Deel 8    Sint Maarten - SSS eilanden - Nevis - Sint Maarten

Dit deel heeft de uitgebreide naam omdat we vanaf Sint Maarten, Saba en Eustatius bezoeken en hierna weer terugkomen op Sint Maarten. Vervolgens zullen wij oversteken naar de Azoren.

zaterdag 3 juni 2006
Nico en Yorick lichten het anker op tijd en varen het eerste stuk. Het wordt een lekker tochtje en het laatste rif gaat eruit. We varen tussen de 7 en 8 knopen en we vorderen gestaag. Nico voelt zich niet helemaal lekker en ligt op de bank en in Yoricks kooi om wat te slapen. We komen aan in Marigot om 17:30 en dan hebben we de 70 mijl tussen Nevis en Marigot toch snel overbrugd. Het laatste stukje viel helaas de wind weg. De Silencio, Fiddlesticks en Kind of Blue liggen er nog, de Vagebond is inmiddels vertrokken naar Bermuda om hierna naar Canada verder te varen. Miklós en Yorick zwemmen naar de Silencio en moeten hierna van Wilma de dinghy klaarmaken omdat zij en Nico boodschappen willen doen. Dus Miklós en Yorick gaan terug. Vervolgens komen Frank en Janine langs en springen Nico en Wilma bij hen in de dinghy om mee te gaan naar de Silencio. We borrelen zoals altijd en wederom is het erg gezellig. Nico is niet lekker en gaat op tijd naar de boot en in bed liggen. We besluiten samen te gaan eten en eten lekkere bami en een soort mihoen. Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle halen een ijsje op de kant en daarna wordt de afwas gedaan. Miklós, Esmeralda en Rachelle wassen af terwijl Yorick buiten met Janine zit te praten. Hierna gaat Rachelle slapen en Yorick naar de boot. Miklós en Esmeralda drinken nog wat en daarna gaat Miklós ook naar de boot. Morgen is de 'grote boodschappen dag' en misschien vertrekken we maandag al maar dat hangt er even vanaf of dit mogelijk is in verband met boodschappen en op tijd klaar zijn. Bonne nuit!

vrijdag 2 juni 2006
Een tochtje van 19 mijl naar Nevis zou een peulenschil moeten zijn maar met wind tegen is het gewoon een vervelend tochtje met veel gestamp. Als wij er aankomen komt de 'Citrine' niet lang na ons en gaan Nico, Sipke en Wilma de kant op om de formaliteiten te regelen. We moeten even snel uitklaren want anders moeten we tot dinsdag wachten voordat we hier weg kunnen omdat maandag alles dicht is in verband met Pinksteren. Als dit gedaan is gaan we met z'n allen de kant op en lopen door het stadje. Er zijn geen blanken verder (veel mensen zeggen dat vaak over Nevis dat er bijna nooit blanken zijn) zoals veel mensen al zeiden. We halen een ijsje en kopen wat dingen. Yorick onderhandelt met een man over cd's maar de man wil bijna 40 EC (14 euro) hebben voor twee gebrande cd's en dat hebben we er niet voor over. De man doet meteen alsof je hem persoonlijk aanvalt en alsof je hem wil bestelen. Deze tactiek werkt helaas voor hem niet (veel mensen besluiten het dan toch maar voor de gevraagde prijs te kopen). We eten wat in een restaurantje en laten het ons goed smaken. Miklós en Yorick gaan met Sipke en Astrid plus kids naar het strand om wat te volleyballen en te zwemmen. Hierna gaan de kinderen monopolyen maar Yorick krijgt zijn zin niet en dat stuit hem tegen de borst. Dan stoppen we maar en we gaan de dinghy schoonmaken van onderen. Net als Miklós de motor van de dinghy optilt om deze aan Yorick te geven komen Wilma en Léonie aanscheuren met de dinghy met lekkere hekgolven. Het geschreeuw van Miklós en Yorick dringt niet door en gelukkig lukt het om op het allerlaatste moment, vlak voor de golven, de motor aan boord te tillen. We krijgen hulp van Richard en hij werkt keihard mee om de onderkant schoon te maken, perfect. Hierna gaan we lekker uit eten bij restaurant 'Le Bistro'. De porties zijn niet zo groot en vanwege het einde van het seizoen hebben ze bijna niks maar het smaakt voortreffelijk. We gaan naar de Oceans4 en drinken nog een 'Caipirinha' (Braziliaanse cocktail) en dan nemen we afscheid van de Schuurmannetjes. Het was een leuke week met Sipke, Astrid, Léonie, Stefan en Richard en we vertrekken morgen om 5:30 naar Sint Maarten en zullen over een paar dagen onze koers verleggen naar minder warme oorden, de Azoren. Good night!

afbeeldingen:

links: schitterende boom op een plein op Nevis

rechts: 'Ja Richard, dit doen we met lastige Amerikaanse-Nederlanders....

donderdag 1 juni 2006
Het orkaanseizoen is dus begonnen en dat moet iedereen ook weten. Langs de kant van de weg staat er om de halve kilometer een bord met iets van 'be prepared!' en dan nog een hele toevoeging. Enorme stenen worden naar de jachthaven gebracht ter versterking van de 'dam'. Wij gaan met gids 'Percy' het eiland over, maar niet voordat we alle kussens van de bank zoet hebben gespoeld (anders blijft het vochtig op de oversteek door het zout wat er nu in zit, helemaal omdat het kouder wordt naarmate we meer naar het oosten gaan). Onderweg stoppen we bij twee bomen die helemaal volgepakt zijn met zilverreigers. Het zijn de enige bomen op het hele eiland waar de beesten in gaan zitten volgens onze gids. Het is wel fascinerend om al die mooie witte en relatief kleine reigertjes te zien zitten. We rijden door een landschap met riet langs de kant van de weg (en zelfs een paar keer een universiteit tussendoor, wel zwaaaar bewaakt) en achter het riet de bergen. We komen bij een soort Batikshop en een botanische tuin. Batik zijn een soort kleden die met was en inkt worden beschildert. De was is om de inkt op de juiste plek te krijgen. De mooiste kleden hangen in de shop. Zelfs Jimmy Carter (oud-president van de VS) is hier ooit geweest, een briefje met een bedankje van hem is daar getuige van. We kopen er eentje als herinnering voor thuis en gaan dan weer verder met het busje. We komen een man met een klein aapje (aan een ketting) tegen maar laten de chauffeur meteen door rijden. Je kan voor wat geld op de foto met het aapje en veel mensen doen dit ook, zich blijkbaar niet (of juist wel) bewust dat dit gewoon dierenmishandeling is en dat moet je gewoon niet stimuleren. Verderop zitten in een kooi ook een flink aantal apen. Natuurlijk is de kooi weer veel te klein. We bezoeken een oud fort en we hebben fantastisch uitzicht over de oceaan en zien Sint Eustatius in de verte liggen. Aan de andere kant van het fort hebben we fantastisch uitzicht over de bergen en je kan er uren gefascineerd blijven staan kijken. Het fort is wel leuk om even te zien en dan gaan we weer verder. We kijken nog even naar de 'Black Rocks', waarschijnlijk ontstaan uit vulkanisch gesteente, het doet erg denken aan Lanzarote. Hierna gaan we terug naar de haven en nog even wat eten. 's Avonds gaan we met wat Amerikanen en Canadezen op de steiger zitten eten, iedereen neemt wat mee. Sipke en Astrid gaan even naar een andere baai alvast en we zullen hen morgen weer op Nevis zien. Nico had een speciale stekker nodig om stroom te kunnen aanleggen en kreeg hulp van de Canadese buurman een paar boxen verder op. Zijn vrouw blijkt een Nederlandse te zijn, Marjolein, zij is op haar tiende geëmigreerd naar Canada maar spreekt nog goed Nederlands. Zij nodigt ons dus ook uit op dat moment en daar zitten we dan 's avonds op de steiger met z'n allen. De Canadezen blijken toch ook zo anders weer te zijn dan de Amerikanen, het ligt er echt dik boven op. We hebben hoe dan ook een topavond. Morgen naar Nevis en waarschijnlijk overmorgen terug naar Sint Maarten om misschien dinsdag te gaan oversteken! Good night!

afbeeldingen:

linksboven: een aapje

rechts: Richard op het kanon met uitzicht op Sint Eustatius

linksonder: daar zitten we dan met wat Amerikanen en Canadezen op de steiger voor de boot te eten

woensdag 31 mei 2006
We vertrekken naar St. Kitts (echte naam 'St. Christopher', Columbus noemde dit eiland naar zichzelf) en dit zal dan het een na laatste (nog niet bezochte) eiland zijn voor de oversteek. Hier zullen we twee dagen doorbrengen, dan Nevis nog even bezoeken om daarna weer terug te koersen naar Sint Maarten. Inmiddels heeft het bericht ons bereikt dat de Silencio nog steeds niet kan vertrekken. Het ophalen van de resultaten van de bloedtest van Esmeralda zou een formaliteit zijn maar het blijkt alsnog niet goed te zitten. Ze stonden op het punt te vertrekken maar worden dus terug gefloten, misschien treffen wij ze dus wéér op Sint Maarten terwijl we al twee keer weggingen met het idee dat zij weg zouden zijn als wij terug zouden zijn. Wat een vervelende toestand. St. Kitts en Nevis horen bij elkaar dus we kunnen op het ene eiland inklaren en op het andere weer uitklaren hopen we. Miklós is niet lekker en heeft bijna niet geslapen en ligt de hele tocht op de bank. Het is bloedheet, vooral binnen is het eigenlijk niet om uit te houden. We komen na een paar uur motoren aan in de marina van Basseterre want zeilen zit er niet in. Buiten ankeren is ook geen optie. We lopen de haven binnen en krijgen een box toegewezen. Het kost nogal wat handelingen voordat de boot klaar is om de box binnen te varen valt ons op. Zonnepanelen naar binnen kantelen, dinghy kort leggen (wordt met een lange lijn gesleept), stootwillen, landvasten, allemaal dingen die niet nodig zijn als je het anker uitgooit en die we dus nog even snel moeten doen vlak voordat we de box invaren. We leggen aan en Nico moet binnen een kwartier bij de customs (douane) zijn, en niet later. Als Nico en Wilma hier later naar binnen lopen is het korte commando 'captains only', het zal de Citrine (Sipke en Astrid) ook zo vergaan en daar wordt Leonie de deur gewezen. Nico en Wilma gaan het stadje in en het eerste wat opvalt is dat het eerste gedeelte het cruiseschip gedeelte is maar hierachter ligt de armere wijk, wat een contrast. Overal is security en politie en dit is nergens nog zoveel voorgekomen als hier. De haven is ook beveiligd met hekken en één ingang met bewaking. De supermarkten blijken schandalig duur (heel veel dollar voor een flesje limonade), om het woord onbetaalbaar maar net niet in de mond te nemen. Raar, als je kijkt naar hoe arm het eiland eruit ziet. Het cruiseschip seizoen is over en sowieso is het hele toeristenseizoen over dus veel inkomsten van die kant zijn niet te verwachten. Yorick gaat nog even met Sipke en Astrid plus kids de kant op en later spelen Yorick, Leonie, Stefan monopoly en ja, Sipke doet ook mee (dit had hij al aangekondigd). Astrid komt bij ons aan boord borrelen en als ze met z'n allen later aan boord komen blijkt Sipke gewonnen te hebben, dat had hij al aangekondigd. Richard was boos en wou vijf minuten nadat ze waren begonnen alsnog meedoen maar dat kon dus niet meer. Richard ging dus op en neer tussen de Citrine en de Oceans4, hing ervanaf waar hij zich het minst verveelde. Wij eten Mexicaans en dan gaan Miklós en Yorick even op de kant kijken hoe de douches eruit zien. Deze blijken zeer luxe, mooi en schoon dus daar maken zij gebruik van. Helaas is er geen warm water maarja, dat is met deze temperaturen ook niet nodig. Hierna gaat iedereen slapen. Morgen gaan we wat klusjes doen (we liggen nu tenminste lekker rustig) en het eiland over met een taxi waarschijnlijk. Morgen is de officiële start van het orkaanseizoen.. Good night!

dinsdag 30 mei 2006
Nico en Yorick besluiten 's ochtends om te gaan duiken. Wilma en Miklós hebben last van hun knieën door de beklimming van de trap dus laten de kans om de vulkaan te beklimmen met Sipke en Astrid even aan zich voorbij gaan. Wilma en Miklós denken dat de boot van Sipke en Astrid gekrabd is omdat deze nu op een totaal andere plek is. Miklós gaat aan boord bij hen om te kijken of de motorsleuteltjes erin zitten of dat de ankerkluis te openen is maar dit blijkt niet het geval. Als zij terug zijn blijkt dat het gewoon bewust gedaan is omdat er was verzocht de boot te verplaatsen. Nico en Yorick zien ontzettend veel vissen, 'alleen geen haaien' is het commentaar, zij komen dus tevreden terug. Aan het eind van de middag gaan we naar Sipke en Astrid omdat we zijn uitgenodigd voor het eten en na de borrel eten we zeer lekkere nasi van Astrid. Hierna gaan we naar de boot en Miklós voelt zich niet zo lekker. Yorick blijft nog even om een spelletje monopoly af te maken, waarbij hij uiteindelijk van Leonie wint. Morgen vertrekken we naar St. Kitts, is ook weer is wat anders na alle Nederlandse eilanden. Goedenacht!

maandag 29 mei 2006
We ontbijten en vertrekken dan richting Sint Eustatius, het volgende Nederlandse eiland. Stefan vaart met ons mee en haalt wat slaap in tijdens het varen net als Miklós en Yorick. Zeilen wordt helaas niks en we komen aan in Oranjebaai bij de hoofdstad van Sint Eustatius (door de Engelsen 'Statia' genoemd), Oranjestad genaamd. St. Eustatius heeft een vulkaan en deze is heel duidelijk te herkennen als vulkaan. Ziet er fascinerend uit. St. Eustatius was ooit hét handelscentrum van het Caribisch gebied. Ook nu nog liggen er overigens mammoettankers en dergelijke. We gaan de kant op om de wal even te verkennen maar moeten eerst even door de formaliteiten heen. Sipke en Astrid plus kids kwamen iets later en Miklós loopt naar buiten om te gebaren dat ze hier moeten zijn. Astrid zegt dat er een man met een betonschaar op weg is naar de dinghy's om de dinghy's los te knippen die niet goed vastliggen (?). Miklós rent achter de man aan en vraagt wat het probleem is. Je schijnt je dinghy niet vast te mogen maken (met kabel en slot) aan de leuning van het trappetje want dan kan er niks uitgeladen worden. Best begrijpelijk, maar er staat geen bordje niks dus knipt de man gewoon door wat niet goed bevestigd is. Onze dinghy en die van Sipke waren allebei aan de leuning bevestigd. Dat is ook niet zo gek omdat het bijna het enige punt is om de dinghy aanvast te maken en omdat het het enige van staal is en waarvan je zeker weet dat niemand het los krijgt. Er lag al een doorgeknipt slot en de man knipt nog een slot door welke dus niet goed bevestigd is. We vroegen ons al af waarom er een doorgeknipt slot lag maar dit zorgt er juist voor dat je je bootje zeker weten vastlegt en wel aan het beste punt wat je kan vinden! Eerst zijn we blij dat we op tijd waren maar een tijdje later pas realiseren we ons hoe onzinnig het is dat de man zomaar de sloten doorknipt zonder waarschuwing. Het regent flink dus we drinken eerst maar wat. We proberen bitterballen te bestellen maar dit hebben ze niet dus dan maar een schaal met wat kipnuggets en een soort broodballen (kunnen het niet helemaal plaatsen). Hierna lopen we verder en ook St. Eustatius blijkt de moeite waard te zijn en het is ook lekker rustig. We gaan naar het stadje waar een monument is aangelegd ter gelegenheid van het 50 jarig jubileum (gouden jubileum) van Wilhelmina. We zien scooters en als een man merkt dat we misschien wel willen huren begint hij in het Engels maar schakelt over in goed Nederlands. We hebben het idee dat redelijk wat mensen hier Nederlands spreken maar dat de voertaal Engels is. Misschien morgen. We lopen rond en rond en doen boodschappen en genieten van het rustige Sint Eustatius. We bezoeken nog een soort fort waar vanaf we mooi uitzicht hebben over de baai. Veel bordjes zijn in het Nederlands alsmede alle verkeersborden, maar dan wel borden die in Nederland rond 1968 werden afgeschaft (om Nico maar te citeren). We komen langs het gouverneurshuis en passeren de bibliotheek die ook hier weer aanwezig is. Overal zijn Nederlandse straatnamen te vinden, de 'Breedestraat' 'De Graafweg' en 'Fort Oranjestraat' om maar een greep te doen. We gaan op zoek naar een restaurant en vinden een Chinees, het smaakt goed. In de wc zit een grote spin, eentje die je in Nederland liever niet tegen zou komen. In het donker gaan we terug en het is erg rustig overal. We komen bij de dinghy (het slot zit gelukkig nog vast) en gaan naar de boot om na wat drinken te gaan slapen. Goedenacht!

afbeelding:

rechtsboven: de vulkaan

de rest spreekt voor zich

zondag 28 mei 2006
Het wordt een sportief dagje voor ons allemaal. Eerst willen we graag snorkelen met z'n allen dus we snorkelen bij een soort rotspunt die uit de oceaan steekt. De rotspunt ligt zo'n 300 meter uit de kust en het is er erg diep. De wanden van de punt lopen steil af onder water en het barst er van de visjes. Zelfs een aantal vrij zeldzame vissen. We zien een pijlstaartrog op de bodem liggen, goed gecamoufleerd en zwemmen tussen de rotsen door waartussen het flink stroomt door de golven. Doorzwemmen dus. Opnieuw zien Miklós en Yorick het allebei tegelijk...
...een barracuda! Het is een groot beest en zwemt vrij ver onder ons maar het is toch handig om maar weg te zwemmen, als je in zijn territorium zit kan het beest vrij onrustig worden. Hij blijft ook onder ons hangen en zwemt daarna dezelfde richting op als wij (we probeerden uit zijn buurt te zwemmen dus in tegengestelde richting). We zijn eigenlijk niet verbaasd, we zitten ook niet bepaald dicht bij de kust (dan zou de kans op grotere vissen of haaien toe moeten nemen). Hierna gaan Wilma en Miklós naar de boot en de rest snorkelt nog wat op een andere plek. Denk je het gehad te hebben kom je wéér een barracuda tegen! Nu is het écht een gigantisch beest (1,5 meter) en niemand kon eigenlijk echt wegzwemmen en het beest komt opeens recht op Sipke af. Leonie schrikt zich kapot en uiteindelijk zwemt iedereen weg maar ze zijn nog niet van het beest af. Vermoedelijk keert het beest opeens om omdat ze zijn territorium hebben verlaten. Yorick komt helemaal vol terug van het snorkelen. Iedereen rust even wat uit aan boord en dan besluiten we de '800-treden-trap' te gaan beklimmen, genaamd 'The Ladder'. Hiermee kunnen we het dorpje 'The Bottom' bereiken. 'The Bottom' heeft niks met 'bodem' te maken maar komt van het Nederlandse woord 'botte'. Vroeger was de trap het enige verbindingsmiddel tussen zee en het dorp. Er schijnt zelfs een orgel over vervoerd te zijn (als we boven zijn vragen we ons af hoe dat in godsnaam mogelijk is). We gaan met de dinghy van Sipke en Astrid naar het strand want deze heeft een harde bodem en we moeten op de keien landen dus dat is wel handig. De branding is lastig en als we landen en Miklós zegt 'iedereen eruit, voordat er een golf van achter..' slaat dus net een golf van achteren naar binnen. De boot ligt meteen halfvol met water. Met vereende krachten trekken we de dinghy het strand op. Stefan is helemaal nat en is daar niet zo gecharmeerd zijn en barst in huilen uit. Dit duurt gelukkig maar heel even. Dan moeten we over de keien/stenen klauteren om bij het begin van de trap te komen. De stenen liggen los dus enige voorzichtigheid is gepast. Aanvankelijk lijkt vanaf de boot de trap niet zo heel hoog maar later merken we dat we maar tot de helft van de trap kunnen kijken. Er staat een huisje op (ongeveer) de helft en wij gingen er vanuit dat dat het einde was. De klim begint en al snel stroomt het zweet van iedereen af. De trap is ongeveer 2,5 meter breed (soms iets meer) en aan de zijkant staan struiken maar deze bieden geen schaduw. Het enige is dat ze alle wind tegenhouden en dat de zon fel op onze koppen schijnt (het is ook niet zo heel slim om om 12:00 uur deze trap te betreden). Niemand heeft eraan gedacht om water mee te nemen. Leonie is de eerste die moeite krijgt met de trappen en het tempo gaat steeds verder achteruit. Yorick, Stefan en Richard lopen voorop met Miklós hierachter die foto's maakt, onderweg komen we nog een slangenskelet tegen. De rest heeft iets meer moeite maar het is voor bijna niemand een makkie. Als we eindelijk boven zijn staan Miklós, Yorick, Stefan en Richard wel nog een kwartier uit te hijgen in de schaduw voordat de rest komt. Iedereen zit er even helemaal doorheen als we boven zijn maar uiteindelijk gaat het wel weer. Normaal hebben ze op de eilanden op de meest onzinnige plekken barretjes maar hier dus niet. We gaan even in een uitkijkpunt zitten terwijl Yorick alvast doorloopt met Stefan en Richard. Saba is groen en wat de bouw van huisjes betreft behoorlijk eensgezind. Er zijn geen gebouwen die er echt uitspringen. We lopen verder en komen langs de kerk en het ziekenhuis, wat tevens meteen het bejaardentehuis is. Alle gebouwen hebben een rood dak, zijn verder wit en met een groen accent (kozijnen, pilaren), het ziet er in ieder geval allemaal ontzettend verzorgd uit. We komen bij een lokaal barretje en drinken hier meteen een paar liter weg waarna we onze weg weer vervolgen. We komen bij een plaquette, 'ter herdenking van onze gevallenen in de Tweede Wereldoorlog'. Het maakt wel even indruk om dat hier tegen te komen. We komen bij een bakkerij en halen hier een ijsje, de vrouw spreekt Engels maar ook een beetje Nederlands. Op elk nummerbord van elke auto staat onder S-zoveel (S van Saba) 'unspoiled Queen'. Hierna wandelen we nog een flink stuk en zijn het erover eens dat Saba mooi is en het is er ook lekker rustig. We komen nog langs de 'Queen Wilhelmina Library' de bibliotheek van het eiland. De auto's rijden hier rechts en de snelheden zijn in kilometer per uur vermeld, dat vindt je op maar zeer weinig eilanden. We gaan terug richting 'The Ladder' en tja, wie omhoog gaat, moet ook weer naar beneden! Helaas is het zo dat omhoog vaak makkelijker is dan naar beneden. Een paar mensen zien we onderuit gaan over de gladde bladeren en dat blijft ons gelukkig bespaard. Het is erg slecht voor de knieën merken we wel en als we beneden zijn is het duidelijk dat we wat gedaan hebben aan de benen te merken. We zwemmen nog wat om af te koelen en gaan dan richting de boot. We eten samen bij ons aan boord wat vlees met rijst en salade, we laten het ons goed smaken na deze inspannende dag. Saba heeft wat ons betreft aan de verwachtingen voldaan en is ook gerust één van de mooiere eilanden te noemen. Goedenacht!

afbeeldingen:

rechtsboven: helemaal links de boot, de rots die uit zee steekt rechtsboven van de boot is de snorkelplek van 's ochtends

linksboven: ennnn daar gaan we dan weer naar beneden

rechtsonder: vlnr, Sipke, Stefan, Leonie, Astrid & Richard

linksonder: 'The Ladder' en het huisje waarvan wij dachten dat het het einde zou zijn, maar dat bleek de helft te zijn

zaterdag 27 mei 2006
We staan alweer op tijd op om om 9:00 uur te kunnen vertrekken. Miklós gaat nog even bij de Silencio langs en dan vertrekken we, maar niet voordat we onze Nederlandse (oude) vlag naar Sipke en Astrid hebben gebracht, die nu met een Franse vlag varen. We varen even rustig langs de Vagebond en de Silencio en hierna nog langs de Fiddlesticks en de Kind of Blue. Dan kiezen we weer het ruime sop en hopen in vliegende vaart richting Saba te vertrekken. We verlaten Sint Maarten met het besef dat het volgende vertrek vanaf Sint Maarten naar de andere kant van de oceaan zal zijn. Na een ietwat matig windje gaat het uiteindelijk toch nog goed. Eerst met Nico achter het roer en hierna Miklós. We scheuren Sipke en Astrid voorbij (goed voor het moraal aan boord) en zien Saba in de verte al liggen. Saba heeft een rare vorm en loopt vanuit zee in één keer héél steil op. We varen naar Saba onder de tonen van 'The Saba Adventure', een muzieknummer uitgevoerd door onze fanfare over Saba. Het eiland is groen en ziet er van veraf uit alsof Jurassic Parc hier opgenomen zou kunnen zijn, echt mooi. Uiteindelijk leggen we de boot neer aan een mooring. Iedereen zwemt wat en hierna gaan Nico en Wilma naar de kant om naar de douane te gaan. Miklós leest de op Sint Maarten gekochte 'Volkskrant' en is verbaasd over het aantal artikelen dat aandacht besteed aan de 'Verdonk-Hirsi-'Ali'-kwestie'. Na een kwartiertje lezen heb je barstende koppijn en het gaat nergens anders meer over. Yorick speelt Monopoly bij Sipke en Astrid aan boord met de kinderen. Om naar de hoofdstad ('The Bottom') te gaan moet er een trap betreden worden van 800 (!) treden. Gelukkig hoeven Nico en Wilma hier niet heen. Op de wal zijn boordjes met 'taxistandplaats' en dat soort dingen. Het hoort natuurlijk bij de Nederlandse Antillen en in sommige gebouwen hangen foto's van onze koningin die hier elke vijf jaar een bezoek brengt. Inklaren gaat goed en terug bij de boot is het alweer vrij laat. Yorick gaat bij Sipke en Astrid aan boord eten en wij heten hier aan boord Lasagna. Iedereen is moe dus op tijd wil iedereen alweer slapen. Yorick is nog vrij laat terug. Morgen waarschijnlijk even het eiland op en de trap van 800 treden beklimmen. Goedenacht!

afbeelding:

Wilma met bitterballen. Miklós reactie als hij de foto's download en bekijkt 'waaaat! hebben jullie BITTERBALLEN gegeten!?!?'

Terug naar logboek