. We zijn weliswaar ruim op tijd, maar er is slecht weer voorspeld. Een zware sneeuwbui is op komst. Tijdens de rit naar het vliegveld merken we er nog niets van. Maar als we ingecheckt zijn, en bij de gate wachten op de boarding, zien we buiten de sneeuw vallen, steeds dichter en zwaarder. Aan de terminal is nog geen vliegtuig te bekennen. Kort voor het geplande tijdstip voor boarding wordt omgeroepen dat het gehele vliegveld gesloten wordt vanwege de heftige sneeuwval. Alle vluchten in de komende uren worden geannuleerd. We kunnen onze bagage ophalen bij de bagagebanden. Verder krijgen de passagiers het advies om naar de ticketbalies van de luchtvaartmaatschappijen te gaan voor verdere informatie.

Terwijl we wachten op de bagage heb ik het lumineuze idee om al direct naar de ticketbalie van Swiss te gaan. De rest van het gezelschap is groot genoeg om de bagage mee te slepen.

Zo sta ik als eerste in wat later een lange rij gaat worden. De medewerker van Swiss kan me snel helpen. Verdere vluchten vandaag naar Zurich zijn volgeboekt, en gaan waarschijnlijk ook niet door vanwege de sneeuwval. Dus boeken we de gehele handel om naar morgen. Voor de zekerheid boek ik de allereerste vlucht om 06:50.

We besluiten eerst nog koffie te drinken op het vliegveld. Als we onze auto's ophalen in de parkeergarage blijkt dat de sneeuw zelfs over hele verdiepingen de garage binnen is gewaaid.

De terugreis gaat heel wat langzamer dan de heenreis. De autowegen zijn maar nauwelijks vrijgemaakt, en de sneeuw blijft maar vallen. Op de radio hoor ik berichten dat vele wegen moeilijk begaanbaar zijn, en dat ook het treinverkeer in de problemen zit. We willen weg op een denkbaar slecht moment.

Tegen 14:30 zijn we weer thuis. We gaan eerst naar de Griek in een naburig dorp om een warme hap te eten.  Er ligt ondertussen zoveel sneeuw dat de jongens een sneeuwpop gaan maken. Daarna is het al gauw avond, en we gaan vroeg naar bed. Want de volgende dag moeten we er nog vroeger uit.

Monday 21-12-2009

In the middle of the night we are out there again. The motorway is still covered in snow and that means driving slow and carefully. In Düsseldorf awaits the next disappointment: our early flight has been cancelled. So much for plan B. I decide to wait until the Swiss desk opens at 05:30 hrs to book plan C.

With proverbial German precision the desk opens at 05:30 hrs sharp. Our flight appears to have been cancelled because it did not make it to Düsseldorf yesterday in the snow. No plane no flight. All other flights for the day are again full. No other option but to shift by yet another day. Naturally the mood of our group, already quite down because of a short night, plummets rock bottom with this news.

Going home again. This is becoming routine, collecting the luggage, quickly loading the cars, but the mood remains down. Jenny and Jan jr. had been looking forward to meeting their parents again and now precious days of their already short holiday are melting away like snow, except that the real snow out there does not melt. Back home at 08:00 hrs and everybody going to bed to catch-up a bit of that precious sleep.

It remains quiet in the Schreurs residence until 14:00 hrs when I go for a wintery walk with Ria and Jan jr. Unbelievable, the amount of snow covering everything. Enough to ski. From the TV and radio we see and hear that the whole country has been affected. The advise is to stay home if you don't have a good reason to be outside.

Ria and I go to bed early at 20:00 hrs but the others decide to stay awake, after all we are in for another early start.

I check the weather forecast and radar satellite images on the Internet. But it does not look good. The predictions are more snow and possibly even sleet.

Maandag 21-12-2009

In de heel vroege vroegte zijn we weer op weg. De autowegen zijn nog steeds niet goed vrij, dus we moeten uiterst voorzichtig rijden. Maar bij aankomst in Dusseldorf is er teleurstelling. Onze vroege vlucht naar Zurich is geannuleerd. Ik besluit te wachten totdat de ticket-desk van Swiss open gaat om 05:30 om te horen wat er aan de hand is.

Om precies 05:30 staat ons weer een medewerker van Swiss te woord. De vlucht is geannuleerd omdat gisteren geen vliegtuig meer van Zurich is gekomen, zodat voor de eerste vlucht geen toestel in Dusseldorf aanwezig is. De resterende vluchten die dag zijn ook alweer volgeboekt. Na kort beraad besluit ik om nogmaals een dag op te schuiven.

Zo gaan we weer op weg naar huis. Het begint routine te worden. Maar de stemming is toch ietwat bedrukt. Jenny en Jan jr. hadden zich er zeer op verheugd hun ouders weer te zien. Terug thuis om 8:00 wil iedereen direct naar bed, om bij te slapen, want we waren al midden in de nacht onderweg.

Het blijft zeer rustig in huize Schreurs tot pakweg 14:00. Dan gaan Ria en ik met Jan jr. een winterwandeling maken. Het is ongelooflijk hoeveel sneeuw er is gevallen. Er kan zelfs gelanglaufd worden. Uit de berichten op de radio en de tv blijkt dat het land plat ligt. Er is zelfs een negatief reisadvies.

Ria en ik gaan om 20:00 naar bed. De jeugd wil langer opblijven, mogelijk zelfs niet slapen gaan, want de volgende ochtend moeten we er toch weer zeer vroeg uit.

Ik bestudeer de weerberichten en de buienradar op Internet voordat ik naar bed ga. Helaas ziet het er niet goed uit. Er is voor de nacht weer sneeuwval voorspeld, mogelijk zelfs ijzel.

Tuesday 22-12-2009

I wake up at 01:30 hrs and check the weather conditions outside. Icy rain, but luckily no sleet. We decide to leave immediately.

Routinely we pack the cars and head even more carefully to Düsseldorf again. An unexpected easy drive.

On arrival we don't see any dreaded cancellation signs. Morale is rapidly boosted, to be downed again because the check-in computers do not recognise our tickets and we do not receive any boarding passes. Something wrong again.

The computer directs us to the ticket desk. The lady at the desk can't help. Swiss and Lufthansa cooperate and the flight is code-shared, but she can't get into the Swiss reservation system.

No option but to wait until the Swiss desk opens at 05:30 hrs. The same man at the desk and visibly shocked when he indeed finds our bookings to be wrong. He notices that the places in the flight have been reserved but that the tickets have not been correctly re-booked from the first change. Short of time he takes us to the business class check-in counter, which has a short queue.

Our next downer hits quickly when the lady at the counter can't book us all the way to Muscat, except for Jan jr who has all the luggage on his ticket.

Reverting back to the our first aider at the Swiss couter for help. He checks everything again and advises to go to the Zurich transfer counter for the boarding passes. He will send them a message to ensure there will be no further problems.

Finally we make it to the gate some 15 minutes before boarding time, followed by a smooth flight to Zurich.

On arrival I head for the transfer counter, but loosing the others of our small group in the process. They had followed the signs to terminal A whereas we had to go to terminal E, a common error for Dutch-English speakers. We managed to regroup at the transfer counter, but with a bit too much excitement on top of our fears to strand in the next airport.

Again a very long queue. I decide to jump the queue to the much shorter business class, following the advise of the Swiss man back in Düsseldorf. A big relief as they indeed appear to be aware of our quest and provide us with our boarding passes in no time.

The tide seems to be turning in our favour and far more relaxed we are waiting on our flight to Muscat.

Meanwhile reflecting about the excitement of the last days. So much about automated check-ins. While trying to get on top of our own problems I helped others facing check-in computers. What about this elderly couple with just an e-mail with reservation numbers, a lady with just a boarding pass that I could not easily recognise either, an elderly gentleman, lost and not knowing which one of the many queues he had to join and yet another man, who had paid a lot and with little time left. Too many lost examples. 

It is rewarding to be able to help people, getting their passes from the check-in machines and showing them where to drop-off their luggage.

Such customer care, however should be the prime task of the companies and their respective marketing managers should spend time on their feet between their desperate clients to obtain first hand experience of what needs to be done to help a bit better.

This is were service and customer care need to be improved. Forget about all the commercials showing people relaxed in their seats, cruising at 11 km altitude. For most people travelling is a necessary evil to get to the place where they need to be. Getting into the plane is becoming more and more difficult despite, or perhaps because of, increasing levels of automation. Finding your way around in airports has to become easier. Travelers are generally out of their normal environment. Long queues, checks, a maze of check-in counters and other desks, machines and what have you. No wonder people get lost in the system. If you on top of that have to face machines feeding them with papers or passports and getting mixed-up, one should not be surprised if some people snap and become very irritated, or get into tears. There is a limit to patience and acceptance, certainly if on top of that you subsequently need to queue-up again to get help. Irritation and desperation reflects likewise on the support staff having to face all of that. 

There is the other experience with Jenny phoning her friend Fareed, who just arrived in Oman after a long flight from London. She explains being delayed now for several days, and quiet Fareed responds almost relaxed that things are as they are. We will get to Oman, In Sh'allah. Such acceptance appears to be more difficult for people like us from the 'west'. How many times do we experience unexpected changes and would it not be better to bend in the wind rather than to break and shatter trying to beat it?

We do arrive late at night in Muscat, totally exhausted, but glad we finally made it. I don't know how we all fitted in one car with suitcases covering all. Anything goes... 

 

Dinsdag 22-12-2009

Ik word om 01:30 wakker en controleer het weer buiten. Er valt een soort ijsregen. Gelukkig geen ijzel. Maar ik besluit om direct te vertrekken.

Met nog meer routine ligt de bagage snel weer in de auto's, en nog voorzichtiger rijden we naar Dusseldorf. Die reis gaat goed.

De vertrekborden laten geen geannuleerde vluchten zien, dus het moreel in onze groep is weer tip top. Alleen: de incheck automaten weigeren onze boekingen, en we krijgen geen boardingskaarten. Er is blijkbaar weer iets mis. 

De automaten verwijzen ons naar de Lufthansa ticket desk. Maar de dame aldaar kan ons niet helpen. Weliswaar werkt Swiss samen met Lufthansa, en is de vlucht zelfs in code sharing, maar ze kan niet in de systemen van Swiss kijken.

Zo sta ik om 05:30 weer aan de Swiss desk, waar gelukkig dezelfde man als gisteren zit. Die schrikt oprecht als de boekingen weer niet in orde blijken. En na veel intoetswerk komt hij erachter dat weliswaar de plaatsen zijn gereserveerd, maar dat de tickets zelf zondag al niet correct zijn overgeboekt. Dat maakt hij snel in orde. Omdat we nu krap in de tijd zitten brengt hij ons naar de incheckbalie van de business class, want daar is maar een korte wachtrij.

Even later meldt de dame van het inchecken dat er weer een probleem is. Ze kan de boarding kaarten voor de vlucht naar Zurich krijgen, maar alleen Jan jr. kan verder door naar Muscat.

Ik sprint weer terug naar mijn inmiddels oude bekende van Swiss. Die controleert nogmaals alles, en meldt dat we in Zurich bij de transfer desk de boarding kaarten voor de aansluitende vlucht moeten ophalen. Hij zal een berichtje daarheen sturen.

Zo zitten we uiteindelijk 15 minuten voor boarding bij de gate. Daarna gaat het vlot naar Zurich.

In Zurich zoek ik de transfer desk. Maar opeens zijn we onze hele aanhang kwijt. Jenny en consorten hadden de bordjes terminal A gevolgd, terwijl we naar terminal E moesten.  We vinden ons gelukkig weer bij de transfer desk.

Maar daar staat weer een ellenlange wachtrij. Ik trek de stoute schoenen aan en schuif indachtig het advies van de Swiss man in Dusseldorf aan bij de Business class. En inderdaad: ons geval is daar bekend en snel hebben we de boarding kaarten.

Zo zitten we uiteindelijk met wat meer rust in de geest bij de gate te wachten op de vlucht naar Muscat.

Ondertussen laat ik mijn gedachten gaan over de ervaringen van de afgelopen dagen. Vooral over wat ik gezien heb bij het moderne incheck-gebeuren. Terwijl we ons eigen probleem aan het oplossen waren heb ik meerdere mensen geholpen die bij de incheck automaten als een os voor de berg stonden. Een ouder echtpaar uit Amerika, met alleen een e-mail met daarop de reserveringsnummers, een vrouw met een boarding pass die ik zelf ook niet als zodanig had herkend, een oudere heer die de weg kwijt was en zelfs niet wist in welke wachtrij hij moest zijn, en nog weer een oudere heer die op ontploffen stond, want hij had veel betaald en er was nog maar kort tijd. En nog zo wat gevallen meer.

Het deed me deugd om mensen letterlijk verlichting van hun zorgen te schenken, toen ik uit de automaten hun boarding kaarten wist te toveren en wees waar ze hun bagage moesten "drop offen" . Maar beste Marketingmanagers der Swiss en Lufthansa! Hier ligt een enorm veld ter verbetering van klantvriendelijkheid en service! Vergeet jullie zoetgevooisde reclames over de genoegens van het reizen per vliegtuig. Reizen per vliegtuig is geen genoegen, maar een noodzakelijk kwaad dat je moet uithouden om op de plaats te komen waar je wilt komen. Houd dat noodzakelijk kwaad dan zo gemakkelijk mogelijk. Zorg gewoon dat de zaken op het vliegveld goed lopen, en neem zorgen weg! Mensen die op reis zijn, en vooral oudere mensen, zijn gespannen. En als ze dan voor automaten staan die onbegrijpelijke dingen doen of juist niet doen wat verwacht wordt, wekt dat irritatie en zelfs tranen op. (Ik stond op het punt de desbetreffende dame mijn troostende schouder aan te bieden) En als de reizigers dan voor hulp moeten aansluiten in lange wachtrijen voor help desks helpt dat niet mee. Ook de medewerkers van Swiss c.q. Lufthansa raken geirriteerd.

Maar er is nog een ervaring. Jenny belt haar vriend Fareed in Oman op dat we een vertraging hebben van meerdere dagen. En die zegt dat het is zoals het is. We komen aan in Oman, Inshe Allah, zo God wil. Dat laatste is iets wat voor ons westerlingen moeilijker te aanvaarden is. Hoe vaak gaan we er niet van uit dat er iets zal gebeuren wat we verwachten? En hoe vaak zouden we er eigenlijk "Inshe Allah" aan moeten plakken?

Laat in de avond komen we blij maar hondsmoe aan bij Jan en Lilian. En daar is ook Mark, de andere zoon van Jan en Lilian. 

Ik weet niet hoe we allemaal, met de koffers in een auto pasten. Na zo'n tocht kan alles....

Zurich airport in a wintery setting.

Het vliegveld van Zurich in de winterkou.

Oman

Wednesday 23-12-2009

The main theme of the day is relaxing after the excitement of the last couple of days. I enjoy the warm sunshine. Good to feel the warm wind. Yet Muscat looks remarkably green. It appears to have been raining here in the last couple of days.

We prepare for a camp/wadi trip tomorrow. Jan has rented two Toyota Landcruisers and these are home-delivered in the afternoon. PDO spec cars, fit for the desert, with a double petrol tank, a roll-over bar, two spare wheels and a huge luggage compartment. Fareed will drive one of these and I will take the other one. Together with Jan's Land Rover Defender this completes our small expeditionary force. The cars are loaded, except for the food in the big cool boxes.

Time for the party in the evening, with small gifts for everybody, a late Sinterklaas. Now we are also joined by Fareed, Jenny's friend, and Katy, Mark's girlfriend. Time also for a small X-mas speech, built around a quotation of Werner von Siemens (indeed the founder of the Siemens company): "Ich habe eine neue Idee gehabt", "I have had a new Idea". That's what he writes in a letter to his brother Wilhelm after inventing the dynamo.

That quotation is applicable to all in our small group. For Lilian and Jan, preparing to leave Oman the next summer. For Jenny and Fareed, nearing the completion of their studies and having to map-out the next stages of their future. For Jan jr, just started with his university study and doubting whether he made the right choice, and Vera, studying medicine, having found each other. For Mark and Katy, approaching the end of their secondary schooling, and having to make choices for the next steps, possibly far away from each other. "You will all need new ideas". I did not mention that I needed a new idea myself as well, but that is quickly corrected by all.

Oman

Woensdag 23-12-2009

Het devies is vandaag: goed uitrusten van de reis van de afgelopen dagen. Ik geniet van de warmte en de zon die hier in overvloed aanwezig is. Het is heerlijk de warme wind langs je huid te voelen waaien. De natuur is opvallend groen. De afgelopen tijd heeft het behoorlijk geregend.

We bereiden ons voor op onze kampeertocht die morgen start. Jan heeft nog twee Toyota land cruisers gehuurd die 's avonds worden gebracht. Het zijn auto's in "woestijn uitvoering"  met twee reserve-wielen, dubbele tanks, en een ingebouwde roll-bar. Fareed zal de ene auto rijden, ik de andere. Samen met de Land Rover Defender van Jan is onze expeditie compleet.

In de avond hebben we ons kerstdiner en het uitdelen van de kerstgeschenken.   Naast het al genoemde gezelschap is er ook bij Fareed, de vriend van Jenny, en Katie, de vriendin van Mark. Ik heb opeens een idee voor een kerst-speech.  Ik gebruik een citaat van Werner von Siemens (inderdaad, de grondlegger van Siemens) ; "Ich habe eine neue Idee gehabt" . Dat schrijft Werner aan zijn broer Wilhelm als hij de dynamo heeft uitgevonden.  En dat citaat is van toepassing op iedereen in het gezelschap.

Voor Jan en Lilian, die waarschijnlijk nu de laatste Kerst in Oman meemaken  en zich voorbereiden op een nieuwe post. Voor Jenny en Fareed, die aan het einde van hun studie staan en moeten uitvinden hoe hun verdere toekomst er uit zal zien. Voor Jan jr. , die net gestart is met zijn universitaire studie en zit te dubben of het "zijn" vak is, en Vera, die begint aan een studie medicijnen, en die nu elkaar gevonden hebben. Voor Mark en Katie, die het einde van hun middelbare schoolopleiding naderen en keuzes moeten maken voor hun verdere opleidingen, mogelijk ver uit elkaar; "You all will need a new idea". Dat ik dat zelf ook nodig heb vermeld ik maar even niet.  Maar dat wordt aangevuld door mijn toehoorders.

Loading the cars for our small expedition.

De auto's worden geladen voor onze kleine expeditie.

Google Earth Image , tracks (yellow) can be downloaded here in Google Earth kmz file format
How to get there:

Track linked as Google Earth kmz file
Please note: all coordinates and tracks are with reference to WGS84, UTM zone 40.
 
 

Hitting the road

Thursday 24-12-2009

Heading for turtle beach at Ras Al Jinz beyond Sur.

On the way we have a stopover in beautiful wadi Tiwi

Ras Al Jinz, just south of Ras Al Had, is the place where big turtles dig holes deep in the soft sand to lay their eggs. Eggs that will hatch some two months later, releasing hundreds of small turtles into the wild. Only a few will survive the onslaught of birds and crabs on the beach and all kinds of predators if they finally make it into the sea. The survivors will return as adults laying eggs on the beaches they were born, closing the circle of life. Ras Al Jinz is a now a reservation where wildlife is protected and access is regulated through a visitor centre

Op weg

Donderdag 24-12-2009

We rijden naar het Schildpad strand ten zuiden van Sur.

Onderweg stoppen we nog voor een picnic in de mooie wadi Tiwi.

Ras Al Jinz, net ten zuiden van Ras Al had is de plaats waar van oudsher zeeschildpadden aan land om hun eieren  te leggen, diep in het zand. Eieren waar zo'n 2 maanden later honderden kleine schildpadjes uit geboren zullen worden, die dan weer snel naar de zee zullen krabbelen om daar hun deel van de cirkel van het leven in vullen. Het stuk strand waar dit gebeurt is nu een beschermd natuurgebied met een ontvangstcentrum. 


Wadi Tiwi

Wadi Tiwi

Naseem Camp near Ras Al Jinz.

Exploring Ras Al Jinz
We had booked huts in Naseem camp (www.desert-discovery.com tours@omantel.net.om tel +968 9973690, 24493232) , a collection of huts made from palm fronds. After a warm welcome by Ali, the caretaker / ?owner we opt for an early morning visit of the beaches and have a full afternoon to kill in a lovely setting.

The children go for a swim at the beach. Lilian and Ria decide to have a coffee in the Majilis, the shaded meeting area in the centre of the camp. Jan and I explore the coast behind the visitor centre, climbing one of the hills with wide views over the sandy beaches at either side.

The beaches look like bomb-shelled; big holes dug by the turtles for their eggs. The beaches are sheltered by flat-topped rocky headlands jutting out in the sea. We are on one of these headlands and notice that the surface is littered with flint fragments between rings of stones that must be the remains of shelters. In the middle is an area covered by canvas with a regular grid of steel pins. Probably an archaeological excavation. Such excavations at Ras Al Jinz have revealed the remains of ancient fishing communities.

Our accommodation in Naseem Camp includes diner and breakfast and this is served in the central Majilis. Simple but excellent food, chicken and of course rice.

Early bedtime. At 04:00 hrs we are expected in the visitor centre for an early morning guided tour of the turtle beaches. Hopefully seeing some of them.

It is the eve of Christmas with a beautiful sky with brilliant stars above. 

 We hebben een onderkomen gevonden in het "Camp Nasim"; een verzameling hutten gebouwd van palmtakken. We worden verwelkomd door Ali, de eigenaar/manager van het Camp.

De kinderen gaan zwemmen aan het strand, Ria en Lilian gaan koffiedrinken in de ontvangstruimte, en Jan en ik rijden in de Defender verder langs de kust. We beklimmen een soort tafelberg, met een wijds uitzicht langs de stranden. Op de weg naar boven zien we een hoop "chippings"; scherpe afslagen van vuurstenen. Mogelijk dat hier in een ver verleden vuurstenen werktuigen zijn gemaakt.

Beneden ons zien we in het strand de gaten die de schildpadden maken, het lijken wel velden vol met bomtrechters. Verderop zien we de rotsen als kliffen in de zee uitsteken.

Boven op het plateau vinden we resten van historische nederzettingen. Stenen in muurtjes gestapeld, maar vervolgens weer ingestort. Er zijn ook opgravingen aan de gang; een gedeelte van de gemaakte gaten is afgedekt met kunststof zeilen.

In de avond eten we in het Camp. Het eten is eenvoudig maar heerlijk klaar gemaakt. Ik doe me te goed aan de kipkluifjes, het geitevlees, de kikkererwten en de rijst. 

We gaan vroeg naar bed. Om 04:00 worden we verwacht in het ontvangstcentrum van het natuurgebied, voor een excursie naar het strand om daar -hopelijk- schildpadden te zien. 

Het is Kerstavond. De sterrenhemel is schitterend.


Ras Al Jinz turtle beach, littered with holes dug by the turtles.
Ras Al Jinz een schildpad strand met gaten voor de eieren

Steep rocky headlands, flat-topped, protect the beaches from either side.
Steile rotspunten, van boven volkomen vlak, beschermen de stranden


Killing time in Naseem Camp, playing games. Rob forgetting that his mirroring sunglasses are an open book revealing his cards to the others.
Pokeren in de namiddag zon. Rob heeft niet in de gaten dat de anderen zijn kaarten kunnen zien, gespiegeld in zijn zonnebril

Jenny and Lilian chatting in the Majilis.
Jenny en Lilian op de kussens in de overdekte Majilis
Friday 25-12-2009
 
Another disappointment. After a long wait in the visitor centre we are told by a guide that there are no turtles on any of the beaches; "that's nature". We are outside the "nesting" season. Perhaps a good thing, because there are about 100 people waiting, many with small children, babies, and pushchairs. They would be quite a disturbance on these beaches. We have heard the horror stories of beach invasions, lifting turtles, shining with torches and taking eggs. We were afraid having to face something similar, but now most quickly returned to their beds, leaving a few hard-dies to walk to the beaches at 05:00 hrs. We had no expectations to see any turtles and sit quietly in the sand, watching a slow brightening of the sky, a great start of Christmas day.
Vrijdag 25-12-2009
 
Helaas: de gidsen van het ontvangstcentrum berichten dat er geen schildpadden te zien zijn: "that's nature". We zitten een beetje buiten het seizoen. Om 05:00 mogen we wel verder naar het strand om daar de zonsopgang te zien.
 
Iets later lopen we door het pikkedonker naar het strand. Naar het Oosten toe zie ik het "Zodiakale Licht",   helderder dan ooit tevoren. Van de horizon tot hoog boven in het Zenith. Heel langzaam vervaagt het als de horizon lichter wordt door de opkomende zon. Het is stil; we hebben ons allemaal geinstalleerd op het strand-zand. Een wondermooi begin van deze Kerst-morgen.
Stars fade, the horizon lights up, from dark to light blue and finally a reddish glow before the sun rises out of the sea. Once the first bit of the sun edges above the horizon it appears to accelerate, almost jumping up. I catch the moment with a series of photographs. De sterren vervagen, de horizon wordt lichter en lichter, verkleurt van donker- naar lichtblauw, en uiteindelijk laat een rode gloed zien waar de zon gaat opkomen. Na het zichtbaar worden van het eerste randje springt de zonneschijf letterlijk uit de horizon omhoog. Ik probeer het moment te vangen in een aantal foto's.
A bit of excitement. Lilian spots a small baby turtle further away on the beach. Tracks indicate that many more made it out of the holes to the sea, and this must be a late one. The small turtle bravely crawls up out of its sandy hole, in the direction of the sea. Each hole in the sand becomes a major obstacle, but the little thing persists and finally reaches the surf, disappearing into the waves. We see the many birds around us and realise that our small turtle would have been birds-meal if we had not been there. We walk along the beach, seeing the many tracks. Fareed and Jenny join and tell us that they saw a bird diving into the sea where our little brave turtle disappeared. It may have ended up as a meal after all. That's life.

We return to the camp for an early breakfast. Ali, who had been sleeping outside, joins us, and tells us, almost longingly, about travelling in Europe last year in a different world. We leave him in a reflective mood.

Packing again and on we go. Southwards to Al Askharah and from there away from the lovely sea, to the west, to Al Mintirib and into the sand dunes of the Wahiba Sands. Jan booked tents in the 1000 Nights Camp. We have been there last year and that was such a nice experience that we wanted to be there again.  

The camp is about 40 km into the sand dunes. By now I know a bit of the tricks of driving in soft sand. Keep going, not to much revs and of course 4WD engaged. Stopping in very soft sand invariably means getting stuck.

The last few kilometres are the most difficult. The valley between two large dunes ends and the track goes up on the left, sideways along the flank along the dune, through patches of very soft sand. I am almost getting stuck and feel relieved on reaching a junction signposted "to town" and "1000 nights". To my surprise Jan turns north again, I guess wanting to take the steep dune down and back up again. I do not feel a need to try this again and wait. Fareed as well. Jan will be back again.

I climb one of the dunes but it remains too quiet. No grumbling of the defender no dust cloud. After a while I see Jan's car in the distance, but he does not move. Jan is stuck. So much for experience.

When he finally arrives I hear the rest of the story. Jan indeed wanted to circle around for the sand experience. He had to stop on the way up because a pick-up got stuck in front of him, loosing speed and getting stuck himself. Struggling to get out, but with too little speed getting stuck again.

A bedu with balloon tires comes to the rescue. Meanwhile Jan had decreased the pressure in his tires. The bedu wobbles the car back and forth, slowly getting it up on the sand, floating the car out of the soft sand.  Reversing to get a longer run before the soft patch and the car is out.

We thank our friendly bedu, who disappears with a broad grin "no problem". Bread and butter for these people living in the sands.

We continue our drive to the 1000 Nights camp, now mostly downhill and therefore without any problems
 

Opeens klinkt er een stuk verder op het strand opgewonden geroep. Lilian heeft een kleine schildpad gevonden, die blijkbaar als een van de laatsten net uit het zand is gekropen. Het beestje krabbelt met bewonderenswaardige moed door de zandhopen, almaar op weg naar de zee. Soms kukelt hij om bij een steile zandrand waar hij niet tegenop kan, maar hij blijft doorzetten. Uiteindelijk wordt hij gegrepen door een golf, valt weer droog, wordt weer gegrepen en verdwijnt definitief in het water. Ik wens hem in gedachten alle geluk van het leven toe.
 
We gaan terug naar het Camp Nasim om daar te ontbijten. Ali komt bij ons zitten en we hebben een gesprek met elkaar. Hij vertelt over de Europa reis die hij gemaakt heeft, en die hem uitstekend is bevallen.
 
Even later pakken we ons boeltje, en gaan verder op reis. Naar de Wahiba Sands, waar Jan een onderkomen heeft geregeld in het "1000 Nights Camp".
 
De laatste 50 km van de tocht gaan door het woestijnzand. Ondertussen ken ik de trucs van het zandrijden een beetje. Zorgen dat je vaart houdt, tussen 40 en 50 km/u, zorgen dat je de motor niet te vol belast zodat je nog gas kunt bijgeven als je merkt dat je te weinig power hebt,  en uiteraard de 4 wiel aandrijving aan. Dit alles om te voorkomen dat je vast komt te zitten in het rulle zand.
 
Vooral het laatste stuk is knap lastig, de auto gaat hevig hotsebotsend door grote stukken zeer los zand. Ik ben blij als we er door zijn; op een paar punten zat ik echt bijna vast.  Tot mijn verbazing zie ik Jan in zijn Defender bij een splitsing weer de weg "to the town" in gaan. Ik herinner me van verleden jaar dat deze weg terug een andere route volgt, met als klapstuk een lange zandhelling naar beneden. Jan wil dus nog een rondje extra rijden, voor de "Desert Experience" blijkbaar. Want om terug te komen op de plek waar we nu staan moeten we weer dat lastige stuk door waar we net doorheen zijn gekomen. Ik besluit dat ik dat niet meer durf, en zet mijn auto stil op een stevig stukje weg. Fareed doet hetzelfde. Vroef of laat moet Jan weer voorbij komen.
 
Ik klim op een hoger gelegen zandduin om de komst van Jan af te wachten. Maar het blijft te lang stil; geen gegrom van een Defender te horen, geen stofwolk in de verte te zien.  Na een poos zie ik in de verte de auto van Jan naderen. Maar opeens staat hij weer stil, en blijft stil staan. Ik loop er naar toe, en zie dat Jan vast zit in het zand. Jan! De meest ervaren woestijnrat die ik ken.
 
Dan hoor ik ook de rest van het verhaal. Hij had inderdaad voor de lol nog een rondje willen maken; langs de zandhelling naar beneden en vervolgens weer over de weg terug omhoog. Maar bij de weg omhoog had hij eerst moeten stoppen omdat er een auto voor hem vast was komen te zitten. Daar was hij weer los gekomen, maar hier was hij weer vast komen te zitten.
 
Inmiddels heeft hij hulp gekregen van een Bedu, die met zijn Pick Up ook op de route zat. Dan zien we de de fijne knepen van het woestijnzand rijden. De Bedu kruipt achter het stuur, en wiegelt de auto zacht voor- en achteruit zonder dat de wielen doorslippen. Door het wiegelen zakt het zand voor en achter de wielen terug het gat in dat de wielen hadden gemaakt, en  de auto werkt zich zo als het ware uit het gat omhoog. Tot slot rijdt hij de auto langzaam heen en terug om het losse zand aan te drukken. Vervolgens rijdt hij de Defender een heel eind terug om met een ferme sprint door de gevaarlijke plek heen te scheuren.
 
Na de geslaagde operatie bedanken we hem allerhartelijkst. "No Problem"  zegt hij.
 

We arrive in a good mood. The tents are great, made from hand-made carpets, cool and fitting with the desert. A real bedu-feeling, albeit with big beds inside. Each tent also has an annex; an open -roof bathroom, with a clear view of the sky. A nice feeling when doing the needed. The camp also features a little swimming pool. Looking a bit greenish, but rather cold water and very clean, with a salty taste, from deep below in the sands.

Later that afternoon the sky turns dark with threatening clouds. The wind increases. Rain approaching. This could become interesting. Bedu carpets may be cool, but are certainly not waterproof. The kids have a better place, in cheaper tents with canvas roofs. Diner gets served in a hurry and others start distributing orange plastic sheets to cover the tents. We help a bit, being taller than the average guys in the camp and feel safe. The rain does not come, but the temperature drops considerably and the wind remains strong until somewhere early in the morning when the sky clears.

Being awake I admire the night sky, searching for the famous groups of stars, the Big Bear, Orion, the Pleiades, the Polar Start. Clear and beautiful. Difficult to describe, but I feel secure.
Welgemoed, maar nu wel moe, gaan we verder naar ons Camp. Daar zijn we snel ingekwartierd. Een mooie plek. Geen verzameling hutjes,  maar echte Bedu-tenten van dik geitehaar die in groepjes zijn opgesteld. Binnen in de tenten staan riante bedden. En elke tent heeft nog een soort aanbouw, zonder dak, met daarin een toilet en douche. Er is zelfs een zwembad. Het water komt diep uit een aquifer, en is licht zout van smaak. Het is een heerlijke verkoeling.
 
In de avond betrekt de lucht vanuit het Noorden, en het begint te waaien. Regen in aantocht! In de woestijn! Dit wordt een bijzondere ervaring. Snel worden de Bedu tenten afgedekt met plastic zeilen om te voorkomen dat de inhoud nat wordt. En het avondeten wordt snel opgediend, om te voorkomen dat we half in de regen moeten eten. Maar het valt mee. Slechts een enkele spat valt.
 
In de nacht wordt de hemel weer helder. Ik sta een hele poos buiten de tent te kijken, en zoek de sterrebeelden; de grote Beer, Orion, de Pleiaden, de Poolster.  Het is zo mooi, zo helder.  Die schoonheid is moeilijk in woorden te beschrijven. Maar ik voel me geborgen.
Saturday 26-12-2009
 
A change of plan. The original plan was a night up on Jabal Shams, but we expected rather low temperatures of some 6 degrees or so (everything is relative). Jan therefore decided to drive through wadi Naam, across the eastern Hajars to the beaches near Finns. At the coast and therefore much warmer.

First Vera and Rob on a camel. A visit to the desert would be incomplete without a ride. There are three camels within the 1000 Nights enclosure: two older ones and a small younger one. The small one has to remain behind when Rob and Vera take a ride. I play with my young camel. It appears to be just as curious and smells my arms and hands while I cuddle its head.

A quick drive from the Wahiba sands to Ibra and subsequently heading to the distant mountains through wadi Naam. High in the air we spot a group of geiers, circling around and we notice that there are more sitting on the ground, probably around a dead animal. Very impressive big birds. The road deteriorates at the end of the wadi with large wash-outs and loose gravel because of recent rain. A steep road, but with magnificent views.
Zaterdag 26-12-2009
 
Een verandering in het plan. We zouden vandaag naar de Jebel Shams gaan, het hooggebergte van Oman, maar volgens de laatste info is het daar zeer koud; 6 graden in de nacht. Jan besluit om naar de Jebel Fins en de Jebel Tiwi te gaan; 2 bergen verder naar het Zuiden, dicht bij kust en minder hoog, en daardoor in de nacht wat warmer.
 
Na het ontbijt worden Rob en Vera nog ingewijd in het geheim van het Kameel rijden. Er zijn oudere kamelen bij het Camp, en een jonge, kleine.  De kleine blijft achter als de oudere kamelen hun rondjes maken met de toeristen. Ik speel even met het beest; nieuwsgierig snuffelt het aan mijn armen en handen, en ik kroel hem/haar even op de kop.
 
De reis uit de Wahiba Sands gaat voorspoedig, en na de middag bereiken we de bergen. We klimmen langzaam omhoog. Op sommige stukken is de weg echter zeer slecht. Door de regenval van de laatste dagen is de rijlaag weggespoeld, zodat je over de rotsen en de keien moet gaan.

About a dozen of these big geiers circle around.

Een hele groep gieren cirkelt hoog boven ons.
I admit, this is not an easy ride at all. Driving quietly, but steadily, with steep hairpins through loose gravel and deep holes. First gear and crawling. Landcruisers are strong and that shows, the car is quite forgiving.

Reaching the top reveals a plateau, with gentle slopes, completely covered with limestone blocks. Towards the coast, to the east, we see a line of clouds, hanging at the edge of the cliff, but slowly spilling over. It is cold, some 17 °C at 14:00 hrs, when we reach the famous ancient tower tombs at Shir/Jaylah. Impressive, despite their 3000-4000 years age. Still some eight metres high, well built, with a tapering shape. They are as old as the big pyramids in Egypt. We park the cars and walk around the largest one. A small entrance shows a rather thick wall and a dark inner chamber. The dry stone walls are built of local limestone blocks piled on top of each other, but in such a way that the tapering wall holds strongly together by its own weight. Jan explains that these are tower graves, only discovered by the outside world in 1990. There are quite many, but most have partly collapsed. 

Ik geef toe dat ik daar peentjes zweet. Maar de kunst is zo langzaam als mogelijk te rijden, en de banden rustig alle hobbels in eigen tempo te laten nemen. Problemen ontstaan als je te hard wil gaan, waardoor de carrosserie gaat doorveren en mogelijk tegen de weg gaat slaan. Dus, eerste versnelling van de laagste overbrenging, en de motor haast stationair laten lopen. En dan blijkt hoe goed die Toyota's met dit soort slechte wegen overweg kunnen.
 
Boven komen we op een plateau, met glooiende hellingen, volledig bedekt met keien.  Er hangen wolken boven het landschap, soms heel laag, zodat we bijna in de mist rijden. Op het plateau zien we merkwaardige kegelvormige bouwwerken, aan de basis zo'n 4-5 meter in doorsnede, ca. 8 meter hoog, schat ik. Het zijn historische grafmonumenten, 3 tot 4 duizend jaar oud, dus van dezelfde leeftijd als de piramiden. We bekijken zo'n tombe van dichtbij, en zien hoe kunstig die is gebouwd, platte stenen cirkelvormig zorgvuldig los op elkaar gestapeld. Ik vermoed dat door de kegelvorm de gehele constructie als het ware in zichzelf gedragen wordt en daardoor zo stevig is. We zien echter ook half in elkaar gestorte bouwsels; de stenen lijken daar niet zo zorvuldig op elkaar gestapeld.

Driving on we pass through the narrow gorge near the village of Qurran. The road has eroded down to the bedrock and is almost impossible because of the deep potholes in the limestone. Beyond the gorge is another steep road, again very much eroded and difficult to drive before we drive down onto the Selma plateau. The villages here look deserted. No people, no animals. Yet this is where the huge Majilis al Jinn cave hides deep below. Jan gas been in there, on a rope, some 120m vertical down.

Close to the eastern edge of the Mountains we are now in the clouds and it feels rather cold. We want to go down, to the warm beaches near Finns, but the steep road down becomes more and more difficult the more we drive down. Lots of boulders on the road and with deep erosional gullies in each hairpin. Certainly a rather exciting road, but we wonder how much further we can go. At around 16:30 hrs we decide to call it a day. The road further down is partly blocked by small landslide. The clouds feel wet and we could even expect rain. We are on a wider segment of the road with a large spur just a bit lower. Large flat areas, ideal for the tents and safe in case of rain. While discussing what to do we see 2 people coming from below. They appear to be part of a Norwegian group of 4 cars, stuck much further down the road. No way to continue, but also difficult to return as they have struggled to drive down, needing winches to pull one of their cars. They will spend the night down there and tell us that two of them have gone down on foot to the nearest village to phone for help. The mobile phones have no reception on this part of the road. We promise to come down and have a look after setting up camp and getting ready for the night. We decide to just carry the tents down on the spur, and leave everything else on the road as it would be rather unlikely that there would be any traffic that night. Campfire and cooking on the road. Night came quick and when we go down to the Norwegian group it is already totally dark. The walk down is revealing. No way to continue and we wonder how the Norwegians got through the deep ruts and the bigger landslides. We find them in an u-turn, parked precariously close together and we hope for them there will be no rain tonight as there are some loose rocks above them. The group has also small children. They explain that they want to walk down with the children the next day, to get wives and children in a taxi safely back to Muscat. Two of them just return from a climb down the mountain. They show pictures of the road, or better, big holes where the road has totally disappeared. Continuing is no option. We all have to get back up, but for them that will be much more difficult. They have talked on the phone to the police and thought they would send a car to check and possibly help. 

Back in our camp, Jan explains the situation. I am a bit nervous, can we get back on that bad road? Yet this is a lovely spot, with glimpses of the coast and the lights of Finns far below us shimmering through the clouds. A vague moon illuminates our campsite. This is also a real challenge. This is when the male hormones kick-in; saving our families from a difficult situation. Quite an experience and quite different from chasing donkeys and goats from more secure camp sites as in the previous years.
Een stukje verder bereiken we de "Majlis al Djinn" (de verzamelplaats van de geesten) . Op een kale vlakte is een groot gat in de grond te zien; de toegang tot een geweldige onderdaardse grot, een doline, door het water uitgehold in de kalkstenen rotsen. Jan is er verleden jaar in afgedaald. En hij schetst bovengronds hoe groot de ruimte onderaards is. Inderdaad gigantisch.
 
De tocht gaat verder. We willen van het plateau een stukje naar beneden en daar een kampeerplaats zoeken. Maar naarmate we naar beneden komen wordt de weg slechter en slechter. Dit is de hogeschool van het terrein rijden. In de weg zitten diepe spleten, er liggen veel rotsblokken, en er is geen sprake meer van een rijvlak. Het gaat letterlijk stapvoets. Maar de auto's doen het voortreffelijk.
 
Op een gegeven moment zien we 2 mensen lopen die ons vragen te stoppen. Het blijken Noren te zijn die een stuk verder naar beneden echt vast zitten. Ze vertellen dat de weg daar helemaal is weggespoeld. Ze kamperen op de weg.
 
We overleggen even wat we doen. Aangezien het over een uur donker is besluiten we te stoppen en ook ter plaatse te kamperen. Vanavond of morgenvroeg zullen we dan de Noren opzoeken om te kijken wat we verder kunnen doen.
 
Een uurtje later hebben we de tenten staan op een wondermooie plek, en zitten we lekker te eten. Maar er is toch enige onrust; zitten we vast of niet?
 
Jan, Rob en Fareed lopen na het eten verder naar de Noren en komen een uurtje later terug. Ze melden dat het echt niet verder gaat. Het is hen een raadsel hoe de Noren zo ver zijn gekomen. Ze zijn met 4 auto's. De weg was nog veel slechter geworden.   2 Personen waren te voet verder gelopen en hadden gezien dat de weg helemaal weg was. Weer een stukje verderop hadden ze een dorp gevonden.  Daar hadden ze de politie gebeld; die zou de volgende dag een auto sturen.
 
Er waren ook kinderen bij de groep. Die wilden ze de volgende ochtend naar het dorp brengen, om ze vandaar met een taxi terug naar Muscat te brengen. De mannen zouden dan proberen de auto's weer terug te rijden.
 
In ieder geval: nu is duidelijk dat we ook moeten omkeren. Met deze wetenschap gaan we vroeg naar bed.
 
De hemel is vol nevel. Er hangen wolken rond de bergtoppen. Af en toe zakt de nevel tot het niveau waar wij zitten. De maan stuurt door de wolken een vaal schijnsel over het landschap. Er is voldoende licht om zonder zaklamp je weg te zoeken.
 
Ik ben een beetje onrustig. Zal het ons morgen lukken om weer goed weg te komen? Aan de andere kant: dit is wel het echte werk, als man zijnde bedoel ik dan. Onze gezinnen veilig wegvoeren uit mogelijk gevaarlijke situaties!. Welke man maakt dat nog mee? Bovendien, dit is ook nog wat anders dan ezels en geiten van een kampeerplek weg te jagen, iets wat andere jaren wel eens nodig was.
Sunday27-12-2009
 
Jan, myself, Lilian and Ria rise early. The clouds have lifted and now I appreciate how high we actually are. The sea in the far distance with the clutter of the village of Finns just before. Not far, but unreachable via our current road.

We enjoy a quiet breakfast, with the kids still sleeping. In the far distance two small spots in the sky and the unmistaken sounds of a helicopter. We realise they are heading in our direction. Indeed one of the two starts circling our campsite and clearly intends to land close to our tents. The other has already gone down to the Norwegian group. A spectacular sight and the children are quickly out, looking in disbelief at the big helicopter above.

The helicopter hovers around, rather carefully searching for a good spot to land. Very slowly down, one of the officers leaning outside, checking whether the landing gear is not getting into problems because of the rocks on the spur.
Zondag 27-12-2009
 
Jan en ik en Lilian en Ria zijn al vroeg in de weer. De wolken zijn gelukkig wat weggetrokken, en nu zie ik pas hoe hoog we zitten, en hoe ver we kunnen kijken. De zee is duidelijk te zien, en heel diep beneden zien we het plaatsje Fins aan de kust.
 
Terwijl we zitten te ontbijten zien we opeens in de verte in de lucht twee donkere stippen opduiken. Het geluid dat we even later horen maakt duidelijk wat er op ons af vliegt: helicopters!  Onze tocht neemt nu een heel bijzondere wending. Een machine duikt naar beneden waar de Noren zitten. De andere komt onze kant op.
 
De helicopter zweeft langzaam boven het plateau op zoek naar een geschikte landingsplaats. Met bewondering kijk ik hoe gecontroleerd dit gaat. Een officier hang half uit de deur en kijkt naar beneden of de wielen niet wegzakken in de bodem als de veerpoten ingedrukt worden terwijl de helicopter meer en meer zijn gewicht op de wielen laat drukken
The helicopter flattens our tents and even at the safe distance we are blown backwards.

It lands safely and unloads an impressive crew consisting of 2 police officers, a doctor and a nurse. The pilot remains in the helicopter. The first officer out asks whether we have any problems and whether we need medical assistance. We explain last night's story of the Norwegian group deeper down on the road and they are more in need of help. He checks whether we have enough food and water. We have plenty, but we understand the question because drinking is the most important in a desert. It appears that this helicopter action was indeed triggered by the emergency call made by the Norwegians. The officer is glad that we don't have any problems. We confirm that in such uncertain cases it is indeed better to check and also that it is good to know that they know we are up there. Better be safe and sure. We shake hands and say goodbye after promising to call 9999 when we get safely in Finns.

The helicopter takes off in a cloud of dust and with a deafening sound.

We are left with mixed feelings. Quite an impressive operation to help a group of tourists who could have known better. On the other hand quite a bit of boosted confidence in a very professional emergency response system. If we would really have needed help it could not have been better. [postscript, checking a few days later with one of the Norwegians he confirmed that women and children were professionally evacuated. They had an exciting flight to Quiryat and from there by police car back to Muscat. A helicopter subsequently returned with two policemen who stayed with the rest of the group until they reached safety. When they finally made it back-up on the plateau they found a local man waiting patiently, ready to guide them along the safe route down. The police did not take any risks].

We pack, turn the cars and return the same way back. Jan first, with Rob and Mark. They are faster and the Defender has a better clearance. We see them filling holes in the road to ease our drive. I follow and next comes Fareed. Slowly we crawl up and the cars show what they can do. There is a pattern. In the steep hairpins up we notice systematically a deep wash-out rut, followed by a bumb of wash-out gravel. The trick is to 'take' the rut and the bump straight, but to subsequently turn sharply up. The strong engines are up to it and the cars slowly but steadily grind upwards. Faster than expected we find ourselves back on the plateau, heading back to Qurran village.
       
 

Onze tenten worden omgeblazen door de enorme luchtverplaatsing. De kinderen liggen nog te slapen in de tenten en zijn op slag wakker.
 
Als de helicopter geland is stapt een heel gezelschap uit. 2 officieren van de politie, een arts, een verpleegster, en de piloot. De eerste officier informeert snel wat er aan de hand is; of er gewonden zijn, en of er verdere assistentie nodig is. We leggen uit dat we gisteravond na het verhaal van Noren besloten hebben om vandaag om te keren. Hij vraagt of we voldoende eten en drinken bij ons hebben. We kunnen hem geruststellen, want we hebben voorraden voor minstens 2 dagen bij ons. We vertellen ook dat onze zorg ligt bij de Noren, zo'n 500 meter lager, bij de tweede helicopter.
 
De helicopters zijn blijkbaar gekomen naar aanleiding van het telefoontje van de Noren gisteravond.
 
Na een vriendelijk gesprek waarbij de officier vertelt dat hij blij is te horen dat er niets aan de hand is schudden we handen en nemen we afscheid.
 
Met enorm geraas vertrekt de helicopter weer. We wuiven hem na.
 
Ik heb toch een dubbel gevoel. Zo'n operatie met 2 helicopters om toeristen te helpen die zo stom waren zo'n moeilijke weg te kiezen. Dat zou de indruk kunnen zijn. Aan de andere kant is het uiterst geruststellend te zien en te ervaren hoe professioneel en snel er op de hulpvraag is gereageerd.
 
We pakken ons boeltje verder in, en beginnen aan het moeilijkste deel van de dag. De weg terug omhoog.
 
Jan gaat voorop met de Defender, en heeft Rob en Marc aan boord. Die kunnen snel wat stratemakerswerk doen, door gaten te vullen met keien, als er problemen ontstaan.
Dan kom ik en Fareed als laatste.
 
We kruipen naar boven, in de allerlaagste versnelling met nauwelijks gas. De kunst is weer te vertrouwen op het kunnen van de auto's. En om goed te sturen, om te voorkomen dat een wiel te diep in een gat komt. De haarspeldbochten leveren een bijzonder probleem, dat ook weer even "geoefend"  wil zijn. De uitgespoelde grond heeft telkens een soort dijkje gemaakt dwars over de weg, met direct daarachter een sleuf waar het water door gespoeld is. Dat dijkje moet je als het ware recht vooruit nemen, maar direct daarna moet het stuur scherp naar links of naar rechts om de bocht te nemen. Ook dat doet de Land Cruiser fenomenaal.
 

To be certain about the roads we stop in the village and ask the men, who enthusiastically greet us, about the condition of the other road down. They assure us that it is good and that there will be no problem.

Again a spectacular road down and with great viewpoints. The clouds are gone and we see a shining sea and white houses far below. Quite a steep road, but the critical parts are concreted, preventing erosion and providing a better grip. That is certainly needed. At some places it feels like hanging in the safety belts.

An hour later we sit on the beach. Relaxed by sun and sea, and even more so because we are safe down. A warm wind and the sound of the sea help to de-stress. Time for reflection.

A Dutch saying goes like "who travels far has many stories". Not only stories about direct experiences. In Oman I have had experiences showing what I had not seen or realised before. Different perspectives. This trip is probably the last one in Oman. Jan and Lilian will leave the next summer and their children are getting on their own legs.

Thinking back, reflecting on those special events that we experienced in Oman in the past years. That night on a turtle beach, seeing one of the turtles returning into the sea, in the clear, but weak moonlight. Closing the circle of life? The enormity of the star-littered skies in the desert. This is what the 3 kings would have seen several thousand years ago. A sunrise after a night in the solitude of the desert.

The past days, the new experience of 'accepting' rather than fighting against the tide. First the delayed flights to Oman in a snowstorm. The threat of rain in the Wahiba sands. The adventure in the mountains. My first impulse each time trying to steer, but that is often impossible. It does not mean you should always accept. The difficult drive through the mountains is a good analog. You have to trust the car doing what it is supposed to do, yet it needs a bit of steer to find the best track.

Oman, a country in flux, rapid changes. Seven years ago we had to drive for hours on gravel tracks. Now there are fast motorways. Qalhat, the abandoned ancient city north of Sur, took hours to get to. Now it is next to a fast motorway.

Discussions on Islam, remembering a deep conversation with Mohammed, one of Jan's friends, on the differences between Islam and the Western world. Oman's Ibadi version of Islam is all about tolerance, accepting and open to the others. Why can't this be everywhere? The extreme right in many European countries, typified by mr. Wilders in the Netherlands. He should come and see before talking nonsense again, trying to put petrol on a fire. Dutch people come and see with your own eyes, rather than being influenced by one-sided news. Allah, God, is good, wherever. Let's not make this world more difficult by fundamentalists at either side. 

Too many flies on the beach put a practical end to these reflections. Back in the cars and back to Muscat.

Early bedtime and a very long night for all.

Na 1 uur zijn we weer boven. Sneller dan gedacht. Maar we zijn opgelucht.
 
We nemen een andere weg naar beneden, naar de kust. In een dorpje informeren we of deze weg in orde is. Lachende mensen verzekeren ons dat de weg tip top is. En dat is ook het geval. Maar op sommige stukken zien we hoe stijl dit naar beneden gaat. Ik hang soms in de veiligheidsriemen. Die stukken zijn met beton bekleed, waarschijnlijk is er op gewone gravel niet meer genoeg grip.
 
Zo zitten we een uur later aan de zee om te picknicken. Ik zoek een plekje langs het strand, en laat de zon en de zee even op me inwerken. Het is heerlijk rustig. De warme wind speelt weer om mijn lijf.

 
Terwijl ik daar zo zit raak ik wat aan het mijmeren.
 
Een nederlands spreekwoord zegt: "wie verre reizen doet, die kan ook veel verhalen". Dat zijn niet alleen de verhalen over wat je hebt meegemaakt. Hier in Oman heb ik al vaker ervaringen gehad die me als het ware de spiegel hebben voorgehouden, die me iets hebben laten zien of doen voelen wat ik nog niet eerder heb gezien. En deze reis nu is vermoedelijk de laatste die we in deze constellatie meemaken. Immers Jan en Lilian zullen dit jaar vertrekken uit Oman, en ook de kinderen staan letterlijk op het punt van uitvliegen,
 
Ik denk terug aan een paar bijzondere ervaringen die ik de afgelopen jaren in dit land heb meegemaakt. Die nacht op het schildpadstrand, waar we een schildpad in het licht van de maan weer terug de zee in zagen zwemmen, die me opeens veel duidelijk maakte van de oneindige cirkel van het leven. De sterrehemel boven de woestijn op een kerstavond, die me liet zien wat mogelijk de 3 koningen, als ze bestaan hebben, ook hebben gezien. De zonsopgang na een nacht in de woestijn.
 
En dan de afgelopen dagen waar ik echt weer iets geleerd heb over het thema "aanvaarden" en "loslaten" .  Eerst dat vertraagde vertrek door de sneeuwstorm. Dan de dreigende regen in de Wahiba Sands. En gisteren en vandaag dat avontuur in de bergen. Als westerling zou ik telkens de toestand naar mijn hand willen zetten. Maar heel duidelijk is dat dat niet altijd gaat, of nog beter, dat dat meestal niet gaat. Dat wil niet zeggen dat je het allemaal maar moet laten gebeuren. De rit in de Toyota Land Cruiser over die zeer moeilijke bergweg terug omhoog is een mooie metafoor. Daar was het echt de kunst de auto los te laten, hem het werk te laten doen waarvoor hij is ontworpen, daarop te vertrouwen, en toch de richting aan te geven.
 
En dan dit land. Hoe snel verandert het. Waar we 7 jaar geleden nog uren lang over graded roads moesten rammelen, liggen nu mooie geasfalteerde straten. De historische stad Qualhat, vroeger uren rijden, ligt nu aan een snelweg.
 
De discussie over de Islam. Ik herinner me een gesprek met Mohammed, een vriend van Jan, over de dreigende tegenstelling tussen Islam en het westerse leven. Hier in Oman is er de stroming van het Ibadisme: een stroming die tolerant is voor andere geloofsrichtingen, en open staat voor de ontwikkelingen in de wereld. En mannen en vrouwen geven elkaar gewoon een hand. Waarom kan dit niet overal? Geert Wilders: kom hier kijken voordat je weer knettergekke uitspraken doet. Moslims en "gewone Nederlanders in Nederland, kom hier kijken. Allah, God, heeft het goed voor met de wereld, daarop mogen we hopen. En laten we hem niet in de weg zitten met ons fundamentalisme, van welke aard dan ook, westers of oosters.
 
Een paar kriebelende vliegen halen me weer uit deze gedachten. We pakken ons boeltje weer in en rijden verder terug naar Muscat.
 
Vrijwel iedereen gaat vroeg naar bed. Ik slaap uitstekend, bijna het klokje rond.
Monday 28 december
 
Nothing special, just relaxing at home and visiting the Suqh in Mutrah. Exploring the narrow streets and admiring the exotic shops. Everybody trying to draw our attention to sell anything from beautiful gold jewelry to Chanel no. 5.

Maandag 28 december
 
Geen spectaculaire gebeurtenissen. We rusten uit van de tocht van de afgelopen dagen. In de avond gaan we naar de Souk van Muttrah. We dwalen door de talloze straatjes en steegjes, en bekijken de uitgestalde koopwaar. Verkopers komen op ons af om hun spullen aan de man te brengen. Van heel mooie en kostbare gouden sieraden tot imitatie Chanel No. 5.
 

Tuesday 29 december
 
Another relaxing day, enjoying sun and warmth. Tomorrow another trip into the mountains and therefore an early night.

Dinsdag 29 december
 
Weer een rustige dag om van de zon en de warmte te genieten. Morgen gaan we een trip naar de bergen maken. Het plan is om 7:00 te vertrekken. Dus we gaan vroeg naar bed.

Wednesday 30 december
 
Leaving at 7:00 hrs and a long drive into the mountains northwest of Muscat, beyond Nakhl. At the old fortress of Awabi we stop before driving down into wadi Bani Kharus deep into the heart of the mountains. Road repairs everywhere. A new road is being built as well. Jan explains that the rare floods with rain in these wadis can be very dangerous and enormously forceful. Big pieces of the old road are missing.

We turn right into the smaller wadi Hajir and reach the old village with the same name. A mix of old and new houses flank the wadi, just out of reach of possible floods. The wadi itself is like the main central road through the village. We park the cars in the shade of a huge tree, just before a concrete water channel, a falaj, crossing the wadi. The water has cut a deep canyon in the massive limestone rock. Jan takes us on a path to the left of the canyon, to the ruins of an ancient village built on a big limestone island flanked at all sides by deep canyons. High above are steep cliffs with clouds just clinging on.

The ruins of the village are impressive. The only way in is along a rather narrow track. Clearly built for defense in a time in which this was obviously needed. A natural castle.
 
Part of our group descends into the canyon, trying to make their way up deep in the canyon with ropes and ready for a swim. Jan, Ria and myself will follow the path up along the canyon. Deep below we hear the sound of running water. Jan instructs the group below and climbs back to walk with Ria and me to the upstream end of the canyon, to wait for the others up there.

We hear their shouts echoing away.

We face a steep climb. First along a steep path, but that leads to a small garden high up, away from the canyon. Therefore we need to climb even steeper, crossing a ridge that separates the path from the canyon.  That's where the others should now be but we hear or see nobody. Perhaps they are already further as it has taken us quite some time to climb across the ridge.

We find a new track. Still a difficult climb and a few trees provide a welcome opportunity to rest in the shade. Jan climbs on to the end of the canyon.

We are sitting on a steep slope, with an excellent view down. Above us tower steep cliffs, sharply accentuated by the sun.

Jan returns and reports that he has not seen anybody. We decide to return. The others must have faced problems. Halfway down we spot Charles and Katy. They explain that the canyon proved too difficult. Some 500m in they got to a steep cliff, impossible to climb. The others were still down there, warming-up after a swim.
 
Climbing down proves a challenge. Ria misses a step. She slips and ends up on her bottom and in the process gripping her hand in a thorny bush. I got most of the thorns out thinking about anything growing here needing protection against the many goats. Little solace for Ria though.
 
Almost down Jan shows us old rock carvings, or better described as rock 'hammerings'. The shapes of animals and men, chipped out of the limestone rock. Some looking reasonable fresh, but others almost undistinguishable, faded and worn down with time. They must be hundreds of years old.

Back at the cars we relax in the shade of the big tree and conclude that we have been lucky with the weather. Back to Muscat; a long sit.

Woensdag 30 december
 
We rijden diep de bergen in ten Noordwesten van Muscat. De laatste 30 kilometer rijden we door een Wadi. Op diverse plaatsen wordt de weg gerepareerd. Jan vertelt dat de Wadi's soms maar enkele uren water afvoeren, maar dat dat dan bijzonder heftig kan zijn. We zien dat hele stukken weg zijn weggeslagen door de stroming.
 
Even later buigen we een kleiner dal in, en uiteindelijk bereiken we een dorp. De huizen liggen aan weerszijden van wadi Hajir, buiten bereik van het water. De Wadi zelf is het dorpsplein c.q. de verkeersweg. Hier parkeren we onze auto's. We gaan te voet een bergpad op. Onze weg slingert zich door een woest berglandschap. Hoog boven ons zijn de bergkammen, en we zien hoe die de wolken tegen schijnen te houden.
 
We lopen over een kale rotsplaat die wordt doorsneden door diepe kloven. De kloven hebben ook een soort rots-eiland laten ontstaan, en via een smal paadje lopen we daar naar toe. We zien boven op dit rotseiland de resten van gebouwen. De enige toegang is via het smalle paadje, voor de rest is het dorp omgeven door de diepe kloven. Klaarblijkelijk hebben de vroegere bewoners deze rotspunt benut als een natuurlijk kasteel.
 
Een deel van onze groep daalt af in een van die kloven. Diep beneden stroomt water. Het plan is dat de kloofgangers door de kloof "stroomopwaartes" zullen gaan, tot aan het einde, een heel stuk hoger en verderop tegen de berghelling. Jan, Ria en ik zullen  als berggangers een bergpad nemen dat boven langs de kloof loopt tot aan het einde van de kloof. Daar zullen we de anderen opwachten en weer gezamelijk naar beneden lopen.
 
Jan geeft de laatste instructies aan de kloofgangers, en die verdwijnen in de diepte. We horen hun opgewonden stemmen galmen tussen de rotswanden.
 
We nemen het bergpad verder omhoog en klimmen hoger en hoger. Op een gegeven moment moeten we dit pad weer verlaten, en steken we een bergrug over om weer dichter bij de kloof te komen. In de verte zien we hoog tegen de berghelling weer een kleine nederzetting liggen. Er gaan zelfs electriciteitsdraden naar toe.
 
We klauteren moeizaam omhoog en weer omlaag tot we aan de rand van de kloof staan. Beneden ons is niets te zien of te horen. Jan meent dat de groep mogelijk al voorbij is. Want wij hebben een aanzienlijke omweg gemaakt, en de kloof loopt relatief rechttoe-rechtaan.
 
We vinden een nieuw bergpad verder omhoog, en klimmen door totdat we weer bij een plek komen waar enkele bomen groeien. Ria en ik rusten daar wat uit. Jan gaat verder tot het uiteinde van de kloof.
 
We zitten in een steile helling, met een heel mooi uitzicht. Achter ons zijn de hoge bergkammen, waar de zon nevelige strepen licht overheen stuurt.
 
Een poosje later duikt Jan weer op en meldt dat hij niemand gezien of gehoord heeft. We besluiten weer terug te gaan naar beneden. Halverwege de helling zien we 2 kloof-wandelaars uit ons gezelschap opduiken. Het blijkt dat ze maar 500 meter diep de kloof in hadden kunnen lopen. Daar was een steile rotswand waar ze zonder hulpmiddelen niet tegenop konden komen. Dus waren ze weer omgedraaid, en ook een stuk het bergpad op gelopen.
 
Bij het afdalen heeft Ria pech. Ze roetjst weg in losse stenen, en probeert zich op te vangen. Maar net op die plek groeit een doornige struik waar ze vol in grijpt. Wat later zijn we dan ook bezig diverse doorns uit haar handen te peuteren.
 
Een stukje verder beneden wijst Jan ons op een paar tekeningen die in de zwarte rotsplaat zijn gemaakt. Er zijn kleine putjes geslagen in de rots, in de vorm van menselijke gestalten en van een kameel. Aan de staat van de verwering is te zien dat de tekeningen vermoedelijk meerdere honderd jaren oud zijn.
 
Terug bij de auto's rusten we nog wat uit, en dan gaat het weer terug naar Muscat.

Hajir village and date groves in the upper left of the picture, with the deep canyon carved in the rocks right below us. The island of rock in the middle homes the ruins of an ancient abandoned village.

De dadelpalmen bij het dorpje Hajir aan de linkerbovenkant van de foto. Onder ons de diep ingesneden kloof met een rotseiland waarop het verlaten dorp ligt.
Thursday 31 December

A morning visit to the Grand Mosque in Muscat. Grand indeed, built of marble and very modern in appearance, yet with many classical Islamic patterns and decorations. Modern and classic in an intimate and intriguing mix of styles, enhancing each other.

The afternoon at home, preparing for the long and last night of 2009. Jan and Lilian have invited friends. Likewise there are many friends of Jan jr and Jenny. Two small parties waiting for midnight and the new year. A special time because it will be the last one in Oman. Even more special because of a rare eclipse (the blue moon). Again clouds obscuring the view, but when these finally fade we clearly see the last bit of the eclipse. A great start of the new year and the end of our Oman adventure.

Donderdag 31 december
 
In de ochtend gaan we naar de grote Moskee van Muscat. Het gebouw is pas enkele jaren oud, en zeer zeker modern te noemen. Aan de andere kant zijn er vele klassieke stijlelementen en ornamenten toegepast; de moderne vormen met de klassieke elementen versterken elkaar.
 
's Middag treffen we voorbereidingen voor het vieren van Oud en Nieuw.
 
En zo laten we om middernacht 2009 gaan en begroeten we 2010. Het is een bijzonder moment. Want het is ook de laatste keer dat we dit zo meemaken.

Eclipse of the moon: "the blue moon" on 31 December, the last night of 2009 (notice the small wedge at upper right side of the moon), a rare event, hence the name taken from "once in a blue moon"

Eclipse van de maan op 31 December, de laatste nacht van 2009, "the blue moon" (het smalle sikkeltje aan de rechter bovenkant) een zeldzaam fonomeen en daarom genoemd naar "once in a blue moon".
 

References

Back to home page

Terug naar home page


@ C. & J. Schreurs December 2009