Deel 9    Sint Maarten - Azoren

woensdag 5 juli 2006
Vandaag de verjaardag van Frank! Dit moet natuurlijk gevierd worden. Met het oog op de naderende oversteek richting Engeland wordt het een koffieborrel want alcohol heeft niemand nu echt veel behoefte aan. Na wat boodschappen en wat diesel inslaan zitten we met z'n allen bij de Silencio aan boord om taart te eten en koffie te drinken vanwege Franks verjaardag. Hierna gaan we weer verder met de voorbereidingen want zoals al eerder gezegd, het is nog steeds 1150 mijl en hoewel dit de helft is van de vorige oversteek is het naar verwachting hier een stuk drukker wat scheepvaart betreft en daarnaast moet je het nooit onderschatten. Yorick gaat de stad in en koopt nog een shirtje. Het is een mooi stadje met oude gebouwen maar ook de nieuwe gebouwen zijn aan de stijl van de oude gebouwen aangepast. Je kan hier weer douchen voor twee euro en dan krijg je een handdoek en een zeepje, het is allemaal erg schoon en mooi. Om zeven uur gaan we Portugal - Frankrijk kijken maar we moeten buiten zitten omdat binnen alles gereserveerd is. We kunnen het net aan zien. Als Zidane scoort juichen we natuurlijk extra hard met de Fransen mee. De Portugezen zijn erg stil want Portugal komt verder niet veel aan voetballen toe, de hele wedstrijd is sowieso niet heel boeiend. We eten er maar meteen maar de bediening is een beetje sneaky. Hij vraagt of we garnalen willen, maar dan krijgen we niet drie bordjes ofzo maar meteen voor alle mensen garnalen. Iemand bestelt een steak maar met patat in plaats van aardappeltjes en dan krijg je een los schaaltje patat, wat natuurlijk duurder is. Iedereen die een ijsje bestelt krijgt alles behalve de smaken die je bestelt hebt, waarschijnlijk moeten die op, maarja. We gaan op tijd slapen want we willen morgen rond het middaguur weg voor weer een oversteek. Op naar Engeland! Boa noite!

dinsdag 4 juli 2006
We vertrekken om 6:00 uur, een uurtje later dan gepland. Slaperiger kunnen we bijna niet zijn. Het wordt een beetje motorsailen want de wind laat het af en toe even afweten. Het is toch zo'n 70 mijl naar Terceira en we komen om 19:00 uur aan en worden bijna meteen welkom geheten door Michael en Ilona van de Catch-22 en later komen ook Wouter en Saskia aanlopen van de Schorpioen. Het is leuk om hen weer te zien ook omdat we dat niet verwacht hadden en gister hoorden dat ze nog zouden blijven tot donderdag. We leggen de boot in een box en gaan dan naar het café op de haven waar we meteen Duitsland - Italië kijken. Het is gezellig maar Nico en Wilma zijn beiden erg moe en gaan op tijd weer naar de boot. Om 00:00 uur zingen we voor Frank want die is vandaag jarig. We drinken nog wat en dan gaat iedereen naar de boot. We willen donderderdag verder naar de Scilly's of Zuid-Engeland of Frankrijk, afhankelijk van de wind. De Scilly's is het doel. Morgen weer de laatste voorbereidingen want het is toch wel een 'tochtje' van 1150 mijl. Boa noite!

maandag 3 juli 2006
Miklós gaat 's ochtends meteen weer aan het werk met de tekening. Wilma doet boodschappen, Nico is ook de hele dag bezig en Yorick hangt wat op de boot. De letters 'Oceans4' schildert Miklós erop en dan is de tekening af. De tekening van de Silencio zal helemaal mooi zijn als deze af is aan het eind van de dag, later komt daar nog een foto van. Yorick voetbalt met Ronald en Ted en Nico en Miklós varen ondertussen de boot even weg om met de buurman te ruilen want we willen aan de buitenkant liggen gezien het feit dat we om 5:00 uur morgenochtend weg willen naar Terceira. Je verwacht op de Azoren vooral ervaren zeilers tegen te komen omdat je sowieso een flink stuk moet varen om hier te komen maar deze mensen zijn tien minuten bezig met de boot naar de kant trekken terwijl ze ook even wat gas kunnen geven. Wij waaien steeds weg in de smalle haven dus echt handig is het niet. Uiteindelijk gooien we de boot er maar gewoon naast (ze maken totaal geen haast). Miklós gaat ook nog wat voetballen met Ronald en Ted. Ronald, Bea en Ted komen later wat bij ons drinken eventjes en dan komen Ben en Vincent ook nog even langs, het is gezellig. We voetballen op de kant nog wat met Ted en dan gaan zij eten. Nico en Wilma gaan even langs de Nuvola, Miklós en Yorick komen later. We gaan naar Peters en eten hier met de Silencio. Er is te weinig ruimte om ook met de Belgen te eten dus zij gaan ergens anders eten. We halen ons 'ZO-vlaggetje' (Zeilvereniging de Onderlinge) van de boot en leveren deze bij de bar in, in ruil voor ons vlaggetje krijgen we een 'Peters Sport Café' vlaggetje. We drinken nog wat en nemen dan afscheid van Vincent, Marianne en Naomi. Florian is er niet. Het is alweer 02:00 uur als we slapen en we willen om 5:00 uur verder.. dat zal wat worden! Boa noite!

afbeeldingen:

rechtsboven: het is feest

links: Ted

rechtsonder: het eindresultaat

zondag 2 juli 2006
We staan op tijd op om verder te gaan aan de schildering in het prachtige weer. Yorick maakt de witte baan en dan wordt het moeilijker, nu de letters. Met carbonpapier en geprinte plaatjes trekken we de letters over en die moeten we dan later gaan schilderen. Het is een hele klus om uit te rekenen waar alles moet komen en daarna ook nog de letters overtrekken, helemaal omdat de ondergrond erg hobbelig is. Miklós trekt de letters voor 'Monnickendam' en de cijfers voor '2006' over en begint dan aan het schilderen. Het is een erg precies klusje met een heel klein kwastje en het vergt veel tijd. Alleen 'Monnickendam' en '2006' kost al anderhalf uur. Het lukt allemaal goed. De Silencio is ondertussen ook hard bezig met hun tekening, deze belooft zeer mooi te worden. Wilma doet ondertussen onze namen en schildert deze. We krijgen nog mot met een Fransman. Hij komt aanlopen met de vraag of we er moeite mee hebben als hij boven onze schildering gaan schilderen (tegen de muur). Nou, ja, eigenlijk wel want alles is nog nat en we zijn nog lang niet klaar. Hij vraagt of het nat is, wij antwoorden dat het witte deel nog nat is waarop hij er zomaar aan voelt met de mededeling dat dat wel meevalt. De stoppen slaan al zo ongeveer door en als hij het toch in z'n bolle kop haalt om met een staalborstel boven onze tekening te gaan schuren slaan ze helemaal door. Al het gruis landt op onze tekening en we krijgen het niet meer uit het wit. Wilma ontploft maar de man vindt dat geen bezwaar, hij móét dit plekje hebben want dat is naast die van zijn vriend. Wat een ongelooflijke idioot. We zijn de hele dag bezig met het schilderen, nooit gedacht dat het zoveel tijd zou kosten. Frank en Nico borrelen lange tijd, verschil moet er zijn. Er is een soort optocht langs de kade met dansers en danseressen en muziek, we kijken hier even naar en gaan dan uit eten met de Silencio. Onderweg komen we Vincent, Marianne, Naomi en Florian tegen, Vincent is net aangekomen vanuit België en het is leuk om hem weer te zien want dat was ook voor het laatst op Gomera. We eten bij een 'hot stone' restaurant, gourmetten maar dan krijg je steeds een nieuwe warme steen. Het is lekker en voldaan gaan we naar Peters waar de Belgen zijn. Alle kinderen kijken een film op de Nuvola en Nico en Wilma gaan nog 'even' wat drinken met Vincent en Marianne. Frank en Janine gaan alvast naar de boot. Het is al flink laat als Nico en Wilma terug zijn. Morgen maken we de tekening af en het plan is om overmorgen naar Terceira te vertrekken. Boa noite!

afbeeldingen:

links: Miklós aan het werk

rechtsonder: morgen het laatste stukje

zaterdag 1 juli 2006
Vandaag beginnen we aan de schildering. Na het afmeten en aftapen begint Miklós met de rode en blauwe baan van de Nederlandse vlag. Het gaat vrij snel en het ziet er goed uit, vooral door de mooie kleuren rood en blauw. Het is lekker warm weer en dat stemt iedereen gunstig omdat het de laatste dagen niet zo fantastisch was. Miklós en Yorick gaan Engeland - Portugal kijken in het café op de haven. Het is er natuurlijk weer op en top Portugees en stampvol. We kijken samen met Ronald en Ted. Zitten kunnen we helaas vergeten want het is natuurlijk enorm druk. Natuurlijk kunnen we het niet laten om de Portugezen op stang te jagen. Tot onze verbazing speelt Figo alsnog en we snappen er even niks meer van omdat de geruchten rond gingen dat Figo alsnog rood had gekregen. De Portugezen zijn erg stil de hele wedstrijd maar dat is ook niet zo gek als je met een man meer nog niet weet te winnen. Ted schreeuwt af en toe 'Engeland, Engeland!', vooral als de Portugezen 'Portugal' beginnen te scanderen, veel mensen moeten om hem lachen en over aandacht van meisjes heeft hij niet te zeuren met zijn lange blonde haar en blauwe ogen.  Als Portugal uiteindelijk wint is dat dan ook weer meer dan jammer, hopelijk gaan ze er de volgende ronde uit. De stad ontploft andermaal en de auto's rijden weer úren rond met vlaggen, getoeter en muziek. We zitten nog even lekker in de zon buiten en Nico en Wilma borrelen bij de Silencio. Het is nog steeds erg lekker weer. Om 19:00 uur gaan Miklós en Yorick weer naar het café om Brazilië - Frankrijk te kijken. Het barst er natuurlijk van de Brazilianen en een paar Fransen. De sfeer is gemoedelijk en een Braziliaan en een Fransman gaan met elkaars vlaggen op de foto. Frankrijk wint terecht en we gaan wat eten maar het beoogde restaurant is vol. Het volgende restaurant heeft vooral gevulde kippenmaagjes en inktvis. We besluiten dan maar ergens anders te gaan eten en gaan naar de Club Naval (jachtclub). We betalen 2,85 voor pizza's en ook zoiets voor het andere eten, we snappen nu ook waarom alle jongeren langzaam binnenstromen en hier drinken met z'n allen. Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle drinken wat met Naomi en kijken een film en dan is het alweer heel laat. Boa noite!

vrijdag 30 juni 2006
Een rustig dagje waarop we eigenlijk niet zo heel veel doen. Wat kleine klusjes en het ontwerp voor de schildering maken (Nico) naar het door Miklós geopperde idee. Miklós en Yorick gaan Duitsland - Argentinië kijken en zien helaas dat de Duitsers winnen, onterecht. Ted van de Vijla zit ook bij ons en moedigt ook flink aan. Hij is aanvankelijk voor de Duitsers omdat het onze buren zijn maar als wij voor de Argentijnen blijken te zijn is hij ook voor de Argentijnen. We zitten later met Ronald, Bea en Ted van de Vijla nog even tv te kijken en er is stierenvechten van Terceira op tv. De stieren worden losgelaten in de straten en de lokale bevolking rent al dan niet weg. De stier zit wel aan een touw maar hier hangen vijf mannen aan, het heeft eigenlijk geen zin. Verschillende mensen worden keihard op de horens genomen van de stieren. Dat er geen doden vallen is ons een raadsel. Hierna gaan we naar de boot en daarna gaan we alweer bij Peters eten met de Silencio. Na het lekkere eten gaan Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle nog wat drinken en Naomi gaat ook mee, we kwamen haar tegen bij het restaurant. Hierna kijken we nog even film en dan is de dag alweer om, morgen beginnen we aan de schildering. Boa noite!

donderdag 29 juni 2006
Vandaag hebben we een auto gehuurd en we gaan op stap met Marianne, Naomi en Florian. Het is erg bewolkt maar we hopen dat het later op de dag nog opklaart. Als we onderweg zijn kunnen we even later meteen genieten van het schitterende uitzicht over de haven en het eiland. We zien Pico met zijn vulkaan niet zo helder als een paar dagen eerder. Het hele eiland staat vol met hortensia's, echt enorme aantallen en zelfs de berm staat er vol mee. Eerst moeten we natuurlijk even een kopje koffie halen in een klein café. Het regent af en toe heel licht. We gaan op zoek naar de krater van de vulkaan 'Caldeira'. Apart dat de vulkaan geen andere naam heeft omdat de caldeiravulkaan tevens een type vulkaan is (je hebt stratovulkanen, schildvulkanen en caldeiravulkanen als ik me niet vergis). Als het goed is is het kenmerk van een caldeiravulkaan dat door de uitvloeiing van de lava de hellingen steeds minder steil worden. We rijden een hele tijd en het is een mooie omgeving. Heuvelachtig en veel koeien die in de wei staan te grazen. We klimmen steeds hoger en het uitzicht is steeds mooier, we zien verschillende eilanden liggen. Na een tijdje rijden komen we bij de krater en het is werkelijk prachtig. De grond is hartstikke vruchtbaar (door de as van de vulkaan) en de hele krater is groen. Het is indrukwekkend om daar zo even te staan en eigenlijk ben je als mensje dan maar weer heel klein. We gaan verder en komen opeens een gestrand schip tegen. Dit schip (hadden we al iets van gehoord) kreeg motorproblemen en gooide toen het anker uit maar deze pakte(n) niet en toen knalde ze op de rotsen hier. Het is een containerschip en ze zijn bezig om de containers eraf te halen en daarna zullen ze wel met bergen beginnen. We kijken nu van grote hoogte op het geheel neer maar later zijn we beneden en krijgen we andermaal de bevestiging dat de wereld eigenlijk maar heel klein is. Er zijn mannen aan het schaften en er blijken een paar Nederlanders bij te zijn. Opeens zegt één van hen tegen Nico 'jou ken ik ergens van', blijkt hij op de haven van Monnickendam te hebben gewerkt (onze thuishaven). Wat een toeval. We praten wat met hen en het gaat toch een half jaar kosten om het schip weg te halen en door de ramp van de 'Prestige' voor de Spaanse en Portugese kust (alle olie bevuilde de stranden van Spanje en Portugal) wil de regering het schip zo snel mogelijk weg hebben. We gaan wat eten en eten in een klein restaurantje tegen zeer weinig geld lekkere tosti's en patat. Hierna gaan we naar een 'nieuw stukje land'. Hier heeft een landverschuiving en vulkaanuitbarsting plaatsgevonden en de vuurtoren stond precies op die plek. De vuurtoren staan er nog, eigenlijk alleen het geraamte. Het is indrukwekkend om te zien waar stukken land zijn afgebroken enzovoorts. We bezoeken een museum over de uitbarsting maar dit stelt niet zo heel veel voor. We zien een paar huizen die bedolven zijn onder de as van de vulkaan en alleen de nokken van de daken steken nog boven het as uit. Als laatste bezoeken we een oude walvisverwerkingsfabriek. We krijgen een rondleiding en het is wel bijzonder om het allemaal te zien. Tegenwoordig mag er natuurlijk niet meer gejaagd worden op de walvissen (op Canada en Noorwegen na) maar we hebben nooit gezien wat er nou precies met zo'n beest gebeurd. We gaan boodschappen doen hierna en dan naar de boot. De Silencio is aangekomen! We zien ze al liggen maar helaas zijn ze niet aan boord. We gaan naar Peters Sport Café in de veronderstelling dat ze dan daar zijn maar dit is niet zo. Hier komen we Bram en Paul, de twee Nederlandse mannen die aan de berging van het schip werkten tegen en zij schuiven aan. Niet lang hierna zullen de Silencio's ook binnenkomen en het weerzien is ontzettend leuk. Ze zijn zichtbaar blij dat ze er zijn en we geven ze groot gelijk. We eten maar meteen bij Peters en het is erg gezellig. Miklós, Esmeralda, Yorick en Rachelle gaan nog even film kijken als Nico, Frank, Wilma en Janine samen nog wat drinken op de Oceans4. Morgen voetbal kijken en hopen op wat beter weer. Boa noite!

afbeeldingen:

linksboven: foto gemaakt vanuit de krater

rechtsboven: Yorick, Miklós, Florian, Naomi, Marianne, Wilma en Nico

rechtsonder: het gestrande schip, de containers worden overgetakeld

linksonder: een oude foto in de oude walvisfabriek

woensdag 28 juni 2006
Een auto huren gaat vandaag helaas niet lukken dus dat zullen we morgen moeten doen. We moeten de pomp van het toilet vervangen want deze blijft maar lekken dus dat is het klusje van 's ochtends. Verder slapen we erg goed de laatste dagen maar we hebben helaas wel weer last van muggen maar niet zo erg als in de Carieb. We wassen weer is en dat is ook wel erg lekker. We doen de hele dag allemaal wat anders en gaan lekker onze eigen gang. We zijn bezig met het ontwerp voor de tekening, Miklós had een idee. We zijn bij de Belgen uitgenodigd voor de borrel om een uur of zes. Miklós voetbalt een uurtje met Ted (5) van de Vijla en Yorick is op de boot aan het internetten. We borrelen met allemaal Nederlanders en Belgen bij de Nuvola aan boord en het is erg gezellig. Een andere Nederlandse (Eleonoor) blijkt weer samen te hebben gewerkt met Jozien, het zusje van Wilma en zo zie je maar hoe klein de wereld dan alweer is. Miklós, Yorick en Naomi praten wat met de Zuid-Afrikanen van gister, zij liggen vlakbij de Nuvola. Zij zijn bezig met de tekening en als ze klaar zijn om Kirt aanlopen en zegt tegen Brandon (die de tekening maakte) 'You don't write my name like that', er staat Kurt, dus Brandon begint te lachen dus Kirt: 'I'm not kidding you', 'oh oke, but this is how normal people spell Kirt'. Zijn ze klaar mogen ze weer een naam gaan veranderen in de Zuid-Afrikaanse vlag die ze nagetekend hebben. Miklós en Yorick gaan bij het café op de haven wat eten en Nico en Wilma zullen later met Ben en Eleonoor bij Marianne en Florian op de Nuvola eten. Miklós en Yorick gaan met Ronald van de Vijla wat poolen maar bij de jachtclub is een vergadering, of we om tien uur terug willen komen. We gaan naar een ander café maar hier gebruiken ze een snookertafel om te poolen en deze is twee keer zo lang en twee keer zo breed. Ze spelen natuurlijk met rare regels (je schijnt weer ballen terug op de tafel te krijgen als je mist). We gaan na een potje naar de jachtclub maar hier zijn ze nog steeds aan het vergaderen. We gaan weer naar het vorige café en later weer naar de jachtclub, ze zijn eindelijk klaar (veel later dan gezegd). We gaan dus naar binnen en naar de pooltafel. Miklós vraagt aan de bar om de ballen maar die kan meneer niet geven want de timer is stuk. Ja dus, schrijf je de tijd toch op, zelfs wij weten dat 3 euro per uur niet zo heel moeilijk uit te rekenen is. Maar nee, dat mag niet van mevrouw de baas. Ja maar mevrouw baas is er toch niet, nee maar ze kan wel binnen komen. Hij weigert het terwijl het helemaal nergens op slaat en dat terwijl we al twee keer eerder aan de deur kwamen met de mededeling dat we wilden poolen. We gaan maar naar de boot want we moeten morgen het eiland over met de auto. Goedenacht!

dinsdag 27 juni 2006
We staan op tijd op want we hebben een drukke dag voor de boeg en Miklós en Yorick hebben twee voetbalwedstrijden om te kijken vandaag. Wilma, Miklós en Yorick gaan de kant op om voor wat kleren te kijken. Ze hebben helaas vaak alleen maar shirtjes met korte mouwen en vaak zijn dit ook nog poloshirtjes, niet geheel de smaak van Miklós en Yorick. Uiteindelijk lukt het wel om wat te kopen en de winkels sluiten 's middags eventjes. De hoofdstraat is eigenlijk één lange straat met winkels en de o zo Portugese betegelde muren. Plaatjes worden met tegeltjes op een muur gemaakt, zelfs veel straatnaambordjes en dit is nou typisch Portugees. We lopen langs de kade terug en kijken uit over de oceaan, het is vandaag mooi weer en vrij warm. Terug op de boot is het binnen warm maar nu heeft het werkelijk veel zin om de ramen open te doen want het koelt dan ook meteen snel af. In de Caribbean leek het vaak alsof je de luiken net zo goed niet open kon zetten. Nico heeft de Belgen geholpen om de zeilen bij hen eraf te halen maar we hebben hem snel nodig omdat de buurman weg wil. Als Nico er is worden alle lijnen goed gelegd om de buurman ertussenuit te laten en dit gaat allemaal goed maar het duurt nog vrij lang. Wij hebben ook nog is buren dus dat maakt het nog even lastiger en het is ook niet mogelijk dat iedereen even weg vaart (geen ruimte), alles gaat perfect. Miklós en Yorick gaan Brazilië - Ghana kijken. De Brazilianen lijken wel amper te voetballen en Ghana speelt eigenlijk gewoon beter. Maarja, zoals het de Brazilianen vaker vergaat, een moment van één speler en daar ligt de bal alweer in het doel. We vinden het jammer dat Ghana niet wint, helemaal omdat er een flink aantal Brazilianen zitten en ze vinden zichzelf nogal goed en zijn zeer irritant door om de 30 seconden te gaan proosten met veel geschreeuw en daarbij het hele beeld te versperren. We gaan wat voetballen en Ted van de 'Vijla' doet ook even met ons mee. We gaan naar de boot en Naomi komt ook even langs. We gaan naar Peters Sport en daar vinden we Marianne, Wouter, Saskia en Nico en Wilma. Zij zitten gezellig wat te drinken. Zij gaan daar eten waarschijnlijk en Miklós en Yorick willen in het andere café eten waar de voetbalwedstrijden worden uitgezonden om Frankrijk - Spanje te zien. Je eet hier voor 2,50 een hamburger met patat en een biertje van de tap kost 1,30 euro. Dit zijn nou weer is redelijke prijzen, helemaal na de dure Carieb. We leren de Zuid-Afrikaan 'Kurt' kennen en hij vond het natuurlijk als 'Afrikaner', zoals hij zichzelf noemt, jammer dat Ghana verloor. Hij vraagt wel drie keer wie er nou spelen en hoeveel het staat. Frankrijk wint jammer genoeg van Spanje dus dat word Brazilië - Frankrijk. Hierna gaan we naar de boot en Miklós praat nog wat met de Vijla. Nico en Wilma zijn nog weg en wij gaan wat drinken met de Zuid-Afrikanen. Zij zijn tussen de 18 en 30 jaar oud en spreken een beetje Nederlands, maar niet goed genoeg om in het Nederlands te praten. Ze zijn erg vriendelijk en vertellen ons van alles over Zuid-Afrika. Als blanken kunnen zij tegenwoordig nergens werk meer krijgen omdat er positief gediscrimineerd wordt maar alle verhalen over heel veel criminaliteit schijnen veel minder erg te zijn dan voor buitenlanders lijkt. Er zijn elf talen in Zuid-Afrika en ze spreken een mengeling van Afrikaans, Nederlands, Vlaams en Engels en gebruiken Nederlandse woorden op een hele andere manier dan wij, het is leuk om te horen. We brengen Naomi naar de boot en drinken nog wat met Kurt. Het is alweer laat en morgen gaan we waarschijnlijk het eiland over met de auto. Boa noite!

afbeeldingen:

links: dit zie je vaak gewoon op muren op straat, met tegeltjes gemaakte afbeeldingen, typisch Portugees

rechts: Peters Sport Bar

maandag 26 juni 2006
We merken wel dat deze oversteek een stuk vermoeiender was dan de oversteek heen. Toen kwamen we aan op Tobago, mooi weer, mooi water, snelle oversteek. Nu is het toch anders, je gaat naar een veel kouder gebied toe, onrustigere oversteek, minder snel. We ontbijten maar is om 14:30 want dat moet ook nog gebeuren tenslotte. Miklós en Yorick haasten zich naar het café om Italië - Australië te zien. Het is heel rustig maar als de penalty wordt gegeven beginnen zelfs de Portugezen te schreeuwen (en dat terwijl ze een nu net een bondgenoot hebben gevonden die ook niet eerlijk kan winnen) en terwijl de Italianen weggespeeld worden en Australië het verdient gaat de zege natuurlijk naar de Italianen. Nico en Wilma gaan even een biertje drinken en later gaan we naar de Nuvola, de Belgen want we zijn door hen uitgenodigd om te komen eten. Het is natuurlijk weer gezellig ook al is Vincent tijdelijk in België en en we eten zeer lekkere soort gehaktschotel met kaassaus. Hierna gaan Miklós, Yorick, Naomi en Florian naar de Oceans4 om hier film te kijken. Om 23:00 uur probeert Miklós om deel te nemen aan het netje maar omdat we ingebouwd zijn is er niks van te verstaan en ze verstaan ons ook niet. We horen Frank heel ver zeggen dat ze nog 350 mijl moeten dus we verwachten hen donderdag. Na de film gaan we maar weer is een avondje in een lekker stilstaand bed slapen, zelfs de tweede keer is dat nog steeds erg lekker! Boa noite!

zondag 25 juni 2006
's Ochtends blijkt dat we het kunnen halen maar de wind zwakt wat af. Uiteindelijk komt deze terug en halen we de verloren tijd in tot onze grote vreugde. De laatste 20 mijl is het genieten van het zonnetje en we zien Faial in de verte opdoemen. Het zeil gaat eraf en we motoren het laatste stuk. Nico en Miklós denken dat ze walvissen zien maar dit blijken Tuimelaars (de 'Flipper' dolfijn) te zijn en deze zijn zeer groot, helemaal in vergelijking tot de dolfijnen die we tot nu toe hebben gezien. Ze zwemmen een stuk mee en er worden weer sprongen gemaakt waar je U tegen zegt. We horen de Schorpioen op de marifoon ons oproepen en we zeggen dat we zo de haven zullen binnenlopen. Dit is natuurlijk niet helemaal waar want werkelijk vlák voor de haven valt de motor uit, nog 500 meter tot de havenhoofden. De motor valt niet in één keer uit maar langzaam dus Miklós reageert door de motor in z'n neutraal te zetten omdat hij denkt dat er iets in de schroef zit. Nee dus, de diesel is op! De tankinhoud lijkt niet helemaal overeen te komen met wat wij denken hoeveel erin zit, Nico wil de tank in ieder geval nameten. We gooien de tank vol met de laatste twee jerrycans en na ontluchten en benzine oppompen loopt de motor gelukkig weer. Wat een geluk dat het niet precies in de haven gebeurd. We motoren naar binnen en gaan eerst naar het 'fueldock' om te tanken. Hier ligt vlakbij de 'Nuvola' van de Belgen die wij dus voor het laatst op Gomera (Canarische eilanden), vorig jaar november zagen. Marianne, Naomi en Florian komen ons begroeten, Vincent is tijdelijk naar België voor zijn werk. De Schorpioen komt ons ook begroeten en we hebben nog anderhalf uur voordat Nederland - Portugal begint. We regelen de formaliteiten en gaan dan op de toegewezen plek liggen naast een Amerikaan.

Helaas is de kade zeer hoog en de Amerikaan ligt eigenlijk te ver van de kant af dus het is niet makkelijk om de kant op te komen. Na snel douchen, een shirt van het Nederlands elftal of een oranjeshirt aantrekken gaan we de kant op naar de bar op de haven. Het zit er al bomvol en er is niet veel plaats meer, maar we halen wat stoelen van het dakterras. Er zijn meer Nederlanders, maar toch zwaar in de minderheid. Het Wilhelmus wordt echter net zo hard meegezongen als het Portugese volkslied. Een dronken Nederlander schreeuwt de hele wedstrijd aanmoedigingskreten maar op een gegeven moment heft hij midden in de wedstrijd het Wilhelmus aan maar komt ook niet meer uit zijn woorden helaas. De boel ontploft natuurlijk als Portugal scoort, tot dan gaat het er allemaal nog gemoedelijk aan toe. Na een aanslag van een speler op Robben, de onterechte rode kaart van Boulahrouz en de terechte rode kaart voor Portugal verandert de sfeer, maar niet negatief ofzo. Het is heel stil in het café als Nederland kans na kans krijgt als het 10 tegen 11 is en de Nederlanders zetten dan ook een 'Het Is Stil Aan De Overkant' in. De Portugezen weten ook niet wat ze meemaken want er zijn slechts tien Nederlands ongeveer. Ted van de Vijla, een klein jongetje, schreeuwt 'Hup Holland' en zelfs de Portugezen moeten lachen als alle Nederlanders hem enthousiast ondersteunen. De wedstrijd escaleert keer op keer en het is niet eens leuk meer om ernaar te kijken. Als Nederland dan verliest voelt niemand meer enige sympathie voor het Portugese team (de gewone Portugees gun je het dan weer wel) want op zo'n manier winnen is wel heel zielig. Falende arbitrage, een beter spelend Oranje en een zeer matig spelend Portugal is toch wel heel erg zuur. Nu zijn we fan van Engeland, al is het maar omdat zij de Portugezen eruit kunnen gooien. We gaan naar Peters Sport ofzoiets (een hele bekende zeilersbar maar iedereen geeft het een andere naam) en eten zeer lekker. Het gebruik in Horta is dat je een tekening achterlaat op de muren of de grond als je langskomt en als je dit niet doet brengt het ongeluk. Het is werkelijk prachtig en het ene kunstwerk is nog mooier dan het anderen. We komen veel schilderingen tegen van Nederlanders, ook van dit jaar. De 'Jan Steen' die hier in 2003 waren hebben ook een muurschildering toen gemaakt en deze is nog steeds helemaal intact en ontzettend mooi. We vinden ook de schildering van de 'Thalassa' zij waren hier in '88 en '98 en hebben als tekening een wiegje, drijvend op het water omdat Marijn in dat jaar ('88) tijdens de reis werd geboren. We vergapen ons aan al dit moois. Miklós en Yorick gaan film kijken bij de Belgen na het eten en Nico en Wilma blijven nog even. De straten zijn bezeten van Portugezen en de auto's rijden úren rond met vlaggen en mensen op het dak en met heuse bandjes achterin die muziek met zich meebrengen. Eerlijk is eerlijk, het is fantastisch om te zien. Dan moet je ook niet kinderachtig doen en we blijven gewoon in ons Oranje shirt lopen, veel mensen steken hun duim op. We gaan terug naar de boot en het is al laat, we gaan maar is héél diep slapen op een niet schommelend schip, eens kijken hoe dat ook alweer is. We zijn allemaal gezond en wel aangekomen na 19 dagen op zee en gaan nu de Azoren verkennen. Boa noite!

afbeeldingen:

links: een greep uit de Nederlandse tekeningen. Elke wandeling komen we weer tekeningen van andere bekenden tegen want het is het werkelijk niet te geloven hoeveel tekeningen hier staan, wat een kunstwerken.

rechtsboven: land in zicht!

rechtsonder: De tekeningen van de Thalassa (1988, 1998) en de Jan Steen (2003), Wij gingen bij de Thalassa in '98 op bezoek en bij de Jan Steen in '03

zaterdag 24 juni 2006
We kunnen er lang over discussiëren of we het gaan halen of niet maar veel zin heeft het niet. Het verschil tussen 'wel halen' of 'niet halen' zit 'm in een paar tienden snelheid. We laten de motor nog steeds bijstaan omdat we het puur op de wind zeker niet gaan redden. We hebben drie keer dolfijnen op één dag maar de laatste keer is het meest bijzonder. Miklós ziet ze aankomen vanaf een meter of 200 en ze komen op topsnelheid met ongeveer vijf dolfijnen op ons af. Ze springen hoog op en komen elke keer totaal los van het water, de reden is niet helemaal duidelijk maar misschien zijn ze aan het jagen, want als ze eenmaal bij de boot zijn zijn ze ook meteen weer weg. Nico maakt een haarscherpe foto van een dolfijn die in z'n geheel uit het water springt. De wind wakkert iets aan en omdat we iets te langzaam hebben gelopen moeten we nu wat goedmaken. We kunnen de snelheid nu opschroeven tot tussen de zes en zeven knopen en ook ongeveer hoog genoeg varen. We eten Babi Pangang en erg makkelijk is het niet om onder deze koers eten te maken en ook afwassen is niet makkelijk (we varen over stuurboord dus je kan niks op het aanrecht zetten). Nico en Miklós trekken een rif in het grootzeil zodat we hoger kunnen varen en wat meer snelheid hebben. Opeens hoort Miklós iets en blijkt het staaldraadje van de fok kapot te zijn. Dit zit helemaal onderaan om de fok naar beneden te trekken om eigenlijk te zorgen dat deze niet over de railing stuk kan schavielen. Miklós achter het roer en Nico maakt even een tijdelijke constructie. Het netje is leuk en het gaat met iedereen goed voor zover we begrijpen. Ondertussen krijgen we een mailtje van de Belgen (Vincent, Marianne, Naomi en Florian) van de Nuvola dat zij op Horta zijn. We hebben hen voor het laatst op Gomera (november 2005) gezien en waren ook met hun een paar dagen samen in Marokko en hadden toen een leuke tijd. We zijn toch nog twee dagen ingelopen op deze catamaran, iets wat we niet hadden verwacht. Nico besluit na het netje om de fok weg te trekken en de motor iets harder te zetten en zo recht op Horta af te koersen omdat we niet hoog genoeg aan de wind kunnen varen en dus anders niet bij Horta aankomen maar 50 mijl te laag, daar hebben we niks aan. Om ongeveer 01:00 uur utc (twee uur vroeger dan in Nederland) hebben we nog 100 mijl te gaan en de wedstrijd begint om 19:00 uur utc. 100/6 (knopen) betekent dat we nog 16,6 uur nodig hebben om er te komen, eigenlijk is dat teveel want de wedstrijd is dan dus al begonnen. We hopen er maar het beste van! Goedenacht!

afbeelding:

De schitterende foto van de dolfijn door Nico gemaakt

vrijdag 23 juni 2006
Het wordt nu serieus een race tegen de klok. We hebben even gekeken of het realistisch is of we Oranje zondag kunnen zien als we genoeg snelheid maken. Ja dit kan. Als we zes knopen lopen zouden we het op het nippertje moeten halen maar dan moeten we ook daadwerkelijk proberen 6+ te blijven lopen want anders hoeft het niet. We zetten de motor bij omdat we genoeg diesel hebben en gaan ernaar streven om Nederland te zien. Nico is het er ook over eens dat we nu maar gewoon onze uiterste best moeten doen nu het mogelijk is. We zullen de hele dag ongeveer motorsailen. De Noordoosten wind is op zich gunstig maar nog steeds varen we vrij scherp aan de wind. Er zijn weinig golven wat er ook voor zorgt dat het makkelijker is om snelheid te houden. We hebben 's ochtends croissantjes. Alles gaat goed en we motorsailen gewoon door. We eten geweldig lekkere taco's van Nico, helaas is het gas op vlak voordat alles klaar is maar aan het gerecht is het niet af te zien of te proeven gelukkig. Nico verwisselt de gasfles weer we dus bijna drie weken mee hebben gedaan. Dingen als brood bakken (eigenlijk gewoon het ovengebruik) kosten nou eenmaal veel gas. Door de reis krijg je veel meer besef over hoeveel energie er voor bepaalde dingen nodig zijn. We zien weer een vogel aan het eind van de middag, een teken dat er land in de buurt moet zijn. We ontvangen een mailtje waaruit blijkt dat de Catch-22 teruggekeerd is vanwege slechte wind en zeeziekte. Zij waren juist onderweg naar La Coruña vanaf Terceira. Het netje is eindelijk weer is een beetje kort en bondig en duurt gewoon 20 minuten. Yorick bedient de knoppen voor de verandering en doet dit hartstikke goed. We gaan de nacht in en om 2:30 (6:30 NL tijd) hebben we nog 220 mijl te gaan naar Horta met een snelheid van 6,8 knoop.. spannend! Goedenacht!

donderdag 22 juni 2006
De Azoren komen toch steeds dichterbij en we hopen nu wat snelheid te kunnen maken. We gaan vandaag hoogte winnen om zo aan het eind van de dag af te kunnen vallen en dan in één keer naar de Azoren te kunnen varen. Het is af en toe wat onrustig en de wind lijkt weer is een spelletje met ons te spelen. Nico en Miklós twijfelen maar besluiten om er dan toch maar een rif in te zetten (je maakt het zeil in feite wat kleiner vanwege harde wind) maar natuurlijk op het moment dat het rif erin zit valt de wind weer totaal weg en moet het rif er weer uit. Door de buien die af en toe overtrekken is de wind zo veranderlijk als de pest. Wilma heeft weer een heerlijk brood gebakken en wordt steeds bedrevener omdat elk brood weer beter wordt, we hebben over het ontbijt in ieder geval niet te klagen. We lezen allemaal alsof ons leven er vanaf hangt en verslinden vaak één of soms twee boeken per dag. We eten hamburgers met aardappelpuree en sperziebonen met appelmoes (we beginnen weer in het aardappel-groente-vlees ritme te komen) en tijdens het eten komen een paar dolfijnen ons nog even gedag zeggen, een flink aantal. De TTG (Time To Go) teller begint af en toe te lopen en dat is natuurlijk wel een teken dat we in de buurt komen. Deze kan maximaal 99:59 uur aangeven. Het netje is niet heel veel bijzonders maar we spreken wel even met de Silencio, zij hebben het ook niet zo heel makkelijk. We gaan proberen Nederland - Portugal te halen en we zouden vlak voor de wedstrijd aan kunnen komen dus laten we het laatste stuk maar even hard gaan racen! 's Avonds zitten er een zeilschip en een tanker vlakbij ons, we verbazen ons toch hoe snel die krengen opeens verschijnen. Het lijkt vaak alsof je wel eventjes een uurtje binnen kan zitten maar schijnt bedriegt, net zoals je ook geen tien seconden op de snelweg je ogen even dicht kan doen. De wind speelt nog steeds met ons maar we gaan gewoon stug door. Goedenacht!

woensdag 21 juni 2006
's Nachts begeeft de ophanging van de oven het en dat komt niet erg goed uit. We kunnen nu niet meer koken, geen brood meer bakken en eventjes niet over stuurboord varen en daarnaast is de oven vanwege de cardanische ophanging erg handig om dingen op te zetten omdat het dan tenminste blijft staan. Nico zal de oven 's middags maken gelukkig. Op het log zijn we de 10.000 mijl gepasseerd, een (letterlijke) mijlpaal. We hebben een betere koers en genoeg wind om wat snelheid te maken maar natuurlijk kunnen we nog steeds niet recht op ons doel af helaas. We lopen een knoop of 6 waarvan 4,5 knoop op het doel af. De Silencio hadden een scheur in de genua, zetten vervolgens de reservefok erop en denken daarmee klaar te zijn, blijkt er ook nog een scheur in het grootzeil te zitten. Dat is balen. Gelukkig is alles inmiddels weer gemaakt. Natuurlijk moeten we Nederland luisteren maar erg positief lijkt het allemaal niet. Misschien zijn we de 25e NET aan op Horta en dat zou mooi zijn aangezien de Azoren Portugees zijn. W e zeilen rustig verder en eten pasta met wat courgette en kaas en nog meer eroverheen. Alle verse dingen zijn nu toch echt op (als je een courgette van twee weken oud nog 'vers' mag noemen). Het netje brengt niet veel nieuws alleen kunnen we de Silencio helemaal niet verstaan tot onze verbazing. Terwijl zij maar 300 mijl van ons vandaan liggen. Zelfs geen gefluister, nee niks, we horen alleen andere boten praten maar hen niet. We merken dat de wind nu echt koud wordt en nu is het dus niet meer de aangename warme wind waardoor het 's nachts niet zo koud is op wacht. We hopen toch zeker binnen vier dagen de Azoren te bereiken, we horen er alleen maar positieve dingen over. Goedenacht!

dinsdag 20 juni 2006
De wind is nog steeds niet goed genoeg om recht op Horta aan te kunnen varen en het is zeer onrustig. Er slaan twee golven naar binnen, niet heel veel water naar binnen maar het water heeft wel zelfs de kaartentafel (waar alles wat met navigeren te maken heeft zich bevindt) gehaald, maar gelukkig maar een paar spetters. Het zal een onrustig dagje worden De zon laat zich niet zien en het regent zo af en toe. Het wordt aan het eind van de middag wel iets rustiger en die kans grijpen we dan maar meteen aan om eten te maken en snel te eten. Het netje brengt niet heel veel nieuws maar we spreken wel met de Catch-22 die weer zijn vertrokken vanaf de Azoren richting La Coruña. Yorick kan zijn eten niet binnen houden vanwege de onrustige zee. We gaan de nacht in en zullen morgen zeker weten Nederland - Argentinië proberen te volgen via de Wereldomroep! Wel tegenstrijdig, als Nederland tweede wordt is er nog een kans dat we de achtste finale kunnen zien en als ze eerste worden kan dit zeker weten niet. We moeten het maar afwachten. Goedenacht!

maandag 19 juni 2006
's Nachts passeren er twee schepen op een mijl of 6 tijdens Miklós zijn wacht. Sommige mensen beweren nooit een schip tegen te zijn gekomen wat volgens ons toch onmogelijk lijkt. Er is weer wind en niet zo'n beetje ook. De hele dag zou het een knoop of 20 waaien maar helaas niet helemaal uit de goede richting. We kunnen niet recht op Horta afkoersen maar wel in de buurt. We liggen nu over stuurboord met als groot nadeel dat het aanrecht nu aan de hoge kant zit. Inclusief het gasfornuis en de gootsteen. Niks blijft staan op het aanrecht. Alle kastjes in de keuken zitten ook nog is aan de hoge kant (de hele hoge kant is bijna keuken) dus iets uit een kastje pakken is eigenlijk niet eens te doen. En als laatste zit ook nog is de koelkast (!) aan de hoge kant! Miklós lukt het om een blikje cola uit de koelkast te toveren maar de koelkast blijft de rest van de dag dicht omdat alles eruit komt zetten. Een broodje smeren? Pas op dat de messen niet gelanceerd worden. Dan maar pindakaas, dat is nog net te pakken uit een kastje. We gaan daarnaast ook meten goed schuin. De vlag sleept door het water voor de helft en de kikker raakt ook het water, het zonnenpaneel aan de stuurboord kant moeten we hoger zetten anders raakt deze het water. We maken wel weer aardig wat snelheid maar het is ook nog is erg onrustig en je wordt alle kanten op geslingerd als je pech hebt. Naar de wc gaan is zoiets als een survivaltocht geworden. Tuurlijk zijn we wel wat gewend maar normaal gesproken lig je de hele oceaanoversteek bijna over de andere boeg dus we zijn dit gewoon niet meer gewend. Voordeeltje is dat de bank wel beter bruikbaar is om op te zitten en dat Miklós kooi nu lekkerder slapen is plus dat in zijn kooi de kastjes open kunnen. Nico en Miklós zitten tot een uur of vier met z'n tweeën in de kuip terwijl Wilma en Yorick slapen en in de kooi en op de bank blijven liggen. We drinken wat met z'n vieren en lezen wat. We eten boerenkool en het smaakt ontzettend goed. Het begint koud te worden dus de boerenkool is wel op z'n plaats. Al s er afgewassen moet worden zegt Yorick:'ja ik ga me dan beroerd voelen hoor onder deze omstandigheden'. Miklós zegt Wilma dat je niet op de bank gaat liggen lezen als je zeeziek bent en Yorick houdt wijselijk zijn mond. Na de afwas (is ook een kunst, zorgen dat je het water niet over je heen krijgt) klaagt Yorick dat zijn kooi nu echt niet meer lekker ligt omdat we over de andere boeg liggen en dat hij op de bank wil slapen. De kooien van Miklós en Yorick zijn gescheiden met een dik schot en zijn verder bijna symmetrisch aan elkaar en dus hebben Nico (slaapt in Miklós kooi omdat hij na Miklós wacht heeft) en Miklós alle dagen tegen dat schot aan gelegen... We hebben nog even het netje maar er is niet zo heel veel boeiends. We gaan verder dit vermoeiende tochtje waarbij de spieren bijna de hele dag gespannen staan om het evenwicht te behouden. Goedenacht!

zondag 18 juni 2006
We hebben meteen alweer wind tegen en maken maar zeer weinig voortgang. We moeten kruisen en dat bevalt niemand natuurlijk. Met een matige snelheid recht op het doel af varen geeft dan over het algemeen meer voldoening. Af en toe dus overstag en we maken weinig snelheid en dus nog minder voortgang richting het doel. We krijgen wel eventjes dolfijnen die een paar minuten met ons meezwemmen. Op de punt staand kun je de dolfijnen bijna aanraken als onze boeg zich in de golven boort terwijl het zoute spuitwater van de dolfijnen je in het gezicht waait, maar ook dat is geen reden om het op te geven. Wat is er nou mooier en wat geeft je meer een gevoel van vrijheid dan zeilend op de punt van een schip staan, uitkijkend over de oceaan gepaard met wind en zout, en dolfijnen onder je. Wat blijven het ook een machtige beesten. Het zijn 'gewone' dolfijnen. Miklós leest zijn zoveelste boek van deze oversteek en Yorick speelt op zijn PSP. Nico en Wilma wisselen het boek lezen af met spelletjes doen met Yorick. Mens-erger -je-niet is erg in trek de laatste dagen. We hebben het dagelijkse 'happy hour' en eten cocktailworstjes, cashewnoten en drinken wat. Om een uur of zeven gaat Miklós even naar de punt om te kijken of er nog walvissen in onze nabijheid verkeren. Als hij net vijf seconden op de punt staat klinkt de roep 'dolfijnen!', 'wow, wel heel veel'. In de verte zwemt een grote school dolfijnen en ze zullen ons pad kruisen tot onze blijdschap. Ze kruisen voor ons langs en even zijn we bang dat ze zullen doorzwemmen maar al stoeiend kruisen ze weer voor ons langs. De één maakt nog wildere sprongen dan de ander en ze zijn duidelijk aan het spelen. Als we echt dichtbij zijn schieten witte vlekken onder de boot door, de witte buiken van de dolfijnen. Het zijn er vijf, constateren Miklós en Yorick aanvankelijk. Ohnee, tien, nee vijftien, twintig... dertig? Echt een enorm aantal dolfijnen probeert mee te surfen in onze boeggolf terwijl er nog zeer veel gewoon spelend meezwemmen door elkaar in de staart te bijten. We verbazen on s wederom om deze geweldige beesten. Een dolfijn gaat er met adembenemde snelheid vandoor en laat daarop een sprong volgen waar je u tegen zegt. Na een half uur vinden de dolfijnen het wel en gaan zij waarschijnlijk verder met jagen. Gelukkig hebben we een stuk met de videocamera kunnen opnemen. We eten gebakken aardappeltjes met rundvlees en bietensalade. Hierna wassen Miklós en Yorick af. Het netje begint weer om 21:00 uur maar het is wel erg druk omdat zich nu ook boten in het gesprek beginnen te mengen die alleen met elkaar spreken en verder met de andere deelnemers geen contact leggen. De radio is natuurlijk van iedereen maar storend is het wel, want nu duurt het netje dus weer 45 minuten en dat is gewoon erg lang. We zijn lange tijd zelfs van ons doel afgevaren omdat we gewoon niet hoog genoeg aan de wind konden varen maar nu na een windschifting lijkt het weer wat beter te gaan. Met de andere boten gaat alles goed en de Vagebond vertrekt morgen vanaf Bermuda richting Nova Scotia (Canada). Het is een b eetje onrustig maar we gaan de nacht weer in met een heldere sterrenhemel. Goedenacht!

afbeelding:

Zoek de verschillen...

zaterdag 17 juni 2006
's nachts is het allemaal een beetje wisselvallig en moeten we af en toe overstag omdat de wind blijkbaar zin heeft in een spelletje, het spelletje jullie-mogen-niet-over-één-boeg-varen. Als de zon opkomt tijdens Miklós zijn wacht wakkert de wind weer aan en kunnen we toch tussen de 5 en 6 knopen lopen. Wilma bakt weer vers brood en het smaakt wederom erg goed. We willen graag de achtste finale van Nederland op Horta zien maar dan moeten we wel snelheid houden en als het zo doorgaat gaan we het niet redden. 's Middags is het drama, niet genoeg wind en de motor moet bij. Er drijft weer van alles langs, boeitjes tot flessen. We snappen niet dat mensen hun (niet organisch) afval gewoon overboord gooien. We toepen en mens-erger-je-nieten wat en verdrijven zo de tijd. We eten noodles met saté en dan wassen Miklós en Yorick af (dat is hun vaste taak), de wind wakkert echter aan op het moment dat zij gaan afwassen en dan is het toch af en toe oppassen geblazen met het kokende water. We maken wat meer snelheid maar kunnen niet recht op ons doel af varen helaas en we krijgen meer tegenwind dus zullen we misschien tot Horta moeten kruisen zoals de voorspelling er nu uitziet. We hopen op wat verandering. Het Nederlandse radionetje duurt dit keer erg lang (45 min.) en de J&B blijkt na een week van stilte ook weer in de lucht te zijn en onderweg naar Engeland te zijn vanaf de Azoren. Zij en de Vagebond kunnen elkaar goed verstaan, toch een afstand van 2000 mijl tussen deze twee schepen. Er is niet heel veel nieuws en dus gaan we de nacht weer in met iets onstuimigere golven maar met het voordeel dat we iets meer snelheid kunnen maken. Goedenacht!

vrijdag 16 juni 2006
Euforie alom. De nachtwacht en ochtend beginnen goed want we lijken ons eindelijk weer als een vis in het water te voelen. We gaan met een snelheid tussen de 6 en 7 knopen op ons doel af en dat stemt ons natuurlijk gunstig. Vanaf 13:00 uur staat de radio afgestemd om de wereldomroep en wachten we op het Nederlands Elftal. Na een zeer moeizame maar ook spannende wedstrijd zijn we blij dat Nederland de tweede ronde heeft bereikt, ons doel; zorgen dat we op tijd op Horta zijn om de eerste wedstrijd van Nederland in de tweede ronde te zien! Inmiddels neemt de wind weer helemaal af en dobberen we alweer bijna wat rond. Als Miklós en Yorick een tijdje op de punt zitten om rond te kijken naar walvissen en om wat van de zon te genieten zien we opeens een bruine vlek in het water voor de punt, dit blijkt een schildpad te zijn! De schildpad zwemt niet weg voor de boot, het enige wat hij doet is de vis die met hem meezwemt weg jagen, misschien iets te opdringerig. We zijn echt heel verbaasd om een schildpad tegen te komen op de oversteek en ook precies midden op de oceaan. Het valt ons op hoeveel troep er in het water ligt. Het lijkt wel alsof er een boot voor ons vaart die af en toe wat overboord zet. Visboeitjes, karton, plastic zakken, touw, ga zo maar door. Na het happy hour eten we pasta met kaassaus en courgette, we zijn nu toch echt wel door bijna al het verse eten heen. We doen om 21:00 uur het Nederlands netje en dan gaan we de nacht alweer in. Nog 888 mijl. Goedenacht!

donderdag 15 juni 2006
's Nachts bereiken we toch wel echt het dieptepunt met een snelheid beneden de twee knopen. Het wil niet meer lopen en we gijpen bijna door het slingeren van de boot door de deining, wind is ver te zoeken. 's Ochtends steekt er gelukkig weer wat wind op en Wilma kwam op haar wacht een schip tegen, dat is alweer een tijdje terug! We realiseren ons dat 15 juni voor veel mensen een spannende dag is vanwege de examenuitslagen en we duimen maar eventjes voor wat vrienden en kennissen! Vooral Miklós zeurt al dagen over de halfwinder (soort spinaker) en Nico zwicht uiteindelijk en dus halen we deze tevoorschijn. Het is een machtig gezicht als het 'condoom' van het zeil af wordt getrokken en het (grote) zeil ban 115 vierkante meter wind vangt. De wind is dus iets geruimd waardoor dit kan. De halfwinder zorgt voor een knoopje meer snelheid en het loopt lekker zonder dat we steeds bij hoeven te sturen. We 'halfwinderen' zo uren door en pas om 20:30 besluiten we om deze eraf te halen omdat het dadelijk donker wordt. We hebben de klok sinds gisteren twee uur vooruit gezet om alvast een beetje meer in het ritme te komen en om de wachten 'kloppend' te maken (het was nu om 4:15 's nachts al licht tijdens de wacht omdat we de Caribische tijd aanhielden). Wat een rare ervaring dat het opeens niet om 18:00-18:30 donker is! We zijn het helemaal niet meer gewend om na zessen nog in het licht te leven. Nico en Miklós halen de halfwinder op het dek naar beneden en Yorick pakt deze binnen aan terwijl Wilma de schoot bedient, het gaat allemaal soepel (beter dan het begin van de reis toen de hele halfwinder in het water lag door verkeerde bevestiging...). We eten spinazie en spelen wat mens-erger-je-niet om de tijd te doden. Vandaag eigenlijk geen beesten gezien, ook geen enkele verdwaalde vogel. We radio-en met de andere Nederlandse schepen en het gaat overal goed en er zijn eigenlijk geen bijzonderheden, behalve dat Trinidad & Tobago nipt verloren schijnt te hebben van Engeland, dat is nou jammer! Het hogedrukgebied komt weer naar het noorden morgen en dan is de kans aanwezig dat we tegenwind krijgen, we hopen maar van niet. Elke mijl dichter naar het doel toe is nu in ieder geval winst. Deze nacht zullen we de grens van de 1000 mijl-te-gaan doorbreken. Morgen natuurlijk Nederland-Ivoorkust luisteren via de wereldomroep. Hup, nu weer met fleecedekken de o-zo-koude-oceaannacht weer in. Goedenacht!

afbeelding:

De halfwinder is te groot om goed op de foto te krijgen

woensdag 14 juni 2006
Het weer is natuurlijk prachtig en de sterrenhemel was adembenemend maar is er ook nog zoiets als wind te verkrijgen!? Best leuk zo'n hogedrukgebied waar je bijna in vaart (dit hogedrukgebied bij de Azoren zorgt overigens voor het mooie weer in Nederland...) want zoals al gezegd, het zonnetje schijnt de hele dag. 's Nachts begint het nu wel echt koud te worden (25 graden...) en op Miklós na hebben de anderen allemaal een vest aan (Yorick spant de kroon door ook nog een lange broek aan te trekken) tijdens de nachtwacht. Het lichtgevende plankton spoelt af en toe langs de boot. We moesten gisteravond en vannacht wat motoren om de energievoorraad op peil te houden (dat is ook een groot nadeel aan weinig snelheid, de Duogen sleepgenerator lever dan weinig op) maar ook om wat snelheid te houden. Overdag is het een beetje luieren en wachtlopen en alles gaat goed. Wilma heeft haar eerste brood gebakken op deze oversteek en het smaakt erg lekker. Het brood wat we nog mee hadden is niet te eten, ook al verschillen de meningen hierover zeer sterk (Yorick adoreert het brood, maar hij lust dan weer geen baguette wat volgens velen getuigd van 'geen smaak' :p) . De vliegende vissen weten onze boot goed te vinden want tijdens de nachtwacht klinkt het soms vlak naast je oor 'BOEM' en vervolgens hoor je gefladder, dan ligt er dus weer een vliegende vis op de boot die een beetje gedesoriënteerd is.. de schubben zitten overal, de sprayhood (overkapping) maar ook in de zeilen en op het dek. Aan het eind van de middag met een snelheid van amper drie knopen staan Miklós en Yorick op het dek te speuren naar Portugese Oorlogschepen en deze zien ze af en toe aan het kenmerkende zeiltje (zie verslag van gisteren) boven water. Nico met het fototoestel erbij en er blijken er toch flink wat langs te komen van deze dodelijke kwal. Yorick had zijn verlangen om het water even in te springen toen net uitgesproken maar zal zich wel drie keer bedenken, open oceaan met dodelijke kwallen en haaien (een theorie is dat haaien je boot volgen doordat je steeds (organisch) afval overboord gooit en zo je spoor volgen) is toch niet zo aantrekkelijk ondanks het mooie, mooie blauwe water. Walvissen spotten we helaas niet. We eten lasagna en het smaakt vrij goed. Het Nederlands netje is weer even een stukje afleiding op deze dag. Het hogedrukgebied proberen we nu te om'zeilen' zodat we wat meer wind en de wind van achteren krijgen (misschien kunnen we dan de halfwinder hijsen?) maar even afwachten wat het gebied gaat doen. De wind ruimt af en toe een flink stuk vandaag maar niet genoeg om te halfwinderen. 'Ruimen' is overigens als de wind met de klok mee draait (en 'krimpen' tegen de klok in). We gaan weer een nachtwacht in met een ongelooflijke mooie sterrenhemel, de Grote- en Kleine Beer springen er echt uit zo helder. Goedenacht!

afbeeldingen:

rechts: voor sommige mensen is de lange tocht over de oceaan funest...

links: een Portugees Oorlogsschip, een dodelijke kwal, is te herkennen aan zijn zeiltje boven water

dinsdag 13 juni 2006
Het belooft meteen weer een zonnige dag te worden. De vliegende vissen weten onze boot af en toe nog niet goed te ontwijken en liggen dan ook op het dek, Yorick redt er ééntje tijdens zijn nachtwacht. Nico en Miklós zitten 's ochtends samen in de kuip van de zon te genieten terwijl de andere twee nog slapen. We kunnen mijlenver kijken en de oceaan hebben we nog niet in zulk milde vorm gezien. Het water is blauwer dan blauw en hierdoor ziet Miklós dat we iets meeslepen achter de boot. We halen met de pikhaak een touw bovenwater, deze zat om het roer heen en het is toch al gauw vier meter touw, een heleboel. Als de rest van de bemanning wakker wordt zeilen we rustig verder, helaas lopen we niet zo heel snel. Wilma ziet opeens een Portugees Oorlogsschip. Wat doet zo'n ding nou hier? Zal menigeen zich afvragen, maar een Portugees Oorlogsschip is een soort kwal, maar dan wel een zeer dodelijke kwal. Het beest is te herkennen omdat het een 'zeiltje' heeft boven water. Helaas kunnen we geen foto maken omdat het bee st ook maar eventjes voorbijflitst. Het zou niet bij dit zeeleven blijven, als we mens-erger-je-nieten ziet Nico in de verte walvissen. We genieten eventjes van de Bultruggen en zien lange tijd het spuiten van deze grote, machtige beesten. Om 19:00 uur is dan weer het Nederlands netje. René en Helga moeten voor een half uur internet 7 (!) US dollar betalen. Dat is dus zo'n 13 euro per uur! Al is het maar om aan te geven hoe duur Bermuda is. Zij proberen vanaf hier een visum te regelen om de VS te mogen bezoeken. Het gaat met iedereen goed op alle schepen en zo gaan we verder de nacht in. De sterrenhemel is o zo ontzettend helder en de maan is nog niet opgekomen. We zien zéér helder de Grote- en de Kleine Beer aan de hemel staan, het is fascinerend en iets wat je in Nederland never nooit kan zien omdat er overal teveel omgevingslicht is (extra bijzonder dus). We genieten. Goedenacht!

maandag 12 juni 2006
We lopen 's nachts af en toe zelfs 6 knopen en 's ochtends gaat het af en toe zelfs nog wat harder tot onze vreugde. Helaas neemt de snelheid later ook weer wat af en de hele dag blijven we tussen de 4 en 5 knopen zweven. Het is ongetwijfeld de mooiste dag op de oceaan voor ons tot nu toe. Het is schitterend weer met een lekker zonnetje zonder dat het bloedheet is. De zon laat de hele dag haar lachende gezicht zien en dat blijft zo tot zij achter de horizon zakt. We spelen weer wat spelletjes, lezen en eten wat lekkere dingen. 's Avonds eten we Portugese stoofpot en ook dit smaakt weer goed. Miklós en Yorick wassen elke dag af en dan gaat de muziek natuurlijk flink hard (dat kan niet iedereen altijd waarderen...) en de Soca-muziek schalt door de boot, de muziek van de Caribbean. Het valt ons op dat we nog steeds af en toe een vogel zien terwijl we toch flink ver van land verwijderd zijn. Op de heenreis hadden we geen vogels meer na een paar dagen. Om 19:00 uur is het natuurlijk het netje en met iedereen gaat het goed. We begrijpen dat Trinidad & Tobago in ieder geval niet verloren heeft van Zweden van René.. beginnen ze nu al met stunten? Australië schijnt Japan verplettert te hebben in de laatste minuten dus de Nederlandse coaches doen het goed. We gaan de nacht weer in en de snelheid neemt wat toe. Goedenacht!

zondag 11 juni 2006
Om 8:45 is de boot niet meer in de diepe rust van het kwartier ervoor. Miklós en Yorick hebben zich bij de radio genesteld en een paar minuten voor 9:00 uur springt de wereldomroep inderdaad over naar Jack van Gelder in Leipzig. Als Robben na 17 minuten scoort gaat het dak eraf, zowel bij Jack van Gelder als bij ons. De ontvangst is hartstikke goed (beter dan verwacht) dus we hebben helemaal niks te klagen. We luisteren de hele wedstrijd en na een paar spannende laatste minuten (het zal toch niet.... nee!) zijn we intens blij als Nederland wint en gaan we weer terug naar de orde van de dag. Tja, orde van de dag, wachtlopen en ronddobberen? De snelheid is eruit en is zelfs 2 knopen geweest, toen startte Nico maar even de motor maar dat was al voor het Nederlands elftal. We spelen weer mens-erger-je-niet en later 'toepen' we nog en dan is het tijd voor wat Franse kaas met toastjes. We eten quiche en laten het ons goed smaken om hierna alweer het Nederlands netje te gaan beluisteren en we hebben nog contact met wat boten. We zijn niet de enige met weinig tot geen wind. De Kind of Blue heeft een leeggelopen watertank maar hebben het geluk een watermaker aan boord te hebben dus hebben geen ontzettend groot probleem, er was per ongeluk een ventiel van de boiler open blijven staan bij het inbouwen van een vuilwatertank. De tropische storm heeft een naam gekregen, 'Alberta'. Hij trekt waarschijnlijk over Florida maar meer durf ik er niet over te zeggen want verder heb ik er weinig over gehoord, teveel giswerk. Iedereen is vrij goed te verstaan en iedereen verstaat ons ook dus daar zijn we blij mee. We hebben toch nog 120 mijl met pijn en moeite uit de boot weten te persen en hopen op meer wind maar dit lijkt er nog niet aan te komen hoewel 's avonds er iets meer wind komt. Daar gaan we dan weer de rustige nacht in. Goedenacht!

donderdag 8 juni 2006
We hebben een vrij constant nachtje en alles gaat goed. De dag brengt niet heel veel bijzonders, behalve dat we nog steeds lekker doorlopen. Af en toe wakkert de wind wat aan als er een bui langs trekt maar verder blijft zij vrij constant. Yorick is totaal over zijn misselijkheid heen gelukkig. De nachtwacht is weer opgedeeld in vier delen van drie uur, de dagwacht in drie delen van vier uur, het schema wisselt steeds door net als op de oversteek heen. Als je vandaag van 8 tot 12 overdag de wacht heb heb je de volgende dag overdag de wacht van 12 tot 16 uur, de dag daarna van 16 tot 20 uur, en daarnaast heb je dan nog de nachtwacht waarbij het hetzelfde gaat. Één dag en één nachtwacht per etmaal dus per persoon. Nico heeft een eitje gekookt en dat laten we ons goed smaken. Een eitje pellen is een hele kunst met deze koers en snelheid. De rest van de dag gaat alles goed en we eten lekkere witlof met aardappelpuree met ham en kaas, simpel maar wel lekker. om 19:00 uur is het netje op de radio. De Vagebond had al aangekondigd er misschien niet te zien vanwege de aankomst op Bermuda. We spreken de Kind of Blue en zij zijn ook uit Marigot vertrokken richting Bermuda geloof ik. We zijn natuurlijk vooral benieuwd naar de Silencio want vandaag krijgen zij van de dokter te horen of zij met een aangepaste antibioticakuur mogen gaan oversteken. Als we de Silencio spreken blijken ze inderdaad morgen te kunnen gaan oversteken! We zijn hartstikke blij voor hen omdat zij nu al een maand (onvrijwillig) op Sint Maarten hebben gelegen, te wachten totdat Esmeralda helemaal beter was. Nu kunnen zij dus oversteken met een soort 'paardenmiddel' zoals Frank het al noemt. We spreken de Fiddlesticks nog even, zij zullen als enigen achterblijven in Marigot vanaf morgen. Na nog even contact met de J&B luisteren we nog wat en zetten de radio dan uit, kost ook alleen maar stroom. Nico neemt de eerste nachtwacht en we blijken vanaf vertrek 370 mijl dichter bij de Azoren te zijn gekomen (we hebben wel meer afgelegd, maar je vaart eerst naar het noorden om hierna naar het oosten af te buigen in verband met de heersende winden). Alles gaat tot nu toe goed, laten we het zo houden. Goedenacht!

woensdag 7 juni 2006
Het is toch wennen aan deze koers. De oversteek heen naar Tobago was wel rollerig maar met het voordeel dat de boot dus ook een moment 'recht' ligt, hét moment om een kastje open te trekken of om naar binnen te lopen. Nu is dat anders en het is sowieso wat heftiger, Yorick kan dit beamen want hij voert de visjes even. We gaan hard en hebben na 24 uur 180 mijl afgelegd op het log. We zijn niet 180 mijl dichterbij het doel gekomen, dat zal wat minder zijn, maar het gaat lekker. We eten tussen de middag soep en hierna wassen Miklós en Yorick af. Het grote voordeel is nu dat de afwas op het aanrecht blijft staan en dat je niet bang hoeft te zijn voor messen die gelanceerd worden bij een onverwachte beweging, helaas is het nadeel dat je twee handen nodig hebt en dus loop je blauwe knieën op omdat je daarmee tegen de kastjes aanstaat. Vlak voor het avondeten schieten er dolfijnen hoog springend uit het water, niet zo ver van de boot. Ze zijn duidelijk aan het jagen. Na het eten hebben we contact met de 'Vagebond' en de 'J&B', en nog even met de 'Kind of Blue' maar het kost moeite om iedereen die in Marigot bay (Sint Maarten) ligt te verstaan. De J&B daarentegen zit 300 mijl voor de Azoren en zij zijn prima te verstaan, evenals de Vagebond, maar die zitten niet zover weg. Gelukkig gaat over alles goed. We racen nu de nacht door en het loopt prima, we hopen zo door te kunnen gaan. De maan is net onder en ook dit is weer een rare gewaarwording. Nu ga ik mijn nachtwacht vervolgen en ik zal proberen 'evenwichtig' naar buiten te komen. Goedenacht!

dinsdag 6 juni 2006
[Nico>>]We ontbijten, Frank van de Silencio brengt de was weg en Wilma en Janine gaan op stap voor de laatste boodschappen. We hopen in de loop van de ochtend te vertrekken voor onze oversteek naar Horta op de Azoren.

Nico heeft in een internetcafé een technische oplossing met Flexwindow geimplementeerd om vanaf de oceaan m.b.v. emails de website te kunnen uploaden. Hiervan ziet u hier het resultaat. Op de boot moet er nog van alles gebeuren. Miklós en Yorick maken de rubberboot schoon die onderdek opgeborgen moet worden. De afstandsbediening van de stuurautomaat doet het niet goed meer door een kabelbreuk. Uurtje later is dit verholpen. Nog een laatste touwtje vervangen dat gesleten was. Miklós hijst Nico de mast in voor een laatste visuele inspectie. Wilma houdt opruiming binnen. Met de spuitbus worden alle bewegende delen ingespoten en alles ziet er goed uit.

Op naar de Marina voor diesel en water. De Silencio komt ons achterna met de rubberboot voor het afscheid. Iedereen helpt om alle tanks vol te krijgen waarbij we ook nog een aantal losse reserve tanks vullen met water en diesel. Nico neemt als laatste nog een snelle douche en staat vervolgens met zijn voeten in het water in de kooi. Lekkage! De kleine watertank lekt en al het net gekochte verse fruit wat daar ligt is nat... Tussen het schot onder het bed in de voorpunt komt aan bakboord een stroompje water vandaan. Een visuele inspectie blijkt niet mogelijk zonder eea flink te slopen. Daar hebben we nu geen zin in. Dan de waterpomp maar aan om er wat liters uit te pompen. Een half uurtje later en na het nodige gedweil lijkt de zaak onder controle. We besluiten om toch maar te gaan en nemen afscheid van Frank, Janine, Esmeralda en Rachelle. We hopen dat ze eind van de week ons kunnen achtervolgen.

We zeilen met enige moeite over Anguilla heen met een koers van tussen de 30 en 35 graden. Gezien de weersvoorspelling blijven we deze koers voorlopig zeilen. Het is een prachtige maar warme zeildag. We maken goede voortgang met gemiddeld zo'n 7 knopen. De lekkage lijkt onder controle en de watertank is zo goed als vol. Nog geen idee wat er aan de hand was.

We eten een lekker franse maaltijd met steak, salade en stokbrood. Smullen op de oceaan! De zon gaat onder, we luisteren om 19:00 naar de andere NL boten via de SSB-radio. Zelf zijn we moeilijk te verstaan omdat de antennekabel niet goed aan de antennetuner bevestigd blijkt te zijn. Deze is een paar keer los geweest en een moertje is mee gaan draaien waardoor eea niet helemaal goed meer vast zit. Dit is meteen funest voor het zendvermogen. Nico heeft uurtje later eea kunnen verhelpen waardoor het morgen weer goed moet zijn. Het wachtrooster wordt weer te voorschijn gehaald en iedereen weet weer wanneer hij aan de beurt is. 's Nachts lopen we 3 uur wacht, bij daglicht 4 uur. Wilma bijt het spits af gevolgd door Miklós, Nico en Yorick. Elke dag verschuift het rooster een beetje waardoor eea rouleert. Niemand heeft zo steeds de hondewacht of alleen maar dagwachten. We genieten van de mooie sterrenhemel en zeilen we NO-waarts, nog 2110 mijl naar Horta.
[Miklós>>]Vandaag verlaten we de Caribbean om toch echt richting huis te gaan en treffen 's ochtends de voorbereidingen om te kunnen oversteken. De dinghy wordt grondig onder handen genomen door Miklós en Yorick en Wilma is vooral binnen bezig. Nico en Miklós controleren hierna nog de mast en we doen de laatste dingetjes om dan met de boot te vertrekken richting de marina om water en diesel te tanken. We varen even langs Hans in verband met zijn verjaardag en hij zwaait en 'toetert' ons uit, samen met Anja. We zwaaien naar de 'Kind of Blue' en de Silencio's komen met de dinghy achter ons aan om afscheid te nemen in de marina. Als we hebben getankt blijkt er opeens water in de punt in de kooi van Nico en Wilma te liggen en de kleine watertank blijkt te lekken tot onze verbazing en schrik. Er zit waarschijnlijk een scheurtje in de tank maar wel hoog gelukkig. We besluiten toch te vertrekken en ook zonder deze tank zouden we het moeten redden (ook al is de naam 'kleine' meer om aan te geven dat deze kleiner is dan de grote tank dan dat hij daadwerkelijk klein is) indien deze helemaal uitvalt. We nemen afscheid van de Silencio die helaas nog niet kunnen vertrekken omdat de gezondheid van Esmeralda dit nog niet toelaat en de dokter ook niet. Zij hopen om donderdag of vrijdag achter ons aan te komen naar het 'Faial', door iedereen 'Horta' genoemd omdat dit het bekende plaatsje is van het eiland waar alle zeilers muurschilderingen maken. De Azoren lonken en we kiezen het ruime sop met de Silencio in de dinghy nog eventjes in het kielzog maar dan moeten zij ook afhaken en we zwaaien elkeer driftig uit. We hijsen de zeilen en schieten er meteen met een enorme snelheid vandoor en blijven tussen de 6,8 en de 7,6 lopen met ongeveer 15 tot 22 knopen wind. Later zal dit nog iets toenemen met een snelheid tussen de 7,2 en de 7,9. De koers is niet echt lekker en Yorick ligt al snel op de bank buiten te pitten. We hopen dat het snel wat afkoelt want nu is het binnen echt veel te warm om daar te vertoeven. We eten heerlijke steaks met stokbrood, sla en een yoghurtje toe, wat een luxe. We wind krimpt (draaien tegen de klok in) een beetje en we koersen verder richting Azoren met de eerste nachtwacht.. daar gaan we dan weer, wij en de grote oceaan. Goedenacht!

afbeelding:

De Silencio's zwaaien ons uit, drie dagen later zouden zij ons gelukkig achterna komen
 

Terug naar logboek