Deel 7    Antigua - Sint Maarten & British Virgin Islands (BVI's)

vrijdag 26 mei 2006
Na de briefing en wat voorbereidingen van Sipke en Astrid zijn we klaar voor vertrek. Zij mogen echter niet naar Saba (of in ieder geval niet ankeren omdat het te gevaarlijk is), laat staan dat ze zelf de boot de haven uit mogen varen, dat wordt ook gedaan. Niet helemaal onterecht, Sipke en Astrid kunnen zeilen, maar veel mensen die een boot huren weten niet eens dat er een kiel onder zit. Als we buiten zijn hijsen we de zeilen. Aanvankelijk stormen zij ons voorbij (zij hebben bijna geen gewicht aan boord) en Miklós (achter het roer) en Yorick vinden dat we er wel een rif uit kunnen halen (we varen met een dubbel gereefd grootzeil, wat betekent dat het grootzeil kleiner wordt waardoor bij storm of veel wind het grootzeil het houdt). Nico en Wilma willen hier aanvankelijk niks van weten ('we hebben toch geen haast') maar als Miklós voorzichtig zegt dat ze misschien toch niet meer de wedstrijdzeilers van vroeger zijn blijkt opeens heel snel het rif uit het zeil te zijn, de opmerking trof doel. Hierna zetten we de fok bij maar ze zijn inmiddels flink uitgelopen omdat wij nog moesten hijsen en de riffen eruit halen. Miklós stuurt de hele tocht en het is mooi weer, verbranden gaat snel. Het is maar een tochtje van twaalf mijl. Één mijl voor Marigot halen wij ze nog in en dat is goed voor de gemoedsrust aan boord. De Silencio ziet ons alweer aankomen en zijn natuurlijk verbaasd. We zwemmen wat en 's avonds barbecueën we wat met Sipke en Astrid plus kids. Smaakt weer is goed. Morgen vertrekken we naar Saba waar we voor hen in ieder geval (misschien voor ons ook wel) een mooring moeten vinden. Daarnaast is Saba niet altijd te betreden. Eigenlijk is het óf wél mogelijk óf níet mogelijk, er is niet één plaats of baai waar je sowieso aan wal kan schijnt het. Miklós en Yorick gaan nog langs de Silencio, zij zullen volgende week ergens naar de Azoren vertrekken, misschien zullen we hen daar dus nog treffen (maar met ons weet je nooit of we ze niet eerder treffen per ongeluk). Goedenacht!

donderdag 25 mei 2006
's Ochtends zeggen we René en Helga gedag en na nog even met de Silencio gepraat te hebben moeten we toch echt gaan. Misschien zien we hen nog op de Azoren maar dat is ook meteen het nadeel (en soms ook voordeel) van zeilen, je weet nooit waar de wind je wanneer brengen zal. We lichten het anker en vertrekken richting Oyster Point, nog steeds Sint Maarten. Hier zullen Sipke en Astrid plus kinderen aankomen want zij hebben twee weken een boot gehuurd om wat door dit gebied te cruisen. Zij wonen in Houston in Texas, dus in Amerika, maar zijn toch ook echte Nederlanders. Sipke en Astrid zijn oude zeilvrienden van Nico en Wilma van het Vaurienzeilen, wedstrijdzeilen. Als we aankomen blijken we vanwege de enorme hoeveelheid moorings het anker niet eens uit te kunnen gooien. Het is één grote sunsail (verhuurmaatschappij) haven en we gaan dus maar aan de steiger liggen. Nico vraagt even snel of dit kan en als we ergens anders heen worden gestuurd en vastlopen moeten we dus weer terug naar de plek waar we al lagen. We liggen in een haven in een steiger! Opzich niet zoveel bijzonders maar toch wel als we ons bedenken dat de laatste haven begin november (!) op La Gomera (Canarische eilanden) was! We horen dat Sipke en Astrid grote vertraging hebben en pas vanavond aan zullen komen maar opeens blijken ze er toch te zijn. Een aantal jaar geleden waren ze nog langsgeweest in Zaandijk maar Miklós was toen niet thuis en hun oudste dochter Leonie was toen niet mee. We leren nu dus Leonie (12), Stefan (10) en Richard (8) kennen. We gaan meteen maar bij ons aan boord wat drinken. Later gaan de ouders boodschappen doen maar dit blijkt niet te gaan lukken en ze zoeken maar meteen een restaurant. Miklós en Yorick worden gebeld dat ze naar 'La Fregatte' moeten komen. Het is pikdonker en de wegen zijn niet echt verlicht dus het kost hen drie kwartier om het restaurant te vinden na verschillende waakhonden en wat ezels en paarden (op de weg) te zijn gepasseerd. Het eten is goed en we vroegen ons al eerder af hoe ze 'Sipke' zouden uitspreken in de US. Zelfs als hij dit correct spelt blijkt dat ze er automatisch 'Spike' van maken. Stefan en Richard spreken onderling Engels maar toch spreken ze allen zéér goed Nederlands (helemaal als je bedenkt dat de kinderen bijna niet in Nederland gewoond hebben, ze zijn zelfs in Monaco geboren) met af en toe een Engels woord, maar niet meer dan dat wij dat hebben. Na het goede eten (voordeel van het Franse deel van Sint Maarten) gaan we weer terug naar de boot. Morgen vertrekken we naar Marigot (dat is dus waar we vandaag vandaan kwamen, de Silencio ziet ons alweer aankomen...) of naar Saba waarschijnlijk. Bonne nuit!

afbeelding:

Leonie en Astrid

woensdag 24 mei 2006
Errrrrrrrrr is er één jarig, hoera, hoera dat kun je wel zien dat is Nicooooo. Nico is vandaag 48 geworden en dat kunnen we natuurlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Voordat wij überhaupt de kans krijgen om hem te feliciteren zit hij al bij de buren aan boord koffie te drinken. Miklós fluit omdat we gaan ontbijten en we feliciteren Nico met zijn verjaardag. Na het ontbijt krijgt hij cadeautjes van ons waaronder mooie beschilderde borrelglaasjes van Foxy's en als toppunt een nieuw fototoestel waarvan de resultaten vanavond waarschijnlijk wel op de site te zien zullen zijn. Nico is hartstikke vrolijk en druk. Om 11 uur komt de Silencio op de koffie en Nico snijdt de taart aan, we laten het ons goed smaken. Van de Silencio krijgt Nico een shirt en twee (wederom mooie) borrelglaasjes.. zegt het niet iets als je voor 11 uur al twee keer borrelglaasjes cadeau hebt gekregen? Het is gezellig en de wijn wordt ook al op tijd geopend. Miklós en Yorick zijn inmiddels weer kaalgeschoren door Wilma want ook zij moeten er natuurlijk spik en span uitzien op de verjaardag van Nico. Nico gaat even de kant op en wandelt naar Fort Louis waar vanaf hij foto's maakt van het schitterende uitzicht. Miklós gooit ondertussen Esmeralda en Rachelle in het water en springt er later zelf ook in. Yorick volgt. Uiteindelijk liggen we met ongeveer iedereen in het water, inclusief de Vagebond. Het is weer erg warm en zelfs het water biedt nauwelijks verkoeling. Het zweet breekt je uit op het moment dat je het water uitstapt. Om 17:00 uur hebben we met alle Nederlanders afgesproken op de kant en dan gaan we ter ere van Nico even wat drinken. We zijn samen met Hans en Anja van de Fiddlesticks, René en Helga van de Vagebond en dus Frank, Janine, Esmeralda en Rachelle van de Silencio. De Kind of Blue komt later nog want ze wisten niet of ze het zouden redden. In het café krijgt Nico cadeautjes van René en Helga en eerder kreeg hij al een fles wijn van Hans en Anja (die deze al zingende langs kwamen brengen bij de boot), het is erg gezellig. Uiteindelijk komt de Kind of Blue ook nog eventjes en hierna gaan we met iedereen eten. De Kind of Blue had al gegeten dus zij gaan naar de boot en Frank en Janine gaan ook naar de boot vanwege de problemen van Janine met haar rug, erg jammer dat zij niet konden blijven. Esmeralda en Rachelle blijven wel. Het eten smaakt ontzettend goed en als de ober ter ore komt dat Nico jarig is krijgt hij bij het toetje speciale sterretjes erop (daar worden zelfs mensen van 48 nog blij van!). We krijgen allemaal glaasjes om shotjes van speciale rum te nemen. Een soort banaan, vanille en koffierum. De fles gaat er rap doorheen. Hierna gaan we terug naar de boot maar Nico en Wilma drinken nog even wat bij de Vagebond. Het fototoestel is goed gebruikt want we hebben meteen 486 (!) foto's gemaakt op één avond. Nico heeft zeker weten een topdag gehad en was zo blij als een kind de gehele dag. Na ook nog verscheidene mailtjes, smsjes en telefoontjes ontvangen te hebben was alles voor hem compleet. Bonne nuit!

afbeeldingen:

linksboven: Nico, Yorick en Miklós

linksonder: Onze jarige Nico

rechtsboven: van René en Helga

rechtsonder: Esmeralda en Helga

dinsdag 23 mei 2006
De Silencio was aanvankelijk van plan om vandaag te vertrekken maar de gezondheid laat dit nog niet toe. Erg vervelend om op deze manier hier vast te zitten. Morgen is Nico jarig! Nico wordt alweer 48 en dat moet gevierd worden natuurlijk. Nico, Wilma en Yorick zijn de hele dag 'even boodschappen' doen. Ze zien heel Marigot meteen. Miklós is met Esmeralda muziek aan het uitwisselen (helemaal met de naderende oceaanoversteek in het verschiet). Aan het eind van de middag zijn de drie pas weer terug. Ze hebben een kroegje uitgezocht om morgen wat te drinken met iedereen ter gelegenheid van Nico's verjaardag. Iedereen die langs wil komen is natuurlijk van harte welkom! We eten een Grieks gerecht en het smaakt redelijk. Nico en Wilma gaan naar de Silencio en Esmeralda en Rachelle komen naar de Oceans4 waar we eigenlijk niet veel doen en een spelletje spelen. Morgen dus de verjaardag van Nico en overmorgen komen Sipke en Astrid (zeilvrienden van vroeger van Nico en Wilma van het Vauriën zielen), die in Houston wonen, aan op Sint Maarten waar zij een boot hebben gehuurd en waarmee wij naar Saba en Sint Eustatius en Nevis nog willen gaan. Maar eerst morgen Nico's verjaardag. Bonne nuit!

maandag 22 mei 2006
Er worden grote boodschappen binnengebracht door Nico en Wilma met onder andere Bolletje beschuit, hagelslag van De Ruijter en Unox worst (en zelfs boerenkool!). Opzich niet zo bijzonder maar voor ons is het zo lang geleden dat we dit soort lekkernijen aan boord hadden. We hebben zelfs verse Filet American! Geweldig! Nico en Miklós werken hard aan het vervangen van de antenne voor de ssb-radio. Na anderhalf uur werken met Nico in het bootsmansstoeltje in de verstaging is het gefikst en blijkt het vooruit te zijn gegaan tot onze vreugde. We redden de brug naar Marigot om half 3 niet dus pakken we die om half 6. Hiervoor gaat Miklós nog even langs de Vagebond om wat muziek te brengen en we krijgen ook muziek weer mee waaronder fantastische Soca muziek waarnaar wij al heel lang op zoek waren (specifieke liedjes), dus iedereen weer blij. We vertrekken om 16:30 richting de brug bij Marigot (Franse deel van Sint Maarten). Het tochtje duurt maar 20 minuten maar we weten niet of we de brug überhaupt kunnen halen vanwege de diepte. We lopen slechts één keer vast dus het gaat goed. We gaan de brug door en gooien de boot naast de Silencio voor anker om hierna lekker te borrelen bij hen. Het is ook weer een verademing om gewoon te kunnen zwemmen naast de boot! Het is hier ook veel koeler omdat het hier gewoon vrij waait. Het plan was om te barbecueën maar dat laten we maar varen omdat het al vrij laat is. We bakken gewoon het vlees. Esmeralda en Rachelle komen nog langs en dan is het alweer vrij laat. Bonne nuit!

afbeelding:

een pelikaan

zondag 21 mei 2006
Voor Yorick een lui dagje maar de rest is wel bezig met van alles en nog wat. Nico en Wilma doen boodschappen, ook alvast voor de oversteek. De Silencio gaat alvast naar Marigot, de Franse kant van het eiland. Bij Helga en René van de Vagebond blijkt de babystag door ouderdom versleten, hiervoor zal een nieuwe moeten komen wat voor hen wel balen is omdat zij ook gehoopt hadden naar 'buiten' te kunnen (met als positief punt dat ze alle tuigage aan het controleren waren en dus wel meteen het mankement opmerkten). Het voordeel van de 'Lagoon' is dat je omringd bent door winkeltjes en restaurants maar het grote nadeel is dat het erg warm is en het water smerig is. Aan het eind van de middag gaan we naar de Silencio met de dinghy, zo'n 20 minuten varen. Hier hebben we zoals gewoonlijk weer een gezellige borrel en dan moeten wij ook weer verder omdat we uit eten gaan met de 'Fiddlesticks' en 'de Vagebond'. We zien hen bij Shrimpy's en drinken een biertje om hierna naar de Chinees te gaan. Het eten is goed bij de Chinees. Hierna gaan Miklós en Yorick nog een ijsje halen bij de mac en poolen wat bij de 'Soggy Dollar Bar' om hierna niet al te laat naar de boot te gaan. We willen morgen ook naar Marigot, lekker weer zwemmen naast de boot. Goedenacht!

afbeelding:

een haai

zaterdag 20 mei 2006
We doen overdag niet veel. Miklós en Yorick poolen wat op de kant en Nico regelt wat dingen voor de boot. We kijken nog film 's middags en 's avonds houden we een gezellige barbecue met de Silencio en dit bevalt natuurlijk erg goed. Na de barbecue drinken we nog wat en dan vinden we het tijd om te gaan slapen. Goedenacht!

vrijdag 19 mei 2006
We gooien de boot voor anker voor de brug want deze gaat om half 10 pas open en het is nog geen 7:00 uur. We gaan om half 10 de brug door en tanken water en diesel. Hierna varen we naar waar de Silencio, Fiddlesticks, de Vagebond en de Kind of Blue nog steeds liggen. Ze zijn allen zeer verbaasd om ons te zien omdat ze ons zeker nog niet hadden verwacht. We brengen de was weg en gaan bij de Silencio langs om te kijken hoe het daar met de gezondheid gaat. Esmeralda heeft in het ziekenhuis gelegen met een nierbekkenontsteking en Janine heeft last van haar rug dus oversteken zit er nog niet in. De rest van de dag klooien we een beetje aan en gaan 's avonds na een borrel met de Silencio op de kant wat eten. De Silencio's kunnen niet van boord vanwege Janine, erg vervelend. We eten weer goed bij de Libanees. Tijdens het eten heeft Wilma nog een kakkerlak op haar been tot haar (en onze) afschuw. Miklós en Yorick gaan nog film kijken met Esmeralda en Rachelle en dan maar slapen. Goedenacht!

donderdag 18 mei 2006
We vertrekken op tijd naar St. Thomas omdat we hier moeten uitklaren, wat boodschappen willen doen en dan willen we door naar Gorda Sound op Virgin Gorda. Als dit gedaan is ruikt Wilma opeens diesel als ze wat blikjes onder de vloer wil opbergen. Er blijkt diesel onderin de boot te liggen en we hopen maar dat er niks lek is. Bij het vervangen van de filters was er wat diesel overgelopen maar Nico dacht niet dat dat zo veel was. Na flink schoonmaken blijkt het ook inderdaad niet zoveel diesel te zijn, maar wel als het onderin de boot verspreid ligt. We gaan weer verder en hijsen de zeilen en we varen met een lekker vaartje richting Virgin Gorda. Als de wind nog verder draait zijn we van plan om in één keer naar Sint Maarten te gaan na even bij de Bitter End Yachtclub te hebben gekeken. Een cat haalt ons in (op de motor) maar als er opeens weer wat meer wind komt scheuren we de cat voorbij, wat een goed gevoel. We komen aan bij Gorda Sound en leggen de boot aan de mooring. Op onverklaarbare wijze zit opeens de mooring onder de boot en de boot draait niet met de wind mee. Miklós roept een paar keer naar Nico dat de boot niet draait en Wilma ook maar volgens Nico gaat het vanzelf goed. Na vijf minuten zijn Wilma en Miklós boos omdat het duidelijk is dat er iets niet goed zit. Na veel gezeur vaart Nico de boot achteruit maar ook dit lukt niet. Yorick gaat het water in met duikbril en de lijn blijkt dus om de kiel te zitten. Er is een hapje uit de kiel en Wilma en Miklós zijn boos omdat er niet geluisterd werd terwijl duidelijk was dat er iets niet klopte. Uiteindelijk liggen we en gaan Nico, Wilma en Yorick de kant op. Miklós internet wat aan boord. Opeens komen Nico, Wilma en Yorick weer de boot op en melden dat we per direct gaan vertrekken naar Sint Maarten. Hup van de mooring af en daar gaan we dan. Een tochtje van zo'n 85 mijl dus het wordt een nachtje doorvaren. We eten pizza en gaan dan de wacht indelen. Yorick komt naar Miklós toe dat er besloten is dat Miklós en Wilma van 1 tot 5 uur lopen maar Miklós is het hier niet mee eens en oppert dat we toch ook gewoon vier wachten van één persoon kunnen doen, dat hebben we zo steeds gedaan dus waarom zou je dat veranderen? Yorick pakt de wacht van 19:00 uur tot 22:00 uur, Miklós van 22:00 uur tot 01:00 uur, Wilma van 01:00 uur tot 4:00 uur en Nico waarschijnlijk gewoon de hele nacht (Nico kennende slaapt hij toch maar twee uurtjes ongeveer). We moeten motoren want de wind is ongunstig. Voor ons is het bewolkt maar dit trekt opeens weg en verder gaan alles goed. Om 6:30 uur komen we aan bij Simpson Bay en we kunnen om 9:30 uur de brug door, dus nog even wachten. Goedenacht!

woensdag 17 mei 2006
We vertrekken bijtijds en gaan dan richting Peters Island. Hier aangekomen gooien we de boot voor anker en dan gaan Nico en Wilma de kant op terwijl Miklós en Yorick gaan snorkelen. Het snorkelen is niet heel bijzonder. Nico en Wilma zien iguana's (een soort leguanen) en komen een duur resort tegen waar natuurlijk een stropdas op z'n minst weer vereist is. Daarnaast is het natuurlijk ontzettend duur. Verder is er niet zoveel op de kant dus ook Nico en Wilma komen terug op de boot. We ontvangen een mailtje van de 'Sepia' (voor het laatst gezien op Lanzarote) en ze blijken een paar mijl van ons af te zitten. Nico roept ze op en er wordt gereageerd en Nico praat even met Marijke maar twee keer als Frank Nico nog even wil spreken vallen ze weg. Uiteindelijk horen we ze ook niet meer. Miklós en Yorick kijken film en Nico en Wilma beginnen alvast met borrelen. We gaan barbecueën en het zal wederom lekker smaken. Om 19:00 uur hebben we weer het Nederlandse netje. Velen zijn al aan het oversteken en de J&B leidt het netje min of meer. De hiërarchie binnen het netje is een stuk beter verdeelt dan op de heenreis toen er veel dominantie heerste. De Schorpioen blijkt nog op Sint Maarten te liggen maar vrijwel is iedereen bijna aan het oversteken. Sommigen kiezen ervoor om eerst Bermuda aan te doen en anderen gaan rechtstreeks naar de Azoren, wij gaan ook rechtstreeks. Het is leuk om deze mensen te horen en ze hebben gunstige wind. We toepen na het netje en hierbij wint Miklós. Nico is melig en barst van de energie op de één of andere manier. We ergeren ons aan het geluid van de generator van het grote zeilschip dat in de baai ligt. Een soort monotoon gebrom is zeer vervelend als het verder compleet stil is. We gaan slapen en dan morgen eerst naar St. Thomas om uit te klaren en hierna gaan we nog even naar Gorda Sound. Dit mag vast niet van de immigratie- en douanedienst maar we doen het lekker toch. Zij hebben waarschijnlijk liever dat we in één keer wegwezen als we eenmaal uitgeklaard zijn (zoals op bijna elk eiland). Good night!

afbeelding: een iguana

dinsdag 16 mei 2006
Nico is 's ochtends bezig met het omkeren van de reeflijn. Er blijkt een zwakke plek in te zitten en dat kunnen we niet gebruiken op de oversteek straks. Miklós helpt hem als het nodig is en later gaat Nico de filters van de motor vervangen. Na flink wat inspanning is hij tevreden en alles lijkt het goed te doen. Nico, Wilma en Yorick gaan naar de caves, verderop alleen valt het een beetje tegen omdat het niet echt grotten zijn. Nico en Yorick zien wel een ontzettend grote barracuda. Aan het eind van de middag gaan we weer naar 'Willy T'. Het is erg druk en op een gegeven moment ligt er een man op de bar die met drank wordt overgoten, verdere details zullen we u besparen. Er zijn wat locals en verder natuurlijk Amerikanen. De locals zijn duidelijk wat rijker dan de gemiddelde local, of ze doen alsof. Er liggen een paar speedboatjes langs de Willy T afgemeerd met allemaal minstens twee keer 250 PK. Één bootje maakt zoveel lawaai dat we ons afvragen hoeveel PK daar wel niet in zit. We besluiten hier te gaan eten en dan morgen te gaan barbecuen. Het eten is lekker en daarna gaan we gezamenlijk naar de boot. Miklós en Yorick gaan nog even terug en het is nog gezellig. We raken in gesprek met James, Tim en Richard, drie gebroeders uit Engeland en een vrouw Gail. Miklós heeft aangeboden om haar weg te brengen als we gaan omdat ze met nog iemand is en er is maar één dinghy dus dan kan de ander slapen. Als de bar sluit brengt Miklós eerst Yorick naar de boot omdat de boot van Gail aan de andere kant van de baai is, en als je in plané gaat gaat het een stuk sneller. Als Yorick aan boord is blijken de drie gebroeders ons gevolgd te zijn (Gail had voor de grap gezegd 'come on, follow us for a drink'). We drinken nog wat bij Gail aan boord en het is erg gezellig. We hebben een enorme discussie over de monarchie en vooral James blijkt aardig te weten waar hij over praat. Het is weer erg laat en iedereen gaat naar zijn eigen boot. We zijn nog van het anker afgegaan ook dus hebben we opnieuw moeten ankeren. Vervelend maar gelukkig hebben we het nog niet heel extreem of vaak meegemaakt. Morgen gaan we weer verder en hebben dan bijna ons rondje BVI's afgerond en zullen proberen richting Sint Maarten te komen als het weer gunstig is. We varen tegen de wind in naar St. Maarten dus we moeten wachten op mild weer. Good night!

maandag 15 mei 2006
We hebben een zwakke draadloze internetverbinding en we willen natuurlijk allemaal wel even op internet kijken. Nico natuurlijk als eerst en Miklós gaat als tweede. Miklós zit er een kwartier op en dan komt Yorick zeuren dat hij nou wel mag, terwijl je in een kwartier net aan één mailtje kon openen. Yorick blijft demonstratief naast de computer staan en dus gaat Miklós er maar af. Vervolgens gaat Yorick en Wilma wil ook nog. Yorick haalt er natuurlijk weer het maximale uit door gewoon steeds te zeggen dat hij 'bijna klaar is'. Yorick kan als enige al zijn mail beantwoorden en zit een uur op de computer tot woede van Miklós (iedereen mocht maar heel even omdat we zogenaamd 'snel' zouden vertrekken). Wilma nog drie kwartier en dan kunnen we eindelijk gaan. We speren richting Norman Island met een knoop of 7, wat voelt het toch lekker om wat snelheid te hebben. We zijn omgeven door met groen bezaaide bergen en het is hier prachtig. We komen aan in 'The Bight' op Norman Island en gooien de boot voor anker. We zwemmen wat want verkoeling is wel nodig op deze warme dag. Je hebt hier het schip 'Willy T' (William Thornton) wat een bar is en tegelijk ook een restaurant. Het klinkt erg gezellig vanaf onze boot dus we gaan een kijkje nemen. We drinken een drankje waar een zooitje drank in gaat waar je u tegen zegt. Vodka, Sauza en Rosita als het goed is. We ontmoeten de Amerikaan 'Don', een gezette man die zijn baard heeft bezet met kraaltjes in de kleuren van de Jamaicaanse en de Nederlandse vlag, 'otherwise I look too much like Santaclaus' is zijn commentaar. Miklós raakt later nog een keer in gesprek met Don en hij vraagt waarom veel schepen in de baai een piratenvlag hebben. Een antwoord komt er niet uit maar Don vertelt wel dat ze gisteravond van alle boten de vlaggen ondersteboven hebben gehangen en alle dinghy's hebben gestolen om die vervolgens bij één man achter zijn boot te hangen waardoor die man de schuld kreeg. Echt schitterend. We zijn de enige niet-Amerikanen in de hele baai lijkt het wel. De boot bestaat uit twee etages en vanaf het dak kan je vanaf een houten blok het water in springen. Volgens de eigenaar is het 24 voet hoog, dus 8 meter. Nico en Miklós zijn niet overtuigd, Yorick wel. Vrouwen die naakt hier vanaf springen krijgen een t-shirt gratis van de bar met achterop de tekst 'I came, I saw, I jumped', veni vidi vici maar dan anders. Veel mensen springen er vanaf maar het gaat ook wel is fout. Iemand wil een duik achterover maken maar klapt op het water. Gelukkig is de man vrij fors en heeft hij nergens last van maar later maakt iemand een salto maar vergeet dat dit een flink stuk hoger is dan vanaf zijn eigen boot. Hij slaat door en beland met zijn buik en borst vlak op het water. Hij 'hoest bloed' maar heeft verder nergens last van, toch is het niet goed. Miklós en Yorick gaan ook springen en doen dit een paar keer. Yorick besluit om te gaan duiken vanaf deze hoogte. Miklós waarschuwt hem dat hij normaal gesproken als hij van de boot duikt al ontzettende hoofdpijn heeft omdat hij het water niet goed breekt als hij duikt. Kevin van Texas legt hem uit hoe hij moet duiken. Yorick doet het en het gaat goed gelukkig. Toch zie je bij bijna iedereen die duikt dat ze doorslaan, een metertje meer en velen zouden verkeerd terecht komen, ook Yorick. Yorick duikt nog een keer maar op een gegeven moment vindt Miklós dat hij moet stoppen. Het gaat een keer fout en dat was ook het geval bij de andere die verkeerd terecht kwamen. Omdat er een soort nonchalance ontstaat. We gaan hier ook lekker eten en het smaakt allemaal goed en het is niet duur. Wilma wil hierna naar de boot en Nico gaat dus met haar mee. Miklós en Yorick blijven nog even. We raken als we op het dak staan in gesprek met Kevin en Jim. Kevin komt dus uit Texas en draagt een cowboyhoed. Yorick staat met Jim te praten en Miklós met Kevin. Natuurlijk worden de gebruikelijke onderwerpen er weer doorheen gejast (Bush, terrorisme en Amsterdam) maar Kevin blijkt toch iets anders te zijn en ook wat slimmer dan de gemiddelde Amerikaan. Hij is in Amsterdam geweest en vindt het een mooie stad maar neemt hierbij (voor het eerst) het woord coffeeshop of RLD niet in de mond. Op een gegeven moment gaat het over Vietnam en Kevin is zwaar verbaasd hoeveel wij als Nederlandse jongeren over Amerika en de historie weten. Hij heeft zelf in Vietnam gevochten en vertelt er van alles over. Na een interessant en lang gesprek komt hij tot zijn conclusie:'You guys know more about America dan our children do, you guys are more intelligent than the 50 most intelligent kids I know personally in the US'. We realiseren ons wel dat we aardig wat weten over Vietnam en dat soort dingen maarja, dat leren we nou eenmaal op school. Omdat er alleen maar Amerikanen zijn score je hoe dan ook hoge punten omdat je meer dan één taal spreekt (we krijgen regelmatig complimenten voor ons goede Engels, dat is natuurlijk ontzettend vooruit gegaan deze reis). Als je een Amerikaan spreekt hoor je altijd wel het grapje 'someone who speaks three languages you call a trilingual right, someone who speaks two languages you call a bilingual en someone who speaks one language you call an? right, an American'. Miklós raakt ook nog in gesprek met twee Amerikaanse vrouwen, toch mooi om te zien hoe groot het verschil is tussen iemand uit Texas en iemand uit Atlanta. Een jongen springt naakt van het plateau af (in het donker) en gooit zijn zwembroek naar beneden. Als hij eenmaal in het water ligt kan hij echt zijn zwembroek niet meer vinden. Van bovenaf wordt hij bijgelicht en vindt de zwembroek. Helaas heeft niemand hem vertelt dat naakte mannen niks krijgen als ze van bovenaf springen. Beneden dansen een aantal mensen tot ze niet meer kunnen. Yorick zit met Quintin te praten en Quintin gaat heel even weg. Opeens maken de mensen een foto van één man met een aantal vrouwen, maar dan topless. Quintin komt terug en is woest dat hij dat heeft gemist (de foto werd op de barkruk genomen waar hij zat) maar gelukkig voor hem is een dame bereid haar shirt nog eventjes omhoog te houden voor hem, hij weer gelukkig. Er zijn ook nog een aantal Nederlanders maar erg vriendelijk zijn ze niet (ze hebben hier acht boten gehuurd met 40 man). Iedereen danst alleen zij kijken stoďcijns voor zich uit en het lijkt erop dat ze zich niet vermaken. We gaan naar de boot nadat Yorick heeft opgemerkt dat er toch wel kangoeroes in Texas leven? Oke Yorick, dan is het écht tijd om naar de boot te gaan. Good night!

afbeeldingen:

rechtsboven: Don

links: Quintin en Yorick

rechtsonder: de 'Willy T' met rechtsboven het witte blok waar vanaf wordt gesprongen

zondag 14 mei 2006
We vertrekken vrij laat, nadat Nico en Yorick nog even hebben gesnorkeld, naar Sopers Hole op Tortola. Als we hier aankomen gaan we even water tanken. Het normaal gesproken o zo simpele klusje gaat nog lang duren. Er ligt een Amerikaanse boot die water aan het tanken is dus daar moeten we even op wachten. De ene Amerikaan vraagt aan de ander hoeveel ze hebben getankt en de één zegt 'nou, geen 100 gallon want er gaat maar 90 in!', een gallon is ongeveer 4 liter. Dit is opzich niet zo'n boeiende uitspraak maar later zorgt deze uitspraak ervoor dat we niet veel te veel geld betalen voor het water. De Amerikanen zeggen al over de man die de baas is over het water tanken dat het enige wat hij kan zeggen 'Pay Me' (betaal me) is. De man is al de hele tijd weg en als hij komt reageert hij niet op onze groet. Yorick is inmiddels de 'Harbour Market' uitgestuurd omdat hij geen shirt aan heeft (Miklós bleef daarom bewust al buiten staan maar Yorick is daar niet zo gevoelig voor). Nico en Miklós kijken, als we de slang krijgen om water te tanken, eventjes op de teller om te kijken op hoeveel deze staat. De laatste drie cijfers zijn 885. Meneer gaat meteen weer weg en verschijnt drie kwartier later pas weer. We zagen hem weglopen en het duurde zo lang (terwijl wij al klaar waren) dat Nico en Wilma inmiddels inkopen zijn gaan doen voor de barbecue van vanavond. Als hij komt zegt hij tegen Miklós '24 dollars', niet meer dan dat. Miklós zegt dat Nico en Wilma zo terugkomen. Hij wil hier blijkbaar niet op wachten ofzo want hij vertrekt meteen weer. Inmiddels is bij Miklós een lichtje gaan branden. De Amerikanen voor ons betaalden voor 90 gallon 14 dollar en een beetje. Omdat zij dus maar maximaal 90 gallon (360 liter) kunnen tanken en de inhoud van onze tanks ook 360 liter bedraagt kan het niet zo zijn dat wij 24 dollar hebben moeten betalen. Daarnaast waren de tanks nog halfvol. Miklós zegt dit tegen Nico en we kijken op het metertje. De laatste drie cijfers zijn nu 938 dus we hebben 53 gallon, dus 200 liter ongeveer getankt, dat klopt wel. Nico gaat naar de man toe die aan de andere kant van de haven staat en de man beweert dat we meer dan 53 gallon hebben getankt. De man komt naar de meter toe en rekent het opnieuw uit. Hij zegt 'jullie hebben 155 gallon getankt'. We zeggen dat dit niet correct is. Hij legt ons hierna een rekensommetje voor waarbij hij meteen zegt 'when you started the meter was 774...' waarop Miklós meteen opmerkt 'No, the meter was 885 when we started'. De man stelt het bij en beweert nu dat de meter dan op 785 stond maar dit is ook onzin. Hij is er 100% zeker van waarop Miklós opmerkt 'the first thing you said wasn't right, so how can you be that sure that you are right now?' (het eerste wat je zei klopte al niet, dus hoe kan je er zo zeker van zijn dat het nu wél klopt wat je zegt?). Hij zegt dat we 24 dollar moeten betalen (praat erover heen) en dat we hier anders niet wegkomen. We zeggen na een tijdje discussie dat we de manager willen spreken. 'There is no manager, I am the boss, I am the manager' (Er is geen manager, ik ben de baas, ik ben de manager). Hij zegt dat de politie zal komen. Als wij zeggen dat we een manager willen spreken zegt hij dat de politie komt, want er is geen manager. Nico en Miklós vertrekken meteen naar het hoofdkantoor van de haven. Voor de duidelijkheid, de man beweert dus dat wij 600 liter water hebben getankt en dat we hiervoor 24 dollar gaan betalen. Behalve dat het gewoon veel geld is is het volstrekt onmogelijk dat wij 600 liter hebben verbruikt omdat dat gewoonweg bij lange na niet in onze tank past. Het gaat niet eens meer om het geld maar zijn arrogante gedrag weigeren we om hem gelijk te geven en teveel te betalen. Één van de vrouwen achter de balie die ons te woord staat beweerd dat er geen manager is als wij naar de manager vragen. Oke, goed, dan gaan we met haar in discussie. De man komt ook binnen als hij wordt opgeroepen. We leggen uit dat het onmogelijk is wat ze ook zeggen. Na een kwartier discussie komt er opeens een vrouw de hoek om uit het kamertje ernaast en zegt tot onze grote verbazing 'I am the manager and I have heard your whole conversation, we have 50 customers a day here and we don't make mistakes'. Het feit dat er opeens wél een manager blijkt te zijn maakt ons woest. De vrouw achter de balie zegt 'ok betaal maar voor 53 gallon' en we betalen 8 dollar. De manager tiert ondertussen door. Nu hebben we dan wel een normaal bedrag betaalt maar nog steeds zijn we woedend omdat de man niet toe wil geven dat hij fout zit want daar gaat het ons om. De manager herhaalt weer 'we don't make mistakes' waarop Miklós als laatste zegt voordat we de deur achter ons sluiten 'where people work they make mistakes, even here'. We zijn alleen nog vergeten te zeggen dat er volgens de man geen manager is en dat hij de baas is, maar oke. Wat een vervelend voorval en dit hebben we verder nog nergens meegemaakt. We gaan naar de boot en vertrekken meteen. We hebben al geen zin meer om hier te liggen en als het ook nog te diep blijkt gaan we helemaal weg. We vertrekken naar Road Harbour, de hoofdstad van Tortola. We gooien de boot voor anker en Miklós en Yorick gaan poolen. Miklós wint. We barbecuen weer erg lekker en drinken nog wat en dan gaan Miklós en Yorick nog even poolen. We gaan hierna allemaal slapen maar het is werkelijk bloedheet. Morgen gaan we naar 'The Bight' op Norman Island. Good night!

zaterdag 13 mei 2006
We blijven nog een dagje op Jost van Dyke (echte naam is inderdaad Joost van Dijk) maar gaan wel naar een andere ankerplek; Sandy Spit. Eerst ligt er nog een grote lelijke catamaran waarvan de generator met luid gebrul constant aanstaat, we proberen nog een manier te vinden om de cat weg te jagen maar voordat we iets hebben bedacht vertrekt de cat automatisch. De andere huurboten vertrekken ook aan het eind van de avond. We lachen ons weer krom om de huurboten. Een boot komt keihard aanzetten, flikkert zijn anker het water in, vaart er vervolgens met een noodgang overheen waardoor het anker ergens onder de dinghy ligt die achter aan de boot hangt. Ze realiseren zich dat het zo toch misschien niet werkt en proberen het maar opnieuw. Schitterend. We toepen wat en snorkelen wat en eten dan 's avonds lekkere Mexicaanse wraps van Nico, het smaakt geweldig. Aan het eind van de dag liggen we dus helemaal alleen en genieten van de ondergaande zon, Wilma filmend op het dek en Miklós met het fototoestel. We gaan op tijd slapen en willen morgen weer richting Tortola vertrekken, de afstanden tussen de eilanden hier zijn zo klein dat dat gewoon kan. De naam Jost van Dyke is ons inmiddels duidelijk. Jost van Dyke was de eerste stuurman van de bekende Nederlandse piraat 'Piet Heyn' en toen zij voeren wisten ze wel van het bestaan van het eilandje maar ze hadden het nog geen naam gegeven. Hij schreef voor de grap 'Jost van Dyke' op de kaart en dit is nooit meer veranderd. Tortola is niet afgeleid van het Engelse 'turtle' en is ook niet bedoelt als 'tortelduif' (dat is de vertaling in het Spaans) maar het eiland is vernoemd naar het Zeeuwse eiland 'Tholen'. We blijven ons verbazen hoe groot de Nederlandse invloed in dit gebied is geweest. Good night!

vrijdag 12 mei 2006
We vertrekken 's ochtends zeilend naar pirateneiland 'Jost van Dyke', vernoemd naar een Nederlandse piraat (we vermoeden dat deze Joost van Dijk heette, maar dat ter zijde). De twaalf mijl leggen we redelijk vlot af en Miklós wint van Yorick met Rummikub en dan zijn we er alweer. We komen aan in 'Great Harbour' en dit is de baai met de meeste levendigheid schijnt. Er liggen vijftien boten ongeveer en het ziet er allemaal leuk uit. We gaan naar de kant en hier hebben ze café 'Foxy's', je ziet de naam ook overal terug. We kijken wat rond in de kledingshop hiernaast maar het is allemaal weer erg toeristisch. We gaan een ijsje halen en betalen wel meteen 20 US dollar voor vier ijsjes, gelukkig zijn de ijsjes wel erg lekker. Ook bij de ijstent is er een winkeltje maar ook dit weer puur voor de Amerikaanse toerist. Exacte kopieën van kettinkjes die wij op St. Lucia voor 10 EC (3,30 euro) konden kopen (zonder onderhandelen!) bieden ze hier aan voor 17 US. De kettinkjes zien eruit alsof ze met de hand zijn gemaakt en ze lijken erg uniek maar elke verkoper (op verschillende eilanden) heeft precies dezelfde kettinkjes, het hangertje is een schildpadje en het is erg mooi, maar niet als je weet dat één op de twee toeristen dit kettinkje ook heeft. Als we bij het ijstentje weggaan zegt de vriendelijke vrouw 'Hey, you are missing one person', wij draaien ons verbaasd om en denken dat ze Nico niet weg heeft zien gaan (die liep een paar meter vooruit) maar ze merkt op 'one girl with three men? They need a sister! Come on dear do your job (tegen Nico)', het is al de zoveelste keer dat mensen opmerken dat Nico en Wilma ook nog een dochter moeten krijgen, we lachen ons er krom om. We lopen en kopen wat kleine dingen bij een winkeltje. Het is erg rustig overal en het is eigenlijk één lange weg. We zien wel al drie begraafplaatsen. Er wonen ongeveer 200 man op dit eiland. We zien opeens een pooltafel (daar waren Miklós en Yorick al naar op zoek) en Nico en Wilma gaan bij Foxy's wat drinken terwijl Miklós en Yorick gaan poolen. We winnen van twee locals twee keer achter elkaar en ze zijn verbaasd (locals gaan er vaak vanuit dat blanke mensen niet kunnen poolen of de regels niet kennen, niet dat ze dit op een vervelende manier uiten want vaak zijn ze juist blij als blijkt dat ze er wél wat van kunnen, ze uiten het door heel nonchalant te gaan spelen). Zij moeten weer weg want ze werken hier maar wonen op Tortola, dus daar gaan ze weer. Miklós en Yorick gaan later ook naar Foxy's en de eerste reactie van een vrouw is 'ohh they are so gorgeous!' (als iemand dat zegt dan hoef je niet eens meer te vragen of ze uit Amerika komt) en Miklós en Yorick worden gekeurd (we komen heelhuids door de keuring heen). Nico en Wilma waren in gesprek met vier Amerikanen, aardige mensen, waar deze vrouw deel van uitmaakt. We blijven lange tijd borrelen met moeders, twee dochters en schoonzoon. Moeders is duidelijk de baas, de dochters zijn beiden ook al 40+ maar mama heeft het voor het zeggen. Uiteindelijk hebben we een heel gesprek over hoe debiel het wel niet is dat je in Amerika maar één week vakantie per jaar hebt, zij zijn dit totaal met ons eens. Dit zijn leuke Amerikanen omdat ze gewoon hartstikke normaal zijn. De oudste dochter (44) heeft twee baantjes om haar kind te kunnen onderhouden en heeft drie weken vakantie per jaar (wat zeer uitzonderlijk en veel is voor een Amerikaan). Hiervoor hebben we alleen maar rijke Amerikanen ontmoet en vaak ook oud en gepensioneerd. Ook deze Amerikanen zijn het totaal niet eens met Bush (we hebben nog geen Amerikaan ontmoet die het wél met Bush eens is). Uiteindelijk is het tijd om te eten en zij gaan naar de boot en wij naar een ander restaurant. 28 dollar per persoon voor een barbecue, waarbij je maar één keer mag opscheppen vinden we toch wel erg veel. We eten roti en spare ribs een paar tentjes verderop. Na het lekkere eten gaan Miklós en Yorick nog even poolen waarbij Miklós met 4-2 wint. De pooltafel staat gewoon buiten onder een afdakje. Het winkeltje waarvan de pooltafel is is inmiddels gesloten en de keuen en babypoeder (om de keu glad te maken) liggen gewoon op tafel. Hier kan dat blijkbaar. Op de boot is het alweer vrij laat dus gaan we slapen. Morgen gaan we naar een mooi snorkelplekje. Good night!

afbeelding:

Het plaatselijke kerkje, alweer 81 jaar oud

donderdag 11 mei 2006
Zullen we inderdaad toch maar oversteken? Dit vragen we ons af als we binnen (binnen!) aan het ontbijt zitten en door het raam kijken naar de ondoordringbare regenbuien. Binnen ontbijten hebben we het laatste half jaar nog nooit gedaan als we erover nadenken en het regent echt ontzettend hard. Wilma vangt binnen een minuut vijf liter regenwater op in twee kommen, het regent dus écht hard. Echter, alle toeristenbootjes zijn toch gewoon weer aanwezig (niet dat er ook maar één toerist de kant op gaat maar dat terzijde). Het onweert er ook nog lekker bij en het lijkt even een spelletjesmiddag te gaan worden, we gaan eerst maar een potje toepen. Uiteindelijk klaart het op en als Nico en Yorick nog even snel hebben gesnorkeld vertrekken we richting Tortola. Na een uurtje motoren en vergeefse pogingen radiocontact te maken met de Silencio komen we aan in Trellis Bay op Tortola. Er liggen moorings maar deze kosten natuurlijk wel 25 US per nacht (idioot duur) en verder is er niet zo heel veel ruimte meer. Het water is bijna helemaal vlak en dus zien we zo een Porcupine vis, een vrij grote zelfs. Miklós ziet ook nog een pijlstaartrog op de bodem liggen, Wilma ziet deze ook als Miklós erop wijst. We gooien het anker uit vlakbij een rif (nee, niet er boven op) en het anker houdt. We gaan daarna meteen de kant op en komen bij de 'Loose Mongoose', dit restaurantje/barretje heeft zelfs allemaal horren als ramen en we snappen waarom. Het barst er van de kleine vliegjes/muggen die steken, ongeveer twee millimeter groot. Het is echt irritant en al helemaal omdat je opeens een prik voelt zonder gezoem of kriebels vooraf. Er hangt hier een ontzettend mooi kaartje van de Caribbean die Miklós graag wil hebben maar 19 US vinden we erg veel. Er hangen peddels aan de muur die herinneren aan de orkanen die de BVI's hebben geraakt, met allemaal een eigen rijmpje erop, vier in totaal. We vervolgen onze wandeltocht en komen langs een soort kunstcentrum. Het barst hier van de kunst en we kijken even rond. Verder is er eigenlijk niet veel. Nico gaat even naar het Cybercafé waar we 2,50 US dollar per minuut betalen (idioot!) maar de laptop valt tijdens het uploaden van de site uit omdat de batterij leeg is, het kost ons alsnog 5 dollar (we snappen niet waarom hier nog mensen komen). We kijken nog wat rond maar het is verder niet zo boeiend en we worden helemaal lek gestoken dus gaan we terug. Er is ook een eilandje 'Last Resort' geheten midden in de baai en hier staat dus een restaurant op. De ferry scheurt elk kwartier lekker hard achter ons langs waardoor de dinghy tegen de spiegel aan ligt te raggen. Miklós en Yorick gaan even op dat kleine eilandje kijken maar behalve een loslopende hond, twee loslopende katten en een loslopende ezel is er verder geen 'hond' te bekennen en het is ook verder niet boeiend. Weer naar de boot en dan gaan we toepen. Zo vermaken we ons een tijdje. Miklós besluit alsnog het kaartje van de Caribbean te gaan halen en Yorick wil deze ook hebben. Yorick onderhandelt met de man van wie de winkel is waar de kaartjes vandaan komen (het restaurant verkoopt het voor hen) en krijgt er twee voor 25 in plaats van twee voor 38 US. Terug naar de boot en we proberen contact te leggen met de Silencio maar weer lukt het niet. We eten kaasfondue met het laatste vieze restje Engels brood (gemaakt in de vorm van een baguette met de tekst 'French Bread' op de zak waar het brood in zit) op en dan is het brood gelukkig op na eventjes gruwelen. Miklós en Yorick wassen af en gaan dan film kijken. Nico probeert de radio nog een keer maar helaas. Morgen gaan we naar het pirateneiland 'Jost van Dyke', een Nederlandse piraat dus we zijn benieuwd. Good night!

woensdag 10 mei 2006
Het is mooi weer en na het ontbijt vertrekken we naar 'The Bath'. Het is maar een klein stukje varen en we dachten er nog over om met de dinghy te gaan maar dat was toch iets te ver. The Baths is een gebied(je) wat bestaat uit grote granietblokken en van veraf is het al een fascinerend gezicht. Het lijkt wel alsof hier een soort alternatieve ijstijd zwerfkeien heeft afgezet. We gooien de boot aan een mooring, vlak voor een cat en het barst verder nog van de bootjes. Het is duidelijk een bezienswaardigheid (daar wijst de pilot ook op). Nico, Wilma en Yorick gaan snorkelen en zien een stingray (pijlstaartrog) en nog meer. Miklós gaat niet mee omdat hij enorm last heeft van zijn oorontsteking, gelukkig neemt de pijn wat af. Het water is hier werkelijk glashelder en zelfs zonder duikbril kan je onder water genoeg zien. Vanaf de boot zie je de scholen vissen zwemmen zonder moeite. Als iedereen weer aan boord is spelen Miklós en Yorick een potje monopoly. Miklós verslaat Yorick binnen een half uur (Yorick wil nu nooit meer tegen Miklós alleen spelen want de laatste twee potjes waren binnen een half uur klaar). We besluiten na wat discussie om de kant op te gaan alleen mogen de dinghy's niet het strand op. Nico zet de drie af en legt de dinghy dan aan een speciale dinghymooring. Hij zwemt naar de kant. We kijken geboeid naar de enorme rotsen om ons heen en gaan dan een stukje lopen. We lopen over een mooi pad en komen dan bij een restaurantje uit bovenaan en drinken hier wat. We zien een enorme rots in de verte en we zien ook dat er een trapleuning aan bevestigd is. We vragen aan de barvrouw of we die kunnen beklimmen maar dit kan niet, het is 'private property' zoals gewoonlijk. Yorick vraagt vol ongeloof (op het onbeleefde af) of daar mensen in wonen. 'More or less' is het antwoord. We lopen terug dwars door een soort cactuspad. Het doet hier haast Zuid-Amerikaans aan. Het lijkt wel een soort van Mexico of iets dergelijks met alle cactussen en het droge zand in combinatie met rotsen. We lopen over een pad en dalen langzaam af en zien onderweg prachtige hagedissen en leguanen. We komen uiteindelijk op de 'Devil's Trail' terecht. Een pad dwars door alle grote rotsen heen, hier en daar makkelijker gemaakt met een houten trappetje. Een ieder die wat groter dan gemiddeld is (zowel in lengte als breedte) komt waarschijnlijk niet ver. Het is wel fantastisch mooi. We doen de route omgekeerd merken we en komen weer terug bij de dinghy. Nico haalt de dinghy weer op. Terug op de boot zijn alle andere boten vertrokken en het is lekker rustig. We gaan lekker barbecueën maar hebben eerst nog even radiocontact met de J&B op Sint Maarten. De 'Doordrijver' en de 'Trinath' blijken als enige vertrokken te zijn en de 'Silencio' blijkt te kampen met zieken aan boord. We horen ook een jacht wat al een week onderweg is naar Bermuda en ze verwachten pas rond het weekend aan te komen. De afstand tussen St. Maarten en Bermuda is ongeveer 800 mijl, een boot doet gemiddeld iets meer dan 120 mijl per dag dus ze doen er werkelijk lang over. De weersvoorspelling laat te wensen over en het lijkt er nog niet op dat er al een gunstig 'weatherwindow' is om over te steken. Wij denken zelf dat de boten die nog niet zijn vertrokken een goede keuze hebben gemaakt want pas over vier dagen komt er wind van tussen de 10-15 knopen en daarvoor staat er bijna of geen wind. 10 tot 15 knopen heb je echt wel nodig om een beetje snelheid te maken. We zijn blij dat we nu zelf niet met het dilemma zitten en hopen dat wij straks wel een goed moment hebben om te vertrekken. We houden het weer in de gaten en blijven ook alert op elke waarschuwing voor hurricanes (orkanen) want de watertemperatuur is erg hoog voor deze tijd van het jaar (orkanen ontstaan alleen bij een watertemperatuur boven de 27 graden) en dat zou kunnen leiden tot een vervroegd hurricaneseizoen. Voor de verzekering moeten we ook voor een bepaalde datum boven een bepaalde grens zitten, anders ben je niet verzekerd (dat redden we sowieso als we 10 juni vertrekken). We gaan hierna lekker barbecueën en genieten van de rust om ons heen. Als je een stukje brood in het water gooit komen binnen een paar seconden enorm veel vissen omhoog, de één nog mooier dan de ander. De zon gaat onder en we zien bliksemschichten in de verte langs de hemel schieten, daar hebben we geen last van gelukkig. We gaan nog eventjes toepen en proberen dan de Silencio te contacten via de radio, dit lukt helaas niet. Zij komen wel door maar we weten niet of ze ons horen en Frank is ook zeer zwak. We gaan op tijd slapen en besluiten morgen wat we gaan doen. Good night!

dinsdag 9 mei 2006
We vertrekken na het ontbijt met mooi weer richting St. Thomas Bay want hier moeten we inklaren want dat kan hier niet. We kunnen een beetje zeilen en na twee uurtjes zijn we er. Het ziet er mooi uit en het water is glashelder. Nico en Miklós gaan de kant op om de douane- en immigratiedienst te regelen zodat we legaal hier kunnen verblijven. Als we bij de customs bij het loket aankomen kijkt de beambte ons al vaag aan. Omdat hij niks zegt zegt Nico:'We just came in with a ship'. De man: Yeah.. so what!? Nico oppert dat er misschien wel wat nodig is om hier te mogen verblijven en dan moeten we omlopen naar de andere kant want daar is ook een loket (?). Ze hebben hier de leuke regel dat je eerst de immigratiedienst moet regelen voordat je de customs kan regelen maar de immigratiedienst is niet open (er is niemand). Dus moeten we de customs papieren invullen. Nico is zijn leesbril vergeten dus moet Miklós voorlezen. De mannen van de douane hebben er grote lol om (tussen hun gebrabbel door begrijp ik dat ze denken dat Nico niet kan lezen. De vraag waarom hij dan wel kan schrijven komt niet in ze op). Als we daarmee klaar zijn komt de immigratiemevrouw met luid milkshakegeslurp binnen. Dan moeten we weer van alles invullen en we moeten wel nog 40 cent voor de formulieren betalen. Bij adres hebben we 'Oceans4' ingevuld. Maar ze wil natuurlijk wel een adres hebben. Als we zeggen dat we op de boot wonen kijkt ze ons heel raar aan en zegt dan 'all the time!?'. Dan moet de helft van de formulieren weer naar customs (het loket is één stap naar links) en dan moeten we nog 15,60 US dollar betalen, maar wel gepast! Dat kan niet, dus dan maar 16 dollar (ze betalen hier met US), dat kan wel! Als we eindelijk klaar zijn gaan we een ijsje zoeken maar dit kost nog moeite. Er is hier weinig en we lopen de weg maar af en komen veel scholieren tegen. We zoeken wat maar er is echt bijna niks. Alles doet erg Amerikaans aan. Het barst van de veel te grote terreinwagens en Nico merkt op dat het hier, net als in Amerika, moeilijk is om winkeltjes te ontdekken omdat er bijna geen reclame is. Uiteindelijk komen we bij de jachthaven (vrij groot) en hier is een ijstentje. Maar wel met de tekst 'I'll be back' dus we moeten wachten. We drinken wat op een terrasje en besluiten om daar vanavond te gaan eten. Na nog een biertje gaan we weer naar de boot. Wilma heeft contact gehad met de Suwarrow Blues over de radio, daar gaat gelukkig alles goed. We borrelen wat en gaan dan naar de jachthaven met de dinghy. We eten redelijk en als we weggaan vraagt Miklós de ober naar een poolcentrum. Hij verwijst ons naar 'Limers' en nog eentje en we moeten maar zijn naam noemen als we daar komen. We gaan naar de eerste (twee minuten lopen) alleen bevalt ons dit niet zo. Het is een beetje ver weg van de grote weg en er zitten veel mensen in de schaduw naar ons te loeren. We gaan maar weer en Yorick brengt Nico en Wilma naar de boot. Miklós vraagt dan nog maar een keer aan de ober waar 'Limers' is. Het is volgens hem tien minuten lopen en we moeten maar zeggen dat 'Marcus' ons heeft gestuurd als we daar komen. Er wonen veel Spanjaarden hier op het eiland en veel mensen spreken ook Spaans. Dit valt ons op omdat we af en toe getinte mensen tegenkomen (de formulieren om in te klaren waren ook in het Engels én Spaans). Als we al een stuk hebben gelopen vragen we aan iemand waar Limers is. Hij zegt dat het nog een kwartiertje is (minuten, of Caribisch lopen (tussen stilstaan en slenteren in)?). We spreken na een paar minuten iemand aan en hij gaat er ook heen dus lopen we met hem mee. We komen daar aan en het is ontzettend mooi. Gloednieuwe pooltafels en alles is netjes verzorgd. We poolen wat en Miklós verslaat als eerst Yorick twee keer en dan een local. Later komt Marcus ook nog en we krijgen meteen een biertje in onze handen gedrukt (hebben we zoveel fooi gegeven dan?). Later biedt hij ons ook nog aan een lift terug te geven naar de marina (daar ligt de dinghy) en als wij aangeven dat we teruggaan (we wilden gewoon gaan lopen zodat hij gewoon kon blijven) hitst hij meteen de anderen op dat ze moeten gaan. We worden afgezet bij de marina en we bedanken ze. Met de auto is het misschien twee minuten maar lopend is het geen lekkere (onverlichte) weg en nog een flink stuk. We gaan naar de boot en dan maar lekker slapen want het is alweer best laat. Good night!

maandag 8 mei 2006
We gaan 's ochtends om 6 uur weg omdat het middag in de nacht het weer nog niet goed genoeg is om te vertrekken. We motoren de 90 mijl voor de helft omdat na de eerste goede helft met 25 knopen wind en 7 a 8 knopen snelheid de wind het een beetje laat afweten. Miklós ligt heel lang in bed omdat hij natuurlijk gister een nacht niet heeft geslapen. We komen rond 18:00 uur aan in de baai en gooien het anker uit. Het ziet er hier mooi uit. We hebben via de radio nog contact met Michiel van de 'Pas de Deux', hij zit inmiddels op Bermuda. Peter van de 'Kerewin' is alweer snel doorgegaan richting de Azoren nadat hij met Michiel Michiels opstapper Jan had afgezet op Bermuda. We gaan zo soep eten en dan zijn we weer met z'n vieren sinds lange tijd. Good night!

afbeelding:

aanloop van Virgin Gorda

zondag 7 mei 2006
We starten op tijd de motor omdat we om 11:30 de brug door gaan en dan buiten gaan liggen. We willen het onderwaterschip schoonmaken en dan vanavond na de borrel willen we weg. De Silencio gaat met ons mee. Miklós is zwaar pissig (zacht uitgedrukt) omdat Yorick doet alsof er niks aan de hand is en ook Nico en Wilma doen alsof er niks aan de hand is. Als we liggen gaan Nico het onderwaterschip schoonmaken met een geleende luchtfles van Frank. Miklós en Esmeralda gaan naar het zwembad van de jachtclub waar het totaal verlaten is. Alles kan zo meegenomen worden en niemand die het ziet. Terug op de boot gaan we alweer naar Shrimpy's om hier iedereen gedag te zeggen en hierna willen we weg. Yorick gaat naar het vliegveld om daar aan het hek te hangen. Aan het eind van de middag gaan de grote vliegtuigen weg en dan gaan locals en toeristen aan het hek hangen en proberen vast te houden als er een jumbojet vertrekt. Zonnebrillen en hoeden verdwijnen het water in en alle tassen die nog op het strand staan gaan ook het water in. In Shrimpy's komen Helga en René met een vriendin van Helga, Chantal, aan die ze net van het vliegveld hebben gehaald. Het is gezellig en als werkelijk bijna alle boten er zijn begint het keihard te regenen. We moeten maar wat later weg is het idee. We weten dat Ajax-PSV inmiddels is gespeeld en René weet dat het 2-1 is geworden, maar hij wil niet zeggen voor wie. Als Feyenoorder is het natuurlijk behoorlijk pijnlijk als Ajax twee keer Feyenoord verslaat, Champions League binnenhaalt en de Gatorade Cup (Amstel Cup voorheen) wint en het dus eigenlijk beter doet dan Feyenoord. Helga, René en Chantal gaan al wat eerder naar de Libanees. Miklós begroet René bij binnenkomst met 'Hoi Klaas-Jan' (Klaas-Jan Huntelaar scoort twee keer en Ajax won, hadden we snel opgezocht op internet). We gaan dus uit eten met iedereen bij de Libanees en laten het ons goed smaken. Dan zeggen we iedereen gedag en we zullen bijna niemand van deze groep nog zien in de Caribbean. Velen gaan er dinsdag oversteken richting de Azoren en wij pas over een maand. Anderen verlaten St. Maarten alweer binnenkort maar gaan weer richting het zuiden van de Caribbean. Als laatst zeggen we op de dinghysteiger de Silencio gedag waarmee we de laatste weken een ontzettend leuke tijd hebben gehad. Gelukkig zullen we onder andere hen in Nederland zeker nog wel treffen. Het onweert en regent erop los dus we gaan middag in de nacht waarschijnlijk weg naar Virgin Gorda, één van de British Virgin Islands. Welterusten!

zaterdag 6 mei 2006
We spelen weer monopoly en gaan aan het eind van de middag met bijna alle Nederlanders naar de Shrimpy's omdat we een foto gaan maken van alle Nederlanders samen om naar zeilblad 'Zeilen' te sturen. We zijn nog nooit met zoveel Nederlandse boten bij elkaar geweest in de hele Carieb. Het worden leuke foto's hopen we maar. We gaan hierna nog met z'n allen uit eten bij de Chinees en ook al duurt het lang, het smaakt goed. Dan halen we nog met z'n allen een ijsje bij de Mac waarbij Yorick vier Sundae ijsjes krijgt in plaats van twee en we krijgen ook nog 26 dollar terug terwijl we met 20 betalen. Meer mensen krijgen twee keer ijs, blijkbaar kunnen ze de druk niet aan op de een of andere manier. Hierna gaan Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle nog wat poolen. Als Yorick verliest en chagrijnig is zegt hij tegen Miklós 'geef geld' waarop Miklós antwoordt dat hij dit ook wel normaal kan vragen. Yorick weigert het om dit normaal te vragen en hij oppert dat wij met z'n drieën wel kunnen gaan zwemmen als Miklós geen geld geeft. Een tijdje later zegt Yorick opeens tegen Miklós 'je gaat nu wat drinken voor me halen', Miklós vraagt verbaasd: 'waarom?', waarop Yorick zegt 'je hebt wat goed te maken'. Miklós staat nu helemaal perplex en begint nu ook boos te worden. 'Als je niks voor me haalt ga je maar naar de boot zwemmen' is het enige wat Yorick nog zegt. Miklós weigert om wat te gaan halen en vraagt nog of Yorick dan wat geld wil maar dat wil hij al niet meer 'je gaat wat halen of je zwemt maar terug' is het antwoord. De rest is het met Miklós eens dat dit gewoon niet normaal is en chanteren is wel zo zwak. Yorick brengt nog wel Rachelle (moe) naar de boot en komt zowaar nog terug en eist opnieuw dat er iets voor hem wordt gehaald. Als hij weer niks krijgt sprint hij opeens naar de dinghy gooit los en vaart keihard naar de boot. Het is dan 3 uur 's nachts en Miklós en Esmeralda zijn zwaar verbaasd. Een lift krijgen lukt niet meer en een hotel is te duur en dus moeten zij op een houten bankje bij Shrimpy's wachten totdat het licht wordt en de eerste mensen naar de kant gaan om brood te halen. Het is vrij koud en Miklós had al last van zijn oor terwijl Esmeralda ook niet helemaal lekker is. Om 7:00 uur komt de eigenaar van Shrimpy's en van hem mogen we zijn dinghy gebruiken om naar de boot te gaan omdat het zondag is 'you can wait a long, long time if you have to wait till you can get a ride'. We zijn hem onwijs dankbaar en ook onwijs boos op Yorick. De eigenaar zegt dat hij zo iemand de hersens in zou rammen als iemand hem dat zou flikken. We brengen met onze dinghy de dinghy van de man terug en bedanken hem uit de grond van ons hart. Miklós brengt Esmeralda naar de boot en gaat dan ook naar de boot. Als hij aankomt vraagt Nico 'gaan we nog slapen?' waarop Miklós antwoordt 'sorry, kon niet, Yorick heeft ons de hele nacht op de kant laten staan'. Miklós duikt meteen zijn bed in. 'Goedemorgen' is beter op zijn plaats dan 'welterusten' op dit moment.

afbeeldingen:

linksboven: Nou jongens, dit is nou Hans van de Fiddlesticks

links: Esmeralda en Miklós

rechts: Nee hoor jongens, geen probleem, past best met z'n zevenen in de Ruido van de Silencio

vrijdag 5 mei 2006
We monopolyen 's middags lekker lang en Miklós wint. Hierna gaan we met z'n allen naar de jachtclub waar alle Nederlands zo ongeveer aanwezig zijn. We zijn met zo'n 22 man ongeveer. Na heel veel gezellig geborrel gaan we uit eten bij de Mexicaan. We zitten met achttien man aan één lange tafel en het is erg gezellig. Er is ook nog een tequilaviswedstrijd. Vier deelnemers moeten proberen een hengel met een touwtje en daaraan een ring om de hals van een fles tequila heen te leggen en mag dan de fles meenemen. Helga én Yorick winnen allebei een fles tequila dus dat is een score van twee flessen tequila uit drie wedstrijdjes. Zie voor een uitgebreider verslag Yorick's dagboek. Na het lekkere eten gaat iedereen naar Shrimpy's op Miklós, Esmeralda en Yorick na. Tjalko komt ook nog naar de Soggy Dollar Bar met Yorick als hij zijn fles tequila wegbrengt. We poolen en hangen wat en dan biedt een Zuid-Afrikaan (Aubrey) aan om ons mee te nemen naar de Bliss met nog een Engelsman. Yorick heeft geen zin en Miklós brengt hem naar de boot. Aubrey spreekt zowaar nog wat Nederlands. In de Bliss is het eigenlijk saai dus hij zet ons (Miklós en Esmeralda) alweer af bij de dinghy omdat zij het ook saai vinden. Wel erg vriendelijk om ons mee te nemen en weer terug te brengen in zijn gammele roestbak. Toch is het alweer laat, welterusten!

foto gemaakt door 'De Vagebond'

donderdag 4 mei 2006
Overdag is het weer hetzelfde verhaal, iedereen doet eigenlijk maar wat en aan het eind van de middag gaan we weer naar Shrimpy's. Miklós, Esmeralda en Yorick kwamen net van het zwembad en willen zich nog even omkleden voordat we uit eten gaan. Opeens horen we achter ons roepen als we aan boord zijn en de 'Vagebond' van Helga en Renee blijkt achter ons te liggen. Miklós moet de sleutel halen bij Shrimpy's want die zijn we vergeten maar gaat eerst nog even bij de Vagebond kijken. Dan blijken ook de Catch-22 (Michael & Ilona) en de Lady Jean (Imre en Esther) bij hen aan boord te zitten. Miklós drinkt even snel een 'Vagebondje' (iets met veel te veel drank natuurlijk) en gaat dan de sleutel halen. We kleden ons om en gaan dan met een grote groep bij de Libanees eten want de Trinath gaat ook mee naast ons en de Silencio. We eten hier wederom erg lekker. Ondertussen zien we de Vagebond, Catch-22, Fiddlesticks, Lady Jean en de Kind of Blue allemaal langslopen want zij zijn op weg naar de Mac. Opeens liggen we hier weer met een enorme Nederlandse kolonie. Miklós realiseert zich opeens dat het vandaag 4 mei is maar het is al 20:00 uur geweest tot onze grote spijt. Niemand had er bij nagedacht. We gaan naar de Soggy Dollar Bar (met Nederlandse barvrouw en Guus Meeuwis en Marco Borsato als het laat is) en de ouders gaan naar de boot. De Vagebond, Kind of Blue en de Fiddlesticks komen ook nog naar de Soggy Dollar Bar en Miklós en Yorick poolen. Miklós verslaat een Fransman die al 12x achter elkaar ongeslagen was tot grote vreugde van alle niet Fransen. Het is alweer erg laat als we op de boot aankomen. Welterusten!

woensdag 3 mei 2006
Overdag doen we weer allemaal waar we zin in hebben en gaan aan het eind van de middag naar Shrimpy's om te borrelen. Het is weer gezellig en dan gaan Nico en Wilma alvast uit eten omdat zij om 20:00 uur een afspraak hebben met een zwager van een oud collega van Wilma (deze oud collega had Wilma gemaild dat ze hem op kon zoeken). Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle gaan naar de Mac Donalds en Frank en Janine gaan naar de Chinees. Als we rustig zitten te eten in de Mac springt er opeens een man die gekke bekken trekt voor het glas te voorschijn en dan blijkt het Frank (Silencio) te zijn. Eerst komt zijn buik binnen en dan de rest want het is hem gelukt om de enorme porties van de Chinees naar binnen te werken. We moeten er erg om lachen. Als Frank een Janine weg gaan, gaan wij proberen een één dollarbusje op te pikken langs de kant van de weg. Terwijl we wachten komt eerst een lastige taxichauffeur maar dan stopt er opeens een auto naast ons. Het blijken Nico en Wilma met Irving (de zwager van de oud collega van Wilma) te zijn in zijn auto. Hij blijkt ons zelfs wel even naar 'the Bliss' te willen brengen. En we worden praktisch voor de deur afgezet. We maken even een foto en bedanken hem en gaan dan richting 'the Bliss'. Er zou een hiphop feest zijn maar het is angstvallig stil. We gaan naar de buren naar 'Bamboo's Bernies' en hier is het wel ontzettend leuk. De dames krijgen gratis drank (dat is elke woensdag) en het is erg druk met goede muziek. We komen Nelson, de medewerker van the Bliss, nog tegen en hij zegt dat de hiphopavonden altijd erg tegenvallen. We praten over de Bliss en hij vertelt ons dat alleen de lichtinstallatie al 800.000 US kost. Na een leuke avond gaan we terug met de taxi en dan naar bed, het is alweer laat (of vroeg?). Welterusten!

afbeeldingen:

links: Wilma en Irving

rechts: Rachelle, Yorick, Irving, Esmeralda en Miklós

dinsdag 2 mei 2006
We zwemmen wat en komen Tom weer in het zwembad tegen die met één van de zes crewmembers van zijn schip is gekomen. De vrouw draagt zijn handdoek en leest een boekje. Eerder zagen we Tristan en Nathan al bij de Baloo aan boord dus gingen we ze even naar ze toe. Iemand vraagt aan Tom waar zijn ouders zijn en die blijken 'boven' te zijn. We moeten ons inhouden om niet te vragen 'welke van de drie verdiepingen?' begrijp het niet verkeerd, we hebben er helemaal niks tegen maar het is vrij opzienbarend zo'n enorm motorjacht en allemaal mensen in dienst op het schip zelf. We gaan hierna met z'n allen naar de jachtclub (andere jachtclub) naast de brug en vieren hier het happy hour. Alleen Frank is er niet omdat hij met een generator bezig is omdat hij wat problemen heeft met z'n accu's op de Silencio. We besluiten uit eten te gaan maar Frank blijkt nog lang nodig te hebben dus gaat dat niet lukken. Esmeralda en Rachelle gaan wel met ons mee en het wordt erg gezellig. We eten erg goed in een Mexicaans restaurant 'Tequila' genaamd en hierna gaan we naar de 'Soggy Dollar Bar' en Nico en Wilma naar de boot. Wij maken het ook weer lekker laat, wat uitgaan, barretjes en restaurants betreft hebben we op St. Maarten niks te klagen. Welterusten!

maandag 1 mei 2006
De dag van de arbeid. Alles is dus gesloten zo ongeveer behalve de Chinese winkeltjes. Er zijn vrij veel Chinese restaurants en winkels en zij hebben natuurlijk lak aan alle rare feestdagen en werken gewoon op deze dagen. We doen wat boodschappen en verzamelen was en Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle gaan op zoek naar de jachtclub. Volgens Diana van de Trinath kon je hier gewoon zwemmen (dit is normaal voorbehouden aan alle mensen van de supermotorboten die hier ook liggen). We gaan hierheen en als we binnenkomen vraagt een man naar onze legitimatie. Die hebben we natuurlijk niet bij ons. Net als het lijkt alsof hij een heel betoog af gaat steken zegt hij 'enjoy' en gaat verder met zijn potje poolen. Het is een heerlijk zwembad met een bubbelbad in het midden en het is erg lekker om weer is in zoet water te zwemmen. Diana komt ook met Tristan en Nathan en ze heeft ook Tom van de 'Baloo' meegenomen. Dit is ook een enorm motorjacht uit Vlissingen. Tom is vier jaar en vraagt elke keer of hij van de rand het zwembad in mag springen. Hij spreekt Engels en kan zwemmen. Miklós verslaat Esmeralda, Yorick en Rachelle met tafeltennissen. De jachtclub is mooi en heeft tennisbanen, een zwembad een fitnessclub en ga zo maar door. Als Diana met de kids weg gaat dan komt Tom ons een handje geven en zegt 'bedankt voor het spelen!'. Dit verbaasd ons omdat hij daarvoor de hele tijd riep 'niet met mijn vriendjes gooien!' omdat Miklós en Yorick aan Tristan en Nathan alle hoeken van het zwembad lieten zien (op eigen verzoek). We gaan weer terug en lopen langs de superjachten. Hier ligt ook zo nu en dan het superjacht van Chelsea baas Abrahamovic en we kijken onze ogen uit. We halen een ijsje bij de Mac en gaan dan naar de boot. We eten de hamburgers van de Silencio met de Silencio samen op bij ons aan boord en gaan dan nog even de kant op. Welterusten!

zondag 30 april 2006
Wie denkt dat Koninginnedag op St. Maarten wat voorstelt heeft het goed mis. Er schijnt in Philipsburg (de hoofdstad) wel een soort carnaval te zijn en iedereen heeft vrij maar je merkt er verder niks van. Bij restaurant zie je af en toe een bordje 'Closed, Queensday'. We doen de hele dag allemaal ons eigen ding en Miklós en Yorick Scrabbelen wat bij de Silencio met Esmeralda. Na de nodige discussie om het woord 'kersenijs' gaan we naar de boot want we gaan uit eten. Als we bij Shrimpy's, het café waar we steeds de dinghy neerleggen en waar je gratis kan internetten, aankomen maken we kennis met Eric, Diana en hun twee zoontjes Tristan (7) en Nathan (6) van de 'Trinath' (kruising van Tristan en Nathan). Verder zijn we ook nog met Tjalko en Paulien van de Doordrijver en Frank, Janine, Esmeralda en Rachelle van de Silencio natuurlijk. Eerst drinken we wat bij Shrimpy's en de tijd vliegt, we gaan op zoek naar de Chinees waar de Silencio al eerder goed had gegeten maar deze blijkt gesloten. Dan gaan we maar naar een andere Chinees. Het eten is redelijk in verhouding tot de prijs en het is erg gezellig met z'n allen. Tristan en Nathan blijken beiden over tomeloze energie te bezitten en blijven maar rond rennen en druk doen maar gelukkig niet op een vervelende manier. We moeten er erg om lachen. Miklós, Esmeralda en Yorick zoeken nog naar een bar die open is maar alles blijkt al gesloten, zo laat is het. We gaan maar naar de boot en drinken hier nog wat. Welterusten!

afbeeldingen:

links: Tristan en Nathan leven zich uit op Esmeralda

rechts: Nathan

zaterdag 29 april 2006
Op naar St. Maarten. Vlak voordat we aankomen hebben we over de radio nog contact met de Suwarrow Blues. Als we aankomen bij Simpson Bay moeten we zowaar voor de brug wachten. Dat is lang geleden. Simpson Bay is geen idyllisch baaitje met blauw water en palmbomen. Het water is te vergelijken met het water van het IJsselmeer wat zicht betreft. Het is wel een ontzettend grote baai en de grens tussen het Nederlandse en Franse deel van St. Maarten loopt dwars door de baai. Je moet je dus ook inklaren in het Nederlandse deel als je op dit deel ligt en als je vijf meter verderop op het Franse deel ligt moet je dus op het Franse deel inklaren (en wat nou als je 30 meter ankerketting uit hebt en de wind draait...?), allebei de delen kan dus ook als het goed is. We gooien het anker uit en zoeken om ons heen naar andere Nederlandse schepen en zien wel de 'Jobber' liggen maar ook dit schip is ons onbekend. Opeens zien we een blonde kerel naar de Jobber varen in een dinghy. Het blijkt Tjalko van de 'Doordrijver' te zijn, we hadden hem en Paulien op Bequia ontmoet en hadden het erg leuk gehad. Hij blijkt motorproblemen te hebben maar dit is nu weer net opgelost maar ze zijn van plan om morgen weg te gaan, richting Azoren. Ze besluiten toch maar om morgen te gaan omdat het anders zo'n gehaast wordt. Miklós en Yorick gaan nog met Esmeralda en Rachelle naar het strand 's middags. Hier is het water wel mooi blauw en het is erg lekker. We gaan 's avonds bij de Libanees eten en ook dit smaakt goed voor weinig geld. Hierna halen we nog een ijsje bij de Mac Donalds (jaaa die hebben ze hier!) en dan gaan Miklós, Esmeralda en Yorick uit. We proberen een één dollarbusje op te pakken (je kan zo lang blijven zitten als je wil voor één dollar, ze rijden wel een vast traject) maar er stopt een pick-up naast ons. Hij maant ons om achterin de laadbak te springen. Miklós voert een gesprek met de chauffeur en de chauffeur vraagt waar we vandaan komen en of we op vakantie zijn. Als Miklós vertelt dat we met de boot reizen en Nederlands zijn kan het al niet meer stuk. Hij is zelf opgegroeid op een boot en blijkt eigenaar van een bar. Dit blijkt een bar in de vorm van een boot te zijn op het strand en dit wordt ook genoemd in de pilot. De man wil helemaal niks voor het ritje hebben want 'hij weet hoe het is als bootjesmens' (insinueert hij nou dat we arme sloebers zijn of..?). De man sprak Engels en geen Nederlands. Bijna niemand blijkt Nederlands te spreken op het eiland op een enkeling na. De voertaal is Engels (op het Nederlandse deel) en je kan kiezen of je betaalt in US dollars of in Antilliaanse Guldens. De Antilliaanse Guldens kan je echter alleen kwijt in de supermarkten en het is gewoon niks waard dus dan blijft alleen de US over. Af en toe zie je nog een Nederlands bordje en er werken wel Nederlandse (echt uit Nederland) mensen maar het voelt niet aan alsof je in Nederland bent. We gaan maar meteen bij discotheek 'The Bliss' naar binnen en kijken onze ogen uit. Esmeralda is er al eerder geweest maar voor ons is het dus nieuw. We mogen nog een uurtje in het VIP-gedeelte zitten voordat we weg moeten voor de echte vips. In het midden is een zwembad en de vipbanken zijn voorzien van gordijnen om de ruimte af te sluiten en een flatscreen tv om tv te kijken. Opeens komt Nelson langs, een Surinamer die hier werkt. Hij spreekt echt Nederlands (met een leuk Surinaams accent) en we praten even met hem. Om in het vipgedeelte te mogen zitten moet je 'iets' van de 'vipkaart' bestellen. Nelson vertelt Miklós een paar avonden later dat het goedkoopste 115 dollar kost en dat ze ook champagne hebben van 3000 dollar per fles. Het is sowieso een dure club. Je betaalt 7 US dollar voor een drankje en zelfs een biertje kost je 5 US. De witte met leer beklede banken zijn snel bezet door de 'vips'. De muziek is wat minder maar dan gaan we maar weer terug na een paar uurtjes. Een taxichauffeur wil ons wel voor 15 US wegbrengen maar echt niet voor minder. Uiteindelijk bezwijken we maar. De taxichauffeur heeft 17 jaar lang in Amsterdam-Oost bij het Krugerplein gewoond en spreekt nog wel wat Nederlands maar schakelt weer snel over naar het Engels. Als we er zijn blijkt hij niet te kunnen wisselen en dus betalen we maar 10 US. We moeten er wel om lachen dat we eerst vijf minuten onderhandelen en dan alsnog maar 10 US betalen (naja, dat mag ook wel voor een tochtje van zeker 4,5 minuut). We drinken nog wat op de boot en gaan dan slapen. Welterusten!

vrijdag 28 april 2006
Miklós en Esmeralda halen 's ochtends brood. Het is een heel smal slingerend weggetje dwars door de rotsige heuvels heen. Overal cactussen en het is af en toe vrij steil en dan moet er geklommen worden. Het is wel schitterend en het weer zit ook erg mee. We komen aan bij het supermarktje en er blijken nog één stokbroden te zijn en nog een paar pain au chocolate. Helaas, we zullen het stokbrood moeten delen. We nemen wel nog wat bier mee (dat schijnt tegenwoordig altijd als tweede op het boodschappenlijstje te staan) in de rugzakken en dan gaan we maar terug. Als we bij de boot komen weet Yorick meteen weer een negatieve sfeer te scheppen door te opperen dat je 'echt geen twee uur kan doen over de wandeltocht'. Frank had gezegd dat het een half uurtje heen en een half uurtje terug was maar dat bleek dus iets langer te zijn. Het feit dat we op slippers lopen helpt ons ook niet. Miklós heeft het helemaal gehad met Yorick omdat hij ook gewoon blij mag zijn dat er iemand brood haalt en daar zoveel moeite voor doet, maar voor Yorick is dit blijkbaar vanzelfsprekend. Het enige commentaar is dat het stokbrood toch al z'n neus uitkwam. De Beagle komt nog even langs met de dinghy, we hadden hen ontmoet op Dominica met de barbecue van Martin. Hierna gaan Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle snorkelen. We komen geen schildpad tegen helaas maar we hebben alsnog een verrassende ontmoeting. Miklós ziet in zijn ooghoek iets groots in de verte opduiken en zwemt zo hard mogelijk opzij. Yorick ziet het op hetzelfde moment en knijpt Esmeralda om haar te waarschuwen. Rachelle heeft niks door. Er blijkt een barracuda voor ons te zwemmen en niet bepaald een kleintje. Een barracuda is een roofvis en niet zo'n beetje ook. Het lijkt een beetje op een snoek maar ziet er dan veel dreigender uit. Net als een haai reageert deze vis op bloed. De vis zwemt rustig onder ons door om daarna een visje te verorberen in een razendsnelle beweging. We snorkelen rustig verder en dan wenkt Janine ons. Zij gaan naar Gustavia, de hoofdstad, en Nico en Wilma ook. Ze gaan met de dinghy met z'n vieren en wij kijken met z'n vieren film. Als de ouders terug zijn gaan we barbecueën. Het smaakt ontzettend lekker en het vleesafval wat we in het water plonsen wordt gretig door wat roofvissen verorbert zoals we horen. We drinken nog wat en gaan dan slapen. Morgen naar St. Maarten, Nederlands grondgebied, we zijn benieuwd! De Silencio's zijn ondertussen experts wat St. Maarten betreft (zijn daar lang geweest) dus we laten ons graag leiden. Bonne nuit!

afbeelding:

Waar je zoal door heen moet om brood te halen

donderdag 27 april 2006
We vertrekken naar St. Barths maar eerst moeten we nog even tussen de riffen door. Dit gaat gelukkig goed. Veel zeilen wordt het helaas niet en dus moeten we maar Scrabbelen. Aan het eind is er discussie of Nico of Miklós gewonnen heeft, volgens de spelregels heeft Miklós gewonnen maar we blijken het dus al steeds verkeerd te spelen aan het eind. Later wint Miklós nog van Yorick. We komen aan in St. Barths in Anse de Colombier, een prachtige baai. De heuvels zijn bezaaid met cactussen en het is rotsig. We zwemmen snel nog even voor het donker is en dan borrelen we met de Silencio bij ons aan boord. Hierna eten we asperges met gehaktballetjes in pindasaus (?) maar het smaakt ontzettend goed. Esmeralda en Rachelle komen nog wat drinken en de ouders slapen al vroeg (dat krijg je op deze leeftijd in combinatie met borrelen schijnt het). St. Barths is ooit in Zweedse handen geweest, daarom heet de hoofdstad Gustavia. Nu is het eiland echter Frans jammergenoeg, alleen het eten is natuurlijk een pluspuntje. Bonne nuit!

woensdag 26 april 2006
Wat een rust op deze ankerplaats op Barbuda. De rust wordt echter snel verstoord als Nico Yorick verplettert met een potje Scrabble. Nico en Wilma gaan de kant op met Janine maar naar de hoofdstad lopen blijkt geen optie, het is gewoon te ver. We zijn blij dat we hier niet alsnog moeten uitklaren. Miklós gaat zwemmen en Esmeralda en Rachel gaan ook meteen zwemmen. We besluiten om maar een potje te gaan scrabbelen met z'n allen. Miklós wint. Dan gaan ze met z'n vieren naar het strand. We volleyballen en beachtennissen wat in het mooie weer en het blauwe water. Na uren van vertier zijn we weer terug op de boot en dan is het alweer tijd om te eten. We eten Mexicaanse wraps van Nico en zoals altijd bevalt dit goed. We moeten morgen om 5:30 uur varen dus gaan Nico en Wilma vroeg slapen. Esmeralda en Rachel komen nog langs na het eten nadat Miklós van Yorick heeft gewonnen met Scrabble. We drinken nog wat en om 00:00 uur gaan zij ook weer naar de boot want tja, morgen moeten we allemaal vroeg op om naar St. Barths te vertrekken. Good night!

dinsdag 25 april 2006
Nico is het gelukt om 's ochtends vroeg het anker het alweer te laten doen. Er bleek een hoofdzekering doorgebrand te zijn en dan is het ook niet zo gek dat de ankerlier het niet meer doet. We zijn blij dat het probleem is opgelost want het anker niet elektrisch op kunnen halen is een ramp. We vertrekken naar Barbuda met een lekker windje en we speren met 6 á 7 knopen hierheen. We komen aan in Low Bay met ontzettend blauw water. Barbuda is plat en het hoogste punt is 60 meter hoog, echt niks dus. Tussen de riffen door en dan gooien we de boot voor anker en nemen meteen een duik. De Silencio nodigen we uit voor een biertje en het is gezellig. De kinderen kijken een film en Frank en Janine nodigen ons uit om te komen eten. Nico en Wilma liggen buiten te pitten als Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachel een potje Rummikub spelen. Yorick denkt dat hij gaat winnen maar kan nog net niet uit, dus hij wint zijn volgende beurt wel, denkt hij. Esmeralda, Miklós en Rachel gaan achter elkaar uit en dan heeft Yorick toch echt nog verloren. We gaan nadat we de twee slapenden hebben wakker gemaakt naar de Silencio en eten lekkere pasta met sla. De kinderen gaan hierna nog 'Prachtige Paprika's' van Youp van 't Hek kijken en deze blijft leuk. Morgen blijven we hier een dagje liggen in dit blauwe water met recht voor ons het witte zandstrand en een paar palmbomen op dit verlaten eiland met slechts 1500 inwoners. Is weer is wat anders na Antigua. Good night!

maandag 24 april 2006
We verlaten Falmouth en gaan naar St. Johns. Als we hier aankomen gaan Nico en Frank de kant op om onder andere uit te klaren. Dit kost heel veel moeite en Nico is twee uur bezig om uit te klaren, medewerking verlenen zijn ze hier niet erg goed in bij de douane- en immigratiedienst. We moeten ook meteen weg op het moment dat we uitgeklaard zijn en we liggen in deze baai zo erg in het oog dat we besluiten nog voor donker naar een andere baai te vertrekken hier om de hoek. We gaan dus snel boodschappen doen maar het is alweer 17:30 uur. We haasten ons en starten meteen de motor als we terug zijn. De ankerbediening blijkt het echter niet te doen en Nico probeert het nog te repareren maar dit lukt maar niet. We moeten het anker dan maar met de hand ophalen. We varen flink door met Miklós achter het roer en Nico en Yorick aan het ankerapparaat maar het is donker als we in Deep Bay aankomen en hier ligt een wrak in het midden van de baai maar dit is geen probleem. We gooien het anker uit en Nico slaat aan het repareren. Het deklicht staat aan en Miklós ziet een grote Barracuda (roofvis) zwemmen, op jacht. Hierna zien we nog een soort langwerpige vis zwemmen, ook een roofvis. Miklós en Yorick gaan nog even naar de Silencio en dan weer slapen om morgen naar Barbuda te vertrekken. Good night!

afbeelding:

De Nederlandse 'Grote Meid' schiet vlak voor ons langs door het water, Nico en Wilma hadden eerder de schipper al ontmoet

woensdag 19 april 2006 - 23 april 2006
Op woensdag
liggen Miklós en Yorick eerst ontzettend lang in het water met Esmeralda en Rachel. Het is een ontzettend warme dag en het lauwe water biedt nauwelijks verkoeling. Zodra je het water weer uitgaat zweet je je helemaal dood. Inmiddels is de baai nu helemaal volgestroomd en de haven is in beslag genomen door de mooie klassieke jachten. Er zijn schepen bij van 60 tot 80 meter maar we hebben natuurlijk ook onze eigen Nederlandse 'Schorpioen' van Wouter en Saskia. Over de steigers lopen is hier geen straf. Het enige wat er de hele dag gebeurd is poetsen, poetsen en nog eens poetsen. We hadden al afgesproken bij de pizzeria te eten en het smaakt allemaal goed. Miklós, Yorick en Esmeralda gaan nog wat drinken in 'The Mad Mongoose'. Als deze sluit horen we van de andere jongeren die er zijn dat er ergens een discotheek is 'Abracadabra' genaamd. Wij vinden het allemaal goed en gaan hierheen. Het is er erg gezellig en druk. We raken in gesprek met verschillende mensen en leren de Vlaming 'Joost' kennen. Hij had al jaren geen Nederlands meer gesproken maar verleerd is hij het nog niet. Na een uiterst gezellige avond gaan we naar de 'Rasta Shack' en dan naar de boot en drinken nog wat bij ons. Het is alweer licht en dus gaan we zwemmen. We besluiten brood te gaan halen maar dit blijkt nog moeilijk te worden. We moeten een uur wachten dus Miklós besluit maar in de dinghy te gaan slapen, tot grote hilariteit van de locals (dat wij ze zelf al op daken van auto's en op steigers hebben zien slapen vergeten we maar even). Terug naar de boot en we gaan maar is slapen maar we hebben wel brood!

Donderdag
is een rustig dagje en 's avonds eten we wederom bij 'Life' met de Silencio en komen hier Imre en Esther tegen die we al eerder op Mindelo heel eventjes hadden gezien in Club Nautico. Het is gezellig en dus eten zij ook met ons mee. Er is live muziek en na het eten (en de drank) staat Wilma met de kokkin te dansen (filmpjes worden vertoond op......) en later gaan Janine en Wilma samen de dansvloer op. Tijdens het eten heet Yorick 'honey', Miklós 'sweetie' en als Frank vraagt wat hij is dan is hij 'sugar', we moeten er erg om lachen. De ouders gaan naar de boot en Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachel gaan naar de Mad Mongoose. Hier ontmoeten we weer de mensen die we al eerder hadden ontmoet. De half Amerikaanse, half Engelse Tink en de Zweedse Mireille. Beiden praten schitterend Engels en we geloven niet dat Mireille uit Zweden komt maar Yorick heeft haar paspoort gezien. Er komen steeds meer bekenden en als het daar sluit gaan we naar Abra's zoals het door de mensen hier wordt genoemd. Het is minder gezellig en minder druk en Yorick blijft zeuren dat er geen zak aan is en Rachel is ook wat moe dus besluiten we hen dan maar naar de boot te brengen en dan gaan Miklós en Esmeralda nog terug. Als Yorick dat doorkrijgt wil hij opeens niet meer weg en niemand snapt wat hij nou wil. Miklós brengt Rachel eventjes naar de boot en dan gaan we terug maar Abracadabra is al dicht dus dan moeten we maar naar de Rasta Shack. Dit is een ontzettend klein barretje waar je misschien met twintig man binnen kan staan. We ontmoeten een Spanjaard en als Miklós hem begroet met 'żcomo estas?' begint hij meteen in het Spaans te ratelen wat Miklós zowaar ook nog verstaat tot op zekere hoogte. Hij praat Engels met dat ontzettend grappige Spaanse accent en heeft duidelijk zijn eigen mening over het eiland. 'Ief I had toe lief rrright hier I woed die toemorrrow' (If I had to live right here I would die tomorrow). Het is erg gezellig en we moeten ontzettend lachen om kapitein 'Timothy' die Johnny Walker Blue Label koopt voor wat mensen (200 US per fles begrijpen we van de barvrouw). Een man en een vrouw staan nogal heftig verstrengeld op het trappetje van de Rasta Shack en Timothy heeft het over 'smooth legs'. Hij wrijft over de kuiten van de vrouw met het commentaar 'oh, these are really smooth en clean, great!', iedereen ligt in een deuk en helemaal als de man van de vrouw helemaal niks doorheeft. Het wordt rustig dus gaan we naar de boot en slapen.

Vrijdag
is een rustig maar heet dagje. De ouders doen de hele dag eigenlijk niks en Miklós, Esmeralda en Yorick gaan naar het strand. 's Avonds gaan we gescheiden uit eten en de kinderen eten bij 'Life' voor de verandering. De ouders eten in een lokaal tentje maar niet voordat Janine onderweg nog een enorme kakkerlak op haar rug krijgt (sommige kakkerlakken kunnen vliegen), dit is voor het eerst dat we er af en toe weer is eentje zien lopen. Als de kinderen naar de dinghy gaan om Rachel weg te brengen blijken de ouders zelf nog niet eens weg te zijn. Bij de jachtclub klinkt luide muziek en onderweg komen we Helga en René van de 'Vagebond' (onze buren in de baai) nog tegen en het scheen gezellig te zijn. René vaart mee op de 'Long White Cloud' en dus gaan ze niet al te laat terug naar de boot (1:30 uur.....) want (René's woorden) 'ik moet morgen weer werken'. Het barst overal van de Nederlanders en we liggen nu als een Nederlandse kolonie bij elkaar in de baai. De Silencio, Vagebond, Schorpioen, Fiddlesticks, Kind of Blue, the Pelican, Lady Jean, de Rotop zijn allemaal aanwezig alleen liggen de Lady Jean en de Pelican niet bij de kolonie evenals de Schorpioen die als heus klassiek jacht natuurlijk een plaatsje in de jachthaven krijgen. Als we de jachtclub binnenkomen hebben Wilma en Janine sjans van een paar Engelsen maar iedereen heeft het erg gezellig. Als je drie rum mixjes koopt krijg je een gratis rumpet van Mount Gay Rum, en onze ouders hebben al flink wat petten (zag er vrij verdacht uit vonden wij zelf). Wij nemen nog een kijkje bij Abra's en de Rasta Shack en gaan dan ook naar de boot. Ook nu presteren we het weer om niet voor daglicht terug te zijn. De winkels openen elke keer alweer als we terug op de boot zijn...

Op zaterdag
vertrekken we met Frank en Janine met onze boot naar buiten om de wedstrijd te bekijken. Esmeralda is hoogst verbaasd als haar ouders plus de Oceans4 verdwenen blijken te zijn als ze wakker wordt. Buiten is het fascinerend om de grote, klassieke en uiterst elegante schepen door het water te zien speren. Wat gaan sommige boten toch ontzettend hard. We zien natuurlijk ook de Schorpioen die aan het racen zijn. Na genoten te hebben van de mooie schepen gaan we naar English Harbour en tanken wat. Terug naar Falmouth en weer voor anker. De ouders gaan borrelen op de Oceans4 en de kinderen kijken hier ook film. Wilma en Janine doen boodschappen zodat er pannenkoeken gebakken kunnen worden door Miklós en Esmeralda. Na 2,5 uur bakken zijn de pannenkoeken dan eindelijk klaar en er blijven er maar een paar over. Iedereen gaat naar de kant en de ouders gaan naar de jachtclub. Dit blijkt echter een soort ouwelullenavond (dat zijn hun woorden!) te zijn dus treffen we elkaar weer in de Mad Mongoose. Als deze gaat sluiten gaat de jeugd weer naar Abra's en ontmoeten hier Rins-Jan. Hij is 26 en werkt hier aan een resort. We gaan weer naar de Rasta Shack en naar de boot (is het nog donker? ja!).

Op zondag
is er elke week een grote barbecue op 'Shirley Heights' en daar gaan we aan het eind van de middag met de Silencio dan ook heen. Het plan was eerst om te gaan lopen maar hier zien we toch maar van af en we pakken een taxi voor 2,50 US per persoon. Lopend had het echt heel erg lang geduurd voordat we er waren en al helemaal omdat het natuurlijk heuvel op is. Als we er aankomen is het al erg druk en we kunnen niet zitten. Er speelt een (grote) steelband en het klinkt goed. We hebben schitterend uitzicht vanaf deze hoogte want we kunnen English Harbour, Falmouth Bay en het stadje echt fantastisch goed zien liggen. Echt schitterend al die boten vanaf deze hoogte. Nu snappen waarom Rins-Jan ons gister vertelde dat je 's ochtends naar Shirley Heights moest gaan voor het uitzicht op de regatta, je ziet alle schepen fantastisch en je hebt een mooi uitzicht op het parcours. We gaan langzaamaan maar is eten halen en dan stromen de Nederlanders ook binnen. Behalve de Vagebond en de Rotop is iedereen er en het is gezellig. Het eten is goed maar niet goedkoop voor een barbecue. Een Socaband (Soca is een muzieksoort) gaat spelen en het klinkt allemaal erg leuk. Alle Nederlanders gaan weg dus besluiten wij ook maar te gaan, net op het moment dat het begint te regenen. Miklós, Esmeralda en Yorick gaan nog naar de Mad Mongoose en we poolen hier wat tegen wat mensen. Als we weggaan zien we René en Helga en dan leren we ook Jacqueline van de Pelican kennen. Er volgt een hele discussie over voetbal en René is duidelijk in de minderheid als Feyenoorder tegen drie Ajacieden. We horen dat Ajax in de badKuip met 4-2 gewonnen heeft, dit stemt ons uitermate gunstig natuurlijk. René moet morgen weer racen met de Long White Cloud en hij heeft het erg naar zijn zin gelukkig. Wij gaan naar de boot en dit keer een beetje op tijd want het is al steeds zo laat. We vertrekken morgen richting St. Johns en de dag erna gaan we naar Barbuda. Na een ontzettend leuke Antigua Raceweek en nog een dagje St. Johns moeten we het eiland helaas weer verlaten, ook al zijn de races nog niet afgelopen. Good night!

afbeelding:

vooraan English Harbour en helemaal achteraan Falmouth Harbour

dinsdag 18 april 2006
We vertrekken 's ochtends richting Falmouth Bay, dit is hetzelfde stadje als English Harbour maar dan de baai aan de andere kant van de weg. Als we er bijna zijn proberen we de Silencio op te roepen maar krijgen geen respons. Eigenlijk krijgen we wel respons maar niet van de Silencio maar van de Schorpioen. Zij zijn nog 20 mijl van Falmouth af dus hen zullen we daar ook treffen terwijl we weten dat de Vagebond en de Fiddlesticks er al liggen. Het wordt een kleine Nederlandse kolonie denken we zomaar. De Pelican roept ons ook nog op, hen hebben we verder nog nooit ontmoet. We zoeken de Vagebond en zien hen liggen en gooien dan de boot voor anker vlakbij hen en de Fiddlesticks. We gaan dan wat zwemmen en de kant op waar Miklós en Yorick gaan poolen. Er is voetbal op tv en Barcelona - Milan wordt gespeeld. Er zitten een flink aantal Italianen in het Engelse café te kijken maar alle Engelsen zijn natuurlijk voor Barcelona. We juichen dan ook hard als Barca scoort en wint. Later komen we elkaar allemaal tegen bij een café en drinken we met Hans en Anja van de Fiddlesticks en René en Helga van de Vagebond wat. Als we terugvaren naar de boot komt de Silencio op Frank na aanvaren met de dinghy. Inmiddels zijn de Schorpioen en de Odyseia ook aangekomen maar hebben we hen nog niet gesproken want ze zijn van boord. Een uurtje later zitten we bij ons aan boord te borrelen met de Silencio en het is natuurlijk gezellig. Wij gaan eten en dan gaan Miklós en Yorick nog even met Esmeralda (18) en Rachelle (14) van de Silencio de kant op om wat te drinken. We gaan van kroeg naar kroeg want alles sluit op een gegeven moment. Het is gezellig op de kant om dat de Classic Week dit weekend begint. We poolen wat en komen twee Engelse jongens tegen waarmee we als de ene club sluit naar de andere gaan. We hebben nog vijf kwartjes en verder niks meer dus we hebben één kans om de pooltafel te veroveren. Dit lukt en we blijven toch zeker een uur op de tafel en verslaan iedereen. Een paar mannen die vooraf nog zo stoer liepen te schreeuwen dat 'I will beat the ass of both of you!' zijn achteraf heel stil en zeggen niet zoveel meer. Als ook deze tent sluit gaan we naar de 'Rasta shack', wel toepasselijk dat ze hier wel drank schenken (Rasta's drinken niet). Het is alweer flink laat en we drinken nog wat bij ons aan boord om dan maar te gaan slapen (voor de zon opkomt). Good night!

maandag 17 april 2006
We ontbijten en dan moet er weer getoept worden. Hierna lichten we het anker en Miklós vaart de boot weg. Het is echter niet zo makkelijk omdat we tussen de riffen door moeten manoeuvreren. Yorick staat op de punt en Miklós stuurt. Nico rent een beetje heen en weer. We varen heel langzaam en laveren zo tussen de riffen door. Het zeil kan gehesen worden als we erdoorheen zijn. We komen twee uurtjes later aan bij Green Island in Nonsuch Bay. Maar niet voordat we wéér tussen de riffen door zijn gevaren! Volgens de kaart varen we dwars over de ondieptes maar gelukkig hebben we ook gewoon ogen en staan Miklós en Yorick op de punt. Als we ook hier doorheen zijn gooien we de boot voor anker op deze prachtige plek met ontzettend helder water. We zwemmen wat en gaan, jawel, weer toepen! Dit keer wint Nico, na zijn tragische verlies van vanochtend. Als we klaar zijn met toepen gaan we het Italiaanse restaurant zoeken dat hier moet zijn volgens de Doyle pilot. We varen met de dinghy en hebben nog een uurtje voordat het donker wordt. Als we varen gooit Miklós opeens het gas eraf want we blijken op een ongelooflijke ondiepte te zitten, niemand had het gemerkt omdat we druk in gesprek waren. We lopen gelukkig niet vast en varen verder. Na nog een ondiepte later leggen we aan bij een soort resort. We gaan op zoek naar het restaurant en na wat rondvragen vinden we dit ook. Helaas blijk je hier alleen maar te kunnen lunchen. Het resort heeft een restaurant genaamd 'the Tamarind' en dat is de enige plaats waar je anders nog wat kan eten. We spelen hier een potje 'Jenga' (een toren met blokjes en dan moet je om de beurt een blokje eruit trekken en bovenop leggen zonder dat de toren omvalt) om hierna aan tafel te gaan. Nico en Wilma eten zwaardvis, want dit is 'the catch of the day' en ze vinden het lekker. De kip van Miklós en Yorick smaakt ook lekker en we hadden geen al te hoge verwachtingen van dit restaurant. Als de vrouw vraagt waar we vandaan komen vragen wij het haar ook omdat we horen dat ze niet Engels is, maar waar ze wel vandaan komt is voor ons een raadsel. Deze perfect Engels sprekende vrouw blijkt zowaar een Française te zijn! We zijn echt verbaasd omdat we nog nooit een Franse zo goed Engels hebben horen spreken. Ze heeft een accent maar dit is niet als Frans te herkennen. Na het lekkere eten raken we nog in gesprek met de vrouw en we vertellen van de security guard op Long Island. Het blijkt dat Oprah Winfrey daar onder andere een huis heeft en nog een hele rijke schrijver. Verder woont Eric Clapton (zanger) op Antigua en heeft hij ook een afkickkliniek hier. Het schijnt dat je Eric Clapton hier gewoon tegen kan komen, we zijn wel even verbaasd. Na het leuke gesprek gaan we naar de boot in het donker en komen veilig aan onder begeleiding van de zeer heldere sterrenhemel aan op de boot. Miklós en Yorick kijken nog even film en dan gaan ook zij slapen, na Nico en Wilma. Morgen naar English Harbour waar we zeker een paar Nederlandse boten zullen treffen. Renee en Helga (Vagebond) hebben we al gesproken over de marifoon vandaag en zij zijn daar met nog vier boten. Good night!

afbeelding:

Green Island

zondag 16 april 2006
We vertrekken op tijd uit Jolly Harbour en gaan richting 'Long Island'. Als we hier aankomen gooien we het anker uit in het heldere water en nemen we een duik. We willen het eiland natuurlijk wel eventjes op, maar dat kan echt niet hoor, laat meneer de securityguard ons weten, want het is natuurlijk 'private property'. Op z'n rode scootertje verwijst hij ons naar de haven om de hoek van dit eiland omdat we daar wel wat kunnen drinken of eten. Als we daar aankomen na een tocht van een kwartier staat hij ook hier weer op de steiger om vervolgens te zeggen dat hij heeft overlegd maar dat ze helaas helemaal vol zitten. Wat een eikel. Eerst ons helemaal om laten varen om vervolgens dezelfde boodschap te komen verkondigen. We gaan naar de boot en hier 'toepen' (kaartspel) we ons helemaal suf. Miklós wint en Yorick vindt dat niet zo leuk (dan komt er meteen een verhaal uit dat hij gister zoveel potjes had gewonnen en blablabla). Het is alweer laat want we hebben uren getoept. Dus we gaan maar slapen en morgen een stukje verder varen naar 'Green Island', dit ligt in een baai 'Nonsuch Bay' genaamd. Good night!

afbeelding:

Het uitzicht is vooral 's avonds wel fascinerend mooi op deze plek

zaterdag 15 april 2006
Het is bloedheet en tijdens het ontbijt glibberen we bijna overboord van het zweet, lekker is het allerminst. Hierna vertrekken we naar Jolly Harbour. Miklós vaart de boot weg maar Nico vindt het blijkbaar nodig om meer stuurboord uit te sturen en het roer uit Miklós handen te pakken en dus heeft Miklós het alweer gehad. Vaar dan zelf maar. Het wordt tegen de wind in motoren helaas en als we aankomen bij Jolly Harbour staat er flinke swell. We gaan even de kant op en Nico en Wilma noemen dit een soort 'Port Zelande', een ontzettend groot complex waar je huisjes kan huren. Het is nog een flink stukje varen naar de kant. We zien de achterkanten van wat appartementen en hier liggen ook bootjes achter, motorbootjes met drie keer 225 PK bijvoorbeeld. We leggen aan en gaan dan wat lopen we komen uiteindelijk in 'Gladiators Sportsbar' terecht wat ook meteen een casino is. Overal hangen televisies maar voetbal is nergens te vinden helaas. Het is nog lang geen happy hour maar we krijgen wel twee drankjes voor de prijs van een, dat is gul van de barvrouw. Tijd om boodschappen te doen. Het is een redelijk grote supermarkt maar het belangrijke is dat er heel veel te krijgen is. We kopen van alles en gaan dan terug naar de dinghy. Miklós brengt de boodschappen en Nico en Wilma weg en Yorick het karretje wat we geleend hebben van de supermarkt. Miklós en Yorick willen even poolen maar als we vragen hoe duur het is bij de Yachtclub blijkt het ons 3 EC per potje te gaan kosten. Hoewel dit in Nederland misschien normaal is vinden we het hier gewoon veel te veel. We lopen rond en gaan dan terug naar de boot. De speedboten scheuren hier ook constant langs en komen totaal los van het water zo hard gaat het. We gaan lekker barbecuen en dit blijkt geslaagd, we hebben het naar ons zin. Miklós en Yorick wassen af en kijken film. Morgen gaan we weer verder met ons rondje Antigua en we gaan niet zo laat slapen. Good night!

vrijdag 14 april 2006
Nico en Wilma gaan 's ochtends de kant op en Miklós en Yorick 's middags, zij gaan samen poolen in een echt Engels café. De tv staat aan met rugby, het dartbord hangt eronder en de tennisbanen en pooltafel horen ook bij dit café. Het is een dag waarop je weinig doet en het veel en veel te heet is. Stil zitten is zelfs niet te doen. We eten 's avonds preischotel van Wilma en dan gaan Miklós en Yorick nog een keer poolen. Een weinig enerverend dagje dus. Good night!

donderdag 13 april 2006
Het belooft een warme dag te worden en Miklós en Yorick zoeken na het ontbijt al snel verkoeling in het oceaanwater. Ze kijken even op het strandje 100 meter van de boot maar ook hier is niet veel te beleven. We zwemmen terug naar de boot en dat is nog vrij ver, je onderschat zo'n afstand heel snel en helemaal als er ook nog stroom staat. Nico en Wilma gaan de kant op om de was te laten doen en wat boodschappen. Als zij terug zijn gaan Miklós en Yorick naar de kant. We lopen wat rond en zien dan van veraf al een paar hele hoge masten. Vanwege de Classic Race Week liggen er dus al een paar enorme klassieke schepen, daar moeten we een kijkje nemen. Het is wel mooi om te zien dat het enige wat er aan boord gebeurd poetsen is. Het ene schip is nog groter dan het andere (als je onze boot ernaast ligt is deze in verhouding hun dinghy) en ze glimmen allemaal ontzettend erg. Er ligt ook een Nederlands schip uit Willemstad. We kijken onze ogen uit en we willen er niet aan denken wat deze 'bootjes' kosten. Degene die alle boten die hier liggen zou hebben zou ruim miljardair zijn denken we. We gaan weer terug want Nico en Wilma moeten naar de kant om de was op te halen dus hebben zij de dinghy nodig. Als Nico en Wilma later weer terug zijn dan borrelen we wat en lezen een boek. We eten lekkere 'Sukiyaki' van Nico en het smaakt ontzettend lekker. Miklós en Yorick gaan nog even de kant op om een ijsje te halen. We eten lekker ijs en zien dan een pooltafel. We gaan maar even kijken en spelen wat, ook tegen wat locals. Er wordt ons gevraagd of we 'Charlie' willen. De vraag of we 'Kate' willen snappen we nog wel (ze bieden hier ook af en toe vrouwelijk gezelschap aan) maar nu blijkt Charlie alweer een nieuwe naam voor wiet te zijn. Ganja, Charlie, river, grass, pod, we kunnen wel een woordenboek beginnen. We gaan op een gegeven moment maar weer terug naar de boot want één speler is ontzettend arrogant en het wordt alsmaar drukker. Op de boot drinken Miklós en Yorick nog wat in de kuip, Nico en Wilma gaan al slapen. Good night!

woensdag 12 april 2006
We staan vroeg op om op tijd te vertrekken. We zien nog verschillende schildpadden naast de boot, het blijven ook wel erg mooie beesten. Miklós vaart de boot weg en ondertussen worden we uitgezwaaid door twee schildpadden, ze komen om de beurt met het kopje boven water snel achter elkaar, ziet er erg lachwekkend uit. Buiten hijsen we de zeilen maar van zeilen zou niet zo heel veel komen helaas. We lopen wel hard want we hebben ook nog een stukje stroom mee. We zijn om 14:30 alweer in English Harbour op Antigua. Hier wordt binnenkort een raceweek gehouden, een classicweek en een normale race (als ik het goed heb), er liggen nu al prachtige (en ontzettend grote) classicjachten in de haven. Dit is de plek waar de top 100 mooiste zeilfoto's vandaan komt. We moeten eventjes water tanken en ondertussen komt er een enorm lelijk groot jacht met 150 man erop langs. Ongegeneerd kijken ze heel nauwkeurig wat jij in je kuip wel of niet doet en ze varen op amper tien meter langs. Als je een vuile blik op zo'n boot werpt dan kijkt de helft opeens de andere kant op. Daarnaast staat het volume voluit op deze boot en uit de luidspreker schalt de stem van de begeleider die ze vertelt dat ook hier 'Pirates of the Caribbean' is opgenomen etc. etc. etc. etc. Dat het amper om één scene gaat wordt er natuurlijk niet bij vertelt. Er komt later nog zo'n boot maargoed, wat doe je eraan. Als we water (dat was hard nodig, we hadden nog 20 liter over gister) en diesel hebben getankt gaan we de boot voor anker gooien en dit doen we dan ook op de meest winderige plek (koelt het beter af 's nachts) en de rustigste kom (er zijn drie kommetjes en een haven in deze totale baai) van allemaal. Als Nico en Miklós de boot voor anker hebben gegooid ruimen wat wat op en gooien de dinghy het water in. Wie denkt dat we nu klaar zijn voor vandaag heeft het goed mis. We moeten nog naar de douane en immigratie en er moeten nog boodschappen gedaan worden. Nico en Wilma gaan de kant op terwijl Miklós en Yorick gaan zwemmen (de taken moeten eerlijk verdeeld worden natuurlijk!) en film kijken. Als zij terug zijn borrelen we wat en gaan om 19:00 uur de kant op om te eten. We eten in 'Life' een leuk restaurant. Overal staan citaten op de muren die met 'het leven' te maken hebben zoals; Life is not so bad when you consider the alternative (leven is niet zo slecht als je het alternatief overweegt). Het eten is goed en de service ook, YES we zijn weer in Engeland! We gaan terug naar de boot en Miklós en Yorick kijken nog even de film af. Good night!

afbeelding:

links: de rotsen bij de ingang van English Harbour, Antigua

Terug naar logboek